internet perikelen ...

Voilà.. zo zijn we al woensdag den achtste juni,  de dagen zoeven voorbij.

Hier is het vandaag prachtig weer, een stralende zon in een helblauwe lucht boven een grijs-groene-blauwe zee met kabbelende witte kopjes van de golven, héérlijk...wat wil je nog meer?

Gisteren was het een ander verhaal.  Miezerig grijs en nat, maar vermits we kleding bij hebben voor alle seizoenen vertrokken we toch, gekleed in een dikke fleece, anorak en rubber botten,  langs het strand naar Koksijde.   We lopen gewoonlijk richting wind- in- de- rug en komen dan met de tram terug, maar gisteren kwam de wind van de zee, dus het bleef gelijk.   Het moet wel eb zijn, want in mul zand kan ik niet lopen, dan protesteert Herniaretta teveel.  Zelfs bij eb verdoof ik haar met straffe medicatie.  Die medicatie verdooft dan ook een abces dat ik eergisteren plots op mijn tandvlees kreeg boven een hoektand.  Ik heb echt geen zin om hier op zoek te gaan naar een tandarts tenzij de pijn niet meer te harden is.

Broer Ardennen en schoonzus zijn gisteren vertrokken na het ontbijt en nu zijn Mr. Silver en ikzelf alleen op ons eentje tot zaterdag, want dan komen kinderen en kleinkinderen feesten.

Molly groeit als een kool en vreet nog alles op wat ze onderweg op straat of op strand vindt.  Ik weet echt niet hoe we dat moeten afleren.  Ik denk dat ik thuis in de tuin verschillende zaken ga insmeren met straffe Wasabi of pili pili, misschien leert ze het zo af.  

Onze oudste zoon was ook een alleseter en een allesdrinker.   Nadat hij op tweejarige leeftijd alle restjes uit  de glazen van de gasten had opgedronken heb ik de volgende dag op ons salontafel bouillon blokjes als appetizers gepresenteerd met daarnaast in een mooi  glas een mix van maïzena/water/peper  en zout.  Daarna was hij héél voorzichtig vooraleer hij iets opdronk of at.   Nu ik er over schrijf besef ik dat hij nog steeds aan alles ruikt vooraleer hij eet of drinkt.

Zondag was het hier rommelmarkt op de dijk en ik heb voor 30 € een tweedehands fiets-kinderkar kunnen kopen.  Het is onze bedoeling om Molly daar in te krijgen zodat we met de fiets weg kunnen met de kar +Molly. Benieuwd of het zal lukken.

Ik heb vandaag de krant nog niet gelezen, weten ze nu al de oorzaak van de EHEC besmetting?  Ik heb gisteren het lot getart en tomaten gegeten en de dag daarvoor sojascheuten.  Eten is nu, tot men zeker is, een vorm van Russische roulette.

Zij die vandaag een komkommer gaat eten groet u. 

geniet nog even van de rust

Happy Birthday Comments Pictures - Photobucket

Zoals je merkt schrijf ik weinig, maar dat is een goed teken, het is een gevolg van het super extra mooi weer hier aan zee.

Met zo'n weer zit je niet binnen achter je PC,  maar buiten op een terras met een lekker drankje.   Op het strand zonnebaden mag niet omwille van Molly. 

Toen we hier aankwamen was ik er van overtuigd dat we de zomer gehad hadden, maar gelukkig hadden de weergoden compassie en hebben ze nog voor wat extra mooi weer gezorgd, waarschijnlijk tot groot ongenoegen van de boeren en tuiniers.

De trouwe Mr. Silver had er geen rekening mee gehouden dat onze parochiefeesten ‘met Vlaamse kermis' pal in onze vakantie zouden vallen en hij is plichtsbewust teruggekeerd om daar vier dagen te werken als hulp friturist.  

Broer Ardennen helpt ook elk jaar en zo komt het dat ik hier nu met schoonzus Ardennen als grass widow* aan zee zit.

*1. A woman who is divorced or separated from her husband. 2. A woman whose husband is temporarily absent. 3. An abandoned mistress. 4. The mother of a child born out of wedlock.

