'Vakantie 2

Foto's, vacantie in Ter Apel


Helpppp...hoe werkt dat?,
rustig alles bekeken en dan is
het super makkelijk
 om het kaartje
te voorschijn te toveren.


Van uit de ene trein de andere trein fotograveren.
Het colaflesje stond in mijn trein,
het weerspiegeld in het raam.


Wat heeft een mens toch veel mee te
sjouwen,
de volgende keer een flinke rugzak mee.


Heel lief schatig meisje,
ging met pappa naar de dierentuin "Artis"


Het was echt warm,
ik vond het triest voor deze kindertjes,
maar mooi plaatje is het wel.


Dit was Oma, die was eerst niet zo blij met de foto,
maar het meisje wat tegen over mij zat,
die vertelde aan haar dat ik er niets verkeerts mee deed.


Ik maakte een foto van haar,
zij een foto van mij.

Ik vind het geweldig als ik zulke aardige
 mensen onderweg ontmoet.


Na 4 uur reizen station 'Emmen'
eindbestemming met de trein ,
werd daar afgehaald en
naar Ter apel vervoerd.

Eliza

Wij…

Ik pak de woorden in een doosje

die ik je graag zeggen wil,

wanneer je ver bij mij vandaan bent,

diep in jezelf, opvallend stil.

We uiten dikwijls harde woorden

want ons karakter is gelijk,

ik zou zo graag iets hartelijks zeggen

wanneer ik heimelijk naar je kijk.

Ik pak mijn ‘houden - van’ in zilver

en maak er een klein rijmpje bij,

waarin verborgen is te lezen

wat je in wezen bent voor mij.

Toch komen dikwijls harde woorden,

ik weet niet waarom ik ze zeg,

maar tussen ons is dan de afstand

een kilometerslange weg.

Ik doe een lintje om een doosje

waarin een eenzaam – koud gevoel,

omdat ik weerloos en onhandig

niet echt kan zeggen wat ‘k bedoel.

En in dat kleine lieve rijmpje

zit zoveel warmte en een zoen,

misschien moeten we beiden leren,

’ je kunt ook woorden overdoen’.

Ik hoor je in je kamer lopen

ik slik iets weg en voel verdriet,

we kunnen alle twee goed praten,

maar vinden vaak het trefwoord niet.

Ik doe je pijn met wat ik uitspreek,

‘k ben net als jij ’n volwassen mens,

Die met ‘gevoel’ niet goed kan omgaan,

daarom dit doosje en mijn wens.

Geschreven door ‘ Margreet van Hoorn’

 Prachtig vind ik dit gschreven, het zegt precies wat vaak gebeurd, je houd van elkaar en toch kun je elkaar diep bezeren door woorden, die je dan echt over zou willen doen.

Eliza












 

                                            Even niets geschreven

Even niets geschreven ,

Om zelf weer te overleven

Alles was weer druk…druk…druk,

Maar nu ging ik voor het zwanen geluk.

Soms is alles zo chaotische bij mij,

dan maak ik mij voor de pc niet vrij.

Maar  komt er toch weer rust,

Kan ik weer schrijven, mijn geweten is gesust,

voel me ongemakkelijk als ik mijn pc vergeet.

Ben dan niet compleet.

Eliza

Nog zoveel te zeggenen eigenlijk niets.

Zouden er woorden bestaan

                                 die uit kunnen leggen

hoe dierbaar je was

               hoeveel je voor ons hebt gedaan.

Een uniek mens is van ons heengegaan  

***********************************    

Wanneer je verdrietig bent,

Kijk dan in je hart en je zult zien

Dat je huilt om wat je vreugde schonk.

***********************************

Je was er altijd

Je zorgde altijd

Je liefde sierde ons leven

Vreugde heb je aan velen gegeven

Dit  zijn woorden die jou  beschrijven

Zo zal je in ons hart steeds bij ons blijven.

************************************     

foto's van Harry,Mathilda en kinders

Eerste etens les

"Pa! alle kinderen verzamelen"


"Wie is er weer het laaste?
 zal Harrry junior weer niet zijn"


"dit is lekkerder dan spinazie"


"Lust jij spinazie?"


"Ik zal het nog een keer voor doen,
snavel in het water en zeveren maar,"


"Pa, geef jij is het goede voorbeeld"


"Allemaal het buikje vol, ga met je vader mee."


