een tussendoortje ....

't is al lang geleden heb dat ik nog koude voeten gehad heb, maar nu zit ik toch serieus te twijfelen of ik dikke sokken zou aandoen of niet.    Tot gisteren liep ik nog op m'n blote voeten rond omdat zelfs mijn Crocskes te warm waren.

Niet dus... want ik wil nog niet aanvaarden dat de herfst in't land is!, Nèh!

Vanmiddag is het blogmeeting met mijn lieve blogvrienden en daarom moet ik nu nog snel mijn dagboekje bijwerken.  't zal in steno stijl worden vrees ik.

-even nadenken waar ik gebleven was, want de tijd vliegt zo snel en mijn geheugen laat me soms in de steek, ah ja ik weet het terug:

Schwiegermutti was voldoende genezen om uit te gaan met haar vriendin, vervolgens gezond genoeg om zondag bij ons op bezoek te komen, maar spijtig genoeg deze week terug hervallen 'mit iel zwore falling'. 

Ik ben vorige zaterdag ook op zoek gegaan naar de opzet zonnebril die Paz me aangeraden had, maar alle Decathlons in Antwerpen waren uitverkocht.  Er lag er nog ééntje in Alleur, maar dat vond ik net iets te ver rijden.

Dan maar mijn kast leeggemaakt en een keuze gemaakt uit mijn seventies modellen, die bleken meer geschikt voor een zonnebril dan mijn sixties modellen. Ons moeder had gelijk : "nooit iets weggooien kindje, het zou nog eens oorlog moeten worden! " en zie mijn oude uit de mode geraakte reuze seventies bril monturen dienen nu prima voor een zonnebril. 

Ik had mijn nieuwe voorschrift van de oogarts bij toen ik naar de optieker ging en de hele santeboetiek op zijn bureau kletste.  'k had namelijk ook nog een vorig montuur meegenomen om nog een computer brilleke te maken.

Dragen jullie ook een computer brilletje of ben ik de enige.   Ik heb progressieve glazen waarmee ik prima ver kan zien, prima kan zien wat er op m'n bord ligt en ik kan ermee lezen, maar ik moet een ander bril met nog een andere sterkte opzetten voor de PC.   Pfffft... oud worden trekt op niets, vraag het maar aan ons Lea van ons Lewieke en ons Natoken en den Herman van Paz ....

Maar wat zie ik daar liggen bij mijn optieker?   Juist!  Die voorzetglazen die Paz me beschreven had.  Slechts één pieteklein verschil, in de Decathlon kosten ze 15 € en bij mijn optieker 60 €.   Ik vroeg waarom die van hem zo duur waren en hij zei me (natuurlijk) dat het veel beter glazen waren!

Enfin, al met al ben ik morgen enkele honderden euro's armer, zelfs met mijn eigen oude monturen.   

Schoonzus zee en schoonbroer kwamen vorige zondag ook even op bezoek (met Schwiegermutti - nog altijd gezond en wel - ) en schoonzus zei dat ik recht had op 50 € per jaar voor een nieuwe bril.   Ik had al meermaals aan de CM gevraagd of ik geen recht had op tussenkomst, maar om die te krijgen moet je bijna stekeblind zijn.    Zoon 2 trekt terug, maar hij is bij de Onafhankelijke Ziekenkas en ik weiger te veranderen omdat ik al mijn hele leven en die van mijne zilveren, afgedragen heb aan de CM en nu we oud en versleten zijn moet een ander niet voor ons opdraaien.

Schoonzus verzekerde me dat zij ook bij de CM was en dat zij bij elke nieuwe bril 50 € terug kreeg.   

Zo iets laat je niet koud worden, dus de volgende dag belde Mr. Silver naar de CM om daar te vernemen dat dit enkel gebeurt in bepaalde regio's en NATUURLIJK valt onze koekenstad niet onder de regio's die terugbetalen.   Schandalig vind ik dat!   Maar ik mag het schandalig vinden of niet, het verandert nada aan de zaak, ik moet morgen mijn spaarvarkentje leegmaken.