We missen onze handige Harry's,  want hoewel het appartement mooi oogt valt alles in duigen wanneer je het aanraakt.   We deden de vaatwasmachine open en de deur viel eraf.  Ik sloot de gordijnen en had ze in mijn handen.   Uit de kranen komt slechts heel lauw water,  wat het afwassen met de hand heel moeilijk maakt.   Ik deed de deur van mijn kleerkast toe en had die ook bijna in mijn handen.   Schoonzus krijgt de deur van haar kleerkast nog slechts op een kier open.  

Ik ben serieus van mijnen tak gaan maken in het verhuur agentschap en ze hebben me beloofd dat maandag iemand naar ons vaatwasmachine zal komen kijken.   Alle andere opmerkingen schuiven ze netjes op de rug van de respectievelijke eigenaars.   " 't ja mevrouw, wat wil je, de eigenaars hé...we zullen het hen melden, maar ze hebben toch een nieuw salon gezet dit jaar..." pfft.. alsof dat al de rest goed maakte.  

Nu Mr. Silver weg is moet ik elke ochtend met Molly de obligatoire ochtendwandeling maken.   Ik ben helemaal geen ochtendmens, dus dit gebeurt met automatische piloot.   Ik laat Molly zo lang mogelijk in haar bench en  trek de eerste kleren aan de ik vind, dan snel snel  een jas aan, ik verstop mijn haar onder een pet en vertrek onfris en ongewassen met Molly naar het duinenpad,  waar ze braafjes haar behoefte doet.   Nog voor mijn ontbijt deponeer ik een warm zakje hondendrolletjes (byeuch,kots kots) in de daartoe bestemde bak en dan keren we huiswaarts.

Gisteren kwam schoondochter 2 op bezoek met haar mama en de kleinkindjes.   Tibo, de jongste, is helemaal niet bang van Molly, maar de twee oudsten zijn nog altijd doodsbang.   Ik dacht dat het zou beteren wanneer ze zagen dat kleine Tibo helemaal niet bang was, maar nee hoor... het zal nog wat tijd en geduld vragen vrees ik.  

Zo, de voormiddag vliegt voorbij en we moeten van deze mooie dag nog profiteren, want morgen kan het misschien gedaan zijn.   We wonen tenslotte in België en niet in Spanje.   Ik moet ook nog een krant kopen om te zien of ze nu eindelijk de oorzaak van de komkommer bacterie gevonden hebben.     Als je de borden ziet wegnemen in  restaurants, dan merk je dat iedereen sla, tomaten en komkommers netjes op het bord laat liggen ... 't ja ... ik zal ook pas gerust zijn wanneer ik weet hoe de vork in de steel zit, of liever ... of de bacterie in de komkommer of de tomaat zit!

Het is weer even geleden, maar vandaag heb ik wat tijd om te schrijven. Niet veel, want onze vakantie aan zee nadert met rasse schreden en Mr. Silver zit achter mijn veren om lijsten af te drukken en zaken al klaar te leggen om mee te nemen (hij heeft een aardje naar zijn moeder).

De lijsten afdrukken wil ik met plezier doen, maar nu al beginnen inpakken voor volgende week vind ik een beetje teveel van het goede.

Ik vrees zelfs dat we nooit alles in de auto gaan krijgen, zeker nu we al het gerief van Molly ook moeten meenemen.

Vorige week hebben we ons niet verveeld zoals je kan zien aan de foto's en dan staan er de helft nog niet op.

Zo was er nog het prachtig feest van kleinzoon 2 (camera vergeten) - de dag dat Tibo geweest is (geen tijd gehad om de camera te nemen) enfin, we vervelen ons nooit.

Kleindochter en kleinzoon 3 zijn doodsbang van honden wat nu wel een probleempje is wanneer ze een dagje op bezoek komen. Ofwel moet Molly de hele tijd aan de leiband, ofwel staan de kleinkinderen gillend boven op tafel.

kleindochter oefent haar rolschaatsen met Molly veilig ver weg aan de leiband achter in de tuin bij Mr. Silver.

samen hebben ze een mooi kamp gebouwd en Molly mag (nog steeds aan de leiband) even op bezoek komen.  Kijk eens hoe relax kleindochtertje is

(de knuffelstoel was ook een goede ontsnappingsplaats met veel kussens rond hen ter bescherming.)

