Archief

Een stille vlam - Philip Kerr (2008)
Uitgeverij : De Boekerij - Amsterdam

vertaling uit het Engels : Herman van der Ploeg

 van :" A Quiet Flame "

Paperback : 384 blz

ISBN 978-1847243560

***
Philip Kerr is de Schotse schrijver , die via zijn protagonist Bernie Gunther het Duitsland  van tijdens en vlak na de Tweede Wereldoorlog in Berlijnse trilogie en De een van de ander indrukwekkend tot leven bracht.
Hij zet zijn serie rond Bernie voort met : " Een stille vlam " , vrij vlug door De Boekerij in Nederlandse vertaling uitgebracht.

Bernie Gunther is met vele Duitse landgenoten naar Buenos Aires uitgeweken, waar alleen de hoofdcommissaris van de politie zijn identiteit kent.
Daar wordt een jong meisje vermoord onder gruwelijke omstandigheden, die verdacht veel lijken op die van de laatste zaak waar Bernie aan werkte in Duitsland maar die hij nooit wist op te lossen.

Het hoofd van de geheime politie vermoedt dat de moordenaar moet worden gezocht onder een van de duizenden ex-nazi's die na 1945 in Argentinië zijn neergestreken.
Wie anders dan Bernie Gunther kan hij daarvoor om hulp vragen?
In de zoektocht naar de dader komt Bernie meer te weten dan waar de Argentijnse geheime dienst op had gerekend.

Dit boek is opnieuw een indrukwekkende thriller met Bernie Gunther in de hoofdrol, in een verhaal dat zich deels afspeelt in het vooroorlogse Duitsland, maar voor het grootste deel in het Argentinië van de jaren vijftig toen Juan en Evita Peron op het hoogtepunt van hun macht waren.

De lezer maakt de opkomst van het naziregime in Duitsland mee en de consequenties die dit heeft voor gewone mensen en voor beleid bij de politie.Want Bernie Gunther is daar werkzaam en veranderde tijden leveren wrijvingen op tussen collega's. Wie is voor Hitler en wie niet?
Op andere momenten schakelt Philip Kerr over naar de jaren '50 in Argentinië .Veel ex-nazi's hebben hier een veilige thuishaven gevonden , hebben hun inborst en wreedheden met zich meegnomen ,en werden hierbij gesteund door de regering van Juan Peron..

De kracht van Een stille vlam zit in de wijze waarop Philip Kerr de lezer deelgenoot maakt van een belangrijke periode uit de geschiedenis van de twintigste eeuw. Uiteraard is er sprake van fictie maar de auteur heeft zijn beschrijvingen gebaseerd op grondige research, zoals uit het nawoord blijkt. Er komen allerlei bekende namen voorbij zoals Mengele en Eichmann, maar ook Juan en Evita Peron.

Dit geeft het verhaal een geschiedkundige en realistische invalshoek en stemt tot nadenken over de rol van Argentinië bij het bieden van een thuishaven voor nazi-moordenaars.

Philip Kerr laat zien hoe zij daar leefden. Een vos verliest zijn streken niet, het nazisme had ook daar zijn aanhangers en de regering steunde dit beleid. In het nawoord maakt Philip Kerr melding van historische feiten die er bepaald niet om liegen.

Een buitengewoon interessant boek rondom Bernie Gunther die zelf ook vuile handen heeft gemaakt. Soms komt hij er binnen het misdaadverhaal wonderbaarlijk goed af. Dat zou een kritiekpunt kunnen zijn op dit boek.

De auteur staat op eenzame hoogte met zijn schetsen van de tijdsgeest en de sfeer van de jaren 1930 tot 1950 in Duitsland en Argentinië.

Geschiedenis die door een goed en spannend verhaal herleeft verdient alle lof.

Philip Kerr -1956

Philip Kerr , is een Schotse schrijver geboren in 1956 in Edinburgh.
Hij studeerde aan de Universiteit van Birmingham en was werkzaam als reclame copywriter voor Saatchi and Saatchi, alvorens full-time schrijver te worden. Verder schreef hij ook voor de Sunday Times, Evening Standard en de New Statesman.
Kerr publiceerde elf romans onder zijn eigen naam en een kinderreeks , Children of the Lamp, onder de naam P.B. Kerr.

Hij is een van de meest veelzijdige Engelse thrillerschrijvers, die zijn lezers voortdurend verbijstert met zijn meeslepende ideeën vernuftig en waterdicht van opbouw, boeiend en met een flinke dosis humor verteld.

Hij schreef de briljante Berlin Noir-trilogie, bestaande uit Het handwerk van de beul, Een Berlijnse kwestie en Een Duits requiem, uitstekend gedocumenteerde private-eye thrillers tegen het decor van het Duitsland van net voor en na de Tweede Wereldoorlog.

In Een concept voor moord, neemt Kerr zijn lezers mee op een angstaanjagende reis in de geest van een seriemoordenaar die zijn daden rationaliseert volgens Wittgenstein. Grushko speelt in Rusland en werd door de BBC uitgebracht als een miniserie.

Hij is gehuwd met de romanschrijfster

Jane Thynne., woont in Wimbledon( Londen) en heeft drie kinderen.

Bibliografie :

Bernard Gunther series :

1. March Violets (1989)- Een Berlijnse kwestie
2. The Pale Criminal (1990)- Het handwerk van de beul
3. A German Requiem (1991)- Een Duits requiem
4. The One from the Other (2006)- De Een van de Ander
5. A Quiet Flame (2008- Een stille vlam

romans :

Pacifism is Not Enough (1990)
A Philosophical Investigation (1992)
Dead Meat (1993)
Gridiron (1995 ) ( u.s. The Grid) -Het Gebouw -Traliewerk
Esau (1996
A Five Year Plan (1997
The Second Angel (1998
The Shot (1999)
Dark Matter: The Private Life of Sir Isaac Newton (2002
Hitler's Peace (2005)

 

Het verslag van Brodeck

Uitg. De Bezige Bij- 2008

van : Philippe Claudel,

ISBN: 978 90 234 2848 0
Omvang: 368 bladzijden
Uitvoering: Gebonden

"Een herder moet altijd aan de dag van morgen denken. Alles wat aan gisteren toebehoort, behoort toe aan de dood, en waar het om draait is leven, dat weet jij beter dan wie dan ook, Brodeck, jij die bent teruggekeerd van waar men niet terugkeert. En ik moet alles doen wat nodig is om de anderen ook te kunnen laten leven en ze naar de dag van morgen te laten kijken…’

Philippe Claudel   wordt in zijn thuisland Frankrijk op het schild gehesen  als de leader van een nieuwe gang hoogst getalenteerde schrijvers,Claudel ís een meester in wording.

Dit is opnieuw een roman die zijn tengels in het vlees van de lezer plant.

***

 De Tweede Wereldoorlog werpt een killige schaduw  over het verhaal,.
 Brodeck, de verteller, keert terug van een kamp waar hij - letterlijk - als een hond behandeld is. Zijn dorp, een fictief oord dat ergens in de Elzas moet liggen, in de grijze zone tussen Frankrijk en Duitsland, wordt bewoond door een gesloten gemeenschap die de eigen wreedheid probeert te vergeten.
Maar de "Anderer "strooit roet in het eten: een bizar personage dat uit het niets is neergestreken in het dorp, en de gelittekende bewoners met de smoel voor een spiegel stompt.

Brodeck krijgt de vraag van zijn dorpsgenoten om een verslag te schrijven over de "Ereigniës", over ‘dat wat gebeurd is’.
En wat er gebeurd is, is de dood van die "Anderer", die als vreemdeling in het dorp kwam wonen.
Details zijn niet nodig, de feiten zijn genoeg. De werkelijke vraag is dat Brodeck, zowat de enige die studeerde in het dorp, een verslag zou maken dat zijn betrokken dorpsgenoten vrij zou pleiten van hun verantwoordelijkheid bij de dood van de Anderer..

Door sec neer te pennen wat er precies gebeurd is, moet hij zijn dorpsgenoten een alibi voor hun wreedheid verschaffen. Maar parallel met het eigenlijke verslag houdt Brodeck ook een persoonlijk relaas bij - het boek van Claudel dus.
Erg realistisch is het verhaal niet: wie naar het noordoosten reist, zal geen dorp met zulke sprookjesachtige personages vinden.

,,Van al mijn romans is dit boek het meest geïnspireerd door sprookjes, legendes en mythes,’’ vertelt Claudel. ,,Dat was geen vooropgezet plan. Ik begin altijd te schrijven vanuit het niets. Net zoals de lezer niet weet hoe mijn boeken af zullen lopen, weet ik dat net zo min wanneer ik ze aan het schrijven ben.

***
Brodeck was als kind van vermoedelijk joodse ouders na een pogrom op de kar van een oude vrouw in het dorp aangekomen. Hij was verstandig en leerde snel. Hij werd dan ook naar de hoofdstad gestuurd om er te studeren. Na de kristalnacht keerde hij terug met een vrouw en werd nadien door het dorp uitgeleverd aan de bezetter omwille van zijn ‘anders zijn’. Als hond aan de leiband van een bewaker overleefde hij het kamp en keerde hij weer naar het dorp van zijn geliefde, die een kind bleek te hebben gebaard als overlevende.
Brodecks naam diende van het oorlogsmonument te worden gehakt, maar zijn letters bleven doorschemeren als was hij één van de doden, zij het geofferd door het dorp.
Hij krijgt als geletterde van de burgemeester en de leidende broederschap de opdracht om een verslag maken van wat er zich in dit dorp heeft afgespeeld dat tot de moord heeft geleid op ‘Anderer’. Die kwam met paard en ezel door het bos vanuit het oosten over de grens in het dorp. Hij schilderde en tekende het dorp en zijn bewoners en schonk hen de afbeeldingen waarin ze hun geheimen herkenden. Het zwijgen en het onuitsprekelijke leek doorbroken, wat ondragelijk werd voor de herders en hun honden.

