* Een half leven * van V.S. Naipaul

FRANCOISE SAGAN : " De verloren spiegel""

Oorspronkelijke titel : " Le miroir égaré

Uitgeverij : Manteau -1997
paperback : 162 blz.
Vertaling : Marijke Arijs.

ISBN 9025412661

***
De verloren spiegel is een subtiele roman over ontrouw en verraad in het hedendaagse Parijs.
In het Parijse theaterwereldje zijn cynisme en oppervlakkigheid troef.
Liefde en intellectuele eerlijkheid staan er bijzonder laag genoteeerd , al roeien een paar enkelingen tegen de stroom in.
Zo ook François en Sybil. Zij vormen een ouderwets hecht stel , arm maar eerlijk , die elkaar en hun idealen onvoorwaardelijk trouw blijven.
Tot een romantischer leven zich aandient en de twijfel begint te knagen.
Een puissant rijke  courtisane leidt François in bekoring en sleept hem mee in een bizarre vaudeville.
Zal hij bezwijken voor de verlokkingen van geld , macht en gemakkelijk succes ?

Françoise Sagan

Haar favoriete thema's waren een gemakkelijk leven, snelle wagens, villas en herenhuizen, de zon, een mengeling van cynisme, sensualiteit, onverschilligheid en nutteloosheid.
Jean-Paul Sartre was niet haar literaire voorbeeld - hoewel ze in haar memoires Avec mon meilleur souvenir uit 1984 beweert "alles aan hem te danken te hebben" - maar ze heeft de levensavond van de Franse filosoof veraangenaamd.

Haar buitensporig gebruik van drugs en alcohol brachten haar regelmatig in moeilijkheden (in februari 1995, werd ze veroordeeld tot één jaar gevangenis met uitstel en werd ze door de rechter verplicht een ontwenningskuur te volgen, nadat ze werd betrapt met cocaïne). In 1957 ging ze met haar auto over de kop en bleef 36 uur bewusteloos, in 1985 zweefde ze na een zware hartaanval dagenlang tussen leven en dood.
In 2002 deed een haveloze Sagan op tv haar beklag dat ze aan de grond zat (oorzaak gokschulden). In hetzelfde jaar werd ze veroordeeld wegens fraude tot één jaar voorwaardelijk, omdat ze in 1994 838.469 euro en in 1995 610.000 euro aan de fiscus had vergeten aan te geven. Ze had het geld gekregen van het olieconcern Elf-Aquitaine om haar goede vriend François Mitterrand investeringen in Oezbeekse olievelden aan te praten.

Françoise Sagan was gescheiden van de uitgever Guy Schoeller en vervolgens ook van Robert Westhoff, van wie ze een zoon Denis had.
Sagan stierf in het ziekenhuis van aan de gevolgen van een longembolie.

Romans :

* Bonjour tristesse (Bonjour tristesse; 1954)
* Un certain sourire (Een verre glimlach; 1955)
* Dans un mois, dans un an, 1957
* Aimez-vous Brahms? (1959)
* Chateau en Suède, 1960 (toneelstuk)
* Le gigolo, 1960
* Les Merveilleux nuages (1961)
* Les violons parfois, 1962 (toneelstuk)
* Landru, 1963 -filmscenario
* La Robe mauve de Valentine, 1963 (toneelstuk)
* Bonheur, Impair et passe, 1964
* Toxique, 1964
* La Chamade (Het sein tot overgave; 1965)
* Le Cheval évanoui, 1966
* L'écharde, 1966
* Le garde du coeur (Met hart en hand; 1968)
* Un peu de soleil dans l'eau froide (1969)
* Un piano dans l'herbe, 1970
* Des bleus à l'âme, 1972
* Il est des parfums..., 1973
* Un profil perdu, 1974
* Réponses 1954-74, 1975
* Brigitte Bardot, 1975
* Des yeux de soie, 1976
* Le Lit défait (1977)
* Le sang doré des Borgia, 1977
* Il fait beau jour et nuit, 1978 (toneelstuk)
* Le Chien couchant (1980)
* La Femme fardée (De geverfde vrouw 1981)
* Musique de scènes (1981)
* Un Orage immobile, 1983
* Avec mon meilleur souvenir (1984)-biografie
* De guerre lasse (1985)
* Sand et Musset, 1985
* La Maison de Raquel Vega, 1985
* Un sang d'aquarelle, 1987
* L'Excès contraire, 1987 (toneelstuk)
* Sarah Bernhardt ou le Rire incassable, 1987
* La laisse (Aangelijnd; 1989)
* Les Faux-Fuyants, 1991 - Evasion
* Répliques, 1992
* Et toute ma sympathie, 1993
* Chagrin de passage (1994)
* Le miroir égaré, 1996-(De verloren spiegel)
* 1998 - Derrière l'épaule -biografie

" Malinche "

Uitgave : Arena

ISBN

Aantal pagina's: 208 | GEBONDEN

In 1521 maakte Cortés korte metten met het Azteekse rijk. Hij werd geholpen door de meertalige Malinalli, die fungeerde als 'de tong'. In het Mexicaanse collectieve geheugen staat ze geboekstaafd als verraadster van het eerste uur. In 'Malinche' - de bijnaam van Cortés, die zoveel betekent als 'de meester van Malinalli' - is de schrijfster erop uit dat beeld te nuanceren. De Malinalli van Esquivel is een passionele, intelligente vrouw die leeft naar de tekens van de aarde, de wind, het vuur en het water. Het resultaat is een mystiek boek met een aparte, zweverige vertelstijl.

Als kind wordt Malinalli door haar moeder als slaaf verkocht. Na wat omzwervingen komt ze in dienst van Cortés, in wie ze haar reddende engel ontwaart

De rode draad van de roman vormt de kracht die wordt toegekend aan het woord. Zo verklaart Malinalli aan Cortés: 'Wij zijn zoals je zelf zegt vleesgeworden taal, woord in vlees.' Haar talenkennis bezorgt hem een vrijgeleide door Mexico, dat beseft hij maar al te goed. In het boek vindt de macht van het woord een tegengewicht in de traditionele illustraties in de vorm van codices. Die prenten vatten als geen ander de essentie van 'Malinche': schattig, maar vrijblijvend.

Malinalli, die in Cortés de reïncarnatie ziet van de god Quetzalcóatl die haar volk zal bevrijden, helpt Cortés als tolk bij zijn onderhandelingen met de inheemse bevolking. Ze krijgen een verhouding: een verboden liefde tegen de achtergrond van de zeer bloedige, gewelddadige onderdrukking en gedwongen kerstening van de indiaanse bevolking door Cortés en zijn leger. Een vlot, soms even poëtisch, maar vooral onevenwichtig geschreven historische soap, vol bloedig geweld, (melo)drama, romantische liefde, en hapklare brokken geschiedenis, die overigens wel aantonen, net als de Spaanstalige bibliografie aan het eind, dat Esquivel veel research heeft gedaan.

Malinche is een pracht van een roman, geschreven door Laura Esquivel. Je maakt kennis met de Indiaanse cultuur, en je krijgt tegelijkertijd een blik in een stukje geschiedenis van Mexico. Je kunt onmogelijk anders als samen met Malinche mee genieten van de mooie momenten en mee huilen met de triestige

Laura Esquivel (1950) werd geboren in Mexico-stad. Van haar debuut- roman Rode rozen en tortilla's werden in 35 landen ruim vijf miljoen exemplaren verkocht. Deze bestseller werd verfilmd als Como agua para chocolate. Ze schreef ook de romans De wetten van de liefde en De liefde van don Júbilo.

Zwart water

van Kerstin Ekman

Oorspronkelijke titel :

Uitgeverij : Bert Bakker- Amsterdam 1995

Paperback ; 376 pag.

Vertaling : Mariet Senders .

ISBN / 978-90-351-1406-7

Op midzomeravond worden twee kampeerders in Noord-Zweden vermoord. De dader wordt niet gevonden. Na verloop van tijd keert de rust in de streek ogenschijnlijk terug, maar onder de oppervlakte blijft de dubbele moord de bewoners in zijn greep houden. Het wordt duidelijk dat bijna iedereen tegen de politie gelogen heeft of dingen heeft verzwegen om zichzelf of anderen te beschermen. Jaren later denkt iemand een aanknopingspunt te hebben gevonden voor de ware toedracht.

In deze fascinerende roman, inmiddels in vele talen vertaald, herkent een vrouw zo'n achttien jaar na een afschuwelijke moord op twee jonge mensen het gezicht van iemand die wellicht de dader was. Hierna volgt de hele historie, gezien vanuit vele personen, die elk op hun eigen manier een tipje van de sluier oplichten. Het boek laat zich op verschillende niveaus lezen: het is een bijzonder spannende detective, het kan onder de literatuur 'met een hoofdletter' worden gerekend én het is een boeiende familieroman