't ja ...Ik moet absoluut iets bedenken om hen van die panische angst af te helpen.

Kleinzoon 1 is natuurlijk al wat ouder en hij is helemaal niet bang, want hij herinnert zich nog heel goed ons vorig hondje Flor.

Kleinzoon 2 was bang, maar doet zijn uiterste best om dit moedig te overwinnen. Samen hebben we naar een video gekeken hoe je puppy's moet trainen en nadien hebben ze die training op arme Molly proberen toe te passen. Het arm dier heeft op ultra korte tijdspanne leren zitten en liggen dankzij het doorzettingsvermogen van de twee kleinzonen.

Tibo (de jongste) is helemaal niet bang van Molly, hij neemt een koekje, trekt haar muil open en duwt het erin, maar omdat ze beiden even groot zijn en mentaal even oud (allebei peutertjes) zijn wij doodsbang om hen uit het oog te verliezen. Gisteren heb ik van pure vermoeidheid Molly achter het hek gezet om even tot rust te komen, maar het was niets gekort want Tibo stak gewoon zijn handje voortdurend door de stijlen... pffft....

Volgende keer gaan we gewoon vele kilometers wandelen met z'n allen en dan ben ik niet alleen moe maar zij ook en dan lukt het misschien wat beter wanneer ze uitgeput terug thuiskomen.

Voilà, veel meer nieuws is er niet van het thuisfront tenzij ...

Ik heb mezelf wel eindelijk een MP3 speler aangeschaft met een goede hoofdtelefoon zodat ik tijdens de lange autoritten niet meer naar het gezever en de tjingel tjangel moet luisteren dat mijne zilveren zo graag op de radio hoort.

Mijn CD's op de computer rippen naar MP3 mode en die dan overzetten naar de MP3 speler hebben me ook een flink tijdje zoet gehouden. Zo ben ik nog ergens een dagje kwijtgeraakt.

Bovendien heb ik aardbeien confituur gemaakt met de versgeplukte aardbeien uit de tuin van de tuinierende bompa's. De asperges mocht Mr. Silver zelf kuisen en invriezen, mijn pijp was uit.

We zijn tussendoor ook nog even op bezoek geweest bij nichtje Gent (petekind van Mr. Silver) om hun eerstgeborene te bewonderen.

Maar nu ga ik wel stante pede de orders van mijne zilveren opvolgen en de reislijst opzoeken en afdrukken voor hij terug thuis komt van zijn dagje uit met z'n ex-collega's. Ik zou echt niet willen dat hij zenuwachtig begint te worden.

Molly ligt daarna rustig te bekomen in haar supergrote bench en hieronder zie je hoe groot ons drie maanden oude puppy al geworden is.

Af en toe even ontstressen is meer dan noodzakelijk en daarom zijn we maandag met goede vrienden voor drie dagen naar Wiltz (Groot Hertogdom Luxemburg) geweest.  Het hotel was proper en netjes.  We kregen een verzorgd ontbijt en een bijzonder lekker viergangen menu 's avonds.

 aankomst hotel

al 36 jaren dikke vriendinnen

Tijdens de dag gingen we de omgeving verkennen zoals je kan zien op de foto's.

 boottochtje van 2 uur op een stuwmeer

 op de terugweg naar huis eerst een kasteel bezocht, daarna in Maredsous een lekkere boterham met kaas en ham gegeten en een frisse pint gedronken  en daarna via  naar de tuinen van Annevoie naar huis...

 en op 't einde van de tuinwandeling even uitrusten!

Amper terug thuis was het een overrompeling.   Tibo was de dag ervoor naar het ziekenhuis geweest om poliepjes te laten verwijderen uit zijn neusje en om buisjes in z'n oren te laten steken.  Er was aangeraden om hem enkele dagen daarna rustig te houden en daarom kwam hij bij ons.  Hij had aan zijn operatie geen trauma overgehouden en was zijn eigen zichzelve: gezond en gelukkig.   Laat ons nu hopen dat hij wat minder neus- keel- en oorinfecties krijgt.

Molly had de drie dagen en vier nachten kennel ook overleefd en zij was ook dolgelukkig om terug thuis te zijn en wij waren even dolgelukkig om haar gezond en wel terug te krijgen.