De wereld van Claudel bestaat uit grijs en zwart. De kleine lichtpuntjes steken daar fel, maar o zo eenzaam bij af. Ook dit is weer een ingetogen, trieste roman over het menselijk falen dat je intens meebeleeft.

Claudel spant in ‘Het Verslag’ zoals in ‘Grijze zielen’ een snaar die hij in de loop van zijn analyse van het kwade meesterlijk aanslaat, waardoor de klank in het hoofd van de lezer blijft zinderen.
Philippe Claudel blijft een bron van hoop voor de Franse literatuur, eens te meer niet uit Parijs, maar uit de periferie – Nancy.
Vernieuwingen komen doorgaans uit grensstreken, van ‘Anderer’, bannelingen, van wie dorp, stad of cultuur heeft verlaten en verraden. Wie in staat is zijn of haar wortels te verlaten, kan genoeg afstand houden om terug te blikken. Die kan vanaf de hellingen een overzicht krijgen, van zichzelf en wie hem of haar heeft voortgebracht.

Maar ook onderwijzers en pastoors die bij hun schapen blijven, zijn onmisbaar in hun rol als geweten, geheugen en biechtstoel voor wat mensen elkaar blijven aandoen.Het vereist veel moed en liefde om desondanks temidden van de kudde te leven.
Philippe Claudel heeft met ‘Het verslag van Brodeck’ een meesterwerk opgeleverd.
De vraag naar het waarom van de komst van de "Anderer", zijn gedrag en zijn kennis, wordt nergens beantwoord en houdt de drukkende molensteen verder dreigend over de burgers. Dat is een boeiende literaire truc, maar levert een aspect van het Kwade dat niet onderzocht wordt.
 Het dorp, zeker op de grens langs wegen naar erger, heeft recht op het onderzoek naar de ‘Anderer’. Dat vermijdt alleszins dat de angst als een gierende brand om zich heen grijpt en blijft smeulen als veenbrand. Zoiets dek je niet toe met vergeten, want vergeten kan niet meer, omdat er altijd mensen zullen geboren worden die willen weten.
Claudel behoeft niet meer dan dat kleine verhaaltje in die bedompte gemeenschap om het hele wereldtoneel te schetsen. Er is maar weinig verbeelding nodig om in het relaas van Brodeck gloeiend hete hangijzers als migratie, de angst voor het vreemde en de clash der culturen te herkennen.Claudel laat doorheen het donkerste zwart een krachtig liefdesverhaal van een aandoenlijke tederheid sluimeren.

Door wat Brodeck in het kamp en tijdens het transport op weg naar dat kamp beleefde, heeft hij het gevoel dat hij zijn zelfwaarde grotendeels verloren heeft. In wat er met de Anderer gebeurd is, heeft Brodeck geen enkel aandeel, maar met het verslag over de feiten zou hij misschien wel in zekere mate medeplichtig kunnen worden.
Hij beseft het, maar er is geen heroïsche uitweg uit zijn toestand die een soort lucide willoosheid is.
 Hij schrijft verder aan het verslag, maar zijn eigen verhaal neemt de overhand en biedt zo toch een uitweg.
Het boek is dus als het ware een parabel. De karakters zijn licht uitvergrote zinnebeelden van het kwaad in ons allen
Brodeck is geen held.en de confrontatie met het grote kwaad, in het kamp, en met zijn eigen kleinheid lijkt hem met een soort erfschuld belast te hebben.

Het lijkt soms raar dat Brodeck toch doorgaat met het maken van het verslag. Hij kiest voor de feiten, maar krijgt uiteindelijk te horen dat hij toch nog te veel metaforen heeft gebruikt. De gevestigde orde van het dorp wil liever andere ‘feiten’ geconstrueerd zien. Dat Brodeck zijn eigen verhaal opschrijft, wat wordt vermoed door zijn dorpsgenoten, wordt blijkbaar als een nog grotere bedreiging ervaren. Het betekent immers de vrijheid om uit een waanzinnige normaliteit te stappen.
'Het verslag van Brodeck' is een ooggetuigenreportage vanuit het donkere hart van een mensengemeenschap: voer voor wie de herinnering boven het laffe vergeten verkiest.



Philippe Claudel : -1962

Philippe Claudel, is geboren in 1962 in Dombasie-sur-Meurthe (Lorraine).Hij woont in de omgeving van Nancy, waar hij les geeft aan de universiteit. In zijn werk verwijst hij vaak naar de Lorraine en de natuur vol mysteries daar. In 2003 kreeg hij de Prix Goncourt de la nouvelle voor Les petites mécaniques. Voor Les Ames grises ontving hij in 2003 de Prix Renaudot. In deze roman beschrijft hij een dorpsdrama in de de Eerste Wereldoorlog. In 2005 is dit boek verfilmd. Ook La petite fille de Monsieur Linh (2005) is geadopteerd door de film. Zijn laatste boek, Le rapport de Brodeck (2007) is genomineerd voor de Prix Goncourt en heeft de Prix Goncourt des Lycéens gekregen.In 2007 heeft Philippe Claudel ook zijn eerste film geregisseerd, Il y a longtemps que je t’aime. Deze film is vertoond op het filmfestival in Berlijn,

                     


    Bibliografie :

Meuse l'oubli

(1999; Nederlandse vertaling: Rivier van vergetelheid, 2006)

Quelques-uns des cent regrets

(1999)

J'abandonne

(2000; Nederlandse vertaling: Zonder mij, 2005)

Les petites mecaniques

(verhalen, 2002)

Les âmes grises

(2003; Nederlandse vertaling: Grijze zielen, 2004)

La petite fille de monsieur Linh

(2005; Nederlandse vertaling: Het kleine meisje van meneer Linh)

Le monde sans les enfants

(kinderverhalen, 2006; Nederlandse vertaling: De wereld zonder kinderen, 2007)

Le rapport de Brodeck

(2007; Nederlandse vertaling: Het verslag van Brodeck, 2008)

 

 

 

 

Mevrouw Verona daalt de heuvel af 

van Dimitri Verhulst

Uitgeverij :Contact -Amsterdam
ISBN 9025425380

112 blz.-novelle

En de dag waarop dit nieuws hier door de heuvels trok, Mevrouw Verona blijft!, Mevrouw Verona blijft! hebben de mannen zingend vlokken schuim op de rivier gepist.

Met veel humor, inlevingsvermogen en kennis van zaken toont Verhulst het leven achter de mistroostige gevel van arm Vlaanderen.

Als schrijver wil ik een tienkamper zijn .-Dimitri Verhulst

***
Een woest talent is Dimitri Verhulst genoemd.,de"ongepolijste chroniqueur van veel wat smerig is in de wereld",.

Een schrijver die net als de ook in het Vlaamse Aalst geboren Louis Paul Boon 'de mensen een geweten wil schoppen'.
Schrijft Verhulst over een asielzoekerscentrum (?Problemski Hotel'), dan doet hij geen verslag van het tragische lot van in het nauw gedreven vluchtelingen, maar maakt hij een rauwe schets van een wereld vol door eigenbelang voortgedreven miserabelen.
In het alom bejubelde 'De helaasheid der dingen', riep Verhulst in vrolijk stemmende zinnen een verschrikkelijke Vlaamse jeugd op in het verzonnen Reetveerdegem, waar hij bij zijn grootmoeder inwoonde, samen met zijn vader en drie ooms.Mannen die alle vier met hartstocht hun leven verzopen.
,,Zichzelf dood drinken was voor mijn vader geen sport maar een eerder een sociale zegening'', schreef Verhulst met typerend gevoel voor understatement.

Een boek vol gal, bier en misere, maar wel van het veredelde soort, opgediend met sardonisch eergevoel.
Die energieke Vlaamse chroniqueur, de schrijver die weemoed paart aan woede, vind je niet terug in de novelle 'Mevrouw Verona daalt de heuvel af '

Hier is een veel bedachtzamer man aan het woord, een schrijver die eerder het goede en het hogere opdiept dan het smerige en volkse.

Er is weer een dorp, maar het is Waals en niet Vlaams. Het dorp telt drie heuvels, waarop drie gehuchten liggen. Op de eerste bladzijde daalt de tweentachtigjarige Mevrouw Verona een van die heuvels af in het besef dat ze niet meer omhoog zal klimmen.
In een terugblik op haar leven passeren de dorpsbewoners van Oucwègne én haar grote liefde, de veel te vroeg gestorven meneer Pottenbakker, die haar ook na zijn dood immer vergezelde.

Beneden bij de rivier gaat ze haar dood afwachten. Ze heeft haar grote liefde twintig jaar overleefd. De spar waaraan hij zich heeft opgehangen, heeft twintig jaar liggen drogen. Er is een cello van gemaakt met een heerlijke geur, maar een lelijke klank.

Mevrouw Verona's wandeling heuvelafwaarts vertelt  Verhulst in cirkels, waarbij hij als een camera soms op iets of iemand inzoomt en zich dan weer terugtrekt om via een andere plek op de heuvel ook weer bij een andere figuur uit het dorp terecht te komen, meestal in het verleden, met een ander verhaal.
Anders dan in 'De helaasheid der dingen' houdt de verteller afstand. Hier is een antropoloog met potische inborst aan het woord; een beschouwer, geen deelnemer.
In het dorp Oucewgne klinken louter Franse namen, maar de dorpelingen schijnen niet wezenlijk anders dan in Reetveerdegem.
Er is veel bier. Er is een dierenarts die wanneer nodig ook de huisarts is.
Er is, de Blonde d'Aquitanie (een koe), het tafelvoetbalspel. en pâs op blz. 81 wordt gerept over 'geld uit de muur'  en begrijp je dat het boek zich afspeelt in het heden en het recente verleden.

Gaandeweg blijkt dat Verona en haar grote liefde 'meneer Pottenbakker' nieuwkomers waren in het dorp; noorderlingen, kunstenaars .Ze zijn anders; ze spelen piano, houden van Bach, kennen Proust.