"Hé hé, even pauze voor mijzelf."


Eliza

Boomstamstukje



De zwerver rust uit in het bos,
hondje op schoot, fles in de hand.
Hij is de gelukkigste mens in ons land



Geef mij een mooi stukje hout,
fantasie heb ik genoeg.
De zwever is beter af in het bos,
als in de kroeg.

Eliza

De kleine scholekstertjes worden
 door de kraaien weer van het dak afgejaagd,
ze lagen met z'n tweeën op de stoep.
We hoorde de moeder of vader
heel hard schreeuwen om de kraaien te verjagen


Chris heeft ze weer op het
plattedak van onze huis gezet.
Dat deed  2 jaar terug de medewerker
van de dierenambulance ook. Die had ik
gebeld toen ik een zo'n kleintje
op het grasveldje voor de deur zag lopen,
en ook die ouder weer schreeuwen om
zijn jong. Ze kunnen niets anders doen 
 

Vader of moeder belaagde Chris behoorlijk,
en ik moest natuurlijk mijn fototoestel
 weer pakken en knippen hé.
Hij of zij bewoog alleen heel snel.

Eliza

Uitspraken, uit een boekje dat ik zelf kreeg,

 Het is een cadeauboekje voor een’ VRIEND’

Vriendschap

Kan alleen worden

Gemeten in herinneringen

Plezier, vrede en liefde

Stuart en Linda Macfarlane

%%%%%%%%%%%%%%%

Vrienden leven niet alleen in harmonie

zoals sommigen zeggen,

maar in melodie.

Henry David Thoreau( 1817-18620

%%%%%%%%%%%%%%%%%%

Bij voorspoed plezier,

                                          bij tegenslag aanmoediging,

                                               bij rouw troost,

                                                     bij vreugde een vrolijke metgezel,

                                                 te allen tijde

                                                         een andere ik.

John Lyly ( 1544- 1606 )

     

Rommelmarkt koopjes.

   
Vrijdag kofferbakmarkt koopjes
De bronze plastiek Engel kon ik voor € 3,oo
kopen, ik heb nu eenmaal Engel als achternaam,
 deze gaat aan de achterkant  van het huis aan de muur.

    
Ik val voor zo'n schattig poppetje

 
Omdat het oortje wat beschadig was van
 die schattige hondjes, mocht
 het voor niets mee, ik maak er wel weer een leuk stukje van.


Een rubber pieppoppetje,
dat gaat bij Joop in de tuin.

 
een superboek, geschreven door'Konsalik' ik mag
me wel streng voor mij zelf zijn, niet hele nachten
gaan lezen, dan dat grappige poppetje daar kan
 ik ook absoluut wat mee, dat gaat u zien hoor.


Al met al voor €8.00 heerlijke handel. Even later, ik zou naar huis met de    fiets, geen fiets meer te vinden? gewoon meegenomen, het ergste is,               
1 keer zet ik hem niet op slot, dat word genadig afgestraft.                            
Het was zo: samen met Rocky achter op de fiets in het mandje ga ik altijd naar  die rommelmarkt                                                                             
Rocky in het mandje, tas mee, geld mee, mij zelf mee, en fietsen maar.      
Zijn we daar, ik til Rocky uit het mandje en! geen riem mee. Rocky nam     
gelijk even een kijkje op de markt. Er was een lieve mijnheer die bij           
zijn spulletjes een gewone riem had, daar maakte hij en riem voor Rocky   
van. Rocky pakken, riem om doen, was eerst even stijgeren, want alles wat  anders is, is angstig. Ik ben zo druk met hem bezig, en vergeet
mijn  fiets op slot te doen. Toch een hele dure markt vandaag. 
Het verbijsterd mij nog steeds, dat overkomt mij niet ?
            'DUS WEL'                           
  Zachtjes fluistert iemand in mijn oor           
                             (eigen schuld, dikke bult)                                    

Eliza               

 

Even weer een persoonlijk gesprekje.

Het is fijn  om dingen die ik mooi vind tussen m’n eigen verhalen in te zetten, als ik even niet weet waar te beginnen, dan typ ik Annie over… rouwadvertenties…en gedichten van andere die ik mooi vind. Maar nu wil ik gewoon weer even schrijven wat mij allemaal overkomt.