Broer en schoonzus Ardennen moesten heel vroeg donderdag ochtend in een ziekenhuis in Antwerpen zijn voor een onderzoek en zij zijn daarom de nacht ervoor bij ons komen slapen.

Vandaag is het wat minder hectisch,  Tibo is naar de andere grootouders, want het is de eerste vrijdag van de maand en vanmiddag zie ik mijn blogmaatjes nog eens.

Het mooi weer blijft maar duren, dus - vingers gekruist - hopelijk nog zeker één middag zon zodat we buiten op een terrasje nog wat extra vitaminen D  kunnen opladen.

het ouderwetse speelgoed heeft nog altijd succes...

Vorige zaterdag waren we ongelooflijk blij dat het zo'n mooi weer was, want kleinzoon 2 verjaarde. We konden buiten in de tuin zitten en zoon 1 zorgde voor een lekkere BBQ. Verder was er nog een taarten buffet en acht jonge kinderen konden tot laat in de avond buiten in de tuin spelen. Heerlijk!

Bobonne last een korte rustpauze in

Zondag hadden wij een rustdag ingelast, enfin ikke toch. Mr. Silver is met Molly een lange wandeling gaan doen, zij heeft veel beweging nodig en Mr. Silver wandelt graag zolang er halverwege een pitstop kan ingelast worden voor één of twee Duveltjes.

Ik zou liegen indien ik zou schrijven dat ik niet blij ben dat het vandaag een beetje frisser is. Ik bedoel niet dat ik terug dat vreselijk herfstweer wil, maar het was al bijna zover dat ik de airco wou opzetten. Eens de 25°C voorbij is het voor mij te warm. Mr. Silver daarentegen begint zich dan pas in zijn element te voelen.

Toen hij vanmorgen vroeg terug kwam van Zaventem was hij aan't klappertanden van de kou.

Iedere would-be tuinier snakt ook naar een beetje regen voor de pas geplante groentjes en bloemen en onze ge-verticuteerde tuin kan ook een zachte nachtelijke douche gebruiken.

We zijn wel blij dat neef 1 en familie terug zijn van hun vakantie in Florida, want hun alarm ging om de haverklap af en Mr. Silver, peter van de neef in kwestie wordt dan opgeroepen door de buurvrouw. Uiteindelijk heeft de politie eergisteren beslist om de alarm volledig af te zetten.

Misschien was de oorzaak van al die commotie de poes die Mr. Silver vond in hun buiten atelier waar ook een alarm staat. Nog niet zo heel lang geleden werd er in het atelier ingebroken en waren ze met al het duur gereedschap van neef weg.

Gisteren moesten we terug naar de dierenarts voor de tweede reeks spuiten van Molly en het plaatsen van een chip, maar deze keer was Molly niet zo happig om op de tafel te zitten, ze wist precies wat er aan te komen zat.

Op een maand tijd is ze al verdubbeld in gewicht, ze is nu drie maanden oud en weegt 8 KG en de dierenarts is ervan overtuigd dat ze meer genen van haar papa (Bouvier) heeft geërfd dan van haar mama (Beagle).

Ze past nog maar krapjes in de bench van onze vorige hond, dus we zullen zeker een nieuwe bench moeten kopen.

Ik vroeg de dierenarts welke maat van bench ik best zou nemen en na Molly grondig bestudeerd te hebben zei ze : «ik zou toch zeker rekenen op de maat van een Duitse Herder». Jawadde Zjérard!  We zullen maar zakken van Delhaize meenemen om haar vuil op te rapen ipv diepvries zakjes.

Na het bezoek aan de dierenarts moesten we nog avondeten en toen ik na het eten rechtstond om af te ruimen kreeg ik me daar een pijnscheut in mijn rug om U tegen te zeggen.

Ja lap .. Herniaretta 'the bitch' was ontwaakt uit haar winterslaap.

Heel de nacht heb ik geen oog dichtgedaan en vandaag is ze nog flink van haar peretten aan ‘t geven. Ik hoop dat mijn facet infiltratie van vorig jaar juli niet uitgewerkt is.  Ik weet trouwens niet of zo'n infiltratie maar tijdelijk is of niet. Ach ...het was te goed om waar te zijn zeker?!