.Annie Raft verhuisd samen met haar dochter Mia naar Stjärnberg-commune, waar haar man Dan al woont. Als Dan hun niet komt ophalen op het afgesproken tijdstipbesluit Annie samen met Mia het eerste stuk te liften, en daarna verder te lopen naar de commune, langs het meer. Als ze langs het meer lopen komen ze op een gegeven moment langs een tent. Als Annie de tent beter bekijkt krijgt ze de schok van haar leven, in de tent liggen twee vermoorde mensen, de tent is doorzeeft met messteken. Annie rent weg, terug naar Mia, die een eindje verderop op haar staat te wachten. Als ze verder de helling op lopen horen ze iemand aankomen, snel duiken ze de bosjes in, dan komt Johan langs. Annie onthoudt zijn gezicht en verteld later aan de politie dat ze hem gezien heeft. Johan is ondertussen gevlucht, niet omdat hij de moorden gepleegd heeft, maar omdat zijn moeder hem voor zijn broers heeft gewaarschuwd, ze wilden hem weer een lesje leren, hij wordt door hen namelijk gezien als het watje van de familie. Ondertussen wordt hij door zijn verdwijning wel onmiddellijk verdacht. Johan lift tijdens zijn vlucht mee met een vrouw, Ilja, zij laat hem in een hutje vlak bij haar huis wonen, onder de voorwaarde dat hij zorgt dat hij niet ontdekt wordt. Op een gegeven moment wil hij weg bij Ilya, maar hij heeft er de kracht niet voor, pas als ze leest over de moorden bij het meer stuurt ze hem zelf weg. Zijn moeder, Gudrun, haalt hem op en brengt hem naar zijn tante, waar hij moet gaan wonen, want ook zijn moeder denkt dat hij de moorden heeft gepleegd, zelf weet hij nog steeds van niets. Jaren later is de relatie tussen Annie en Dan op de klippen gelopen, Annie voelde zich totaal niet thuis in de commune en is dus ook samen met Mia verhuisd. Als Annie Mia op een avond thuis hoort komen hoort ze dat er een man bij is, als ze gaat kijken herkent ze Johan, Mia heeft een relatie met hem. Hiervan schrikt Annie enorm, de moord is in al die jaren nog steeds niet opgelost en Johan was al die tijd spoorloos. Ondertussen krijgt Annie een relatie met de ‘pillendokter’ Birger, een man die ook gescheiden is, net als Annie. Ze vertelt hem dat ze Johan heeft gezien, en dat hij een relatie heeft met Mia. Annie is ervan overtuigt dat Johan de dader is, dit tot onvrede van Gudrun, die ondertussen een goede vriendin is van Annie. Dan verdwijnt Annie, Birger is in alle staten, Johan, Mia en Birger gaan haar zoeken, uiteindelijk vinden ze haar vermoord in het water. Birger zweert dat hij niet zal rusten voordat hij de moordenaar heeft gevonden. Op zijn zoektocht ontdekt hij uiteindelijk wie de moordenaar van Annie is, maar niet alleen dat, hij ontdekt ook dat Johan helemaal niet de eerste twee moorden gepleegd heeft, maar dat zijn broer, Björne de dader is. Zijn motief voor de moorden was zijn haatgevoelens jegens, Lill-Ola Lennartsson, de man van wie de tent was. Lill-Ola ving namelijk jonge roofvogels om te verkopen voor grof geld. Toen Björne de tent zag staan dacht hij dat Lill-Ola in de tent lag. Pas nadat hij de tent doorzeefd had zag hij dat niet Lill-Ola, maar twee toeristen in de tent lagen. Björne vlucht zodra hij lucht krijgt van zijn verdenking, maar wordt uiteindelijk toch opgepakt, als hij zwaargewond bij Birger komt binnenlopen. De moordenaar van Annie blijkt de moeder van Johan, Gudrun, te zijn. Uit liefde voor haar zoon Johan, die zij zelf ook verdacht van de moord op de twee toeristen bij het meer, vermoord ze Annie, ook al zijn ze goed bevriend. Gudrun wist van Annie’s plan om naar de politie te gaan en Johan aan te geven. Om Johan hiervoor te behoeden, niet wetend dat Björne de eigenlijke dader is, vermoord ze Annie.

Zwart water is een roman over deze tijd en het duister in onszelf, waarvoor Ekman de rekwisieten van de misdaadroman heeft gebruikt. Geboorte en dood, liefde, seksualiteit en misleiding, menselijk onvermogen, de weg van het geheugen, verarming, vernietiging van de natuur, angst en bekrompenheid zijn thema's die in het verhaal zijn verweven. Met een verrassende, ironische speelsheid midden in een letterlijk dodelijke ernst weet Ekman alledaagsheid en mythe, tragedie en trivialiteit samen te vlechten tot een spannende, fijngevoelige, virtuoos geschreven roman, een voortdurend spel tussen licht en donker, rust en activiteit, gladde oppervlakte en peilloze diepten.

Kerstin Ekman is geboren in 1933 te Risinge in östergötland.
Ze werd in 1978 lid van de Zweedse Academie (de derde vrouw na Selma Lagerlöf en Elin Wägner), maar stelde naar aanleiding van de Rushdie-affaire haar lidmaatschap op non-actief (1989).
Na een reeks zeer populaire detectiveromans publiceerde zij in 1970 een biografie over de Zweeds-Amerikaanse anarchist Joe Hill (Menedarna).
Met een driehoeksdrama, spelend op het platteland, Mörker och blåbärsris (1972), startte zij haar carrière als literair romancière.

In het vierluik kvinnorna och staden dat bestaat uit de boeken Heksenkringen, 1974), De springbron, 1976), Engelenhuis (1979) en Een stad van Licht (1983) schetst ze een beeld van het harde leven van arbeidersvrouwen van vijftig tot 100 jaar geleden.
Vanuit het perspectief van een aantal vrouwen volgt ze de ontwikkeling van de industrialisatie in een plaatsje in Zweden (Katrineholm).

In 1988 verscheen een trollenverhaal, (De Dwaas) dat 500 jaar Zweedse cultuurgeschiedenis omvat met als hoofdthema de tegenstelling tussen natuur en cultuur.In 1993 brak zij internationaal door met de thriller Zwart water, 1993). Hiervoor ontving ze in 1993 de Augustpriset.

Tussen 2001 en 2004 verscheen de trilogie Wolfshuid Wolfshuid), Het laatste hout, en Krasloten. Hierin volgt ze de geschiedenis van enkele bewoners van Svartvattnet, een plaatsje in Jämtland.

Bibliografie :

1959, 30 meter mord

1960, Han rör på sig

1960, Kalla famnen

1961, De tre små mästerna (Onder de sneeuw

1962, Den Brinnande Ugnen

1963, Dödsklockan (Doodsklokken

1967, Pukehornet

1970, Menedarna

1972, Mörker och blåbärsris

1974, Häxringarna (Heksenkringen - 1984)

1976, Springkällan (De Springbron - 1985)

1977, Vykort från Katrineholm (beperkte oplage), verhalen

1979, Änglahuset (Het engelenhuis - 1998)

1983, En stad av ljus (Een stad van licht - 1999)

1986, Hunden, novelle (De Hond - 1999)

1988, Rövarna i Skuleskogen (De Dwaas - 1995)

1990, Knivkastarens kvinna

1993, Händelser vid Vatten (Zwart water - 1994)

1996, Gör mig levende igen (Breng mij weer tot leven - 1997)

1999, Guds barmhartighet - Vargskinnet (Wolfshuid - 2001)

2000, Urminnes Tecken (Oertekens - 2002)

2002, Sista Rompan. Vargskinnet (Het Laatste Hout - 2003)

2003, Skraplotter (Krasloten - 2004)

2007, Herrarna i skogen, essays

" Geheime Kamers "

Uitgeverij : ATLAS

Paperback : 488 pag.

We zitten er nu wel om te lachen, maar ik heb het altijd als een vloek ervaren, dat kunstenaarschap van mij.
Geen spatje romantiek, meneer.
Het is saai. Sáái! Ik zit hier en ik werk. Ik merk niet eens dat het zondag is.

Je ziet het: ik woon diep in het bos. Er is hier geen enkele bekoring. Geen bordeel, geen kroeg, niks. Goed voor de kunst, maar je wordt er wel mensenschuw van.

. In het romanoeuvre van Brouwers getuigt dit werk van een nieuwe ontwikkeling. 

Geheime kamers is een groots en limpide boek over verlangen en ontgoocheling, huwelijk, overspel en bedrog. Geconstrueerd als een hechte legpuzzel, een woud van symbolen, waarin het verhevenste en het banaalste elkaar afwisselen. Brouwers overwint zijn autobiografische preoccupaties, en schrijft stilistisch meesterlijk over de vraag of het tussen man en vrouw in deze gebroken schepping ooit goed komt.
Het hoofdpersonage is een man die volstrekt niets weg heeft van een Don Juan. Jelmer van Hoff, achter in de veertig, vanwege zijn faalangst afgekeurd leraar geschiedenis, leeft op een woonboot samen met zijn ziekelijke hond en zijn vrouw Paula Doorenbos.
Sinds de geboorte van hun mongoloïde dochter Hanneke is hun huwelijk uitgeblust. Paula heeft het kind nooit kunnen accepteren en heeft Jelmer verboden haar nog aan te raken.
Zijn schommelstoel is het enige dat beweging brengt in zijn leven. Tot hij onverwacht een uitnodiging krijgt voor de inaugurale rede van zijn oude studiegenoot Nico Sibelijn, aangesteld tot professor in de archeologie.
Op de receptie ziet hij diens vrouw Daphne weer, een gevierde operazangeres, die hij sinds zijn studietijd nooit is vergeten. Ze belichaamt niet het courante schoonheidsideaal: "nog altijd even mager en zo wasbleek dat haar huid doorzichtig leek. Grote gletsjerblauwe ogen , nerveuzigheden, geheimzinnigheid. Opgewekt en mooi, maar gespannen als telefoondraden. (…) Ze stond geen seconde stil, draaide haar lichaam naar alle kanten, rondspeurend met haar ogen, die alles zagen: ze zocht iets, ze hield iets in de gaten."
Jelmer beseft plots dat hij niet voor Nico, maar voor Daphne is gekomen en herinnert zich een citaat uit Vergilius' Aeneis: "Dit was de eerste dag van de dood en de eerste oorzaak van rampspoed."

Nochtans lijkt er een kentering in zijn leven te komen.
Daphne, die eens op archeologische expeditie met Nico in de Ardennen als zijn reddende engel was verschenen, toen haast dodelijk ziek was geworden nadat hij van vervuild beekwater had gedronken, zoekt weer contact met hem.
Blijkbaar heeft ze onthouden dat hij een geheim kan bewaren.
In haar verlovingstijd met Nico had Jelmer haar eens met een andere man 's nachts in een park gezien, maar niets aan Nico verteld. Sindsdien noemt ze hem "mijn beste", wat je in de loop van het verhaal steeds meer geneigd bent aan te vullen met 'pion'. Ze schrijven almaar intenser brieven naar elkaar, gevolgd door stiekeme telefoontjes, en hun wederzijdse partners beginnen verdenkingen te koesteren.
Op een dag zegt Daphne: "Tussen ons moet alles uit zijn". Wat Jelmer de vraag doet stellen, wat er tussen hen dan wel is gebeurd.

Tot een echte verhouding komt het immers nooit. De enige keer dat hij Daphne in het geheim op een hotelkamer ontmoet, mag hij enkel naar haar naakte lichaam kijken, maar haar niet aanraken. Intussen is hij een seksuele relatie begonnen met Gonneke, de moeder van een ander Down-kind, die hem na een van zijn trouwe zondagse bezoeken aan Hanneke in een dronken bui heeft verleid. Merkwaardig genoeg heeft Jelmer daarbij het gevoel dat hij niet Paula maar Daphne bedriegt.