Vandaag was het weer zo ver, ( ik moet eerst even kwijt dat ik naar de huisarts ben geweest, omdat ik zo naar werd van mij zelf. Dat zielige en dat niks willen dat moet maar weer afgelopen zijn, ik help mij zelf er niet mee, Rocky ook niet die mocht alleen even het pad achter het huis op en neer 4 keer per dag. Alles wat ik extra deed daar werd ik moe van, dus helemaal geen conditie meer. De huis arts vroeg hoe dat nu kwam, ja! als ik dat wist ? De dokter schrijft mij andere pillen voor, die zijn zo sterk ik heb de hele week zowat  geslapen. Misschien moest dat wel voor de rust in mijn hoofd, maar ik schiet er weinig mee op. De vraag van mij was wel “word ik er niet weer zoveel kilo zwaarder van als toen zo’n 6 jaar terug? Pillen zorgde er voor, dat ik in 1 maand 10 kilo zwaarder geworden was en echt niet door extreem eten.

Zelf zal ik mij nooit voor de gek houden wat eten betreft, heb ik geschransd, dan heb ik dat, dan kom ik aan, klaar! Maar komt het door medicijnen dan krijg ik daar nog meer depressie van..

De dokter gaf daar niet zo direct antwoord op, we moesten toch een oplossing vinden.

De bijsluiter in de doosjes van de medicijnen lees ik eigenlijk niet vaak, want als je dan leest wat je als bijverschijnselen kunt krijgen word je daar niet vrolijk van. Het eerste wat bij deze pillen op de bijsluiter stond? U raad het vast al ‘zeer vaak, gewicht toe namen.’ Om niet helemaal dwars te willen zijn heb ik ze een week geslikt de helft van de hoeveelheid die ik moest innemen, 2 kilo zit er nu extra aan, de 85 kilo ben ik nu gepaseerd , daar wou ik vast niet over heen. Ik zeg niet dat ik niets geks gegeten heb, dat doe ik al 6 jaar zins ik die andere 10 kilo aankwam. Al
6 jaar zit ik zo tussen de 80 en 85 kilo in. Natuulijk zijn de laatste weken  niet bevorderlijk geweest, dat veel in bed liggen …gewoon niks doen…geen wandelingen met Rocky, nu als klap op de vuurpijl de nieuwe pillen. Ik ga weer in gesprek met mijn huisarts, dit is niet de goede oplossing. ) het is een groot verhaal geworden wat ik kwijt wou.
 
Vandaag was het een rommelige dag, want als ik weer zo'n manie heb 'nu' gezond eten, dan begin ik gelijk groente in te slaan, veel fruit ( is geloof ik ook niet helemaal goed) het is in iedere geval beter als pannen koeken bakken om 12 uur s’nachts( toch nooit boven de 85 kilo ) rauw kost grote hoeveelheden, alles moet altijd veel. Dus druk in de weer met sla…worteltjes… netjes aardappels en lof gekookt, hamburger er bij(  beter tartaar, die was niet aanwezig in mijn diepvriezer). Tussen de bedrijven door een stuk gemaakt op een boomstronk,  allerlei dingen gelijmd, een poppetje dat op een zwerver lijkt, met drankfles en al, uitgezakt  tegen de boomstronk, natuurlijk nog versiert met andere gedroogde dingen die ik bewaar in grote dozen, die zeker een half jaar niet uit de kast waren geweest, mij zelf gewoon weer bezig houden,  blij met mijzelf zijn als het lukt .

Tafels zat, maar ik moest zo nodig freubelen op het aanrecht omdat daar de steker voor het lijmpistool dicht bij was. Dat er een andere stekker voor uit het stopcontact moest, dat heb ik geweten. Er stond ook nog afwas in een afwassopje naast het stuk aanrecht waar ik bezig was.