Gelukkig heb ik nog zware pijnstillers in huis, maar van een mooie wandeling zal de eerste dagen niet veel meer in huis komen vrees ik.

Dedju toch!

Gisteren weer een druk dagje gehad.

‘s Morgens heel vroeg uit de veren, want om kwart voor negen moest ik al in ‘t ziekenhuis zijn voor mijn echo en RX.

Galstenen mijn voeten Zjérard, er was niets te zien op de echo, dat kon ik zelfs geweten hebben, want die zouden ze bij de veelvuldige scans tijdens mijn ziekenhuisopname ook wel opgemerkt hebben.

Alles daar pico bello dus, ook de longen. Het vocht is bijna allemaal weg en meneer doktoor is content en ik ben content.

Voor mijn maagproblemen moet ik terug naar af, naar de maag-darm specialiste waar het allemaal begonnen is.

Die maagproblemen zijn begonnen de derde dag na mijn operatie, ik herinner het me goed, want een goede vriend dokter was net op bezoek toen ik aan de verpleegster zei dat mijn maag precies in brand stond, hij raadde Omneprazole aan, wat ik sindsdien neem, maar het helpt niet echt.

Ach... klein bier, de rest is OK en dat zal ook wel goed komen zeker? Ik mag er alleen niet aan denken dat de specialiste met zo'n buis door mijn strot moet om in mijn maag te kijken. Ik moet al kokhalzen als ik een te groot stuk tuttefrut (kauwgom) in mijn mond heb

Na de middag zijn we naar een kennel geweest omdat we drie dagen in de rats zitten qua opvang voor Molly. Toen we die korte reis vastgelegd hebben wisten we niet dat we een puppy zouden hebben.

Onze kinderen waren bereid om Molly die drie dagen te verzorgen, maar ik wil het hen niet aandoen. 

Ons Molly is geen madammeke om zonder handschoenen aan te pakken, letterlijk en figuurlijk. Ze zit nog altijd in haar bijtfase, iets wat heel normaal gedrag is bij puppy's, maar ik ben als de dood dat ze de kleinkindjes zou pijn doen. Haar melktandjes zijn vlijmscherp.

Daarom de kennel, tot Molly goed en wel weet wie er baas is in huis (ikke dus) en dat er om te spelen niet mag gebeten worden in andermans vel.  Mijn handen zitten al vol plakkers.

Onze vorige hond is nooit naar een kennel geweest en ik hoop dat het bij Molly bij die drie dagen zal blijven en ik haar niet met een trauma terugkrijg. Ze is nu al flink zindelijk, buiten het occasioneel ongelukje.

De kennels waren proper en we werden ontvangen en kregen een rondleiding door een heel lieve jonge dame met een reuzengrote hond. Ik denk dat de hond even groot was als zijzelf.  Ze leidde ons rond en ik moest toch even slikken, ‘t was niet echt een vijfsterrenhotel.

Het geblaf van al die hondjes was oorverdovend, maar ze hebben elk een aparte, propere en voldoende grote ruimte binnen en buiten en ze mogen bij mooi weer zelfs om beurt op het gras wat ravotten.

Maar ja ... meenemen op hotel is ook geen optie, want dan genieten wij ook niet van onze korte vakantie.

We shall see hoe het afloopt said the blind man ...

Misschien wil ze niet meer terug naar huis   wie weet.

Zo'n ongelooflijk mooi weer voor de tijd van 't jaar, de dagen vliegen gewoon voorbij.  Je zou gek zijn om binnen te blijven en er niet van te profiteren zolang het duurt.  Ik heb amper tijd gehad om aan de PC te komen.

Vrijdag moest ik op controle bij ‘de Pancreas chirurg'. Deze keer verliep het onderzoek hectisch en snel door mij en niet omdat de dokter zo gehaast was.

Beneden in onze auto zat namelijk mijn hevig bloedende zilveren vechtgenoot.

Net voor we gingen vertrekken naar het ziekenhuis ( dat zal je altijd zien) hoorde ik hem van boven uit de badkamer roepen : «shoeke kom eens!!!» en omdat het zo onheilspellend klonk vloog ik als een raket de trap op.  Mijne macho hing geheel ontredderd over de lavabo met een van bloed doordrenkt washandje onder zijn neus.