De verteller belicht hun vrijwillige isolement op de heuvel en hun integratie in het dorp. Geregeld dalen ze af naar het café of de kantine van de cinema, naar petanque of voetbalspel. Het levert dorpse taferelen op die Verhulst welbewust op een hoger plan tilt.
Zelfs zoiets lulligs en landerigs als het tafelvoetbalspel beschrijft hij als een intens vuurwerk, door de deelnemers volbracht 'in opperste concentratie' (?) ,,Vreugdekreten en vloeken hielden elkaar in balans, stommiteiten werden vereffend met ogenblikken van intense zelfverachting.''

'Mevrouw Verona daalt de heuvel af' is ook iets nieuws; een Proustiaanse blik op de bier drinkende, dorpse onderklasse.

Soms is de stijloefening te opzichtig, en zo innemend als zijn vorige roman is deze novelle ook niet. Maar bewondering overheerst. Als je op de laatste bladzijde weer bij de wachtende mevrouw Verona aanbelandt, keer je graag terug naar de eerste bladzijde om dezelfde vlucht nog eens te maken.

 

Dimitri  Verhulst -(1972)

Dimitri Verhulst ,debuteerde in 1999 met de verhalenbundel De kamer hiernaast bij uitgeverij Contact.
In 2001 verscheen van hem :"Niets, niemand en redelijk stil" en in 2003
:" Problemski hotel".
Zijn eigenlijk debuut is uit 1994 en heeft als titel:" Assevrijdag".
Deze vrij obscure publicatie was een initiatief van hemzelf dat enkel zijn weg vond naar wat vrienden en bekenden.
Met de verhalenbundel:" De kamer hiernaast" die genomineerd werd voor de NRC Literair Prijs maakte hij zijn officieël debuut.. Hij publiceerde verhalen en gedichten in verschillende literaire tijdschriften, waaronder Nieuw Wereldtijdschrift, De Brakke Hond en het tijdschrift Underground, waarvan hij redacteur is.

De helaasheid der dingen (2006) werd zijn succesnummer. Dimitri Verhulst won er de publieksprijs van de Gouden Uil mee en de literaire jongerenprijs De Inktaap .Het boek wordt verfilmd door de Vlaamse regisseur Felix van Groeningen.
De schrijver  staat bekend om zijn scherpe pen en is nooit bevreesd om kritiek op de hedendaagse maatschappij en ons allen te uiten.

Verhulst woont en werkt in Wallonië,in de buurt van Huy(Hoei)

Bibliografie  :

Assevrijdag

, 1994, verhalen
De Kamer Hiernaast Verhalen-1999
Niets, niemand en redelijk stil-2000
Liefde, tenzij anders vermeld -2001, gedichten
De verveling van de keeper-2002
Problemski Hotel-2003
Dinsdagland Dr 2 (Schetsen Van Belgie)-2004
De aankomst in de bleke morgen op dat bleke plein -2005-toneel
Yerma vraagt een toefeling, 2005,-toneel

Boekendiefstal is een zegen voor de middenstand

, 2005
De helaasheid der dingen-2006
Mevrouw Verona Daalt De Heuvel Af -2006
Godverdomse Dagen Op Een Godverdomse Bol -2008

 

Het Recht op Terugkeer

van Leon De Winter

Uitgeverij : De Bezige Bij

ISBN 9789023414469

457 pagina's

"Joden waren nergens thuis" , denkt Bram, "behalve in hun verbeelding."

Leon De Winter schreef een verontrustende roman over een man, een volk en een wereld in een diepe crisis.

 ***

"Het recht op terugkeer" speelt zich af tussen 2004 en 2024. In 2070, merkt iemand op, zal het 2.000 jaar geleden zijn dat Jeruzalem door de Romeinen werd verwoest, de joodse natie werd vernietigd en de diaspora begon.
In 2024 is het nog niet zo ver, maar het is vijf voor twaalf. Het grondgebied is ingekrompen, de bevolking is verouderd en neemt in aantal af.
De hoofdstad Tel Aviv is een elektronisch beveiligde en belegerde stad. geworden.
Demografisch en diplomatisch lijkt de strijd verloren.
Blijven of weggaan is een oude taboevraag die iedereen zich stelt, zelfs de meest loyale burgers van het land.
Bram Mannheim is gebleven.
 Hij verzorgt zijn vader, de stokoude Nobelprijswinnaar Hartog Mannheim, die door alzheimer is getroffen en als een kind verzorgd wordt.
Twintig jaar eerder was Bram, geboren in Amsterdam, een talentvolle hoogleraar in Princeton. Zijn leven stortte in toen Bennie, zijn vierjarige zoontje, van het ene op het andere moment verdween.
 Gekidnapt, verdronken? Nooit werd duidelijk wat het kind is overkomen. Brams huwelijk ging eraan ten onder, net als zijn loopbaan en zelfvertrouwen.

Als een soort compensatie redt hij een baby bij een auto-ongeluk en vermoordt hij een pedofiel. Deze gebeurtenissen worden allemaal uitgestreken over twintig jaar

Bram is een man in verwarring in een land in verwarring.
Balin, ooit een notoire vredesduif en vriend van Bram, is in 2024 hoofd van de Israëlische binnenlandse veiligheidsdienst, en een havik uit noodzaak.Op hun harde argumenten, ook die van vader Mannheim, heeft de moe geprate Bram geen antwoord. Leidt extreme politieke wanhoop onvermijdelijk tot geweld, zoals verdriet en wraakzucht leiden tot de moord op een onschuldige pedofiel?

Nu, in Tel Aviv, runt hij een bureautje dat ouders helpt verdwenen kinderen op te sporen. Als vrijwilliger bestuurt hij een ambulance. Na een periode van relatieve rust beginnen de zelfmoordaanslagen weer.
Als dan blijkt dat de aanslag op een grenspost, waar elke passant op zijn "joodse" chromosomen wordt gecontroleerd, door een joodse jongen is gepleegd, weet de lezer al dat ergens de gekidnapte zoon zal opduiken.

 En Bram ontdekt dat onder deze aanslagen een onverdraaglijk geheim schuilgaat, een geheim dat de hoop doet oplaaien dat Bennie nog leeft en dat Bram hem kan vinden voordat het te laat is.

Dat de joodse erfelijke lijn die traditioneel via de moeder verloopt, nu om veiligheidsredenen een vaderlijk karakter krijgt, is een pijnlijk en ironisch gegeven. En een goede vondst.
Los van dit spanningselement, is dit een "angstige" roman over trouw en vlucht, vaderschap en identiteit ("het was onmogelijk om de vader te zijn van een verdwenen kind – zolang hij dat was kon hij niet zijn wie hij was, begrepen ze dat niet?"), over verdriet en gekte, liefde en haat.
Toch blijft Bram hopen. Maar voor hoelang? Hij maakt kennis met Eva (!), net als hij de ouder van een verdwenen kind, en droomt van een nieuw begin, een "gewoon" bestaan, elders, in Rusland. Maar is dat niet het land van pogroms en antisemitisme?

Het recht bestaat uit het respecteren van de vrijheid van elke vluchteling zoals voorzien in het internationaal recht, om te kiezen: terugkeren naar Israël, een compensatie krijgen of elders gaan leven.
De Israëli’s moeten begrijpen dat de erkenning van het recht op terugkeer niet betekent dat miljoenen Palestijnen van vandaag op morgen hun land zullen overspoelen, dat de mensen hun land zullen moeten achterlaten of dat Israël zal verdwijnen.
Het recht op terugkeer zal een einde maken aan de grote crisis in onze maatschappij. Het biedt de enige duurzame en realistische oplossing voor deze twee volkeren: samenleven en een einde maken aan het scheidingsproject, aan racisme en de etnische zuivering die in naam van de veiligheid de zaken voor beide volkeren alleen maar erger gemaakt heeft.

 Leon De Winter-1954

***

Leon de Winter (1954) ,groeide op in ’s Hertogenbosch en bezocht midden jaren zeventig de Filmacademie in Amsterdam.
De Winter maakte zijn literaire debuut in 1976 met de verhalenbundel Over de leegte in de wereld.
Voor zijn romandebuut De verwording van de jonge Durer (1978) ontving hij de Reina Prinsen Geerligsprijs.

‘In mijn eerste romans kwam geen jood voor,’ vertelde Leon de Winter in een interview. ‘Toen ik achtentwintig werd, dacht ik: Zo oud was mijn vader, toen de oorlog begon. Wat zou ik gedaan hebben? Wat zou ik geweten hebben? Wat zou ik gezien hebben? Hoe bang zou ik geweest zijn? Hoe zou ik overleefd hebben?
Dat was een groot moment voor me, in 1982. Vervolgens heb ik vier jaar lang, tot Kaplan, geen letter geschreven.’
In 1986 maakte Leon de Winter de overstap naar De Bezige Bij, waar Kaplan verscheen.
Kaplan was een groot succes en bleek het eerste deel van een aantal romans die met elkaar gemeen hebben dat ze handelen over de zoektocht naar oorsprong, naar de joodse identiteit en bovendien op een andere, toegankelijker wijze geschreven zijn dan zijn eerdere werk.
De Winter werd een bestsellerauteur, niet alleen in Nederland maar ook in het buitenland, met name in Duitsland waar hij een grote populariteit geniet.

De roman De hemel van Hollywood (1997) werd verfilmd met Rod Steiger, Burt Reynolds en Tom Berenger. Leon de Winter tekende voor het scenario en de produktie.

In 2002, in het jaar dat Leon de Winter 25 jaar schrijver was, verscheen de roman God’s Gym, wederom een grote bestseller die door de critici buitengewoon gunstig werd onthaald.

De Winter publiceert regelmatig opinieartikelen in het dagblad Trouw en tijdschriften Elsevier, Die Welt en Der Spiegel. In 2005 kreeg hij de Buber-Rosenzweig-Medaille, een onderscheiding voor zijn strijd tegen antisemitische en racistische tendensen. De Winter en Jessica Durlacher waren in 2005 gastdocenten aan de Universiteit van Berkeley in San Francisco.