De stekker die er uit moest  beland per ongeluk in het afwassop, ik haal hem er uit leg hem opzij en ga verder met alles waar ik me bezig was. Later ben ik klaar ruim alles op trek de stekker van het lijmpistool er uit en doe de stekker van de waterkoker er weer in. Ga het afwasje doen heb nog niets in de gaten, later moest ik wat pakken uit de gangkast wil het licht aan doen ??  geen  licht ?hoe kan dat ?Oh oh…zou het kunnen zijn dat de stekker nog nat was? Dat was het inderdaad de stoppen waren doorgeslagen. In de vijf jaar dat ik hier nu woon is het twee keer voorgekomen dat de stoppen doorsloegen, dan belde ik Chris mijn zoon die maakte dat wel weer. Nu dacht ik, ik weet waar de stoppen zitten en het is gelukkig niet meer zo als vroeger dat je lossen stoppen in huis had die je er dan in draaide,  op goed geluk dat je de goede stop had. Nu hoef je alleen de hendel weer omhoog te doen maar welke ? er waren er 3. Toch maar even Joop bellen, ik vertelde dat het waarschijnlijk de natte steker was, ”ik kom er aan,  doe in ieder geval die stekker weer uit dat stopcontact“. Dat deed ik, toen  alle 3 de hendels  omhooggeduwd, 1 moet dan toch de goede zijn..  Ja hoor het licht ging weer aan. Joop liep halve wegen het grasveld ” Joop het is al in orde hoor” Joop zwaait  gaat weer terug .Een half uurtje later wou ik nog even een wasje draaien, jammer mijn wasmachine wou niet, vreemd het lichtje dat altijd aangaat als  ik aan het draadje trek voor stroom deed het mooi niet? Oh oh, had ik niet aan alle drie de hendels gezeten?,vooruit op hoop van zegen de hendels weer een voor een opduwen, bij de eerste hendel was het al goed. Wel vreselijk stom van mij om die natte stekker er in te doen, maar ik vind mij ook wel stoer dat ik het zelf heb opgelost. Afwas gedaan de zwabber gepakt er was best veel troep naast het aanrecht gevallen van de gedroogde spullen die ik gebruikt had voor het boomschorsstuk. .Meteen het hele huis maar even met de zwabber, gaat toch iets vlugger als de stofzuiger.

De buurvrouwtjes kwamen “Els kom op, wij lopen elke avond 6 uur een half uurtje met de hond, we komen je gewoon uit huis halen. Helemaal goed, het loopt toch wat gezelliger.

Thuis gekomen  niet in bed tv kijken, gewoon in de kamer ( dat vind ik nog wel moeilijk) In de pauze zag ik veel stof op de kast en de  tv,  stofdoek er bij , hup stoffen. Nu tot heel laat aan het schrijven, toch voel ik  mij heel voldaan maar rommelig was het wel.

Eliza

 Nieuwe uitdaging,
weilandloop.


Zijn jullie er allemaal?


Vooruit maar, die hobbels zijn te nemen.
 

En wie is er weer het laatste?




Jammer dat het wat ver weg was, ze zaten aan de overkant in het weiland.
Dat is enig om te zien, ik heb ze niet door de sloot zien zwemmen, ik zou Rocky uitlaten ik zag ze, en was gelijk weer op de terug weg om mijn fototoestel op te halen.
 Eliza

Gevraagd : net persoon

Sommige hebben het over “mijn psychiater”.

‘Mijn psychiater zegt…’ ik zal het toch eens aan ‘mijn

psychiater vragen…’Het vervult mij altijd met afgunst.

Ik weet wel: dat woordje ‘mijn’ hoeft niet zo letterlijk op-

gevat te worden. Wanneer ik bij mevrouw Bonenman in

de Larix laan ben, en ze spreekt over ‘mijn’ psychiater ,

dan kijk ik onwillekeurig rond, alsof ik verwacht ergens

de kooi te zien, waarin hij zou zitten, haar psychiater, met

zijn kopje tussen de tralies.

Maar ik corrigeer mezelf dan vlug; ik weet dat ze hem niet

 ‘houdt’, zoals men een exotische vink houdt.

Maar toch als ik haar hoor vertellen over die heerlijke

figuur, dan begrijp ik, dat haar psychiater een combinatie

is van een biechtvader, een geestelijk tankstation, een ad-

viesbureau, een dokter en een leraar. En bovenal …dat

maakt de afgunst in mij wakker… zij mag hem haar dro-

men vertellen. Ze kan haar dromen aan hem kwijt. Is het

niet om jaloers op te worden? Het lijkt mij zo heerlijk om

je dromen te kunnen vertellen aan iemand, die met intense

belangstelling zit te luisteren en zo nu en dan zegt: O ja?