Dinsdag was het eerste schooldag en onze kleinzoon 2 ging naar het eerste leerjaar.   Ik voelde me even zenuwachtig als op de eerste schooldag van onze kinderen vroeger, dus ik belde om te horen hoe zijn eerste dag verlopen was.  

Schoondochter 1 wist me te zeggen dat hij ziek was en heel teleurgesteld omdat hij zo vreselijk had uitgekeken naar die eerste dag in de grote school waar je leert lezen en schrijven.    Om te leren lezen moet hij beslist niet onmiddellijk naar school, want dat lukt hem al flink.   Toen ik hem tijdens de vakantie eens liet voorlezen uit een boekje was er een woordje met 'oe' en ik zei hem hoe hij die twee letters moest uitspreken.   Hij keek me aan met een blik van : 't zal wel gaan zeker ... en zei : " dat weet ik ook wel hoe ik dat moet uitspreken nana, want dat staat in mijn naam ! "  Lap... allemaal geniekes mijn kleinkinderen, zeg dat ik het gezegd heb.

En omdat het begin september is èn omdat ik nog steeds heel begaan ben met de hele problematiek rond dyslexie ( vroeger woordblindheid genoemd ) ga ik hier nu ook nog even reklame maken voor de verening SPRANKEL;

SPRANKEL ANTWERPEN

nodigt uit voor de volgende activiteiten :

30 september

"eenvoudig aangepast - aanpassen en vereenvoudigen van computers voor leerlingen met leerproblemen"

- infoavond - spreker : Dirk Lembrechts MODEM

- in De Cluyse, Kerkhofblommestraat 1, 2170 Merksem 

- aanvang 20 uur.   Leden 2,50 € - niet leden 5 € - studenten 1 €

13 oktober 2009

"Dyslexie en nu ook nog frans en engels"

- Infoavond - spreker : Mevr. Conny Milliau

- Provinciaal Vormingscentrum Malle, Smekenstraat 61, 2390  Oostmalle

- aanvang 20 uur -  Prijs (zie hiervoor)

25 november 2009

"Communicatie tussen ouders en school of CLB"

infoavond - spreker : Guy Van Deuren

- De Cluyse, Kerkhofblommestraat 1, 2170 Merksem  

- aanvang 20 uur - Prijs (zie hiervoor)

 9 december 2009

"Oef het eerste trimester zit er bijna op!" 

Gespreksavond Team Sprankel Antwerpen

- Provinciaal Vormingscentrum Malle, Smekenstraat 61, 2390  Oostmalle

 - aanvang 20 uur - Prijs (zie hiervoor)

Voor inlichtingen : 03.289.38.17  - 03.645.76.39:   www.sprankel.be

Men zegge het voort!

Amaai mannekes ... dat was weer een weekje, dat voorbije weekje ! 

Toen ik de laatste keer op mijn blog schreef was het al druk, maar daarna werd het pas écht niet gewoon !

Zoon 1 was net bij ons gearriveerd om onze twee kleinzoontjes te halen en ik keek al uit naar een lekker babbeltje met hem toen de telefoon ging - die gaat hier nogal dikwijls !

Schwiegermutti weer aan de lijn, maar nu met een héél héél zwak stemmetje.

"Ich bin nie goeoeoeoe......"

Maar ...Bojako panikeert niet snel. 

Zoals een generaal in het leger trad ik in actie.

Zoonlief en kleinzoontjes tot mijn spijt buitengeduwd terwijl ik naar Mr. Silver riep : "Start de auto we moeten direct naar uw moeder!!!"

"Oui chèf !!! " riep hij terug, want hij is inmiddels getraind om op zulke beveltonen onmiddellijk te reageren.

Bij schwiegermutti een parkeerplaats vinden is zoeken naar een naald in een hooiberg, dus ik stapte al uit terwijl mijne sous-chèf  een parkeerplaats zocht.

Acht verdiepen omhoog in één van de kleinste liften van Antwerpen is bijzonder slecht voor mijn claustrofobie, maar zolang Schwiegermutti er blijft wonen moet ik het blijven kunnen.