Bibliografie :
 

Over de leegte in de wereld (1976)

De (ver)wording van de jongere Dürer (1978)

La Place de la Bastille (1981)

Zoeken naar Eileen W. (1981)

Vertraagde roman (1982)

Kaplan (1986)

Hoffman's honger (1990)

SuperTex (1991)

De ruimte van Sokolov (1992),

Een Abessijnse woestijnkat (1992)

Zionoco (1995)

Het grote Leon de Winter boek (1996)

Lady Di in een bevallige pose (1996)

De hemel van Hollywood (1997)

God's Gym (2002)

De vijand (2004)

Het recht op terugkeer (2008)

 

De pianostemmer 
 van Pascal Mercier
verschenen op 10.07.2008

Oorspronkelijke titel ;
"

Der Klavierstimmer." - München : Knaus, cop. 1998.
Uitgeverij ; Wereldbibliotheek
ISBN 9789028422360

vertaling van Gerda Meijerink.

 

'Wat een afgrond tussen wie hij had willen zijn en wie hij werkelijk is geweest!'

Nieuwsgierigheid, schrijft Pascal Mercier in de Pianostemmer, is 'het vermogen je door het vreemde gevangen te laten nemen en daardoor bevrijd te worden van de last van je op het verleden gerichte gevoelens.'

***
Voor wie Nachttrein naar Lissabon en Perlmann's zwijgen steeds wil herlezen, is er opnieuw een parel van Pascal Mercier: "De pianostemmer."
In deze roman staat de vraag centraal welke rol het oordeel van anderen in ons leven speelt:

Wij zoeken ons geluk buiten onszelf en in het oordeel van de mensen van wie we toch weten dat ze onderkruipers zijn en weinig oprecht, zonder gevoel voor gerechtigheid, afgunstig, grillig en bevooroordeeld: wat absurd! (La Bruyère).

In zekere zin kun je De pianostemmer een scharnierboek noemen.
In twee verhaallijnen gaat het hier opnieuw om het verlangen naar de goedkeuring van anderen, die zich uit in een obsessieve zucht naar erkenning, én om de zoektocht naar autonomie, in dit geval van een onlosmakelijk verbonden tweeling.

Aanvankelijk lijkt de belangrijkste inzet van De pianostemmer de poging van de tweelingbroer en -zus Patrice en Patricia zich als adolescenten te bevrijden uit hun hechte, incestueuze verbond, en een eigen, autonoom bestaan te ontwerpen. Om dat te bereiken hebben ze afgesproken elkaar te vertellen over hun leven, nadat ze op negentienjarige leeftijd het ouderlijk huis (en elkaar) zijn ontvlucht. Hun in schriften neergelegde ontboezemingen vormen de alternerende hoofdstukken van de roman.
Zes jaar na deze afspraak wordt hun voornemen doorkruist door het dramatische bericht dat hun vader is gearresteerd wegens de moord op een door hem verafgode operazanger.
Dan verschuift hun aandacht, en de focus van de roman, naar de vraag hoe het zo ver heeft kunnen komen en begint de zoektocht van de kinderen, die het ouderlijk huis niet alleen ontvlucht zijn uit vrees voor de incestueuze wending in hun verbond, maar ook om te ontkomen aan 'de krankzinnige hunkering naar erkenning' van hun vader, die het gezinsleven ontwrichtte.

Dan krijgen we stukje bij beetje inzicht in de geschiedenis van die vader.
Mercier schetst een boeiend en overtuigend portret van een weesjongen die zijn jeugd in een tehuis doorbrengt, door pleegouders op het spoor van de muziek wordt gezet, en na een succesvol bestaan als pianostemmer de ambitie opvat een groot operacomponist te worden.
Op zijn zestigste - na veertien opera's in dertig jaar - lijkt zijn droom eindelijk in vervulling te gaan als de opera waarin hij al zijn frustratie en wrok over het uitblijven van het gedroomde succes heeft verwerkt, zal worden uitgevoerd op een prestigieus festival.

In een interview in de Volkskrant begin dit jaar verklaarde Mercier: "Wie de pathetiek en sentimentaliteit veroordeelt is een cynicus". In Nachttrein was vooral de pathetiek ruimschoots aanwezig maar dat bleek geen enkel bezwaar om een geweldig boek op te leveren. Het intrigerende verhaal in "De pianostemmer" speelt zich af in de opera- en balletwereld, een omgeving die zich bij uitstek leent voor de pathetische en sentimentele overdrijving. Maar dit stoort in deze roman nauwelijks.Vooral het begin van de roman is erg sterk.
Broer en zus Patrice en Patricia, een tweeling, besluiten op 19-jarige leeftijd uit elkaar te gaan omdat hun verhouding zo hecht is geworden dat ze vrezen nooit meer van elkaar los te zullen komen als ze niet radicaal met elkaar breken.
Het is zelfs zover gekomen dat het tot de ultieme liefdesdaad is gekomen.
De ouders wonen in Berlijn en Patrice en Patricia komen respectievelijk in Chili en Parijs terecht waar ze voor het eerst volkomen op zichzelf aangewezen hun weg moeten weten te vinden.
Na zes jaar scheiding besluiten ze elkaar schriftelijk te vertellen hoe ze hun leven vanaf hun jeugd hebben beleefd om volkomen eerlijk tegenover elkaar te kunnen staan.
Een schitterend gegeven dat meesterlijk is uitgewerkt. 
In het begin wordt de wederzijdse liefde tussen beiden door henzelf meeslepend beschreven. In deze bekentenissen komen hun ouders tenslotte als de belangrijkste hoofdpersonen naar voren
De pianostemmer blijkt een ambitieuze operacomponist die zijn composities maar niet gesleten kan krijgen en zijn vroeger zeer knappe vrouw stond voor een veelbelovende balletcarrière tot ze een ongeluk kreeg door toedoen van een operazanger, die ook een cruciale rol in het boek zal krijgen.
Er zijn veel drama, sentiment en intrige in de roman te vinden en het boeit van begin tot einde. Door het verhaal van twee kanten te horen is het dramatisch effect erg sterk.
 Naast de ouders verschijnen veel boeiende nevenfiguren op het toneel waardoor de schrijver de gelegenheid krijgt het leven in verschillende sociale milieus te beschrijven, zonder de verhaallijn geweld aan te doen.
Wel valt op dat er veel toevalligheden in het verhaal voorkomen maar iedereen die zijn eigen leven beziet kan niet ontkennen dat die in elk leven een zeer grote rol spelen.
Een roman over liefde en te hoog opgeschroefde ambities; het lukt de hoofdpersonen niet die ambities te relativeren waardoor de roman voor de ouders een tragisch einde krijgt. Gelukkig zijn broer en zus wel in staat tot die relativering waardoor hun verdere leven optimistisch tegemoet kan worden gezien.

:Patrice - Eerste schrift: Nu, nu alles voorbij is, willen we opschrijven hoe we het hebben beleefd. We zullen ons ieder voor zich met onze herinneringen bezighouden, zonder ons door de aanwezigheid van de ander te laten verleiden. Wat we vertellen zal waarachtig zijn, ongeacht hoeveel pijn het zal doen wanneer we het lezen. Dat hebben we elkaar beloofd. Alleen zo, zei jij, zullen we in staat zijn de kerker van onze liefde af te breken, die met onze gemeenschappelijke geboorte is begonnen en tot op de dag van vandaag voortduurt. Alleen zo, heb je gezegd, kunnen wij ons van elkaar bevrijden.

'Een van de meest fascinerende aspecten van De pianostemmer is de verhouding tussen Patrice en zijn tweelingzus Patricia. Hoe zou u deze verhouding omschrijven?'
Paul Mercier: ‘Het begint als volledige intimiteit, als de ervaring dat ze schijnbaar alles delen. Er is die overweldigende, intens beleefde overtuiging dat het eigen leven alleen dan volwaardig is als het wordt gedeeld met de tweelingbroer of –zus. Maar de verhouding ontwikkelt zich, het boek is, op een bepaalde manier een ontwikkelingsroman: het verhaal van een emotionele en intellectuele ontwikkeling. Langzaam maar onomkeerbaar realiseert de tweeling zich dat ze onvermijdelijk twee mensen met twee afzonderlijke, autonome, authentieke identiteiten moeten worden – dat ze niet verder kunnen leven als ze hier niet in slagen. En ze leren dat woorden een machtig middel zijn om die onafhankelijke emotionele identiteit te creëren.’ (Fragment).

Pascal Mercier heeft de naspeuringen en herinneringen van Patrice en Patricia vervlochten tot een fascinerende roman over intimiteit en menselijk falen. Daarin staat de vraag centraal welke rol het oordeel van anderen in ons leven speelt. Pascal Mercier heeft met De pianostemmer een spannende roman geschreven over een intrigerend filosofisch vraagstuk.

 

Pascal Mercier -(Peter Bieri) -1944

***

Pascal Mercier (Bern, 1944) , Zwitserland ,studeerde filosofie in Londen en Heidelberg. Hij is als hoogleraar filosofie verbonden aan de Vrije Universiteit van Berlijn. Zijn roman Nachtzug nach Lissabon (2004) werd in Duitsland een groot succes en wordt in verschillende talen vertaald.
Pascal Mercier is behalve romancier ook hoogleraar filosofie. In zijn romans vloeien die metiers prachtig samen. Ze stellen filosofische kwesties op een literaire wijze aan de orde, vol verbeeldingskracht, vol leven en vooral vol spanning. Onder zijn eigen naam, Peter Bieri, schreef hij enkele filosofische werken.
Pascal Mercier is het pseudoniem voor Peter Bieri die in het dagelijks leven hoogleraar filosofie te Berlijn is. Onder zijn eigen naam Peter Bieri publiceerde hij in 2001: " Het handwerk der vrijheid "". Over de ontdekking van de eigen wil. Hij had toen al twee romans op zijn andere naam staan. Hoewel het gebruik van een pseudoniem voor zijn literaire werkzaamheden een scheiding suggereert tussen de academicus en de romanschrijver, liggen beide toch in elkaars verlengde.

