Terug naar Oppidum van : BOUDEWIJN BÜCH.

Uitgeverij : De Arbeiderspers-Amsterdam-Antwerpen -2003" Terug naar Oppidum."
bevat : -Het Dolhuis -1987
- Geestgrond -1995
- De Bocht van Berkhey -1996
*** Drie romans over de jeugd van Winkler Brockhaus.
Net als in De kleine blonde dood is Winkler Brockhaus in de drie romans die in
Terug naar Oppidum worden samengebracht , de spil waar het verhaal om draait.
In Het Dolhuis wordt een tienjarig jongetje naar Brabant gestuurd om bijna een jaar lang onderworpen te worden aan een wreedaardig regime.
De kleine Winkler Brockhaus wordt als het ware stap voor stap gevolgd , waardoor duidelijk wordt hoe de vermeende gekheid van de jongen tot ver in zijn leven grote effecten op zijn ontwikkeling heeft.
Het verhaal van Winkler Brockhaus verdiept Boudewijn Büch in Geestgrond.
Winkler reist als een bezetene door de hele wereld , maar ontdekt dat de oorsprong van zijn pijn in de geestgronden aan de binnenzijde van de Hollandse duinen ligt. De vader-zoonrelatie komt in al haar facetten in deze roman sterk naar voren om in De Bocht van Berkhey hernomen te worden.
De verdwijning van de vader speelt daarbij een cruciale rol.
Reviews :
" Hij wist soms in een paar zinnen meer gevoel over te brengen
dan menige collega in een hele roman ."-NRC Handelsblad.
Boudewijn Büch .1948-2002
Boudewijn Maria Ignatius Büch werd geboren op 14 december 1948 in Den Haag. Hij groeide op in Wassenaar, met vijf broers waaronder zijn jongere broer Menno .
Büch kende een bewogen jeugd. Het slechte huwelijk van zijn ouders had grote invloed op zijn ontwikkeling, iets waar hij zelf nooit een geheim van maakte.
Zo werd hij op tienjarige leeftijd opgenomen in een psychiatrische instelling in Brabant en verbleef een jaar lang in een sanatorium voor onder meer de behandeling van buikvliesontsteking.
Het schrijftalent kwam al vroeg bovendrijven.Tijdens zijn middelbare schooltijd op het St-Bonaventura Lyceum schreef Büch al gedichten voor de schoolkrant.
Büch studeerde Nederlands, Duits en filosofie en was medewerker en redacteur van het Leidse studentenblad, Mare en van het Amsterdamse studentenblad, Folia Civitatis.
In 1975 debuteerde Büch in het literaire tijdschrift Maatstaf met enkele gedichten en kreeg in hetzelfde jaar het aanbod om als poëziecriticus te beginnen bij het Literaire tijdschrift Hollands Diep.
Zijn officiële debuut echter kwam een jaar later met zijn eerste gedichtenbundel Büch schreef veel autobiografische romans, waarin hij als pseudoniem de naam Lothar Mantoua gebruikte.
In 1982 wordt Büch gevraagd om als reporter te komen werken voor de Vpro-radioprogramma Vpro-boeken.
Uiteindelijk krijgt hij bij de Vara het aanbod om een serie boekenprogramma’s voor televisie te maken.
Zo maakte hij vanaf 1986 de serie De Wereld van Boudewijn Büch. Ook schreef hij columns voor VARA TV Magazine en de Nieuwe Revu.
Wie nooit aandacht had besteed aan kleine onbekende eilanden of aan de reizen van James Cook, kon na Boudewijn Büch’s programma’s moeilijk anders dan concluderen dat dit gebrek aan belangstelling zeer onterecht was geweest.
Büch is een groot kenner en fan van het werk van de Duitse dichter Goethe.
In zijn laatste boek 'Steeds verder weg' doet hij uitgebreid verslag van zwerftochten door de VS naar plaatsen die naar Goethe zijn vernoemd.
Zijn liefde voor popster Mick Jagger van de Rolling Stones stak de schrijver niet onder stoelen of banken.
Hij was verder een enthousiast verzamelaar van exotische boeken, beeldende kunst, curiosa en prullaria.
Hij woonde in een Amsterdams grachtenpand tussen zijn geliefde objecten die hij in zijn talloze reizen had verzameld.
Büch reisde de hele wereld rond waarbij vooral zijn fascinatie voor het detail opviel.
De kleinste steen, die ene noot gezongen door een zangeres in vergetelheid, een uitgestorven vogel of een zeldzame landkaart.
Voor Boudewijn Büch was het van onschatbare waarde.
Het is dit enthousiasme dat Boudewijn Büch tot in de lengte der dagen zal kenmerken.
In 2002 overleed schrijver, televisiemaker en columnist Boudewijn Büch op 53-jarige leeftijd aan een hartstilstand.
- Bibliografie :
De kleine blonde dood.-1985
Het Dolhuis -1987
Eenzaam.-1992
Het Ijspaleis.-1993
Het Bedrog -1993
Bibliotheken
Blauwzee-1994
Geestgrond.-1995
Leeg en kaal.-1995
De Bocht van Berkhey-1996
Een boekenkast op reis.-1999
De kiezen van de keizer-2000
De hele wereld in een vitrinekast.-2001
Terug naar Oppidum.-2003
Boekenpest.
Eilanden.
Het geheim van Eberwein.
De Goethe-industrie
Steeds verder weg.
Weerzien.




