Ik belde boven aan .. niks ... nogmaals gebeld,  enfin vijf keer in totaal en ik dacht bij mijn eigen zichzelve : "verdorie  - she has kicked the bucket - ( zij heeft tegen de emmer gestampt is de letterlijke vertaling, maar eigenlijk wil het zeggen : ze heeft de pijp aan Maarten gegeven.   Maar als ik dat dan weer vertaal naar het Engels : she has given the pipe to Maarten, dan betekent het ook weer niks... )

Sorry ik dwaal weer af !   Die verdomde pillen hé.

In de hall stond ik vol ongeduld trappelend te wachten op Mr. S. toen plots de deur openging en ik een zwijmelende schoonmoeder in mijn armen opving.

Halfdood,  maar toch zag ze nog de mogelijkheid om me beschuldigend te zeggen :
"Moh Shaakje toch waroem belst doe, ich bien nie goe, ziet gaai da nie ???"

Ik beet het puntje van mijn tong af want ze zag er inderdaad niet goed uit en ik hielp haar terug op de zetel.

Zoals ik zei panikeer ik niet snel, dus ik had nog mijn bloeddrukmeter meegegritst omdat ik wist dat de bloeddruk van schoonma dikwijls tot ongekende hoogtes kon stijgen.

Heel kalm vroeg ik haar om me te vertellen wat er gebeurd was.

"Ich was oep Biest oep terras mit madammen en ich schton recht en ich foel maai nie goe en droi weg und hiel lieffe madam hat maai truch gebrocht mit iel schiekke otto, was hiel shiekke madam..mor Shaakie ich bin zoe zenoewachtig oemda ik maain zuster nie kan beraaike, misschien is zaai toet en ich bin oek al owd en ich gon misschien oek toet..."

Ik nam ondertussen haar bloeddruk die was inderdaad zoals ik verwachtte weer ongelooflijk hoog.

"Ma, ik ga de 100 bellen, dat is hier niet normaal, sebiet krijgt ge een beroerte" zei ik haar.

"Neeeje !!!!!!  nie dun ich haabe doktoor al gebeld" roept schoonma. (In't ziekenhuis mag ze niet roken ziet ge).

"Dan bel ik hem nu terug want dit kan gewoon niet" antwoordde ik.

Ondertussen was Mr. S. ook binnengekomen.   Hij zocht de nummer van de huisdokter van schoonma op en ik belde.

De dokter vroeg of we onmiddellijk met schoonma naar zijn praktijk konden komen, maar ik zei dat ze niet op haar benen kon staan.

Hij beloofde  dat hij zo snel mogelijk zou komen wanneer de laatste patiënt weg was, maakte zich niet zo druk om die hoge bloeddruk, vroeg me of ze een roze of witte gelaatskleur had en wanneer ik zei dat ze een mooie blos had kreeg ik als advies dat ze niet plat moest liggen maar rechtop moest zitten!

Dus: hierbij een goede les voor bloeddruklijders :

-         bij blos rechtop zitten

-         bleek : plat liggen

Dan zei hij me dat ik haar een van haar kalmeer pilletjes moest geven om haar rustig te krijgen, want ze was op dat ogenblik helemaal over haar toeren.

Ik legde net de telefoon op toen schoonma me de bijkomende info gaf dat ze twee Njurofeens had genomen en eraan toevoegt dat ze dringend een heupoperatie nodig heeft. (????)

Ik belde onmiddellijk terug naar de dokter omdat ik niet wist of die pillen schadelijk of niet schadelijk konden zijn bij zo'n hoge bloeddruk.

De dokter zei dat het geen kwaad kan.   Oef.

Mr. S. en ik hielpen vervolgens de nog steeds zwijmelende schoonma in haar relax zetel zodat ze rechtop zat.

Ik zei dat ze zich niet zo bezorgd hoefde te maken om haar zuster die in Canada woont en dat die helemaal niet dood was,  want er is niets dat zo snel reist als slecht nieuws en we hebben geen van allen iets van haar gehoord noch van haar kinderen.