Wat Bieri en Mercier gemeen hebben, is hun onderzoek naar de vrije wil van de mens, de mogelijkheden van zijn handelen en de verantwoordelijkheid van het individu voor zijn daden of juist dadenloosheid. In Het handwerk der vrijheid schrijft Bieri dat hij alle filosofische geschriften die hij over de wil van de mens gelezen heeft, terzijde schoof om zelf te peilen wat hij ervan vindt.
Op systematische wijze analyseert hij vervolgens dit onuitputtelijke onderwerp dat de menselijke geest vanaf het eerste moment van zijn (religieuze) zelfreflectie heeft beziggehouden.
 Bieri wil het menselijk handelen eerst en vooral begrijpen door de wetmatige voorwaarden ervan te ontdekken.
Kenmerkend voor zijn romans is een existenciële geladenheid, die alle lagen doortrekt. Belangrijke thema's zijn eenzaamheid, wanhoop en genialiteit Daarnaast schenkt Mercier een bijzondere aandacht aan de vervreemdende werking van de taal en de onoverbrugbare kloof die tussen haar en de werkelijkheid, zowel fysiek en sociaal, bestaat.

:Bibliografie :

Leverbare titels van deze auteur:

Perlmann's zwijgen-Perlmanns Schweigen (1995)

De pianostemmer- Der Klavierstimmer (1998)

Nachttrein naar Lissabon-Nachtzug nach Lissabon(2004)

Das Handwerk der Freiheit (2001),- Peter Bieri

 

 

 

 

SUEZKADE

van Jan Siebelink

Uitgever :

 De Bezige Bij
Publicatiedatum 09-2008

ISBN/ISBN13 9789023428800

*****

Een allesomvattend boek over een verlopen docentschap en een fatale liefde


"Onder mijn pen zit mijn schuldgevoel " - Jan Siebelink.


***

Onlangs verscheen de nieuwe roman van Jan Siebelink, Suezkade. In de periode dat Jan Siebelink avond aan avond op pad was om over Knielen op een bed violen te spreken, ontstond er in de vroegste uren van de ochtend een ander boek. Een boek even noodzakelijk als de roman over de kwekerij, en dat het andere deel van zijn autobiografie bestrijkt

Deze nieuwe roman heet Suezkade en speelt  zich vrijwel geheel in Den Haag. af.

Het Gymnasium Haganum vervult een belangrijke rol. Siebelink situeerde eerder een aantal van zijn romans in Den Haag.
Zo spelen "Vera" er en grote delen van "Engelen van het duister."

Suezkade gaat over ‘een schatrijke jongen die geheel alleen op de wereld staat’. „Waarschijnlijk is hij wees, maar dat weet hij niet eens zeker. Hij heeft een oudtante die aan de Suezkade woont.
"Ik zou het huis zo aan kunnen wijzen, het ligt in de bocht waar de Suezkade de Laan van Meerdervoort kruist," zegt de schrijver.

De hoofdpersoon uit Suezkade heeft ondanks zijn rijkdom de behoefte om ‘iets te doen’. In Parijs leest hij in een Nederlandse krant een advertentie voor herintreders in het onderwijs. Zo wordt hij ten slotte leraar Frans aan het Descartesgymnasium in Den Haag.

Siebelink: ,,Dat gymnasium is in werkelijkheid Gymnasium Haganum aan de Laan van Meerdervoort. Maar er lopen ook herinneringen aan mijn eigen school uit Ede, waar ik voor de klas heb gestaan, doorheen.’’

De kersverse leraar Frans valt aanvankelijk nogal op. Hij doet het goed in zijn nieuwe omgeving, maar langzamerhand raakt hij geheel vervreemd. Hij komt in een geïsoleerde positie terecht en moet op den duur het onderspit delven. Ook ontwikkelt er zich een romance tussen de leraar en een jong Marokkaans meisje dat hij als brugklasser ziet binnenkomen en dan door de jaren heen volgt. Het is een liefde, haast Siebelink zich eraan toe te voegen, ‘die overigens niet geconsumeerd zal worden’.

Siebelinks band met Den Haag gaat terug tot de jeugd van zijn vrouw. Siebelink groeide zelf op in Velp. Maar Gerda Hoogstraten, zijn vrouw, is afkomstig uit de familie van de gelijknamige boekhandel aan het Noordeinde.
Vera wordt beschouwd als een echte Haagse roman. Die was voor een groot deel gesitueerd in het Valkenboskwartier, Engelen van het duister in de Stationsbuurt.

Siebelink schreef Suezkade tijdens de drukte die het succes van Knielen op een bed violen met zich meebracht. Het motief van de eenling die in afzondering wordt gedwongen, zoals de vader in zijn jongste roman, is er ook sterk aanwezig.

Hoofdpersoon in Suezkade is de drieëntwintigjarige Marc Cordesius, werkzaam aan het Haagse gymnasium Descartes, waar hij al vanaf de eerste dag een hartstochtelijke liefde voor de jonge leerlinge Najoua voelt. Cordesius is een innemende, dandyeske verschijning, die direct het vertrouwen van de rector weet te winnen en naar verloop van tijd verwerft hij een eigen lokaal. Het is een haast paradijselijke enclave waar, tegen de moderne onderwijsontwikkelingen in, nog plaats is voor grammatica en literatuur. Suezkade is een allesomvattend boek over een verlopen docentschap en een fatale liefde.

De pers over Suezkade:

"Suezkade kan onmiddellijk worden gecanoniseerd als een van de schitterendste schoolromans in het Nederlands taalgebied." - De Groene

"Een verfijnde en meeslepende roman.(..) Een echte ‘Siebelink’, vanwege de elegante en gevoelige stijl waarin hij het inferno van de school en de romantische neergang van zijn held beschrijft." - Trouw

 

Jan Siebelink : -1938


***
Jan Siebelink, die in 1975 debuteerde en sindsdien dertig boeken publiceerde, heeft in één klap de status van publiekslieveling verworven.

Jan Siebelink. -Voor velen is hij vooral de auteur van Knielen op een bed violen (2005), zijn roman over de godsdienstwaanzinnige vader die zijn jeugd overschaduwt. Het verhaal bereikte een ongekend groot en divers publiek, en leverde hem de AKO Literatuurprijs op

Op 13 februari 1938 geboren te Velp, in de Hertogstraat 15.verhuisde na een jaar naar de Bergstraat waar zijn vader een kleine bloemisterij begon.
Zijn vader had zich aangesloten bij een streng orthodoxe groepering.
Jan werd onderwijzer en studeerde in zijn vrije tijd Franse taal-en letterkunde.

De hoofdpersonen in Siebelinks boeken zijn neurotische figuren die voortdurend op zoek zijn naar verlossing. De sfeer in de boeken van Siebelink is meestal beklemmend en heeft sterke verwantschap met de Franse

decadente literatuur.

De kwekerij van Siebelinks vader wordt in veel werk o.a. De herfst zal schitterend zijn en En joeg de vossen door het staande koren als een soort Arcadië voorgesteld - en zijn vader als 'de tuinman van dit aardse paradijs'.

Siebelink volgde de MULO en daarna de Rijkskweekschool.
Hij moest zijn militaire dienstplicht vervullen en tekende twee jaar bij. Tijdens de opleiding in Breda

tot reserve-officier bij de luchtmacht studeerde hij voor de akte Frans Deze studie zette hij na zijn diensttijd voort en haalde de akten A en B, waarna hij aan een doctoraalstudie in Leiden begon.
 In 1972 sluit hij zijn studie met goed gevolg af en is dan inmiddels werkzaam aan het Marnix-college te Ede.Tijdens zijn studie komt hij in aanraking met J.K. Huysmans, een decadente negentiende-eeuwse  schrijver die tot de kringen van Zola  behoorde. Siebelink is zo gegrepen door het boek A rebours, dat hij besluit het te vertalen. Het verschijnt in  1977 onder de titel Tegen de keer en krijgt daarna een cultstatus.
Hij huwde met de lerares - en later vertaalster – Gerda van der Haas. Siebelink werd leraar frans eerst in Dieren en daarna in 1969 aan het Marnix College in Ede Herinneringen aan zijn docentschap aan het gymnasium in Ede zijn verbeeld in de verhalenbundel :Laatste schooldag , dat inmiddels 12 drukken beleefde.

In 1975

debuteerde Jan Siebelink met de verhalenbundel "Nachtschade", waarin het veelgeprezen 'Witte chrysanten' en het belangrijkste  thema angst is.
Geïnspireerd door de Franse letteren publiceert hij vervolgens zijn eerste roman: "'Een lust voor het oog"' (1977). Het boek werd een sleutelroman Het speelt zich af in de onderwijswereld en bevat surrealistische elementen. Thema's als verval, dood en religie domineren in deze roman. Daarnaast levert Siebelinks onderwijskundige ervaring ook de nodige romanstof op.
In 1980 brak Siebelink definitief door met : "De herfst zal schitterend zijn"

Siebelink schreef naast romans

en verhalen ook essays over Franse schrijvers voor de Haagse Post en Vrij Nederland. Deze artikelen zijn gebundeld in De reptielse geest (1981) en De prins van nachtelijke Parijs(1985).

Voor De overkant van de rivier (

1990) kreeg hij de F. Bordewijkprijs.

Naast romans

schreef Siebelink ook non-fictie: Pijn is genot (1992), waarin wielrenners als Erik Breukink en Johan van der Velde als devote avonturiers worden neergezet. Siebelink beschouwt deze bundel bijna als een reeks zelfportretten.
In Mijn leven met Tikker beschrijft Siebelink het leven van zijn geliefde windhond Tikker, die hem en zijn gezin meer dan veertien jaar vergezelde (1999).