Nog lang vóór zijn roman halfweg is, doet Brouwers iets wat je nooit van een beslagen auteur zou verwachten: hij laat Daphne haar geheim vertellen. Al sinds hun studentenjaren bedriegt ze Nico met haar zangleraar Johann Fahrenfurth, haar ware liefde, die ze al 25 jaar ontmoet.
Daphne houdt er nog meer opvattingen op na die falsifieerbaar blijken. Zo probeert ze Jelmer ervan te overtuigen dat angst niet bestaat. Je kunt ze immers, zo zegt ze, niet vastpakken, op een boterham smeren, op tafel zetten of aan de muur hangen.

Overspel en ondergang zitten bij Brouwers dus iets complexer in elkaar dan de bekendheid van de motieven doet vermoeden. Maar Geheime kamers gaat niet alleen daarover. Nico en Jelmer citeren in hun studententijd graag de gevleugelde woorden van professor Möser, die hen heeft ingewijd in de archeologie. "Wat wij moeten doen? Wij moeten de grotten in! Wat wij zoeken, dáár in de diepte moet het te vinden zijn.

Er zijn meer passages in dit boek waarin naar extremen op onze tijdsas wordt verwezen, en prehistorie en gevorderde beschaving met elkaar worden geconfronteerd.
Begin en slot spelen zich af in een museumzaal vol voorhistorische monsterdieren, de ene keer met een beschaafd converserend gezelschap, de andere keer met een aan scherven geschoten aquarium, een zondvloed van 'voorkalenderse watergedrochten, zeedraken, zwemmende pantservoertuigen'.
In talrijke beelden duikt de idee op dat het leven, dat rust en harmonie slechts een eiland zijn te midden van een kolkende, alles verzwelgende chaos – het zwarte water van de dood.
Kort vóór het ontluisterende slot woont Jelmer een uitvoering bij van Haydns Die Schöpfung. Daphne vertolkt er, gedirigeerd door Fahrenfurth, de rol van Eva in een ode aan de schepping en de man-vrouwrelatie, die naast al wat er is voorafgegaan en wat volgt volkomen wereldvreemd en uit de lucht gegrepen lijkt.
Hoewel het bol staat van barokke symbolen van dood en verderf, en het romantische beeld van de droomprinses in scherven valt, is Geheime kamers geen cynisch, zelfs geen pessimistisch boek. Ook daarin blijkt het minder voorspelbaar dan het er eerst naar uitziet. De antiheld Jelmer, maatschappelijk een loser, die door de anderen zielig wordt gevonden, door hen wordt misbruikt en geboren lijkt voor het ongeluk, toont op onverwachte ogenblikken ruggengraat, een uitzonderlijk menselijk mededogen en tegenwoordigheid van geest.
Als Daphne, in het nauw gedreven door haar echtgenoot, Jelmer een romantische dubbelzelfmoord voorstelt, noemt hij dat nuchter 'opera' en 'een tranentrekkende televisieserie': "Ik heb een taak, ik kan mijn dochter niet aan haar lot overlaten, ik ben geen fatalist, wie weet komt er, ooit, toch nog een gelukkige wending in mijn verbrokkeld bestaan, men hoeft de dood niet uit te nodigen, hij komt vanzelf."

Jeroen Brouwers , geboren in Batavia (1940) was het vierde kind van Jacques Theodorus Maria Brouwers (1903-1964) en Henriëtte Elisabeth Maria van Maaren (1908-1981).
 Zijn vader werkte als boekhouder bij een architectenbureau.
Na de Japanse invasie in 1943 en de capitulatie van het KNIL werd zijn vader overgebracht naar een krijgsgevangenkamp in de buurt van Tokio.
Jeroen belandde met zijn grootmoeder Elisabeth Henrica Pos (1885-1945), zijn moeder en zus eerst in het Japanse interneringskamp Kramat. Na een paar maanden werden ze overgeplaatst naar het kamp Tjideng, in een buitenwijk van Batavia. Zijn grootouders hebben de kampen niet overleefd.

Na de oorlog werd het gezin herenigd en verhuisde naar Balikpapan (Borneo, nu Kalimantan).
Mevrouw Brouwers repatrieerde in 1947 met haar kinderen per schip naar Nederland. In 1948 kwam ook vader Brouwers naar Nederland.

Tot 1950 woonde Jeroen thuis bij zijn ouders. Toen hij 10 jaar oud was werd hij in diverse rooms-katholieke pensionaten ondergebracht. De reden was dat hij een onhandelbaar kind zou zijn dat na de vrijheid van Indië niet kon wennen aan het Hollandse keurslijf.
Zijn ouders verhuisden naar Delft. Daar haalde hij in 1955 zijn MULO-diploma.

Van 1958-1961 is Jeroen Brouwers in militaire dienst geweest. Hij zwaaide af als kwartiermeester der Speciale Diensten: Marine Inlichtingen Dienst (MARID).
Na zijn dienstplicht ging hij in 1961 in Nijmegen als leerling-journalist werken bij het krantenconcern De Gelderlander. Hij maakte deel uit van de redactie van het soldatenblad Salvo.
In 1962 werd hij aangenomen bij de Geïllustreerde Pers in Amsterdam. Hij werd lid van de redactie van het blad Romance (later Avenue).
Van 1964-1976 werkte Brouwers in Brussel als redactie-secretaris en later als (hoofd)redacteur van Uitgeverij Manteau.
 Van 1968-1971 woonde hij met zijn gezin in Vossem en later in Huize Krekelbos te Rijmenam (Mechelen). Er werden twee zonen geboren: Daan Leonard (1965-2006) en Pepijn (1968).

Na onenigheid met directeur Julien Weverbergh neemt Brouwers ontslag bij Uitgeverij Manteau. Hij gaat zich geheel aan het schrijven wijden. Na een periode in Warnsveld (bij Zutphen) betrekt hij huize Louwhoek in Exel, in de buurt van Lochem. In 1980 wordt zijn dochter Anne geboren.

In 1991 vestigt Brouwers zich op een woonboot in Uitgeest. In augustus 1993 verhuist hij naar Zutendaal in Belgisch-Limburg.
Jeroen Brouwers is sinds 1992 opgenomen in de Orde van de Vlaamse Leeuw en in 1993 Ridder in de Belgische Kroonorde.

Bibliografie :

* 1961 - Edith Piaf. Lyrische straatmus

* 1963 - Van rondeel tot chanson

* 1964 - Couperus. 1863-1963

* 1964 - Het mes op de keel (verhalen)

* 1967 - Joris Ockeloen en het wachten (roman)

* 1968 - De toteltuin. Gevallen van de sfinx (verhalen)

* 1969 - Groetjes uit Brussel (verhalen)

* 1973 - Zonder trommels en trompetten (novelle)

* 1975 - Zachtjes knetteren de letteren. Een eeuw Nederlandse literatuurgeschiedenis in anekdoten

* 1977 - Zonsopgangen boven zee (roman)

* 1977 - Klein leed (verhalen)

* 1978 - Mijn Vlaamse jaren (memoires)

* 1979 - De nieuwe Revisor (pamflet)

* 1979 - Kladboek (essays)

* 1979 - Het verzonkene (roman)

* 1980 - De bierkaai. Kladboek 2 (essays)

* 1980 - Zonder onderschriften (toneel)

* 1981 - Bezonken rood (roman)

* 1981 - Et in Arcadia ego (verhaal)

* 1982 - De spoken van Godfried Bomans (essay)

* 1982 - Alleen voor Vlamingen (essays)

* 1982 - Es ergo sum (essay)

* 1983 - Verhalen en levensberichten (verhalen)

* 1984 - De laatste deur (essays)

* 1984 - Winterlicht (roman)

* 1985 - De levende stilte van Stig Dagerman (essay)

* 1986 - Hélène Swarth: haar huwelijk met Frits Lapidoth, 1894-1910 (essay)

* 1986 - De sprong (novelle)

* 1986 - Hij is reeds aan de overzijde (necrologieënbloemlezing)

* 1987 - Miniatuur van wanhoop

* 1987 - Kroniek van en karakter. Deel 1 (1976-1981) 'De Achterhoek' (brieven)

* 1987 - Kroniek van een karakter. Deel 2 (1982-1986 'De oude Faust' (brieven)

* 1987 - De schemerlamp van Hélène Swarth (essay)

* 1988 - Sire, er zijn geen Belgen (Boekenweekessay)

* 1988 - De zondvloed (roman)

* 1989 - Het tuurtouw (essay)

* 1990 - Zomervlucht (roman)

* 1991 - Het vliegenboek. Kladboek 3 (essays)

* 1993 - Het is niets (essay)

* 1993 - Twee verwoeste levens

* 1993 - De vervulling (monoloog)'

* 1994 - Steeds dezelfde zon (toespraak Dodenherdenking)

* 1994 - Het circus der eenzaamheid. Kladboek 4 (essays)

* 1994 - Vlaamse leeuwen (essays)

* 1995 - Adolf & Eva & de Dood (essays)

* 1995 - Oefeningen in nergens bijhoren (essay)

* 1996 - Het aardigste volk ter wereld: Willem Frederik Hermans in Brussel. Bijdrage aan zijn biografie

* 1996 - De vervulling (verhalen)

* 1996 - Kilometers

* 1997 - In memoriam patris

* 1998 - Alles is iets (dagboekbladen en brieven)

* 1998 - De verliefden, hommage aan Fernand Victor Toussaint van Boelaere, 50 jaar na overlijden

* 1998 - Een beroemde naamgenoot

* 1998 - Terug thuis, verhalen, leerervaringen, voetnoten

* 1999 - Al dat papier

* 1999 - De zwarte zon, essays over zelfmoord en literatuur in de 20e eeuw

* 2000 - Geheime kamers (roman)

* 2001 - Papieren levens

* 2001 - Zachtjes knetteren de letteren. Literaire anekdoten - herziene en uitgebreide editie

* 2004 - Stoffer en blik

* 2005 - De schemer daalt

* 2005 - Warme herfst

* 2006 - In het midden van de reis door mijn leven (Oerboek)

* 2007 - De stilte bestaat uit zoveel antwoorden (briefwisseling met Gerrit Komrij)

* 2007 - Datumloze dagen (roman, oktober 2007)

De geest van Stalin

Oorspronkelijke titel

uitgever: Anthos

Paperback : 311 pagina's

ISBN: 978 90 414 1213 3

Vertaald uit het Engels door

Vanuit dit ogenschijnlijk belachelijke gegeven (met een inventieve Amerikaanse inbreng) ontwikkelt zich een verhaal dat hart en geest verkilt. Het spookt in het hoofd van Renko, die voortdurend wordt herinnerd aan zijn vader, een sadistische generaal en gunsteling van Stalin . Hij wordt geconfronteerd met twee meedogenloze collega’s die als Zwarte Baretten oorlogshelden waren in de strijd tegen de Tsjetsjenen. Een van hen heeft politieke ambities en bindt arts Eva aan zich. Renko wordt bijna gewurgd en in het hoofd geschoten, dreigt de 12-jarige verweesde jongen die hij uit Tsjernobyl heeft meegenomen te verliezen, en belandt in het plaatsje Tver, op de route van Moskou naar Sint-Petersburg, waar de verzamelde Russische patriotten een onaangename historische verrassing wacht.