Ik leg schoonma uit dat ze waarschijnlijk gewoon lekker aan't genieten is van haar 90^ste verjaardag. (wat nadien ook zo bleek te zijn natuurlijk).

De kalmeerpillen begonnen eindelijk te werken en schoonma fleurde zienderogen op en de bloeddruk daalde tot een aanvaardbare niveau.

De dokter arriveerde eindelijk en hij bleek de geknipte dokter te zijn voor oude dames.

Hij sprak haar zachtjes toe, klopte geruststellend op haar hand en zei dat ze zich niet zo druk mag maken om alles.

Ondertussen was het al vrij laat geworden, mijn ventje was vertrokken naar het amateur theater waar hij als hobby bij de technische dienst helpt om decors te bouwen en af te breken.

Ik deed het licht in de kamer aan en tot mijn grote verbazing zei schoonma plots :
"Shaakie, zie eens nor doktoor, is schoene joenge niewor?   Zoe'n schoene joenge, vints doe oek nie? ".

De overjaarse Hippie dokter (lang haar en dikke witte baard) oogde inderdaad niet mis en ik zei hem lachend dat er met de hormonen van schoonma blijkbaar nog niets fout was.

De dokter heeft in zijn leven wellicht al meer meegemaakt, hij bleef er heel cool bij, maar tot mijn ontzetting vroeg hij of schoonma bij ons kon komen,  omdat hij toch vindt dat er iemand bij haar moest blijven die nacht.

Zonder enige schroom zei ik onmiddellijk : "Nee sorry dokter,  bij ons thuis is er geen plaats, maar ik zal aan mijn man vragen of hij hier kan slapen vannacht."

Ik belde Mr. S. op om hem het goede nieuws te vertellen en zo geschiedde.

Ik bracht een eenzame maar snurkeloze nacht door ( every cloud has a silver lining - elke wolk heeft een zilveren randje)...

De volgende ochtend stond ik vroeg op,  want de kleinzoontjes kwamen voor de laatste keer op visite,  hun mama had haar laatste nachtshift achter de rug.

Mr. Silver belde me ongerust op om te zeggen dat de bloeddruk van zijn moeder die ochtend weer torenhoog was.

Ik zei dat hij de dokter terug op moest bellen en kreeg wat later te horen dat die pas na de middag zou komen.

Gelukkig zijn onze twee oudste kleinzoontjes nu op een leeftijd gekomen dat ik het met hen alleen aan kan.   Ik hoef ze niet meer op te pakken.
 

Rond vier uur is de dokter eindelijk geweest en hij heeft aan Mr. S. gezegd dat zo'n schommelende bloeddruk niet ongewoon is bij mensen op hoge leeftijd en dat we ons geen zorgen moeten maken.

Schoonma blijkt zich inmiddels terug zo goed te voelen dat ze aan de dokter vraagt of ze die avond mag uitgaan met haar vriendin, want dat was zo afgesproken.

De dokter had helemaal geen bezwaar en zei dat ze van het leven moet genieten ...

Zo zie je maar:   wij doodongerust en schoonma gaat terug de bloemekes buiten zetten !

Mijn eigen stress niveau was na dit alles weer flink de hoogte ingeschoten, maar mijn bloeddruk blijft gelukkig nog aan de lage kant.

Maar kom ... we vervelen ons nooit hé

Snel mijn blogje bijwerken,  want straks komen mijn twee schatten van kleinzonen.  
Ze zijn enkele dagen naar de Ardennen geweest bij de andere bomma.  

Straks moet ik ook nog snel naar de oogarts.
Ik ga even mijn ogen laten nakijken vooraleer ik een nieuwe bril bestel,  nieuwe brillen kosten namelijk een fortuin (dit voor de niet-brillers onder ons).

Mijn laatste bril is nog niet versleten,  maar ik kan niet goed meer lezen, dedju dedju toch en het is zo’n bifocal die tevens zonnebril wordt.

Ik had, toen ik het kocht, uitdrukkelijk gevraagd om glas dat écht donker zou worden bij felle zon en men had me verzekerd dat dit zo zou zijn.