En toen? Dat overkomt ons moderne mensen nooit meer,

want iedereen heeft het te druk om naar dromen te luiste-

ren. In vroeger tijden ja, Josephs dromen werden woord

voor woord opgevangen en zelf uitgelegd. Maar naar dro-

men van u en mij worden niet meer geluisterd. Of kunt u

uw droom nog aan uw man vertellen mevrouw? Kunt u

 s’morgens aan het ontbijt breeduit vertellen: en toen stond

 ik te strijken aan zo’n strijk plank, maar het was geen strijk-

plank… het was een soort varken…het liep onder mij weg

en ik er achter aan, maar toen was ik op het station en…

Ja ja, zegt uw man dan. Geef me nog maar een kopje thee.

 Nee aan onze mannen kunnen wij onze dromen niet meer

kwijt. Heel lang geleden, toen u nog verlooft was, mocht het

wel. Toen vond hij alles interessant, zelfs als u zei alleen maar

 da da . Nu niet meer.

Eigenlijk moest men zijn dromen aan de huisarts kwijt kun-

nen. Iedere morgen een half uurtje. Maar ik ben bang, dat

mijn huisarts me niet zal laten uitvertellen… en als fonds-

patiënten er mee gaan beginnen, na al hun verhalen over

zere knieën ook nog hun dromen, ik heb het idee dat de dok-

ters  het  een beetje teveel gaan vinden. De arts dus ook

al niet. Wie dan wel? Want heus, ik geloof dat we het nodig

hebben. Enkelen van ons hebben ‘hun’ psychiater, maar dat

zijn enkelen. De rest moet alle dromen verdringen en vergeten

en niemand heeft meer tijd om te luisteren.

Ik hoorde vanavond nog een dame tegen de drogist zeggen: het

was zo vreemd… ik was nog niet helemaal wakker...maar sliep

ook niet meer…en ik denk hoe komt die roeiboot nu toch naast

mijn bed te staan…zo duidelijk en roeiboot met twee riemen en…

Ja ja …zei de drogist, dat is dan een vijf en zeventig. En u

mevrouw? Zie je… dacht ik. De drogist heeft ook al geen tijd.

Niemand heeft tijd. Dit is een tijd zonder tijd. Een tijd, waarin

men zijn dromen aan niemand vertelt. Een advertentie zetten is het

enige;

Gevraagd net persoon, genegen naar droomvertellingen te luisteren.

Geschreven door :  Annie M.G Schmidt.

Uit het boekje: Troost voor dames

Ik blijf haar een boeiende  schrijfster vinden, met een vrolijke aparte humor, ik hoop dat u ook geniet.

Eliza

.

En nu nog maar  alleen het lichaam los te laten.

De liefste en de kinderen te laten gaan.

Alleen nog maar het sterke lichaam.

Het rode, zuivere van de late zon te zien.

Te volgen en de eigen weg te gaan

Het werd, het was, het is gedaan

******************************************   

        Als de zon ten onder is gegaan

De warmte plaats heeft gemaakt voor kou

        Sluiten jouw ogen zich voldaan

De wereld moet het nu doen zonder jou

******************************************* 

Zwaar werden de dagen,

en lang duurde de nacht.

Hoe moeilijk was het vechten,

bij het ontbreken van de kracht.

Maar ondanks het verlies

van de strijd om het leven,

heb ik veel steun en liefde gekregen.

******************************************** 

Nog wat foto's vande famlie zwaan


1 op haar rug 4 naast haar,
 "gelukkig kompleet".
 

"Helpppp, ik ben verdwaald"



Ohhhhhh...wat zijn we moe.




'Zoekplaatje', een eenden paartje.

Eliza

Even een kijkje bij de familie Zwaan


Daar is dan het gelukigge gezinnetje,
Harry, Mathida en kroost.Ik heb ze moeten zoeken,
 uit onze sloot waren ze verdwenen,

 Ik wist ongeveer waar ze zouden kunnen zitten en daar waren ze. Hulde en dank aan het vogelasiel aan de vrijwilliglandschapbeheerders, aan alle lieve bewoners die hun uiterste best hebben gedaan om de geboorte van de zwaantjes  goed te laten verlopen, die er zo mooi voor gezorgt hebben dat ze een afgezette plaats hadden bij het nest, én!  het kleine slootje naar de scholen was dicht gemaakt, zo dat ze nu rustig hun plekje hebben gevonden.


Vader Harry zette gelijk zijn veren uit toen ik er aan kwam, ik heb hem heel zachtjes en vriendelijk toegesproken dat ik trots op hem en zijn Mathilda was.


Mamma Mathilde geeft gelijk zwemles,
"pootjes gestrekt en pootjes buigen."