De geest van Stalin is een originele en door en door menselijke thriller., waarin bestsellerauteur Martin Cruz Smith een levendig beeld oproept van het nieuwe Rusland in opkomst.
Geesten vullen de straten in dit prachtig geschreven verhaal dat, zoals de auteur zich wenst, aan het einde niet afgelopen is, maar een zaadje in de geest van de lezer heeft geplant.

Martin William Smith werd geboren in 1943. Hij groeide op in Reading, Pensylvania waar zijn vader een blanke jazzmuzikant was en zijn moeder zong, ze was van Indiaanse afkomst. Op latere leeftijd heeft de auteur de naam ‘Cruz’ aangenomen als eerbetoon aan zijn grootmoeder.

. Zijn familie en vrienden kennen hem als Bill Smith. Hij studeerde in 1964 af aan de universiteit van Pennsylvania.
Hij werkte als journalist, was verbonden aan plaatselijke TV stations en was correspondent voor ‘the

Ooit begon Martin Cruz Smith aan zijn eerste roman getiteld 'The Indians'. We schrijven dan het jaar 1970 en dit boek beschrijft de manier waarop blanken de indianen hebben behandeld.
Ook publiceerde hij aan het begin van zijn carrière onder verschillende pseudoniemen : de Jake Logan westerns, boeken met Nick Carter en hij gebruikte de pseudoniemen Martin Quinn en Simon Quinn. Hij kon er amper van leven totdat Gypsy in Amber, werd verfilmd voor T.V.

Ook had hij het plan een boek te schrijven over een seriemoordenaar in Moskou. Aldus geschiedde. Smith had in die tijd communistische sympathieën en verwoordde deze opvattingen in dit boek (Gorki Park). Gevolg was dat zijn toenmalige uitgever het niet wilde publiceren. Jaren later ging hij met zijn manuscript naar ‘Random House’ en daar werden de rechten gekocht voor ongeveer 1 miljoen dollar.
 
‘Mijn boeken moeten sterke politieke en sociologische elementen bevatten. Niet politiek in de zin dat ze prekerig zijn, maar meer beschrijvend.’

Martin Cruz Smith staat bekend om zijn gedegen research. Voor zijn boek ‘Wolf eet hond’ (2005) reisde hij af naar Tsjernobyl om de gevolgen van de ramp met de kernreactor te bestuderen.
Voor zijn boek ‘Rose’, verbleef hij wekenlang in Lancashire om te praten met mijnwerkers en hij bezocht de mijnen.
Voor Havana Bay, reisde hij af naar Cuba. Hij had drie jaar nodig om Havana Bay te schrijven; maandenlange research, uren en uren praten met Cubanen in de VS en Cuba vijf keer bezoeken.
Ook voor December 6, dat zich afspeelt in Tokio vlak voor het bombardement op Pearl Habor, heeft hij ter plekke uitvoerige studie verricht.

BIBLIOGRAFIE van Martin Cruz Smith

Arkady Renko series:

ROMANS:

JEF GEERAERTS's : " Goud "
Uitgeverij : Manteau-Antwerpen-Amsterdam

paperback :148 blz.


***
In deze vertederende literaire roman keert Jef Geeraerts terug naar Kongo.
Hij brengt ons een ontroerende getuigenis van zijn herinneringen aan een heilige, heidense tijd.
1955 - Belgisch Kongo.
Onder invloed van de zwarte vrouw MBALA breekt de ik-figuur los uit een beklemmend westers keurslijf.
Aan het onbezoedelde leven in het dorp komt op een dag echter abrupt een einde wanneer in een rivier in de buurt goud wordt gevonden.
Dit is het begin van een reeks avonturen... Deze gebeurtenissen van 50 jaar geleden worden afgewisseld met taferelen uit het dagelijkse leven tijdens de zomer van 1995, waarin de auteur en zijn vrouw Eleonore geconfronteerd worden met de dood van twee geliefde wezens.
De einige remedie tegen hun actuele sterfangst is te vinden in de erotiek , de levenshonger en de nostalgie , ' het najagen van verloren momenten.

Hierin krijgt de lezer een synoptische beschrijving en verklaring van alles wat de ex-koloniaal Geeraerts blijvend fascineerde aan het donkere hart van Afrika (en van hemzelf). Dat laat zich in hoofdzaak herleiden tot de paradoxale, want bevrijdende regressie van cultuurmens tot natuurmens, van door christelijke metafysica geconditioneerd (en verziekt) westerling tot overtuigd beoefenaar van een animistisch hedonisme. Niks nieuws onder de (tropische) zon dus, voor wie een beetje vertrouwd is met Geeraerts' vroegere werk.
Het 'goud' uit de titel is (niet meer dan) de rode draad waaraan deze - vaak verrassend discursieve, rationaliserende, soms zelfs pseudo-wetenschappelijke - beschouwingen over het leven in het Afrikaanse paradijs, het 'prehistorische continent' worden vastgeknoopt. Assistent-gewestbeheerder Geeraerts ontdekt samen met de broer van zijn (illegitieme, uiteraard) zwarte vrouw Mbala - stoeipoes par excellence, de verpersoonlijking van de levenslust - een goudader in een rivier. Dit is het begin van een reeks onaangename verwikkelingen die de verteller uiteindelijk in een lastig parket brengen en die uitdraaien op chantage, moord en verstoorde relaties. Ook de Afrikaanse nobele wilde blijkt niet opgewassen tegen het altijd weer corrumperende materialisme, 'De verordeningen des Heren zijn kostelijker dan goud' (Psalm 19: 11), zoals een wel enigszins verrassend motto van de roman ons leert.

Geeraerts startte zijn literaire carrière begin jaren '60 met het neerschrijven van zijn ervaringen in Belgisch Kongo  waar hij in de jaren '50 te werk gesteld was als assistent gewestbeheer en in 1959 en 1960 aan het hoofd stond van een militaire eenheid die als opdracht had vechtende stammen uit elkaar te houden.In deze functie komt hij vaak in contact met de plaatselijke bevolkingen en leert hij de psychologie van de zwarten kennen. Hij sluit vriendschappen en ontdekt er de pure, onaangetaste natuur en het intense, wilde oerleven. Deze ontdekkingen zullen later - bij zijn terugkeer naar de Westerse cultuur - leiden tot een bewustzijnscrisis die hem ertoe heeft aangezet (therapeutisch) te schrijven.

In 1960 wordt reserveluitenant Geeraerts zwaar gewond tijdens hevige gevechten tussen twee vijandige stammen, de Baluba en de Lulua. De onlusten die kort daarna zullen leiden tot Kongo's onafhankelijkheid (30 juni, 1960), doen vele blanken ijlings het land verlaten.
Enkele maanden na zijn gezin, komt ook Geeraerts ontredderd in België aan. Volgen nu twee jaar van doelloos rondlopen, van lezen en nadenken over de plaats van de mens in de Westerse maatschappij.
Aanpassingsproblemen en een huwelijkscrisis leiden ertoe dat Geeraerts de eenzaamheid opzoekt. In die omstandigheden schrijft hij zijn eerste roman "Heet water" (die nooit uitgegeven werd) en kort daarop zijn eerste roman in de literaire wereld, "Ik ben maar een neger".
Hij merkt echter dat hij de taal niet voldoende beheerst en daarom, maar vooral om de drukkende sfeer van zijn gezinsleven te ontvluchten, gaat hij in 1962 Germaanse filologie studeren aan de Vrije Universiteit te Brussel. De colleges van professor en filosoof Leopold Flam hebben ertoe bijgedragen dat hij later zijn "Gangreen"-reeks zal beginnen.

Tijdens die vier jaar aan de universiteit verlaat hij zijn echtgenote en zijn drie kinderen (1963) en schrijft hij "Schroot", "Zonder Clan", "Het verhaal van Matsombo", "De troglodieten" en "De zeven doeken der schepping". Zijn diploma heeft hij inmiddels op zak, maar veel zal hij er niet mee doen. Na enkele dagen lesgeven vlucht hij weg uit het onderwijs.
Hij wordt tijdelijk redacteur van "Elseviers Weekblad" en vertaalt werken uit het Engels en het Frans.
Ondertussen blijft hij ook zelf schrijven en zo verschijnt in 1968 "Black Venus", het eerste boek uit de vierdelige "Gangreen"-cyclus waarmee Geeraerts grote bekendheid zal verwerven.
Het boek doet in Vlaanderen heel wat stof opwaaien omwille van de al dan niet vermeende racistische en pornografische inslag.
Ook "Gangreen 2 - De goede moordenaar" veroorzaakt heibel. Met de publicatie in de pers van de verschillende geschokte reacties, krijgt Geeraerts nogmaals de beste en goedkoopste publiciteit.

Later schrijft hij nog talrijke romans  waarvan de misdaadromans met in de hoofdrollen het politieduo Vincke en Verstuyft, zeer bekend zijn. Naast romans schrijft Jef Geeraerts ook reisverhalen, journalistieke stukken, toneelstukken, hoorspelen, ... De  natuur, de jacht, vreemde culturen en ertiek zijn steeds terugkerende elementen in zijn werken.

Tegenwoordig houdt Geeraerts zich bijna uitlsuitend bezig met schrijven en reizen, samen met zijn nieuwe vrouw Eleonore Vigenon,, met wie hij in 1978 gehuwd is. Van haar hand verschijnt in oktober 2007 het boek :De Spoken van Jef Geeraerts, over het oeuvre van en leven met Jef Geeraerts.

De koude maan

Oorspronkelijke titel ; "

Uitgeverij

Paperback : 456 pag.