Ik moet tot mijn spijt vaststellen dat de glazen slechts matig donker worden en bijlange niet zo donker als gehoopt.

Ik ben nu verplicht om een  heel donkere zonnebril te kopen omdat ik het anders in Australië niet kan uithouden. 

Gelukkig heb ik al jaren al mijn oude monturen bijgehouden, er zal vast nog iets van de sixties tussenzitten dat nu terug mode is.

Als je voortdurend je ogen moet toeknijpen krijg je niet enkel rimpels maar ook hoofdpijn, enfin ikke toch, zelfs met een zonnepet op.

Mr. Silver kon niet lachen met de dresscode in Australië bij mooi weer: geklede knie short, hemd met korte mouwen, maar geen opgerolde lange en geen T shirt of Polo.
Hij kon nog het minst lachen met de lange witte kniekousen met geklede schoenen.  Ik lig al in een deuk als ik eraan denk.
(ik denk wel dat mijn schoonzus een grapje maakte met die witte kniekousen, want zoals je kan zien op de foto dragen de mannen lange ‘zwarte’ kniekousen.

Zelf ben ik nog steeds op de sukkel, allemaal sinds die verdraaide pillen affaire- constante buikloop waar ik maar niet vanaf geraak. Pffft. 

Mijn huisarts, nu terug uit vakantie,  beweert bij hoog en bij laag dat het allemaal stress is en dat ik een stresskieken ben,  ik zal hem nog moeten gelijk geven.

Gisteren ging ik – na drie maanden wachten op mijn afspraak – naar het UZA om mijn fluitende oren te laten nakijken (tweede opinie, want ik was inmiddels al naar een andere NKO specialist geweest).

Net zoals de vorige keer constateerde men dat ik stoppen in mijn oren had, waar blijven die van komen nondepippel?

Men constateerde voor een tweede keer dat ik nog ‘redelijk’ goed gehoor had voor mijn gezegende leeftijd.  Prima dus.

Er is geen oorzakelijke afwijking voor mijn fluitende oren:  minder prima.

Men nam geen tweede MRI en berustte in de vorige : Prima.

De NKO arts (ze worden alle dagen jonger) dacht ‘misschien’ ook dat het stress gebonden was, dus ik moet mijn huisarts nog gelijk geven.

Ik moet ook mijn potje lekkere koffie opgeven en overschakelen op décaf.  Mr. Silver is nu naar de winkel op zoek naar een lekkere koffie décaf.

Ik kon pas na onze reis naar Australië bij de Neurochirurg komen (ivm met de stress oorzaak)
Het UZA (afdeling oorsuizen) is overrompeld en afspraken krijgen duurt bijna even lang als in the Joekee.

Het zijn ook de Joekee’ers die komen, vergezeld van horden Nederlanders.

Misschien zitten de NKO artsen in Nederland en Engeland nu met hun duimen te draaien en kan ik sneller daar terecht.

Mijne ‘jonge’ NKO arts (ik kan er nog niet van over, hij leek zelfs jonger dan mijn zonen)  keek wel héél bedenklijk naar de medicatie die mijn huisarts voorgeschreven had en schreef iets anders voor.

Ik ben als de dood voor alle nieuwe medicatie sinds mijn slechte ervaring van een maand geleden.   Ik durf nog amper iets nemen.

Gelukkig had de NKO arts wel goede raad voor mijn oorpijn bij het landen en stijgen van het vliegtuig en de doofheid nadien.

Hij schreef een neusspray en nog een ander pilleke voor.

Ik word nog een wandelende, rammelende medicijnenkast. Bij de grenscontrole gaan ze denken dat ik een drugdealer ben.

Na het onderzoek (circa  4 uur, wachten inbegrepen en zonder MRI ) gingen Mr. Silver en ik shoppen in Wijnegem en 's avonds had  mijne rug het weer begeven. - waarschijnlijk door het lang en veelvuldig slenteren -

Later op de avond heb ik bijna een moord begaan, (wijt het aan mijn stress niveau )

Mijn - *€§x:?* - :  (* liefste) mutti-in-law was aan de telefoon

en van uit mijn bed (ik lag plat omwille van Herniaretta) belde ik naar beneden naar mijne luid snurkende zilveren, die met geen stokken wakker te krijgen was - 't was nog maar 8 uur hé !!!! 