 Bibliografie :

Nachtschade (1975)
Een lust voor het oog (1977)
J.K. Huysmans, Tegen de keer (1977)
Weerloos (1978)
Oponthoud (1979)
De herfst zal schitterend zijn (1980)
De reptielse geest (1981)
En joeg de vossen door het staande koren (1982)
Arnhem. Beeld en verbeelding (1983)
Koning Cophetua en het bedelmeisje (1983)
De hof van onrust (1984)
De prins van nachtelijk Parijs (1985)
Ereprijs (1986)
Met afgewend hoofd (1986)
Schaduwen in de middag (1987)
De overkant van de rivier (1990)
Hartje zomer en andere verhalen (1991)
Pijn is genot (1992)
Met een half oog (1992)
Verdwaald gezin (1993)
Laatste schooldag (1994)
Dorpsstraat Ons Dorp (1995)
Vera (1997)
Daar gaat de zon nooit onder (1998)
Schuldige hond (1998)
De bloemen van Oscar Kristelijn (1998)
Bergweg 17, Bosweg 19 (1999)
Mijn leven met Tikker (1999)
Engelen van het duister (2001)
Margaretha (2002)
Knielen op een bed violen (2005)
Eerlijke mannen op de fiets(2005)
Suezkade (2008)

 

Snijpunt -

- van Nelleke Noordervliet

Uitgeverij: Augustus

Paperback, 376 Pagina's.

ISBN10: 9045701448, ISBN13: 9789045701448

***

Nelleke Noordervliet lijkt met "Snijpunt "een ongemakkelijke roman over het nu te hebben willen schrijven.
Met een korte openingszin trekt Nelleke Noordervliet de lezer het verhaal in: ‘Zonlicht flitste in het vlindermes.’ In deze vijf woorden schuilt de belofte dat het een spannend boek wordt.
In Snijpunt raakt de schrijfster aan de thema's van deze tijd: wat vermag het humanisme tegen de behoefte aan religie; waarom willen mensen geloven; hoe verwerf je waardigheid en zelfrespect?
Het boek vertelt over twee generaties in een veranderende wereld en over de levensvan Nora Damave en Guido Kaspers, ooit verbonden in een huwelijk waaruit hun dochter Franca is voortgekomen. Drie personen die op een snijpunt van hun leven komen.

Nora Damave, stabiel en altijd positief als lerares en overtuigd humanist, wordt tijdens een ruzie op school aangevallen door een leerling van islamitische afkomst, waarbij ze wordt gestoken met een mes.Kan de daad zijn uitgelokt?
Ze krijgt weinig begrip voor haar situatie en voelt zich als paria behandeld, en niet als slachtoffer.

Guido Kaspers, zoon van een Italiaanse gastarbeider die hij nooit heeft gekend en medewerker van een bibliotheek, wil de wereld versteld doen staan met een spectaculaire ontdekking.
Hij is als een bezetene op zoek naar de ware identiteit van de  ondergedoken goeroe en cultschrijver van zijn generatie, E. Fischer, ‘de Meester’, die na zijn wereldwijde succes in de jaren zeventig spoorloos is verdwenen.
Wanneer Guido niet terugkeert uit Umbrië, gaat de zestienjarige Franca haar vader zoeken – een daad die haar onvermijdelijk de volwassenheid in schopt en drie levens in een maalstroom van gebeurtenissen en ervaringen sleurt.

Snijpunt is een interessante tijdsroman met boeiende contrasten, geschreven in de van Noordervliet bekende robuuste, nuchtere en soms ook poëtische stijl. Het boek richt zich werkelijk tot iedereen. Zelfs de liefhebbers van ongecompliceerde doorkijkjes in het Italiaanse landschap worden bediend.

Dit boek benoemt, analyseert en spreekt een duidelijker taal dan om het even welk manifest, het is ook beter geschreven.Bij eerste lezing zie je de contouren, ruik je de wind, deint het gras op de helling, maar het vergt herlezing om óver de dijk te kunnen kijken en meer te begrijpen.
Snijpunt toont het failliet van het humanisme, het failliet van het geloof. De niet te doven behoefte aan geestelijke waarden en religieuze behoeften, en nog veel meer. Alles wijst erop dat alleen de verbeelding de mens kan redden. Zolang we ons niet proberen in te leven in de ander, komen we niet verder, lijkt de auteur te willen zeggen. En dat vergt moed. Moed van de personages, moed van de schrijver en moed van de lezer. Dat maakt Snijpunt tot een uiterst dappere roman.
Kortom ,een spannend verhaal dat bekwaam naar een reeks van climaxen wordt geleid..
Het is rijk aan nieuwe inzichten, staat bol van erudiete verwijzingen naar de klassieken, is geschreven met veel gevoel voor karaktertypering en bevat ook nog eens een spannend detectiveverhaal. De westerse humanistische cultuur wordt afgezet tegen samenlevingen die sterker leunen op ideologieen en religies. Het gaat dan niet alleen om de islamitische bevolking in Nederland, maar ook om communisten, fascisten en katholieke Brabanders. Op deze manier nuanceert Noordervliet de ongrijpbaarheid van de huidige problemen met de allochtone jongeren in Nederland.

Nelleke Noordervliet

Nelleke Noordervliet werd op 6 november 1945 in Rotterdam geboren. Haar vader was automonteur, haar moeder huisvrouw. Vader was rooms-katholiek, moeder van oorsprong protestant met een sterk socialistische inslag. Als eerste van de familie mocht Nelleke Noordervliet ‘doorleren’. Op het r.k.Lyceum voor meisjes ‘Maria Virgo’ deed ze gymnasium A. Daarna studeerde ze Nederlands te Leiden en Utrecht. Haar studie sloot ze cum laude af. Na een tamelijk grillige carrière bij een wetenschappelijke uitgeverij, in het onderwijs en in de politiek als gemeenteraadslid voor de Partij van de Arbeid, debuteerde ze als auteur in 1987 met Tine of De dalen waar het leven woont. Haar volgende romans werden vaak genomineerd voor en bekroond met literaire prijzen. Ze was gastschrijver aan de universiteiten van Groningen, Leiden, Delft en Berlijn en aan de Sorbonne te Parijs. Ze publiceert verhalen, essays, lezingen en columns in weekbladen en tijdschriften. Met enige regelmaat is ze te gast bij radio- en televisieprogramma’s.

Bibliografie :

1987 - Tine of De dalen waar het leven woont (roman)

1989 - Millemorti (roman)

1991 - De Buthe (novelle)

1991 - Het oog van de engel (roman)

1992 - Rivieren. Zilveren vissen. Wolken (toneel)

1993 - De naam van de vader (roman)

1996 - Hoe wij 's morgens de dingen groeten

1997 - Uit het paradijs (roman)

1998 - Water en as (novelle)

1998 - Mevrouw Gigengack: uit het leven van een dame (verhalen) (uitgave enkel voor relaties van Meulenhoff)

1998 - De erfenis (kerstverhaal) 1

1999 - Familie-album (novelle,

boekenweekgeschenk)

1999 - De pijl van de tijd (lezing over Louis Paul Boon)

2002 - Pelican bay (roman)

2003 - De Verlossing (novelle, bibliofiele uitgave

2003 - Nederland In De Gouden Eeuw (Uitgeverij Waanders)

2004 - Een plaats voor de geestdrift (essays)

2004 - Mevrouw Gigengack: uit het leven van een dame (verhalen) (handelseditie)

2004 - Miss Blanche (Rotterdams Leescadeau)

2004 - Wie weet meet niet (essays over techniek, Vermeerlezing aan de Technische Universiteit Delft)

2005 - Altijd roomboter (docu-fictie)

2006 - Veeg teken (drie novellen)

2008 - Snijpunt

2008 - Een stad vol boeken 

 

****
 Uit  de pers :

Op het eerste gezicht lijkt Snijpunt een literaire wildwaterbaan, maar in werkelijkheid is het een diep water. Als deze intelligente roman representatief is voor de Nederlandse literaire productie in het nieuwe jaar, dan staat ons nog veel moois te wachten. **** - DE STANDAARD

De duivel van Milaan
van Martin Suter
Utrecht : Uitgeverij Signature, 2007
210 pag.
ISBN -9789056722302

Oorspronkelijke titel : "Der Teufel von Mailand "

Vertaald uit het Duits . 
***

" Ik woon in landen waar ik de hele dag in een joggingpak zou kunnen lopen.
Maar dan wordt het onderscheid tussen in bed liggen en het dagelijkse leven zo klein.
Het liefst zou ik me verkleden voor het avondeten, maar mijn vrouw zit daar niet echt op wachten.
Onlangs was ik in Ibiza in een supermarkt en het leek wel alsof ik zo ongeveer de enige was die zich gedoucht en geschoren had.

En de enige zonder joggingpak. " 

                                                                               - Martin Suter



***

Na haar scheiding van de bankier Frédéric Forster heeft Sonia maar één wens: de nachtmerrie vergeten en tot zichzelf komen.
Maar na een onbedoelde lsd-trip glipt de realiteit haar door de vingers: ze ziet geluiden, hoort kleuren en proeft objecten.
Sonia ontvlucht de stad en vindt werk in een gloednieuw wellnesshotel inVal Grisch, een gemeenschap die haar deuren altijd potdicht heeft gehouden voor buitenstaanders en toeristen.
Dan vinden er plotseling vreemde gebeurtenissen plaats.

Sonia, toch al overgevoelig door de zintuiglijke verwarring na haar trip voelt zich allerminst op haar gemak in de sombere vallei met zijn gesloten, wantrouwige bewoners.
Als ze op een boek stuit met daarin een oude streeklegende over de duivel van Milaan, slaan wantrouwen en onbehagen om in regelrechte angst voor haar eigen veiligheid en die van de mensen om haar heen ...

De sfeer en de setting van het verhaal zijn zonder meer mooi: een eenzame Alpenvallei waar het bijna voortdurend regent, met als enige buren een dorpje waarvan de bevolking niet altijd even positief tegenover het hotelpersoneel staat.