Vertaler: Mariëtte van Gelder

ISBN: 978 90 269 8573 7

Terwijl hoog aan de zwarte hemel de volle maan als enige getuige aanwezig is, doet detective Baker een bizarre ontdekking. In de haven vindt hij naast duidelijke bloedsporen een oude tikkende klok en een gedicht, ondertekend door 'de klokkenmaker'. Van een lijk ontbreekt ieder spoor.
Wanneer de politie een tweede bijna identiek delict ontdekt - dit keer mét lijk - denkt Baker met een seriemoordenaar van doen te hebben. Hij roept de hulp in van de forensisch experts Lincoln Rhyme en Amelia Sachs.
Terwijl Amalia Sachs geheel in beslag wordt genomen door haar onderzoek naar corrupte collega's, wordt Rhyme bijgestaan door Kathryn Dance, een succesvolle gedragswetenschapper. Met haar bijzondere verhoortechnieken breekt Kathryn de zaak al snel open. Maar gaat het niet allemaal te snel? Niet enkel in de politiegelederen wordt ondertussen onrust veroorzaakt door de spannende zaken van Sachs: ook haar relatie met Rhyme komt flink onder druk te staan

.In "De koude maan", het zevende deel in de reeks met Lincoln Rhyme en Amelia Sachs, wordt deze twee forensische experts gevraagd om hun licht te laten schijnen op twee locaties waar een oude klok en een gedicht gevonden werden. Het signatuur van de moordenaar die zich De Klokkenmaker noemt.

Maar eigenlijk past dit niet helemaal in de planning van Amelia, die zelf een onderzoek leidt naar de verdachte omstandigheden van de zelfmoord van een zakenman. Hierdoor krijgt, Ron Pulaski, het jongste lid van het team, de kans om zijn waarde als forensisch onderzoeker te bewijzen. Ook wordt bij het ondervragen van de getuigen de hulp ingeroepen van ondervragingsdeskundige Kathryn Dance, die geportretteerd wordt als een menselijke leugendetector.

Deavers schrijfstijl, met zijn perfecte doseringen van verhaallijnen, beschrijvingen en achtergrondinfo resulteert in een magistraal werk met het ideale verhouding tussen diepgang leessnelheid, wat voor de lezer zeer aangenaam is.

Ook de plot heeft alle kenmerken van de meester: degelijk, geheimzinnig en met de nodige wendingen die verrassen als donderslagen bij heldere hemel. Alleen is het jammer weer te moeten vaststellen dat sommige van die wendingen te radicaal zijn, wat weegt op de geloofwaardigheid. Origineel deze keer is het subplot, waarin het onderzoek van Amelia Sachs behandeld wordt, waardoor de samenwerking met de aan het bed gekluisterde Lincoln Rhyme deze keer wat minder vlot verloopt als we onderhand gewoon waren.
Ook zijn de personages weer zeer realistisch neergezet. Deze keer ligt het zwaartepunt op de afkomst en achtergrond van Amelia Sachs. Maar ook wordt het personage van nieuwkomer Kathryn Dance professioneel ingekleurd, zodat ze een aimabel personage van vlees en bloed wordt met veel perspectief. .Het zou me dan ook niet verbazen als we van haar nog niet alles gezien hebben en dat de auteur haar weer laat opdraven in een volgend boek..

Jeffery Deaver is er weer in geslaagd een boek te schrijven dat alle elementen bevat die in een goede thriller  moeten aanwezig zijn. Een gezien de vele verwijzingen naar zijn vorig meesterwerk Tot op het bot, lijkt de schrijver zelf ook te beseffen dat hij een juweeltje heeft afgeleverd. Meer nog, met dit werk benadert hij de perfectie.

Jeffery Deaver, voormalig journalist, advocaat en folkzanger,is geboren op 6 mei 1950, Chicago (Verenigde Staten).
De schrijver heeft diverse malen de bestsellerlijsten gehaald, waaronder die van de New York Times, de London Times en de Los Angeles Times.

Deaver doet enorm veel onderzoek (voor Brandend IJs zelfs ruim een jaar). Hierdoor weet hij tot in detail waarover hij schrijft. Dit maakt een krachtige en geloofwaardige verhaallijn mogelijk en leidt steevast, mede dankzij een aantal onverwachte plotwendingen, tot een zeer spannend verhaal

Hij heeft achttien romans geschreven, is vijf keer genomineerd voor een Edgar Award van de Mystery Writers of America en een keer voor een Anthony Award.
Hij heeft twee keer de Ellery Queen-lezersprijs voor het beste korte verhaal van het jaar gekregen en mocht de Britse ‘Thumping Good Read Award’ van W.H. Smith in ontvangst nemen.
Van zijn boek Monddood is een televisiefilm gemaakt met James Garner en Marlee Matlin, en Tot op het bot is door Universal Pictures voor de bioscoop verfilmd als The Bone Collector, met Denzel Washington en Angelina Jolie in de hoofdrollen. Zijn meest recente romans zijn Wespenval, De cyberkiller en De stenen aap. Hij woont afwisselend in Virginia en Californië.

Romans :

Voodoo (1988)
Always a Thief (1988)
Mistress of Justice (1992)
The Lesson of Her Death (1993)
Praying for Sleep (1994)- Angst voor de nacht
Speaking in Tongues (1995)- De zonde der vaderen
A Maiden's Grave (1995)- Monddood
The Devil's Teardrop: A Novel of the Last Night of the Century (1999)-De duivelstraan
The Blue Nowhere (2001)- De cyberkiller
Garden of Beasts (2004)-Brandend ijs

Series :

Rune
1. Manhattan Is My Beat (1988)
2. Death of a Blue Movie Star (1990)
3. Hard News (1991)

John Pellam
1. Shallow Graves (1992) (writing as William Jefferies)
2. Bloody River Blues (1993)
3. Hell's Kitchen (2001)

Lincoln Rhyme
1. The Bone Collector (1997)- Tot op het bot
2. The Coffin Dancer (1998)- Dodendans
3. The Empty Chair (2000)- Wespenval
4. The Stone Monkey (2002)-De stenen aap
5. The Vanished Man (2003)- De illusionist
6. The Twelfth Card (2005)- De hangende man
7. The Cold Moon (2006)- De koude maan

Kathryn Dance
1. The Sleeping Doll (2007)

Michael Chabon's:" De Jiddische politiebond

Oorspronkelijke titel : "

Uitgeverij : Anthos :

Pagina's : 414

Vertaald door Christien Jonkheer en Gerda Baardman

De hoofdstad Sitka, waar Landsman werkt, is, om daar maar eens mee te beginnen, het centrum van een compleet parallel universum. Hier, in de koudste uithoek van Alaska, kreeg het Joodse volk in 1948 - na de Tweede Wereldoorlog, waarin de nazi's Rusland nog veroverden, maar uiteindelijk door de Amerikanen werden verslagen - een (nieuw) thuisland in bruikleen: het District Sitka. Een overbevolkt staatje voor de 'bevroren uitverkorenen', gebouwd op de Jiddische taal en overlevingsdrang.
Maar het zijn 'rare tijden voor de Joden'. In november 2007 nadert 'de Revisie' met rasse schreden: na zestig jaar loopt de bruikleenovereenkomst op z'n eind. Over zes weken nemen de Amerikaanse autoriteiten het gebied weer in en zullen de inwoners óf een vaste verblijfsvergunning moeten hebben om tussen de oorspronkelijke Alaskanen te wonen óf hun heil elders moeten zoeken. In exotische plaatsen als Madagaskar en Australië, of in het verloren Beloofde Land...

Landsman heeft kortom nog hooguit tijd om deze ene zaak op te lossen. Geholpen door zijn trouwe Joods-Indiaanse partner en in de nek gehijgd door zijn ex-vrouw, die sinds kort, o gruwel, zijn nieuwe cheffin is. Maar die ene zaak brengt hem wel in contact met de dolgedraaidste uitwassen van zijn ineenstortende wereld. Want lijkt het slachtoffer aanvankelijk een heroïnejunk annex schaakwonderkind te zijn die schulden maakte bij de verkeerde mensen, gaandeweg ontdekken ze dat het een telg uit de stam der Verbover was, een groep chassidische Joden die dús de georganiseerde misdaad in handen heeft. (Lang verhaal.) En niet zomaar een telg: hij was de zoon van maffialeider, rabbijn en levende-marshmallowberg Heskel Sjpilman én een Tsaadik Ha-Dor, de potentiële Messias die elke generatie voortbrengt.

Afijn, samenzwering stapelt zich op complot, met als finale een terroristische aanslag waar Al Qaida nog een puntje aan kan zuigen.
En ondertussen geniet je schuddebuikend. Van hoe Chabon zich uitleeft in een cocktail van smakelijk Jiddisch, rake oneliners en de tomeloze metaforenlawine van het detectivegenre. Van hoe hij zo'n carnavaleske fantasiewereld tóch geloofwaardig en ontroerend weet te maken. En van hoe hij alles, van het conflict in het Midden-Oosten tot de war on terror, voor zijn lachspiegel zet zónder ooit in politieke prentproza te vervallen.

De Jiddische politiebond is een érnstig geestig boek, in alle betekenissen van die woorden.

Naar goede gewoonte laat Chabon zich weer inspireren door een populair genre: in zijn Pulitzer-winnende roman 'De wonderlijke avonturen van Kavalier & Clay' grasduinde hij nog lustig in de superheldentraditie, dit keer zendt hij een vette knipoog richting de klassieke detective uit de jaren 1940.

Inspecteur Meyer Landsman is zo uit een roman noir gestapt: hij drinkt en rookt te veel, slaapt of eet amper en wordt achtervolgd door een gitzwart verleden. Hij heeft een pijnlijke scheiding achter de rug: toen bleek dat zijn vrouw Bina misschien wel in verwachting was van een gehandicapt kind, besloot Landsman het zekere voor het onzekere te nemen: 'Het was niet zo dat hij niet kon leven met het schuldgevoel. Hij kon alleen niet leven met het schuldgevoel en Bina tegelijk.'

Nu - een paar maanden voor het Joodse district in Alaska terug in Amerikaanse handen komt, het lot van de locals is nog altijd koffiedik kijken - botst Landsman in zijn hotel op een lijk. Samen met zijn partner, de half-indiaanse Berko, volgt hij het enige spoor: een onafgemaakte schaakwedstrijd.
De dode, een heroïnejunk, blijkt al snel stukken belangrijker dan een doorsneeverslaafde. Zelfs postuum krijgt de man 'een keiharde, gestoorde Russische bajesklant zo bang dat hij bagger schijt, en kan hij tegelijkertijd een van de vroomste zwarte hoeden in Sitka tot tranen toe bewegen.' Eén en ander zet Landsman en Berko op het spoor van een uitgekiende samenzwering.