Raar maar waar, maar op zo'n ogenblikken word ik ongelooflijk kalm. Ik nam een oude versleten handdoek uit de kast, duwde die onder zijn neus en zei kalm terwijl ik de WC deksel naar beneden deed:  «zet je hier rustig neer, knijp hard je neus toe onder je neusbeen, hou de handdoek eronder en wacht af, het zal seffens wel stoppen». Twee handdoeken later leek het wat beter te gaan en omdat de tijd nuu ècht begon te dringen voor mijn afspraak besloot ik twee vliegen te vangen in één klap.

Ik hielp Mr. Silver om zich verder aan te kleden, knoopte zijn veters en nam hem mee in de auto naar het ziekenhuis.

«Indien het seffens na mijn onderzoek nog bloedt dan gaan we naar spoed» zei ik troostend, terwijl hij in de geparkeerde auto bleef zitten.

De chirurg zal ons gesprek wel bizar gevonden hebben want het verliep ongeveer zo :

Hij : «Tiens meneer is er niet bij?!»

Ikke : «nee die zit in de auto te bloeden.»

Hij : « huh?»

Ikke : « euh ...hij heeft voor de eerste keer in zijn leven een ongelooflijke bloedneus en hij zit in de auto te wachten, want als het seffens niet gedaan is dan ga ik met hem naar spoed, maar ik moest hier bij u op de afspraak zijn om negen uur.»

Hij : «aaah»... (‘t is nog altijd een man van weinig woorden)

Hij : « en hoe is het verder?»

Ikke : «veel beter dokter dank u, nog veel last van mijn spijsvertering, maar de pijn aan de pancreas en de longen waar al het vocht zat is bijna weg.»

Hij : «ga eens op de tafel zitten zodat ik kan luisteren　...  hmm...dat klinkt heel goed, leg u eens neer.»

Er werd vervolgens wat geduwd en gepord in de gevarenzone, ik kreunde wanneer het pijn deed en toen zei hij: «dat is goed,  kom er maar af.»

Ikke : «zijn die spijsverteringsproblemen misschien nog een gevolg van mijn operatie?»

Hij : «hmmmm... hebt ge galstenen?»

Ikke : «voor zover ik weet niet.»

Hij : «ik ga u een briefje voorschrijven voor een echo en dan gaan we dat eens bekijken, hoewel, op de scans waren er geen galstenen te zien ... en laat seffens nog maar een foto van uw longen nemen en bel me dan maar nadien op voor de uitslag.»

Ik zat maar te denken aan mijne arme bloedende zilveren,  dus ik vroeg enkel nog wat ik moest doen ivm mijn maag, waarop hij antwoordde:

«Vraag maar aan uw huisarts om de juiste medicatie,  die zal u nu wel verder helpen.»  en voor ik het goed en wel besefte stond ik weer buiten bij Mr. Silver.   Het bloeden was nu bijna nihil, dus een bezoek aan spoed was niet meer verantwoord.

Omdat hij bloedverdunners neemt vond ik het wel raadzaam om even de huisarts op te bellen toen we terug thuis waren en zij zei inderdaad dat hij best enkele dagen geen bloedverdunners meer zou nemen.

Bij de apotheek waren we gestopt om bloedstelpende watten te kopen en de rest van de dag heeft hij rondgelopen met twee gele proppen watte in zijn neusgaten,  die ik netjes bijknipte zodat we na de middag een wandeling konden maken met Molly.

Zaterdag hebben we vervolgens een heerlijke zonnige dag aan zee doorgebracht bij schoonbroer en schoonzus met Schwiegermutti. Schoonbroer verjaarde. Na de middag hebben we lekker buiten in hun tuin gezeten en nog wat extra vitamine D opgezogen in het zonnetje. Ik begin warempel al een kleurtje te krijgen.

Zondag kwam zoon 2 op bezoek met de drie jongste kleinkindjes. Tibo had al kennis gemaakt met Molly,  maar de oudste twee waren nog echt bang. Zij keken toe van achter het hek terwijl Tibo zonder enige angst de hondenbrokjes één voor één in de mond van de puppy stak.