Ik belde zelfs op zijn GSM (in zijn broekzak) – nada, noppes, niks !

Vloekend, strompelend en sissend mompelend tegen mijn  -*€§x:?*- : ( *liefste) baarster van mijn teerbeminde vechtgenoot, die nog steeds non-stop tetterend aan de lijn hing,  ben ik de trap af gesukkeld en heb met één ferm gemikte mep mijne lekkere wakker gestompt !

Ik had met evenveel plezier met de telefoon op z'n hoofd geklopt.

Daarna ben ik even luid sakkerend de trap terug opgekropen en deze ochtend kon ik alweer wat bewegen.
Oef.

Vandaag is weer voorbij gevlogen.
Tibo is gisteren naar huis vertrokken met mama en papa en hangt nu in een net tegen het plafond om hem uit de grijpgrage handjes van Seppe te houden (grapje!)

 Nana en 'Doeshka' jaja zo heet Mr. Silver - gij Engels,  dan ikke Russisch zei hij destijds -   lopen nog altijd gelijk twee kiekens zonder kop van jut naar jaar en nana heeft vandaag enkel tijd om wat foto's op haar blog te zetten.

Gewoon om wat meer tekst te hebben ook wat uitleg over de naam :

Baby names info for Tibo:

• Gender: a boy name
• Syllables: 2
• # of Characters: 4
• Pronunciation: not available

Alternate Forms/Spellings:

• Tibold Theobald

The boy's name Thibaut th(i)-baut is a variant of Theobald (Old German),
and the meaning of Thibaut is "brave people".

The baby name Thibaut sounds like Thibaud and Tiebout.
Other similar baby names are Thibault and Thebault.

Thibaut is a very rare male first name and an uncommon surname (source: 1990 U.S. Census).

The boy's name Theobald the(o)-ba-ld is of Old German origin,
and its meaning is "brave people". Literary: the variant Tybalt is the name of an important character in Shakespeare's "Romeo and Juliet".

Theobald has 16 variant forms: Dietbald, Dietbold, Ted, Teddy, Teobaldo, Thebault, Theo, Thibaud, Thibault, Thibaut, Tibold, Tiebold, Tiebout, Tybald, Tybalt and Tybault.

vergroten we ons mannen bastion met

TIBO
ergens op de middag
meer uitleg volgt ....

MySpace Comments - MySpace Layouts - Photobucket

Hier in Antwerpen vieren we vandaag Moederdag - vraag me niet hoe dit komt, iemand zal wel de juiste uitleg weten zeker

Voor alle mama's en grootmoeders (zoals ik) die nu met spanning op de geboorte van een nieuw kleinkindje wacht,  mijn allerbeste wensen op deze prachtige dag!

Mothers Day Comments, Graphics
MySpace Layouts - Photobucket

Dit hoor je tegenwoordig iedere senior zuchtend zeggen:  - ' ik kom tijd tekort ' - natuurlijk ligt het aan onze veranderde levensstijl.
We kruipen later in onze tram (bed Thea) en staan daardoor 's morgens natuurlijk ook later op.

Vervolgens bij een lekker ontbijt, doorgespoeld met enkele tasjes geurige verse koffie, lezen we uitgebreid de krant, uiterst gelukkig omdat de gijzelaars van mijn nichtje en haar familie weer achter tralies zitten!

We zorgen daarna voor onze dagelijkse 'ablutions' en dan laten we de rest van de dag rustig op ons afkomen.
Elke dag is bij ons een verrassing, we weten nooit wie er zal langskomen, maar soms 
is het wel gepland.



Maandag en dinsdag kwamen Seppe en zijn zusje nog eens op bezoek.
Kleindochter had met haar grote blauwe ogen gevraagd : "nana'ke wanneer mag ik nog eens bij u komen slapen?"  en wie kan er weerstaan aan die kinderogen hé?