Op het einde wordt het over-the-top complot op een drafje afgehaspeld en begint de aandachtsgeile, van metaforen zwangere taal te vervelen, maar dan hebben we al wel een wervelende politieroman achter de kiezen.
En passant schetst Chabon een doorleefd, donker beeld van Sitka, de overbevolkte hoofdstad van de Joodse 'staat', waar het conflict tussen ingeweken Joden en native indianen even verwoestend blijkt als dat tussen Israël en Palestina.
En in een omgekeerde 9/11 dansen de Joden op straat na een aanslag op een Arabisch doelwit. Dat maakt 'De Jiddische politiebond' totveel meer dan een vrijblijvende gimmick, en verdacht realistisch voor een gedachte-experiment.

De Jiddische politiebond is net als Het complot tegen Amerika van Chabons collega Philip Roth, een what-if-roman. Wat als de Joden na de Tweede Wereldoorlog eens geen stek vonden in Israël, maar in een uithoek van Alaska? En wat als toen afgesproken was dat na zestig jaar het district Sitka teruggegeven moet worden aan de oorspronkelijke bewoners? In dat scenario speelt De Jiddische politiebond. De afgesproken zestig jaar tikten naarstig weg, en de Reversie, de dag van de teruggave, komt schrikbarend dichterbij. Dat zorgt voor onrust, mensen proberen wanhopig aan een verblijfsvergunning te geraken of wijken halsoverkop uit naar exotische bestemmingen als Madagascar of Australië. De droom om het Beloofde Land te veroveren is nog springlevend, en daar leidt de plot van De Jiddische politiebond uiteindelijk naartoe. Maar voor het zover is, wordt eerst een jonge junk vermoord in het luizige hotel waar Meyer Landsman na zijn scheiding een onderkomen vond. Het personage Landsman is een eerbetoon aan alle sombere detectives die de wereldliteratuur sinds de twintigste eeuw voortbracht. Hij is een zwartkijkende alcoholist met een verleden waarin de zelfmoord van zijn vader, de dood van zijn zus en de scheiding van zijn vrouw de belastende factoren zijn. Meyer is een melancholieke figuur, hij balanceert de hele tijd tussen lachen en huilen. Hij bekijkt de hetze om zich heen met enigszins vertroebelde blik maar permitteert zich tegelijkertijd een snoeihard en vaak hilarisch oordeel. Samen met zijn neef en partner Berko, een Joods-Indiaanse beer van een vent, probeert hij de zaak van de vermoorde junk op te lossen voor de Reversie een feit is. Meyers ex-vrouw Bina wordt onverwacht zijn chef, en zij wil dat ze zich bezighouden met andere onopgeloste zaken. Meyers onwil om haar opdracht te volgen zorgt voor verbaal vuurwerk tussen de twee.

Zoals het genre het wil krijgt de underdog, Meyer in dit geval, gelijk. Al snel blijkt het slachtoffer niet gewoon een anonieme drugsverslaafde te zijn. Hij was ooit een wonderkind, een schaakgenie, de man van wie men dacht dat hij de nieuwe Messias kon zijn. Hij zorgde in zijn leven voor heel veel vreugde, maar stelde ook heel wat mensen teleur. Hoe je omgaat met verwachtingen van anderen, welke gevolgen die verwachtingen voor jezelf kunnen hebben, het zijn thema’s die bij diverse personages terugkomen in dit meeslepende verhaal. Daarmee is De Jiddische politiebond absoluut niet vrijblijvend. Bovendien maken akelige parallellen met feiten uit de recente geschiedenis het boek tot een aanklacht tegen alle vormen van extremisme. Het is allemaal reuze interessant, maar bovenal is dit boek heerlijk om lezen. De klaterende dialogen, beklijvende personages, onmiskenbare humor en mistroostige setting zorgen daar voor, samen met het ongelooflijke verteltalent van Michael Chabon

Michael Chabon is geboren in Washington D.C. op 24 mei 1963.
Chabon is één van de meest bejubelde hedendaagse Amerikaanse schrijvers. Bij het verschijnen van zijn debuut De geheimen van Pittsburgh was hij amper vijfentwintig,. In 1995 volgde zijn roman "Wonder Boys",en twee kort-verhaal collectiesTwaalf jaar later kaapte hij met "De wonderlijke avonturen van Kavalier & Clay "de prestigieuze Pulitzer Prize weg. Zijn werk kenmerkt zich door onstuitbaar vertelplezier, prachtig taalgebruik, Joodse karakters en hommages aan andere schrijvers. Al deze ingrediënten zijn ook terug te vinden in zijn jongste pareltje, De Jiddische politiebond.

Romans :

The Mysteries of Pittsburgh

Wonder Boys

The Amazing Adventures of Kavalier & Clay

Summerland

The Final Solution (2004)

The Yiddish Policemen's Union (2007)

Gentlemen of the Road (forthcoming, October 2007)

Aan Chesil Beach

Uitgever : De Harmonie- Amsterdam ( 2007)

Oorspronkelijke titel :

paperback : 144 blz

ISBN: 9789061698166"

"

Met deze zinnen opent "Aan Chesil Beach," het verhaal van een jong echtpaar aan de vooravond van hun huwelijksnacht tegen het decor van de seksuele revolutie begin jaren zestig.
Net als in al zijn boeken weet McEwan het verhaal op te bouwen met de koele spanning van een thriller. Een kleine intieme roman waarin hij zijn credo trouw blijft dat literatuur een 'onderzoek in de menselijke natuur is.
Het is prachtig en zeer precies geschreven.
'Tussen de regels van een kleine roman over een mislukking , schreef McEwan een monumentaal werk over wat had kunnen zijn.
'McEwan weet je aandacht moeiteloos gevangen te houden, met zijn genadeloze oog voor detail, zijn elegant proza en een geweldige licht-ironische vertelstem die - tussen de voelbare angsten en frustraties van de twee door - voor een glimlach zorgt.Ian McEwan verhoudt zich tot zijn werk als een instrumentenmaker tot zijn vernuftig geconstrueerde instrument [...] Hij is de meester van de romantechniek, die speelt met verwachting en verrassing, die de lezer gijzelt met zijn betekenisvolle nauwgezetheid.

.'Ian McEwan heeft er patent op: een bijzondere maar op zich niet dramatische gebeurtenis ontvouwt zich tot een regelrechte thriller.Als lezers worden wij via een alwetende verteller afwisselend deelgenoot gemaakt van de gedachten en jeugdherinneringen van Edward en van die van Florence, die ze voor elkaar juist volledig verzwijgen. Zo krijgen we steeds meer inzicht in de volstrekt uiteenlopende redenen van hun beider beschroomdheid. Tegelijkertijd geven deze passages ons de kans even op adem te komen in een vertelling die, zo lijkt het, afstevent op een afschuwelijke climax.

Ian McEwan werd geboren in de Engelse garnizoensplaats Aldershot in 1948 en bracht zijn jeugd door in Singapore en Tripoli. Toen hij elf jaar was stuurden zijn ouders hem naar een kostschool in Engeland. Het vertrek naar Engeland, dat hij in" The Child in Time " beschrijft, was duidelijk een breekpunt in zijn leven.

Na zijn kostschool had hij een aantal baantjes en studeerde aan Sussex University. Daarna volgde McEwan als enige student met succes de studie Creative Writing aan de University of East Anglia. Malcolm Bradbury was een van zijn docenten in Norwich.

McEwan vond in 1973 een literair agent en verhuisde een jaar later naar Londen. Hij werkte als journalist en kreeg een aantal werkbeurzen toegekend.

McEwan werd in 1975 in één klap wereldberoemd met zijn verhalenbundel:" De laatste dag van de zomer", die eerst in Nederland verscheen, daarna in Engeland en vervolgens in nog vele landen. Zjn romans en verhalen zijn inmiddels in meer dan dertig landen verschenen.

Het vroegere werk van McEwan is voornamelijk sinister en de duistere kant van de mens was vaak het onderwerp van zijn boeken. Met The Child in Time kwam daar verandering is. Het boek is realistischer en milder dan voorgaande. Deze lijn zette zich de afgelopen jaren door met als gevolg dat Atonement (Boetekleed) met recht gezien wordt als een hoogtepunt in zijn oevre.
McEwan schrijft ook filmscripts.
In 1982 schreef hij het script voor The Imitation Game, een televisiedrama. Daarna verschenen nog vele scripts van zijn hand, waaronder The Ploughman's Lunch, een film die zich afspeelt tijdens de Falkland-oorlog. Ook werden enkele van zijn romans verfilmd, zoals The Innocent en The Cement Garden.

Romans :

De brief in Berlijn, 1990

Zwarte honden, 1992

Amsterdam, 1998

Ziek van liefde, 1998

Boetekleed, 2002

Zaterdag, 2005

De cementen tuin, 2006

Het kind in de tijd, 2006

De troost van vreemden, 2006

Aan Chesil Beach, 2007

DE DONKERE KAMER

Minette Walters

Ze is moeder van twee kinderen en woont met haar man en kinderen in Hampshire.
.Ze studeerde literatuurwetenschappen en Frans aan de Durham University. Vervolgens heeft ze lange tijd in Londen gewerkt als redacteur bij het tijdschrift 'British Women's Weekly.

In 1977 verliet ze het tijdschrift om zich full-time aan het schrijven te wijden.
Haar eerste boek 'The Ice House' kwam uit in 1992 en het was meteen raak. Ze won de John Creasey Award voor de beste eerste roman. Een jaar later verscheen 'The Sculptress', dat ook bekroond werd met de Amerikaanse Edgar Award. Als snel kwam er een aanbod voor verfilming. Minette Walters heeft 10 boeken geschreven in 11 jaar tijd en dat is een hele prestatie. Haar boeken zijn in 36 talen vertaald. Ze zegt zelf dat ze nooit weet wie het gedaan heeft totdat ze het boek af heeft. Dit bevalt haar goed, het maakt onbevangen en ze loopt niet het risico teveel of te weinig aandacht te besteden aan de beschrijving van de dader.
In bijna alle boeken van Walters speelt het verleden een belangrijke rol. De hoofdfiguren worden door misdaden uit het verleden ingehaald. In haar verhalen is het 'waarom'even belangrijk als 'wie'. Daarnaast vindt ze dat het puzzelelement thuis hoort in een thriller. In de Britse misdaadliteratuur is dit altijd sterk vertegenwoordigd geweest en dat wil ze graag zo houden.