Het seizoen is nog niet begonnen, dus er zijn weinig of geen gasten, wat meteen doet denken aan The Shining, met Jack Nicholson, maar verder dan een leeg hotel gaat de vergelijking niet.
Er lopen in het boek talloze interessante personages rond, zowel onder het hotelpersoneel als in het dorp.Ze zijn meestal goed uitgewerkt en dragen bij aan de suspense die vrijwel voortdurend in het boek aanwezig is: je weet gewoon dat er allerlei akelige dingen gaan gebeuren, maar niet wanneer, op welke manier en door wiens toedoen. Maar het blijft wel leuk om ernaar te raden.

Een belangrijke rol - het boek opent er zelfs mee - is weggelegd voor de synesthesie waar Sonia aan lijdt, -waarnemingen die ontstaan zonder dat het betreffende zintuig wordt geprikkeld:- het zien van kleuren bij het horen van bepaalde geluiden (auditio colorata), het omgekeerde hiervan: het horen van geluiden bij het zien van bepaalde kleuren, en het ruiken van spijzen bij het zien van een afbeelding ervan.

Suter schrijft sec, heel functioneel en zonder toeters en bellen.
Het boek telt ook maar 210 bladzijden, waar andere schrijvers er voor hetzelfde verhaal minstens 350 nodig zouden hebben gehad. Je wordt op bladzijde 7 in je kraag gepakt en pas op bladzijde 210 weer losgelaten.

Gewoon klare taal, schrijven op de vierkante centimeter, want over elk woord is nagedacht, en de ene zin stuurt je door naar de volgende. Verzet is zinloos. Geen zinnen die door hun schoonheid of constructie in je hoofd blijven zitten of uitnodigen tot herlezen. Taal die puur in dienst staat van het verhaal, en dat verhaal is goed, origineel en sfeerrijk, en het wordt bevolkt door boeiende personages.

Daarom is De Duivel van Milaan volgens mij geen literaire thriller, zoals dat op de cover staat, juist niet, zou ik zeggen, of misschien zelfs het tegendeel ervan. Waarmee ik niet wil zeggen dat het niet goed geschreven zou zijn, want het is zeker een prettige leeservaring en een bijzonder boek. Wat me brengt bij het enige minpuntje van De Duivel van Milaan, want ik vond de ontknoping een beetje gewoontjes in contrast met de veelbelovende weg ernaartoe.

De Duivel van Milaan is opgedragen aan Albert en Anita Hofmann. Wie is Albert Hofmann? Albert Hofmann is een Zwitsers scheikundige die in 1906 werd geboren. Inmiddels is hij 101 jaar oud en wereldwijd bekend vanwege zijn onderzoek naar lsd en zijn geestverruimende werking. In 1943 heeft Hofmann bewust zijn allereerste lsd-trip in de geschiedenis van de mensheid geslikt. Het betrof 250 microgram lyserginezuurdiëthylamide. Een paar dagen eerder had hij per toeval ontdekt dat deze stof een sterk hallucinogeen effect heeft.

‘Lsd zet de deuren van de waarneming open,’ aldus Hofmann en andere gebruikers. Tijdens het gebruik van lsd krijg je allerlei illusies, je ziet vreemde dingen en ervaart synesthesie. Dit betekent dat je geluid ziet, kleur hoort en geur proeft. Daarnaast dient zich een andere tijddimensie aan. Dit alles ondervindt de hoofdpersoon uit De Duivel van Milaan. Sonia heet ze en ze heeft een trip achter de rug waarvan ze nog geruime tijd later de gevolgen ondervindt.
De uitvinder van lsd, de chemicus Hofmann, heeft altijd gepleit voor het toelaten van het mystieke binnen de wetenschap. ‘Wij mensen weten nog zo weinig. Als we zo weinig weten moeten we niets uitsluiten. Ook het mystieke en het onverklaarbare niet.’

‘

Martin Suter -1948



***
Martin Suter werd in 1948 in Zürich geboren. Tot 1991 was hij creative director bij een reclamebureau. Daarnaast was hij geruime tijd voorzitter van de Art Directors Club van Zwitserland.
 Hij schreef reclameteksten, scenario’s en columns. Maar altijd was er de drang om toe te geven aan een roeping, die hij al sinds zijn 16e jaar had: fulltime schrijven.
 In 1991 was het zover. Sinds die tijd schrijft hij eens per twee jaar een boek dat in Zwitserland al snel als bestseller over de toonbank gaat. De auteur leeft afwisselend met zijn vrouw op Ibiza en in Guatemala. Zijn romans schrijft hij vooral in Guatemala.

Martin Suter is populair in Zwitserland. De mensen kennen hem ook mede dankzij columns over het bedrijfsleven die hij met regelmaat schrijft.
Small World was zijn eerste boek en het werd niet alleen in Zwitserland opgemerkt maar in meerdere talen vertaald, waaronder het Nederlands.
Het vertelt het verhaal van een man die lijdt aan de ziekte van Alzheimer. Een ander werk van zijn hand is: Een perfecte vriend. Het gaat over een man die wakker wordt in een ziekenhuis. Hij heeft een ernstige hoofdwond en een verstoorde herinnering.
 In 2007 verscheen in De Duivel van Milaan bij uitgeverij Signature. De hoofdpersoon is een vrouw die lijdt aan synesthesie. De vraag dringt zich onvermijdelijk op: Wat heeft Martin Suter met het functioneren van hersenen en de waarneming?
Wat trekt Martin Suter aan in de ‘synesthesie’?
‘Een terugkerend thema in zijn boeken is het verlies van identiteit of controle. Wat is de werkelijkheid en hoe neem je waar? Waarschijnlijk bestaan er grote verschillen in waarneming tussen mensen onderling.
Martin Suter giet deze fascinatie telkens in een andere soort boek. De ene keer schrijft hij een misdaadverhaal, de andere keer een avonturenroman of een boek over een reis door de tijd.
 ‘Een eerbetoon aan de genres waarvan ik houd.’ In De duivel van Milaan twijfelt de hoofdpersoon in toenemende mate aan haar waarneming. ‘Dat was opzet. Ik wilde bereiken dat de lezer zich, net als mijn hoofdpersoon, steeds meer gaat afvragen wat fantasie en wat werkelijkheid is. In welke wereld leef ik eigenlijk? Bestaat die wereld echt of zit hij alleen in mijn hoofd.’

Wat is kenmerkend aan zijn stijl? De lezers waarderen zijn boeken omdat nieuwsgierigheid ontstaat naar het verloop en de afloop. Een ander handelsmerk is zijn precisie, lange beschrijvingen of overbodige details worden gemeden.

‘Ik denk dat een kenmerk van mijn stijl is dat ik veel weglaat. Daarnaast moet de taal in dienst staan van het verhaal. Ik heb er altijd plezier in gehad taal te gebruiken die beknopt en to the point is.’

Martin Suter is een gedisciplineerd schrijver.
Van een writersblock heeft hij nooit last. Hij gelooft niet in dit fenomeen. Schrijven is ook een kwestie van discipline en hard werken voor inspiratie. Hij doet veel onderzoek voor zijn boeken. Momenteel is internet een belangrijke bron.
Van welke schrijvers houdt de auteur?
-Van Somerset Maugham , Tom Wolfe en Peter Hoeg (Smilla’s gevoel voor sneeuw vond hij fantastisch). Daarnaast heeft hij veel sprookjes gelezen van o.a. E.T.A. Hoffmann, Grimm en Hans Christian Andersen.
 Zijn laatste boek De duivel van Milaan heeft kenmerken van een sprookje. Martin Suter houdt ook van de misdaadromans van Dürrenmatt, Simenon en Glauser. Deze schrijvers laten zien dat een plot uiteindelijk minder belangrijk is dan de taal, de personages en de sfeer.

 BIBLIOGRAFIE :

SMALL WORLD-2001

EEN PERFECTE VRIEND -2005- Ein perfekter Freund

DE DUIVEL VAN MILAAN-2007- Der Teufel von Mailand

DE DONKERE KANT VAN DE MAAN-2008- Die Dunkle Seite des Mondes

Der Letzte Weynfeldt -2008

 

De Boekendief

van Markus  Zusak


Uitgever : The House of Books-VIANEN-Antwerpen 2007

vertaald door Annemarie Lodewijk

.- oorspronkelijke titel:

"The Bookthief."- 558p.

:ISBN.-978 90 443 1965 1

"Wanneer de dood een verhaal vertelt, kun je maar beter luisteren"…

Markus Zusak: ": If someone wanted to be a runner, you don't tell them to think about running, you tell them to run. And the same simple idea applies to writing, I hope. "

If a ray of light came out of the sky and said, "Your next book will never be published - would you still write it?" If the answer is yes, the book is worth writing.

***

"Soon there was nothing but scraps of words littered between her legs and all around her. The words. Why did they have to exist? Without them, there wouldn't be any of this. Without words, the Fuhrer was nothing."

De boekendief  is een zeer pakkend boek, waarin het verhaal van het leven tijdens de Tweede Wereldoorlog in Duitsland op schrijnende wijze wordt verteld. Het vreemde aan het verhaal is dat het verteld wordt door De Dood, die allang weet hoe dit verhaal zal aflopen.
Dat wil je als lezer natuurlijk ook, zeker omdat je hoopt –tegen beter weten in – dat het alsjeblieft toch goed af zal lopen….het leven in nazi–Duitsland gezien door de ogen van het dertienjarige meisje Liesel.

Wanneer de dood een verhaal vertelt , kun je maar beter luisteren .

Dit is de ietwat lugubere zin die onder de titel "De Boekendief" prijkt. We zien een meisje, liggend met blote voeten, lezend in een dik boek.
Het verhaal begint in een trein, het is koud, en Liesels broertje Werner is stervende. Dit is het begin van het verdere leven van Liesel, hoe het haar vergaat wanneer haar moeder haar in Molching in de Himmelstraat 33 aflevert bij de familie Hubermann.