't was dan ook net Jaarmarkt en kermis hier, dus we wisten waar naartoe.  
Een paar ritjes op een paardenmolen kost tegenwoordig een klein fortuin.  

Nadien even verpozen, wij met een pintje en één kind met een kinderijsje met koude chocomelk, de ander een pannenkoek met een fristi ( beide zaken wat later door de grootouders opgegeten,  omdat de kleine oogjes groter waren dan de kleine buikjes).

Hun mama en papa konden dan rustig shoppen en de kamer in orde brengen voor ons volgend kleinkindje, dat binnenkort verwacht wordt.
Of het een jongen of een meisje wordt, wordt goed geheim gehouden.
Ik heb kleindochter met alle mogelijke trucjes trachten te ontfutselen of ze het wist, maar ze loste niks, enkel indien het een jongen was dat ze dan graag Robbe hoorde als naam.  Hmmmmm..... ????? 't zou wel kunnen hé, beide grootvaders zouden zich er goed bij voelen, maar ja, zo heet haar lievelingspop ook.



Schoondochter is nog geen gram bijgekomen, net zoals bij Seppe, ze is zelfs afgevallen, maar de baby groeit als een kool. 
De zwangerschap verliep deze keer niet zo prettig, maar het zal de laatste keer zijn verzekert ze ons.   
Gelukkig was het niet de eerste keer, anders hadden we minder kleinkinderen gehad.



Onze twee andere kleinzonen zijn ook al een paar keer op bezoek geweest.   Ook zij zijn hun (ver)nieuwe slaapkamers mee met hun papa aan't schilderen.

Kleinzoon 2, een dinosaurus fanaat, vertelde me plechtig dat hij van zijn kamer een museum gaat maken.
Bezorgd vroeg hij me of ik het niet erg vond om een entree ticketje te kopen voor 10 cent als ik op bezoek kom.
Ik verzekerde hem dat dit geen probleem zou zijn en dat stelde hem al gerust.

We hadden deze week niet veel tijd meer over voor de computer, maar het leek alsof alles wat elektronisch was deze week z'n geest gaf.

Mijn verdraaide Aldi laptop heeft het weer eens begeven en nogmaals ben ik een volledige systeemherstel aan het doen.
't heeft niet veel gescheeld of ik kieperde het ding door de venster.
Momenteel is het weer al enkele uren zoet met een upgrade van Windows Vista - wat volgens Medion niet aan te raden is - want quote : "zolang het ding werkt in kooptoestand, is er volgens hen niets aan de hand. " 
De garantie loopt af volgend jaar en indien het ding eens echt helemaal finaal wou crashen dan kon ik het terug naar Medion doen. 
Maar elke keer ik een volledig systeemherstel doe naar kooptoestand draait het sakkerse ding weer korte tijd goed.

Ik noem het mijn laptop, maar meestal zit ik boven aan de vaste computer te werken.   Ook die had het deze week laten afweten.   Sinds Scarlet door Belgacom is overgenomen valt internet om de haverklap uit.
Maar kom, ik wil niet blijven zagen, ook dat lijkt nu ook weer opgelost.

Zo heb ik toch tijd gehad om naar het bijzonder interessante programma 'Zomergasten' te kijken op Nederland met als gaste Prof. Trudy Dehue over haar boek : De depressie-epidemie

Onze telefoon had het ook begeven toen ik zo ziek was en in de solden hebben we toen een nieuwe gekocht.  

Hoewel mijne Handige Harry op bijna alle markten thuis is, vindt hij electronica maar niets, dus : "shoeke gij zet er wel de nummers in hé?"
....dus shoeke weet weer wat doen tussen de soep en de patatten.
Ik probeer ook nog altijd mijn smartphone 'voor de derde keer' operationeel te krijgen. 
Jakkes ....ik kan geen electronisch machine meer zien!