Bibliografie

" Arend "

Uitgeverij : Atlas ( Eldorado pockets )

Arend had nooit geboren mogen worden.
Al vanaf zijn eerste levensdag kent hij geen vreugde, geen geluk en geen thuis. Hij is daarenboven te groot, te zwaar, te lelijk en vooral te veel.
Zijn moeder geeft hem meer slaag dan liefde.
De enige uitlaatklep waarover de jongen beschikt, is zijn gehuil, dat hij dan ook tot een kunst verheft.
Eenmaal uitgegroeid tot een te dikke kleuter komt Arend in aanraking met de buitenwereld.
Op straat wordt hij nagestaard, op school wordt hij gepest en uitgelachen. Hij wantrouwt iedereen en is voortdurend in zichzelf gekeerd.
Het liefst wil hij vleugels hebben zodat hij kan vliegen als de vogels, boven iedereen uit. Een droom waarvoor hij alles zal doen opdat hij werkelijkheid wordt.

Arend vertelt het aangrijpende levensverhaal van een uitzonderlijke jongen die nergens thuis lijkt te horen. Een roman over de zoektocht van een kind naar zichzelf, naar begrip, naar liefde.

Stefan Brijs werd geboren op 29 december 1969 in Genk (Belgisch-Limburg), waar hij ook opgroeide en nog steeds woont 'in zijn huis aan de vijver bij het woud'. Negen jaar lang werkte hij als opvoeder aan een middelbare school, tot hij op zijn dertigste besloot voltijds te gaan schrijven - hij had op dat ogenblik drie boeken gepubliceerd en verscheidene essays en recensies geschreven voor de boekenbijlage van De Morgen.

In september 1997 debuteerde hij bij uitgeverij Atlas met" De verwording", een magisch-realistische roman die opviel door zijn barokke taal.
Hij werd toen al 'een groot talent' en 'de hoop van de Vlaamse letteren' genoemd. Na zijn debuut zwierf Stefan Brijs over Vlaamse begraafplaatsen, op zoek naar de resten van zijn literaire voorgangers, onder wie Richard Minne, Maurice Gilliams en Karel van de Woestijne.
Deze queesten beschreef hij in "Kruistochten", dat in 1998 verscheen en een criticus deed uitroepen: 'Brijs kan verduiveld goed schrijven.'
Deze essays kregen intussen een vervolg in De Standaard, waarvoor hij De vergeethoek maakt, een serie literaire portretten van vergeten Vlaamse schrijvers.

In 2000 verscheen" Arend", een roman over een misvormde jongen die op zoek is naar zichzelf, naar begrip en naar liefde en er van droomt ooit te kunnen vliegen.
Het boek kreeg zowel in Vlaanderen als in Nederland veel lof toegezwaaid.
In De Morgen werd het 'een gedurfde, volstrekt unieke en ontroerende roman' genoemd, in Knack 'een literaire prestatie die er mag zijn'. De Volkskrant had het over 'een wonderschone roman' en HP/De Tijd over 'een nieuwe literaire sensatie'.
In de zomer van 2001 verschijnt zijn vierde boek:" Villa Keetje Tippel", een soort van biografie over de schrijfster Neel Doff en haar villa in Genk, die zij van 1908 tot 1939 elke zomer betrok en die haar inspireerde tot verscheidene werken. Tegelijk vertelt Stefan Brijs in dit nieuwe boek ook de geschiedenis van zijn eigen geboorte- en woonplaats Genk, een schilderachtig Kempens boerendorpje dat in honderd jaar tijd uitgroeide tot het industriële kunsthart van Belgisch-Limburg.

In de winter van 2001 verscheen : "Twee levens", een novelle die net als Arend in Vlaanderen en Nederland erg positief werd ontvangen. De Morgen had het over 'een beklemmend kerstavondrelaas', in het Parool werd de novelle aangeprezen als 'een overtuigend verhaal. Heel mooi' en het Algemeen Dagblad schreef dat het 'een pracht van een kerstnovelle' was.
In oktober 2005 verscheen zijn nieuwe roman:" De engelenmaker", waarvan de vertaalrechten aan meer dan tien landen zijn verkocht, waaronder Amerika, Engeland, Frankrijk, Duitsland en Rusland.
Het boek ging intussen ook al meer dan 75.000 keer over de toonbank.
De filmrechten zijn gekocht door Prime Time van producer Antonino Lombardi en regisseur Rudi Van Den Bossche.
 
Het boek werd bekroond met de Gouden Uil Prijs van de Lezer 2006 en De Vijfjaarlijkse Prijs voor Proza van de Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde 2006.
Ook werd het genomineerd voor de Libris Literatuurprijs 2006 en de AKO Literatuurprijs 2006.
In oktober 2006 verscheen:" Korrels in Gods grote zandbak",

Een onafwendbaar einde

Oorspronkelijke titel : " What came before he shot her "

Uitgave ; A.W. Bruna

isbn:

pagina's

Elizabeth George is in grootse vorm in haar nieuwste boek Een onafwendbaar einde. Een onafwendbaar einde is los te lezen van haar laatste succes " In volmaakte stilte", maar is absoluut verrassend voor wie het wel gelezen heeft.

Joel Campbell was elf jaar oud toen hij met een busrit op het hellende pad naar moord terechtkwam.’ Dit is de angstaanjagende openingszin van de nieuwe literaire thriller van Elizabeth George. Een beklemmend verhaal over kinderen die door het milieu waarin ze opgroeien van hun toekomst beroofd dreigen te worden. Toby is zeven, Joel elf en Ness vijftien wanneer hun grootmoeder hen dumpt op de stoep van hun tante Kendra. Kendra Osborne, een mooie vrouw van veertig, heeft weinig omkijken naar de schuchtere Joel en de geestelijk gehandicapte Toby. Joel is op school een teruggetrokken eenling, die zich plichtsgetrouw over zijn broertje ontfermt. Hun zusje Ness daarentegen, daalt steeds verder af in een wereld van junks, dealers en geweld. Als Joel en Toby op een dag worden bedreigd, zoekt Joel bescherming bij een ex-vriendje van Ness. Maar deze crimineel vraagt daar wel iets voor terug en Joel slaat daarmee een pad in dat regelrecht naar een desastreuze ontknoping leidt.

Elizabeth George

Ze woont nu in Seattle, Washington van waar ze regelmatig trips maakt naar Londen waar ze een flat heeft in Zuid-Kensington.

Ze heeft twee schattige maar ondeugende dashondjes, Titch ( The Burger) en Lucy ( The Drama Queen).

Ze is gehuwd met een gepensioneerde brandweerman Tom McCabe.

De Roofvogels

Oorspronkelijke titel

uitgever:

Paperback : 574 blz.

"Birds Of Prey" gaat over de verre voorvaders van het Courtney-geslacht, in de tijd dat Engeland en Nederland op zee de ene slag na de andere aan het uitvechten waren. Het verhaal boeit vanaf de eerste bladzijden.

Series Courtney

When the Lion Feeds (1964)-Het Goud van Natal
The Sound of Thunder (1966)- Vlammend Veld, Heftig Hart
A Sparrow Falls (1977)-Jakhalzen van het Paradijs
The Burning Shore (1985)-De Wet van de Jungle
Power of the Sword (1986)-De Kracht van het Zwaard
Rage (1987)-De Band van het Bloed
A Time to Die (1989)-De Macht van het Kwaad
Golden Fox (1990)-De Greep van de Angst
Birds of Prey (1997)- De Roofvogels
Monsoon (1999)
Blue Horizon (2003)
The Triumph of the Sun (2005)

Ballantyne

A

Ancient Egyptian

Novels

The Dark of the Sun (1965)-De Laatste Trein
Gold Mine (1970)- Goudmijn
aka Gold

The Diamond Hunters (1971)- Diamantjagers

The Sunbird (1972)- De Zonnevogel

Eagle in the Sky (1974)- Als Een Adelaar In De Lucht

The Eye of the Tiger (1975)-Het Oog van de Tijger

Cry Wolf (1976)-Het Heetst van de Strijd
Hungry As the Sea (1978)- Aasgier van de Golven
Wild Justice (1979)- Geheim Project Atlas
aka The Delta Decision

Shout At the Devil (1987)- Duel in de Delta

Elephant Song (1991)-De Strijd om de Tand

-

Oorspronkelijke titel

Uitgave : PROMETHEUS -2005

Italiaanse semi-autobiografische roman

over een zoektocht naar jeugdherinneringen.

Umberto Eco's meeste romans gaan over zoektochten. Een zoektocht naar een moordenaar (De naam van de roos), een zoektocht naar een sekte (De slinger van Foucault), of de zoektocht naar een mythische graal (Baudolino). Stuk voor stuk lijvige boeken die al speurende historische, wetenschappelijke en filosofische kennis aanboren waardoor de lezer in zeer rijk geschakeerde verhalen terechtkomtI.'De vlam van koningin Loana' bevat weer een nieuwe speurtocht van Umberto Eco, die naast succesvol schrijver hoogleraar in semiotiek is aan de universiteit van Bologne.In plaats van zich te wagen aan zijn eigen memoires heeft Eco een klein verhaaltje opgezet zodat hij zich wel degelijk met zijn eigen herinneringen kon bezighouden. Het is een semi-biografische roman geworden, een over zijn eigen jeugd en over de tijdsgeest van de jaren 40-50 in Italië. Het is een zoektocht naar een verloren jeugd.Umberto Eco is een man van de letteren en het is dan ook niet verwonderlijk dat de literatuur in dit boek een belangrijke plaats inneemt. De hoofdpersoon Giambattista Bodoni, vernoemd naar de Italiaanse typograaf die het Bodoni lettertype heeft gecreeërd, is de eigenaar van een antiquariaat en heeft zijn geheugen verloren na een 'ongeluk'. Echter niet zijn gehele geheugen, alleen zijn emotionele geheugen, wat wil zeggen dat hij zich alle kennis herinnert die hij in zijn leven heeft vergaard, maar niet weet wie hij is, wie zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen zijn. Het resultaat is dat hij vele zinnen uit boeken kan citeren, maar niet zijn eigen naam.Vele literaire citaten, vooral die over mist, vinden hun weg naar de pagina's. Giambattista's roepnaam geeft echter aan dat het Umberto Eco niet te doen is om alleen een uitgebreide literaire geschiedenis ten tonele te voeren. Giambattista Bodoni wordt in het dagelijks leven Yambo genoemd en die naam blijkt later afkomstig te zijn van een onbeduidende stripheld waar Giambattista in zijn jeugd zo aan gehecht was dat hij de naam van deze papieren held aannam.Yambo gaat op zoek naar zijn verleden en de beste plek om daarover meer te vinden is in het familiehuis in Solara, een vervallen buiten met vele verstofte kamers. Het is hier dat Umberto Eco een wereld opent van jeugdsentiment door middel van oude tijdschriften, liedboekjes, stripboeken, omslagen en merkdoosjes, oude grammofoonplaten en van alles dat bij iedereen die in die tijd jong was zeker herinneringen zal oproepen.Het is niet de grote literatuur die dit boek domineert, maar oude liedjes, stripbladen en -helden, fotobladen etcetera, kortom: de pulpliteratuur. Het verhaal wordt extra aangezet door een vloed van prachtige plaatjes die het boek illustreert. Maar de tekst is alles behalve pulp. Geen snoeverijen over een jongetje die op zijn tiende al de grote schrijvers verslond, een verhaal over een heel gewoon jongetje dat de wereld ontdekte via de striphelden.Voor de kleine Yambo waren het Amerikaanse striphelden versus de Italiaanse fascisten. Want ook dat herinnert Yambo zich niet. Welke politiek hing hij aan, wat deed zijn familie in de oorlog? De beschrijving van deze chaotische tijd in Italië waarin de Zwarte Brigades en de Garibaldi-brigades met de rode halsdoek, partizanen en fascisten voor veel verwarring zorgden bij de kinderen die overal helden zagen, is misschien het meest interessante deel van het boek.Werd het uiterlijke Italiaanse leven in de jaren 40 gedomineerd door het fascisme, kinderen zoals Yambo vonden spelenderwijs uit dat er achter het fascistische universum een geheime wereld schuilde die zijn eigen grote mensen kende, waardoor de publiekelijk aangestelde helden stuk voor stuk van hun voetstuk vielen.