Wat later in de tuin kroop Seppe van de schrik boven op een geïmproviseerde boomtafel, -ineengeknutseld door Mr. Zilver als toog bij mooie dagen - waar hij even later natuurlijk prompt aftuimelde met het nodige concert en een geschramde knie als gevolg.

Na de middag trokken we met z'n allen naar het Nachtegalen park waar het leek alsof heel Antwerpen zich verzameld had aan de speeltuin en waar kleindochter en kleinzoon 3 onder mijn begeleiding met Molly aan de leiband mochten wandelen.

Toen ze naar huis ging zei kleindochter heel fier : «ik ben nu nog maar een pieteklein beetje bang hé nana?» waarop ik haar de hemel in prijsde en zei dat ze een ongelooflijk flink meisje was.

En nu is het weer het begin van een nieuwe week, er zijn geen nieuwe neusbloedingen geweest, ik voel me nog altijd misselijk en zal seffens een afspraak maken voor een echo.  Hopelijk zijn het geen galstenen, want ik mag er niet aan denken dat ik terug onder het mes moet.

Mr. Silver is nu naar zijn groentetuin en na de middag zullen we waarschijnlijk nog eens van het mooi weer profiteren en op stap gaan.

Binnenblijven moet je doen bij slecht weer en dat hebben we hier in België genoeg nietwaar?

Toedeloekes!

De onverwachte, heerlijke,  korte zomer is spijtig genoeg voorbij, maar wij hebben er echt van genoten.

Twee dagen waren we bij broer  Ardennen en daar heb ik met schoonzus twee namiddagen in de Ardense zon zitten bakken.  De volgende dag zag ik zo rood als een kreeft.  't Ja in april denk je er nog niet aan om zonnecrème mee te nemen nietwaar?

Voor Molly was het haar eerste lange reis in de auto.  We hebben haar bench op de achterbank gezet en ze heeft tot Kontich gejankt en daarna de hele weg geslapen.  Gelukkig ging het bij het naar huis komen onmiddellijk goed, want het was de hele terugweg enorme file.

Molly heeft in de Ardennen ook voor de eerste keer de hele nacht ‘droog' in haar bench geslapen, een gewoonte die we nu thuis verder zetten.  Het ‘jong zot' zit er nog wel  in:  ofwel is ze compleet KO en slaapt ze als een blok, ofwel springt en danst ze rond als een gekke derwisj,  iets wat onze kleinzoon 2 wel een beetje bang maakte.   Haar melktandjes zijn nog vlijmscherp en al spelend heeft ze vandaag ook mijn wijsvinger op twee plaatsen geperforeerd,  wat het typen een beetje bemoeilijkt.   Hopelijk kalmeert ze snel, zeker wat de kleinkindjes betreft.  

Vergeleken met onze vorige hond is ze ook één grote vuilbak.   Zij eet alles maar dan ook alles, ook wat ze in de tuin tegenkomt en dat zijn niet altijd bepaald smakelijke dingen... ah nee!    Daarstraks heb ik een dode salamander uit haar mond gevist, een dode pad en dan zwijg ik nog over de ondergegraven uitwerpselen van de katten uit de buurt.   Molly graaft ze op en wij moeten er supersnel bij zijn of ze werkt dat ook naar binnen.   Bjakkes .... Ons vorig hondje was een heel moeilijke eter en zou nooit zo iets gedaan hebben.  Molly daarentegen.... hmmmm....niet bepaald appetijtelijk.   We zullen ze terug moeten aanlijnen in de tuin tot ze het afleert.

Omdat de weerman voorspelde dat gisteren de laatste warme dag zou zijn hebben we er natuurlijk ook van geprofiteerd en zijn we met vrienden nog maar een terrasje gaan doen en maar goed ook, want vandaag blaast er een ijskoude wind in de tuin.

Nu ga ik snel naar de keuken mijne zilveren souschef uit de nood helpen.   Hij mengt voor de eerste keer in zijn leven hamburgers....

Toedeloekes ....

 Zo hier ben ik eindelijk terug.  Van schrijven kwam vorige week weinig in huis.

‘t Ja wat wil je ... we hebben 'nog maar eens' een bijzonder drukke week achter de rug.