Toen we naar de jaarmarkt gingen was het ook feest bij Oxfam, ze gaven die dag een korting van 20% op alles.
Mijn vorige computers kwamen allen van daar en ik ben er altijd heel tevreden over geweest.
Omdat we zo sukkelen met onze laptop ging Mr. Silver eens kijken en wonder boven wonder hadden ze net twee laptops te koop, iets wat zelden gebeurt.
We hebben dan ook geen seconde getwijfeld en voor een goed prijsje een tweedehands laptop gekocht.

Voelt ge het al aankomen?
Thuis .... :  "euh shoeke ... kunt ge misschien eens alles aansluiten?"  
Shoeke zag het echter helemaal niet zitten die dag en ventje belde dan maar naar neef die vijftien minuten later het boeltje gefikst had.

De volgende dag zag ik het al wat meer zitten, maar zo fier als een gieter riep mijne zilveren me om te komen kijken, hij had potvolkoffie zelf Google Earth gedownload en zelfs een paswoord op de laptop gezet.
Ge ziet wel dat mannen het kunnen wanneer ze willen hé.
Onnozel staat jong, is een Antwerpse uitdrukking.

Zelf deed ik nog even een upgrade naar Explorer 8 en zette er de Google toolbar op en wat denkt ge.... bij het heropstarten vraagt ons Lappie naar het paswoord, ik tik het in en nada, niks, noppes .... met of zonder hoofdletters - weer een werkloos apparaat bij.

Gelukkig geeft men bij Oxfam ook garantie en zijn ze altijd ongelooflijk behulpzaam en vriendelijk indien ge om wat hulp komt vragen.

Mr. Silver vertrok onmiddellijk met de laptop onder zijn arm terug naar de winkel, daar heeft het een nachtje doorgebracht en seffens - als de Medion laptop voor de elfendertigste keer weer gerepareerd is, kunnen we de herstelde Oxfam laptop uittesten.
Ik kan geen elektronisch machine meer zien, t'is om er een degout van te krijgen.

Ik merk tussen twee haakjes dat de zon er weer doorgekomen is, ik ga seffens eens kijken wat de temperatuur is van 't water in ons zwembadje en als het enigszins kan even een paar rondjes zwemmen.  
Deze zomer hebben we al echt veel plezier gehad van ons zwembad.

Nu snel zorgen dat deze tekst op mijn blog komt, mijn blogmaatjes zullen zich al zorgen maken en denken dat ik weer ziek ben.
Zelf zit ik me dan weer zorgen te maken over Knuffel en Natoken.  
Ik ga nu eens kijken of er van hen al nieuws is.

.

Met de hulp van Natoken, die dan weer hulp kreeg van Ani,  ga ik nu ook een test doen en proberen om een tekst op een mooie ondergrond te plakken en dat vervolgens hier op mijn blog te krijgen.

(Normaal gezien moet dat een prachtig gedicht zijn, maar dat is niet mijn sterkste kant, dus het worden slechts een paar bekende quotes)

't Is tenslotte maar een test hé. ;-)

Wat moet een mens anders doen in komkommertijd?

Ik zou kunnen kuisen, juist ... maar pffft... niet bepaald mijn lievelingsjob en dat gaat niet lopen.

Ik moet wel absoluut de struiken in de voortuin snoeien en de zon staat er nu niet op, dus het zit erin dat ik dat straks toch nog even ga doen. (zei ze fier en ze hoopt dat die donderwolk reden zal zijn om het niet te doen   )

Mr. Silver is nog een kinderkamer op de zolder mede aan't creëren bij zoon 2, want eind augustus wordt nummerke drie verwacht.   Er waren wel voldoende slaapkamers, maar in deze tijd heeft elk kind 'zijn/haar ruimte' nodig.

Waar is de tijd dat kinderen bijna in stapeltjes te slapen gelegd werden?

Net zoals jullie heb ik ongelooflijk genoten van het prachtig zomerweer,  in- of uit mijn zwembadje.

Voor mij mag het best nog even blijven duren, maar een beetje frisser zoals vandaag is wel heerlijk.  

 Allez, bon,  hier komt mijn eerste probeersel, hoedoevast aan uw bretellen ....

.....   In het water met de kindjes ...

oeps een klein mankement, ik ben de vorige video van het centraal station kwijt