Liesel is bang en onzeker, en worstelt met nachtmerries over haar broertje. Bovendien heeft ze tijdens de begrafenis van haar broertje haar eerste boek gestolen: "Het doodgravershandboek". Hoewel ze niet kan lezen als ze bij de familie Hubermann arriveert, merkt de lezer misschien op dat ze antwoorden zoekt over hoe het haar broertje vergaat. Dit is het relaas van een familie tijdens WOII. Toch merk je slechts heel summier het geweld op dat de oorlog met zich brengt, en barst hij pas echt goed los aan het eind van het boek.
Hitlerjugend en de vervolging van de Joden zijn slechts een achtergrond van de belangrijkste gebeurtenissen in haar leven, zoals het stelen van boeken en verboden appels.

Maar vergis je niet: alles wat WOII met zich bracht, zit zeker in dit boek vervat: van uit elkaar gerukte families over Hitlerverering en dito groeten over Jodenvervolging, én de angst om als familie ontdekt te worden wanneer je een Jood in je kelder verbergt om te voorkomen dat hij wordt weggevoerd naar de kampen.
Het is een boek over het leven zelf, met mooie kanten, vriendschappen zonder meer, kattenkwaad en vooral veel liefde en menselijkheid, die weerspiegelt wordt in hoe de personages worden neergezet.

Zoals de Boekendief zou zeggen: "De woorden staan rechtop in het boek". Tijdens het lezen loop je tegen ieder woord aan alsof het je wil tegenhouden en je de hele gruwelijke dimensie van de tijd wil laten proeven.
Eindelijk en boek dat de duitse kant van de tweede wereldoorlog laat zien.
Een boek wat laat zien dat het toen in Duitsland ook een rot tijd was.
Dat laat zien dat er ook in Duitsland joden gered zijn.


 Markus  Zusak

***

Markus Zusak, is op 1 januari 1975 geboren in Sydney, Australië.
 Hij begon te schrijven toen hij 16 jaar was, twee jaar later was zijn eerste manuscript af. Ook toen hij naar de universiteit ging, hield hij zich vooral bezig met het schrijven van verhalen. Markus woont nog steeds in Sydney, waar hij werkt als leraar op een middelbare school. Hij is de zoon van een Oostenrijkse vader en een Duitse moeder. Hij is de jongste van vier kinderen.Hij is getrouwd en heeft een dochter.

In het Nederlands zijn drie boeken van Zusak gepubliceerd: De Underdog

, De Vechter en De Boekendief.
Een vierde boek - I Am The Messenger - is anno 2008 nog niet in het Nederlands vertaald.
De Boekendief  is anno 2008 inmiddels in drieeëntwintig landen uitgegeven.

In een interview met de Sydney Morning Herald vertelt Zusak hoe hij opgroeide met de verhalen die verteld werden over het Duitsland tijdens de TweedeWereldoorlog

 de bombardementen op München en over de joden die door het kleine Duitse stadje waar zijn moeder woonde richting concentratiekamp marcheerden.
Deze verhalen inspireerden hem om De Boekendief  te schrijven.
Even was het de bedoeling dat Zusak huisschilder zou worden, net als zijn vader, maar hij was al snel van mening dat hij daar geen talent voor had. Nadat hij De oude man en de zee van Ernest Hemingway en What's Eating Gilbert Grape had gelezen, raakte hij zo geïnspireerd en bevlogen van het idee om schrijver te worden, dat hij zich daar verder op gericht heeft. Het duurde echter nog zeven jaar voordat zijn eerste werk zou worden gepubliceerd.

Zijn tweede boek Fighting Ruben Wolfe- De vechter heeft in 2001 een belangrijke Australische jeugdboekenprijs gewonnen. Het is bekroond als 'Honour Book' in de 'Book of the Year Older Readers Category'

*****
Uit de pers :

"Poised to become a classic" - USA Today

"It's possible to be overwhelmed and impressed by such moments in Mr Zusak's novel. It's also possible to wish there were more of them" - New York Times

 

Bibliografie :  

The Underdog (1999) - (Ned: De Underdog, 2003)
Fighting Ruben Wolfe (2001)- (Ned: De Vechter, 2004)
When Dogs Cry (2001)
Getting the Girl (2003)
I Am the Messenger (2005)
The Book Thief (2006) - (Ned: De Boekendief, 2007)

 

 

De kracht van een vrouw

Oorspr. titel : "Ondskans lansikte "

Uitgever :

De Geus
Verschenen :09-2006
ISBN-nummer : 9789044507379
Aantal pagina's :299


***

Stina is een nuchtere, intelligente vrouw die stevig in haar schoenen staat. Maar als ze Per ontmoet en valt voor zijn innemendheid en levenslust, geeft ze zich volledig over aan de liefde.
Haar moeder is blij met de verandering in het leven van haar dochter. Haar vader, rechercheur bij de politie, is minder gelukkig met de relatie.

Toch blijkt alles goed te gaan, tot Stina in verwachting is.
Vanaf dat moment gaat Per zich steeds agressiever en beledigender gedragen. Stina trekt zich terug. Ze schaamt zich en accepteert het verbale en fysieke geweld tot er een grens wordt overschreden.

Hoe komt het dat vrouwen zoveel vernedering accepteren en zich zelfs schuldig voelen over wat ze hebben laten gebeuren?

De kracht van een vrouw is een nieuwe en eigentijdse roman van de Zweedse auteur . Het verhaal verteld over een onafhankelijke sterke vrouw met een succesvolle carrière die door haar man verbaal en fysiek mishandeld wordt. Een vriendin schiet haar te hulp om haar man te verlaten.

Maanden later geeft haar moeder het advies om alles op te schrijven.
Op die manier leert Stina ontzettend veel over de relatie die ze met Per had en komen herinneringen weer boven.
Stina snapt niet dat ze het zover heeft laten komen en ze wil twee dochtertjes in bescherming nemen. Maar hoe moet ze dat doen?
Volgens de wet heeft Per toch het recht om zijn kinderen te zien? Stina krijgt het steeds moeilijker, helemaal als er een overduidelijke grens wordt overschreden die het leven van het hele gezin op zijn kop zet.

De kracht van een vrouw is een mooi en intrigerend boek. Het raakt je als lezer hoeveel hulp Stina krijgt van zowel familie als vrienden. Je gaat nadenken over alles wat Stina is overkomen en dat het jou ook zomaar kan gebeuren. Liefde maakt immers blind. Af en toe is het verhaal wat verwarrend en minder goed te volgen. Dit omdat Stina soms herinneringen over haar relatie met Per krijgt en dus terug in de tijd gaat. Het is dan lastig te bepalen of het verhaal zich dan in het heden of verleden afspeelt.

Nadeel aan het verhaal zijn de vele Zweedse namen die in het boek voorkomen, De namen lijken veel op elkaar wat het moeilijk maakt de personen die in het verhaal voorkomen uit elkaar te houden.

Verder is De kracht van een vrouw een prachtige roman over een onverwoestbare sterke vrouw. Voor de fans van deze auteur is het boek zeker een aanrader.

Weer een echte Fredriksson: gevoelig, actueel, dichtbij de realiteit en vol met gedachten en bespiegelingen die tot nadenken stemmen.

*****

Marianne Fredriksson

Marianne Fredriksson (1927 - 2007) groeide op in Göteborg in Zweden. Na haar studie werkte ze als journaliste bij de lokale krant Göteborgstidningen, waar ze scheepvaartverslaggeefster werd. Het talent van Fredriksson bleef echter niet onopgemerkt en ze werd uiteindelijk redactiechef bij het grootste Zweedse dagblad, Svenska Dagbladet (1974-1989).
Marianne Fredriksson werd op 28 maart 1927 geboren in Göteborg, Zweden. Haar vader werkte als scheepsbouwer en haar moeder was huisvrouw en nam de zorg voor twee kinderen op zich.

Marianne ging na haar studie werken bij een plaatselijke krant. Met haar man, een zeeman, kreeg zij kinderen. Ze koos er niet voor om alleen de kinderen op te voeden maar combineerde haar moederschap met een carrière in de journalistiek. In Göteborg ging ze aan de slag als journaliste. Toen ze naar Stockholm verhuisde ging werd ze er hoofdredacteur van meerdere tijdschriften. Ook werkte ze vijftien jaar als redactiechef voor een krant.

Alles leek voor de wind te gaan tot ze op haar tweeënveertigste in een diepe depressie raakte. Ze kreeg twee jaar lang psychoanalyse en ontdekte dat ze ook op een andere manier kon schrijven dan alleen als journaliste. In kader van haar therapie moest ze haar droom uitschrijven, dit leidde uiteindelijk tot haar carrière als schrijfster.

In 1980 verscheen haar debuut Eva’s Boek. Na haar debuut volgden tal van boeken die in miljoenenoplagen gedrukt werden in verschillende talen.

Marianna Fredriksson kreeg in 1998 de Trouw Publieksprijs voor het Nederlandse Boek. Deze prijs ontving ze voor haar roman Anna, Hanna en Johanna.

Marianne Fredriksson overleed onverwacht op 11 februari 2007 als gevolg van een hartinfarct. Bij haar overlijden schreef de Zweedse minister-president Fredrik Reinfeldt: "Zweden heeft een geliefd schrijfster verloren, die op unieke wijze haar lezers met haar boeken wist te boeien, iets wat niet alleen veel Zweden maar veel lezers in de hele wereld hebben weten te waarderen."

                      

Bibliografie :

De zondvloed : 2008
De kracht van een vrouw : 2006
Als vrouwen wijs waren : 1999
Anna, Hanna en Johanna :2006
Inge en Mira ;2001
Volgens Maria Magdalena : 2003
Simon : 2005
De elf samenzweerders : 2000
Elisabeth's dochter : 2002
Het zesde zintuig : 2001
De nachtwandelaar : 2003
Mijn leven in Zweden : 2002
Het boek Eva ; 2003
Het boek Kaïn : 2004
Norea , dochter van Eva
Het raadsel van de liefde : 2005
Het Mysterie : 2007