Brugge vervolg.

Toen we lekker aan het genieten waren van een tasje koffie en alles aanschouwde op de grote markt te Brugge, kwamen we op het schitterende idee om met paard en koets een stuk van de stad te bezien.

Ik veronderstel dat ge dan op de mooieste plekken in de stad komt en de paarden stonden niet lang stil zonder passagiers, konden we bemerken van op ons plekje op het terras. Na de koffie nog eventjes water aflaten en dan op weg naar het grote avontuur. Laten rondrijden zoals de grote seigneurs in de 18 en19de eeuw.

Ik veronderstel dat zo'n rondrit een half uurtje zal duren, maar dat zullen binnen enkele minuten weten. Eerst onze koffies betalen en dan op weg voor onze rondrit door Brugge of althans een stukje van de stad.

Aan de halte gekomen was er geen koets voorradig, maar de zon scheen zo lekker en dat was zo zalig dat het er eigenlijk niet toe deed. De koets zou wel komen en op die luttele paar minuten zou het er dan ook niet op aan komen, we hebben tijd zat en wat kan het ons schelen of dat paard er nu vijf minuten langer over deed of vijftien minuten. Wordt vervolgd.



 


 

Op dinsdag 22 april besloten we naar Brugge te gaan. De dag daarvoor waren Anita en ik op inspektie getrokken waar  de bus vertrok en wat de vertrektijden waren. De bus vertrok op de Leopoldplaats recht over het station van Blankenberge. Met de trein vertrekken was natuurlijk ook een mogelijkheid,  maar met de maatschappij De Lijn was het gratis wegens het 65 plus abonnement en voor niets ne dikke nek. De bussen vertrokken 20 minuten na het uur.

De dinsdag kort na 10 uur kwamen we aan de bushalte toegekomen en enkele minuten later verscheen de bus  ook. We mochten dadelijk binnen en konden nog kiezen waar we wilden zitten. Een 25tal minuten later arriveerden we op het Zandt want zo noemt zich dit stadsgedeelte in Brugge, zou het niet geweten hebben als ik het niet had gezien op een grote plakaat aan de halte.

We waren niet alleen die daar uitstapten en aangezien we op onbekend gebied vertoefde volgden we de grote hoop mensen maar in de veronderstelling dat deze eveneens de stad kwamen bezoeken en ja hoor na een kleine wandeling belanden we op de grote markt met het Belfort als herkennings teken. 

We keken onze ogen uit onze kop zoveel volk, eerst dacht ik dat we in Japan waren we hoorden niets anders dan japanees praten of een ander taaltje dat daar op trekt. Het eerste dat we deden  een koffie gaan drinken en de dag indeling overleggen, want een goed overleg is het halve werk zo wist mijn vader dat vroeger altijd uit te leggen en de mensen van vroeger die wisten dat toch altijd beter. Wordt vervolgd

We zijn ondertussen reeds drie dagen terug thuis en ik heb zeker niet stilgezeten, want op 1 mei de eerste dag na ons verlof ben ik dadelijk in gang geschoten met de grote kuis in onze slaapkamer. Want op 22 mei wordt onze nieuwe slaapkamer geleverd en dan moet alles klaar zijn, van plafond tot en met nieuwe vloerbekleding.

De oude slaapkamer moet ondertussen ook van eigenaar veranderen, zo dus nog werk genoeg te doen. Gisteren heb ik de raam voor mijn rekening genomen en vandaag is de plafond helemaal afgewassen en staat hij klaar om geschildert te worden. Maar dat zal voor volgende week dinsdag worden of woensdag, dat zal afhangen wanneer ik de verf kan gaan halen.

Morgen zondag en overmorgen maandag zijn vrije dagen want na 2 weken afwezigheid word ik terug verwacht in de studio en in de ochtend moet ik dan telkens mijn programma samenstellen. Maar ja daar weten jullie al alles van.

Maandag middag is er dan ook nog artiesten gala in de sporthal Schijnpoort en daar hebben ze ons al 3 weken niet meer gezien.  Het is een mooie affiche met onder andere Lia Linda, Tom Berger en Bill Ray Davis. Het gaat zeker en vast een leuke namiddag worden en ik moet dan ook ons Anita te vriend houden, want dat is iets dat zij heel graag doet.

Wij beide zijn dan ook nog uitgenodigt voor een optreden nu vrijdag aanstaande 9 mei van Piotr Izbach bariton en Nelly Nazirova piano. Zij brengen een Russisch concert in de St. Jozefskapel te Brasschaat en we kunnen deze uitnodiging niet negeren.