"Ik doe niet mee ik ben al moe"


"Jongens er ligt een monster in het water."


"Ik ben een beetje verkouden,
 ik mag lekker bij mamma tussen de veren liggen"



Ik kom gauw weer kijken, zorg goed voor de pluisjes.

Eliza

Rommelige dagen.

Het zijn rommelige dagen. Ik doe van alles weer tegelijk, er is bijna geen rustpuntje in de gaos.

“Ma, mogen de kinderen even bij jou tot 5 uur, dan kan ik even weg, ik moet iets doen .?”

"Natuurlijk dat is goed hoor."

Ik merk dat ze nu groter worden, Sven was een beetje droevig, “Oma ik heb hier geen vriendjes om mee te spelen, thuis wel”

“Ja knul dat weet ik, maar die 2 uurtjes moet je toch met Oma door brengen, als pappa weer komt gaan jullie naar huis en dan kan je vast nog wel een tijdje buiten met je vriendjes spelen."

Indra was ook niet helmaal in de stemming, ze wou graag op de computer, maar het internet had kuren, het was gewoon even gestagneerd, er was eenvoudig geen internet, dus geen spelletjes, en dan merk je dat ze buiten de pc gewoon niet meer weten wat ze moeten spelen.

Het was al half 5 toen er een idee kwam om een hut te gaan bouwen buiten in de tuin.

De knijper mand, de dekentjes van allebei, alles werd naar buiten gesleept. Onder tussen kwam Joop even een pilsje drinken in de tuin.

Alle kussen van de stoeltjes die buiten stonden werden gespreid op de grond gelegd, daarna werden bijna alle stoelen op z’n kop neergelegd om de kussen heen, we konden net onze eigen stoelen redden anders hadden wij ook op de grond moeten liggen, daar na eerst de dekentjes aan elkaar geknipt met knijpers, daarna weren de dekentjes aan de stoelen vast gemaakt. Ze waren er erg zoet mee, ik was al bijna 3 keer opgesprongen om ze te helpen maar 3 keer heb ik mij ingehouden, want het lukte hun toch om een soort hut te bouwen. Alle knuffel beesten die oma had moesten ook in de hut, reuze gezellig vond Indra het. Sven keek af en toe even of de pc het al weer  deed. Toen dat het geval was, is Sven op de pc gegaan, en was de hut weer uit beeld. Ik dacht nu komt die kleine ook wel gauw om de hoek, "ik wil ook computeren." Dat viel reuze mee, ze had het prima naar haar zin in de hut.Toen Pappa ze dan ook kwam halen was het mis, ze wou echt nog niet naar huis. Chris is een half uurtje langer gebleven maar toen moest toch alle rommel weer opgeruimd worden. We hadden het 1 uur eerder moeten doen, maar dat is een les voor de volgende keer.         
                    

Eliza

Op bezoek kraamkamer Mathilda en Harry


Onder weg twee eendjes,
 die graag op het hek zitten.

"Helpp... ik kom er niet op"


Daar is de trotse moeder,
even kijken of ze er nog allemaal zijn.




"Hoera het is gelukt."

Eliza

Hoera! Zwanenbaby's


Voor Mathilda de laatste loodjes,
vader Harry is dicht bij.


"Helppp... Harry,
ik zie  het spook van de opera."


"Even mijn pootjes strekken,
best grote eieren toch?"


Nog even volhouden.

"Daar zijn we dan,
ben jij onze mamma?"


"Hé mamma er moet nog 1 broertje of zusje
uitkomen hoor."


Even een luchtje scheppen.


Nu weer even allemaal rusten
onder moeders vleugels.

Eliza

Dageje uit 2


Bijna thuis, even een heerlijk ijsje halen bij 'McDonald's'


Geweldig, je rijd gewoon met de auto lang zo'n loket,
eerst vertellen wat je wil, dan het 
het volgende loket betaal je,
 bij het derde raampje zijn je ijsjes klaar.
Super toch?

 


Dit is een geld bakje waar je het wisselgeld in zou kunnen doen,
ten baten van het,'Ronald McDonnald's huis'
een huis vlak naast een ziekenhuis,
om  bij je kind te kunnen slapen
als ze ernstig ziek is.
Wel een goed doel.


Kreeg zin om er in te gaan, jammer te dik.


Over heerlijke ijsjes

Eliza