We vierden de achtentachtigste verjaardag van Schwiegermutti die er nog steeds twintig jaar jonger uitziet.

Op het feest was ook nichtje Gent aanwezig, die half april een kindje verwachtte. Het was dus voor iedereen een serieuze verrassing toen we hoorden dat ze diezelfde avond nog naar het moederhuis moest en daar bevallen is van een zoontje. Een paar uur vroeger en het was een Antwerpenaartje geweest.

Verder bestond de week uit het opvoeden van Molly, het opvangen van zieke kleinzoon 4 en de zeldzaam zieke Mr. Silver wat sparen en verzorgen.

Enfin, zoals je merkt, we vervelen ons niet.

Kleinzoon 4 had als laatste van zijn familie maag- darm problemen en Mr. Silver had voor de eerste keer in zijn leven een flinke sinus ontsteking.

Het spannendste moment was de kennismaking tussen kleinzoon 4 en Molly. Allebei zijn ze op dit ogenblik mentaal even oud en in dezelfde ontwikkelingsfase.

"Aai Molly, aai Molly": zei kleinzoon 4 terwijl hij de puppy aaide en dit ging prima tot hij per abuis flink aan een plukje haar trok waarop Molly luid kefte. Kleinzoon schrok en begon te janken en Molly schrok zo erg van dàt janken dat ook zij een concert inzette.

Twee jankers die moesten getroost worden!

Zoals je kan zien op de foto werden ze nadien de beste vriendjes, maar je kan ze geen ogenblik uit het oog verliezen, dat is momenteel onverantwoord.

Molly zit nu in haar socialisatie fase en volgens mijn oude hondenboeken moeten we haar nu aan alles blootstellen. Drukte, verkeer, lawaai, kinderen en andere honden.

Ze moet ook wennen aan haar halsband, want tot nu mocht ze nog niet buiten. Ik leer heel veel van programma's zoals De hondenfluisteraar, dus of Molly zin had of niet, ze moest en ze zou me volgen op straat. Haar nageltjes waren op slag wat bijgevijld.

Moedig doorstond ze haar korte trip door onze drukke winkelstraat en terug thuis viel ze in haar bench in een diepe, onrustige slaap. Zo klein en al zoveel te verwerken ocharme.

Vrijdag was het de maandelijkse bijeenkomst met mijn lieve blog maatjes, iedereen was aanwezig en er was zoals altijd heel veel te vertellen en heel veel ambiance.

Zaterdag was het prachtweer, het leek net zomer en met zo'n weer moet je buiten en een terrasje doen nietwaar. Zeker nu mijn nieuwe huisarts vastgesteld heeft dat ik een serieus tekort aan vitamine D heb. Nu begrijp ik waarom ik altijd zo hondsmoe ben. Mijn bloedwaarden stonden ver beneden het minimum.

Ik moet een olie-achtige substantie in capsules nemen (levertraan? ) en zoveel mogelijk buiten in de zon zitten.

Maar zondag was mijn pijp volledig uit. Ik was compleet op en heb de hele dag op de zetel gelegen en ben ‘s avonds heel vroeg in mijn bed gekropen en voilà...vandaag voel ik me weer prima.

Daarnet ben ik op controle naar de oogarts geweest en ik moet weer mijn brilleglazen laten versterken, dat wordt weer een dure rekening! Misschien overwegen om een bril in Nederland laten maken, naar het schijnt zijn ze daar een stuk goedkoper.

Mr. Silver is nu even naar zijn groentetuin en seffens komt een vriendin voor een babbeltje bij een tasje koffie. Hopelijk kunnen we buiten wat in de tuin zitten en zonnestralen met vitamine D opzuigen.

O... wat is het leven mooi als de zon schijnt !

Wie zingt dat liedje toch alweer?

maar zeker de onze ...

kleinzonen 1 en 2 vieren karnaval

versterking van de innerlijke mens voor- en na de lange wandelingen

even gewoon spelen wanneer we onze duimen van de Ninentendo's kunnen trekken  

dan spelen we een reuze plezant spelletje
wij maken hoge blokkentorens en Tibo gooit ze omver...

maar voor papa en Tibo was het toch een zware, lange wandeling ....

maar honger hadden we altijd ....zeker voor tomatensoep met ballekes!