In het laatste deel van het boek lijkt Yambo zijn geheugen terug te krijgen. Hij ziet opeens verschillende voorvallen uit zijn jeugd voor zich, hij kan zich alleen niet het beeld van zijn grote jeugdliefde voor de geest halen. In een uiterste krachtinspanning gaat ook dat bijna lukken, maar dan lijken de grenzen van werkelijke herinneringen en nieuw opgedane stimulansen tot het herinneren te vervagen en volgt er een strijd met al die plaatjes van striphelden, postzegels en sigarendoosjes. Een grootse apotheose waarbij het maar de vraag is of Yambo droomt of ijlt.Al met al een boek vol jeugdsentiment en citaten. Het verhaal ertussen steekt wat magertjes af. Maar dat mag de leespret niet drukken, want de echte Eco-fans zullen zich helemaal thuis voelen in het boek. Dat de uitvoerige lijst van citaten en illustraties achterin het boek niet genoeg is bewijst een site op internet. Onder het slimme systeem van de internet encyclopedie Wikipedia* is een project gestart waarop je geciteerde literaire regels kunt terugvinden uit 'De mysterieze vlam van koningin Loana', de hyaten kun je zelf invullen. Dit alleen al vormt een nog grotere uitdaging tot het herlezen van dit boek waarin oude striphelden weer tot leven komen.

ROMANS :

The Name of the Rose (1980)
Foucault's Pendulum (1988)
The Island of the Day Before (1994)Baudolino (2002)
The Mysterious Flame of Queen Loana (2005)
Mouse or Rat?: Translation as Negotiation (2005)
Turning Back the Clock: Hot Wars and Media Populism (2007)
On Ugliness (2007)

"

Oorspronkelijke titel : " Tod und Teufel "

Uitgever: AW Bruna

Vertaler: Jolanda te Lindert

ISBN: 9022992551

paperback : 432 blz.

***
Dankzij de beenderen van de heilige drie koningen die er begraven liggen, is Keulen één van de grootste bedevaartoorden van het christendom.
Er wordt volop gebouwd aan de ontzagwekkende Dom.
De vrome bedrijvigheid trekt niet alleen gelovigen , maar ook landlopers , misdadigers en moordenaars.
Onder hen de vagebond Jacob.
Vanaf het moment dat Jacob getuige is van de moord op de bouwmeester van de Dom , moet hij echter vrezen voor zijn leven.
En hij niet alleen , want iedereen met wie hij spreekt , sterft een onnatuurlijke dood.

Frank Schätzing is geboren op 28 mei 1957 in Keulen en bij ons bekend geworden door zijn science fiction boek " De Zwerm ".

Schätzing studeerde communicatiewetenschappen en richtte zijn eigen reclame bureau  INTEVI op, waarvan hij nog steeds directeur is. Schätzing is begin jaren negentig begonnen met schrijven. Naast zijn werk als reclamemaker is Frank Schätzing ook actief als muziekproducent.

The Daughter of the Sun

van

Uitgave : St. Martin's Griffin ( sept.2007)

ISBN

ISBN-13 : 978-03112363680

Paperback : 480 pagina's

A stunning historical novel of intrigue, seduction, murder, and mystery, set in a glittering and opulent era.

Hoshi'tawa is zeventien en lid van een onbekende clan in wat eeuwen later New Mexico zal genoemd worden.
Zij leeft er haar eenvoudig leven als dochter van een graanboer en staat op het punt te huwen met de leerjongen van een boekenschrijver.
Tot ze op een dag gekidnapt wordt door de machtige en gewelddadige heerser van Center Place , de legendarische ongekend welvarende , maar oh zo gewelddadige stad.
.Hoshi'tawa moet er zich in haar lot schikken en naar de wetten van Dark Lord leven , zonder dat ze daarbij haar eigenheid of deze van haar clan weet te verliezen.
Ze heeft er al haar kracht nodig om recht te blijven en ontdekt er tevens de verboden liefde voor die ene man die in staat is haar wil te vernietigen.
De schrijfster laat ons in haar boek , een bijzondere vrouw kennen , die zich weet te handhaven binnen een wereld vol geweld , passie , goden en opoffering.

Barbara WOOD

Romans :

The Lost

A Search for Six of Six Million

By Daniel Mendelsohn

Franse titel : "

Uitgeverij :FLAMMARION.

650 pages.

Deeply personal, grippingly suspenseful, and beautifully written, this literary tour de force illuminates all that is lost, and found, in the passage of time.

Omdat geen enkel ander familielid hem als kind zo fascineerde als zijn grootvader langs moederszijde , en omdat alle ouderen in hem , als het ware het evenbeeld zagen met het spook van hun oom Shmiel, die als enigste van de Jaegers na 1939 in Polen achterbleef met zijn vrouw Esther en vier dochters, en omdat deze zes Joden zeker niet zouden in de vergeethoek belanden, met als enig vermeldbaar wapenfeit : " Omgebracht door de nazi's", wilde Daniel Mendelsohn,deze atypische Amerikaanse schrijver , het bestaan en de laatste uren van Shmiel en de zijnen reconstrueren in zijn boek. " The Lost "( de verdwenen mensen , de zoekgeraakten of verlorenen ).

Vroeger toen de schrijver , zes , zeven jaar oud was , kon het gebeuren dat hij ergens binnenkwam en dat sommige mensen in tranen uitbarstten .. Meestal gebeurde dit dan in Miami Beach , in Florida in de zestiger jaren , waar de mensen waarop hij dit effect veroorzaakte,allen oude Joodse mensen waren .Joden die de neiging hadden om hun geanimeerde gesprekken, hun geheimpjes en zelfs moppen in het Jiddisch te houden , wat tot gevolg had dat de jongeren onder hen nooit het fijne snapten van hun onwaarschijnlijke verhalen.

Zoals de meerderheid van de oudere residenten van Miami Beach uit die tijd , leefden deze mensen in kleine, rustige huizen of appartementen in besloten kring , waar alleen s'avonds de zwart-wit tv de orde iet of wat verstoorde.
Alhoewel,met regelmatige tussenpozen , hun rust verstoord werd door het bezoek van hun neven en nichten uit Long Island of New Jersey die kwamen om er s'winters of in de lente enkele weken vakantie door te brengen en wie deze oude Joden afschrikten toen ze gedwongen werden hun op hun koude , bepoederde wangen te kussen.

Daniel Mendelsohn , die van zichzelf zegt , een specialist in klassieke letteren te zijn en zeker geen historicus van de holocaust schreef met "  The Lost "( Les Disparus- franse uitgave) een boek dat handelt over zijn familiegeschiedenis. en moet opgevat worden als een soort " A la recherche du temps perdu ".

De schrijver heeft zich vijf jaar lang onderzoek getroost, heel wat afgereisd,voor het opzoeken van getuigenissen naar de zes verdwenen leden van zijn familie, omdat hij het persoonlijk als een gemis aanvoelde niets af te weten van hun persoonlijke geschiedenis.

Aan het einde van zijn verhaal wordt het een soort spiegel waarin men een terugblik heeft op de hele holocaust , maar dan wel zeer gefocust op zijn familieleden.

The Lost begint als het verhaal van een jongen die opgroeit in een familie, getekend door de verdwijning van zes van zijn familieleden tijdens de Holocaust , een gebeurtenis die hem in de ban houdt sinds zijn kinderjaren.
Jaren later , aangespoord door de ontdekking van een bundel vergeten brieven aan zijn grootvader uit 1939 , en de brokstukken van verhalen over hun lotgevallen zet het Daniel Mendelsohn aan om de nog resterende ooggetuigen te gaan opzoeken .

Deze zoektocht brengt hem naar talrijke landen op de vier continenten waar hij wordt geconfronteert met de misvattingen tussen onze levensgeschiedenis en de verhalen die er over verteld worden.Het leidt hem uiteindelijk naar de kleine Oekrainse stad waarin zijn familiegeschiedens begon en waar de oplossing van een jarenlang oud mysterie op hem wacht.

In het diepe woelen tussen heden en verleden , doorweven met een wereldwijde odyssee aan jeugdherinneringen aan een nu verloren generatie van geimmigreerde Joden met verwijzingen naar bijbelse teksten en Joodse geschiedenis verandert :" THE LOST " , het verhaal van een familie in een diepgaande morele meditatie over onze breekbare houding in het verleden.

Daniel Mendelsohn ,is een Amerikaanse schrijver en criticus, geboren op Long Island in 1960 .Hij behaalde zijn B.A. Klassieke Letteren summa cum laude aan , "the University of Virginia "en zijn M. A. en Ph. D. in Classics aan de" Princeton University".

In 1994 begon hij een carriére als journalist in New York City en sindsdien verschenen in The New Yorker, The New York Times, The Nation,Esquire verscheidene artikels,essays, reviews en vertalingen van zijn hand...