Ik ga er maar mee stoppen want zo dadelijk is het Lily en Marleen en ik begin last te krijgen van vermoeidheid, ben het werken niet meer gewoon. De kerk in het midden houden is nog altijd een schone deugd, dus niets forseren is de boodschap.

Dit beeldje tref je aan op de promenade langs heen de jachthaven, er stond geen titel vermeld op de arduinen voet. Heb  het dan maar zelf van een naam voorzien " Moeder en Kind".   In Blankenberge heb je wel meer beeldhouwwerken zonder naam, waarom ik zou het niet weten gebrek aan inspiratie hoogst waarschijnlijk, kunnen allemaal niet zulke knappe koppen zijn als ik.

We zijn ondertussen in ons eerste week-end beland en de temperatuur is er flink opgelopen, we hebben reeds volop kunnen genieten van ons terras. Ik kan jullie verzekeren in de zon en achter glas het was een zalige ervaring en vermoed dat ik met een farme rode kop zal zitten. Dan ben ik helemaal om te stelen en vergeten mee te nemen.  

Met het weekeinde was er ontzettend veel volk op de been en al veel zonnebaders op het strand. De zetel verhuur deed het uitstekend, maar ja de verhuurders moeten ook leven en eten net zogoed als wij. Onze kinderen hadden zaterdagmorgen gebelt dat ze in het weekeinde niet overkwamen. dus lekker met zijn tweetjes.

We waren van plan om pladijs te gaan eten in restauranrt De Boeije gelegen op de wandeldijk, maar tot ons spijt en grote ergenis was deze zaak gesloten wegens familiale omstandingheden en moesten we het uitstellen naar een andere dag. Ik kan jullie alvast vertellen dat van uitstel, afstel is gekomen wegens gebrek aan tijd.

Jullie moeten nu niet denken omdat we pech hadden met De Boeije dat we dan honger hebben geleden, dan zijn jullie goed fout bezig, het krioelt er van de restaurants in klein Antwerpen aan de zee. Onze pladijs hebben we gegeten maar dan in de Blankenduyn en hij was zo lekker fijn, gewoon om duimen en vingers af te likken echt waar.

Dat was ons eerste week-end aan zee en we besloten de zondagavond met nog enkele uurtjes aan de beeldbuis.

Tijdens een van mijn ochtend strandwandelingen heb ik dit beeld geschoten. Die ochtend was er ontzettend veel wind en toen ben ik een golfbreker opgewandelt en heb getracht de zee die zich te pletter stort op de golfbreker te fotograferen. Wat maar ten dele is gelukt, maar gelukkig was er nog de kleine garnaalvissers schuit op de achtergrond en die bij aanklikken met de muis beter te zien is bij de uitvergroting.

In elk geval zo'n strandwandeling tijdens de vroege uurtjes is reuze fijn en zeker buiten het seizoen, dan kom je niet veel mensen tegen. Hooguit enkele joggers en nu en dan iemand met een hond en als de eigenaar een poepzakje bij heeft dan zie ik er helemaal geen probleem in want  die hond moet toch ook eens zijn spieren kunnen strekken.

Na de zonsopgang begaf ik me richting strand, vanaf de plaats waar we vertoefde naar het strand is maar een vijf tal minuten wandelen. Langs de jachthaven en zo de in en uitvaargeul volgend kwam ik aan de pier met voorop de lichttoren om het de plezier vaarders gemakkelijk te maken in het donker binnen te varen.

Het was op dit ogenblik lage tij en kon dan gebruik maken van de trap om van de pier af te dalen naar het strand, om een grote strandwandeling te maken. Mensen, mensen wat heb ik daar een massa meeuwen gezien en op zeker ogenblik kwam ik te dicht bij hen in de buurt.

Wat was dat bangelijk als enkele honderden vogels te gelijkertijd de lucht ingaan en ik had al spijt dat ik ze stoorde bij hun ontbijt, lang bleven ze echter niet in de lucht en enkele meters verder zette ze zich rustig terug neer om verder te eten.

In elk geval mijn ochtend kon niet meer stuk en mijn ontbijt smaakte lekker en heb gegeten als een zeerob en dit is zeker voor herhaling vatbaar. Na het ontbijt moesten we wel boodschappen doen en daarmee wil ik jullie natuurlijk niet vervelen. Wordt vervolgd.

Toen we alles uitgeladen en boven gebracht hadden en Anita nog een half uurtje zoet was om onze kleding in de daar voorziene bergruimte te deponeren, opende ik de terrasdeur om enkele foto's te schieten. Zoals jullie gisteren reeds bemerkte op de bijgevoegde foto hebben we een mooi overzicht over de jachthaven en nu een blik op onze dichtsbijzijnde overburen.

Zonder verrekijker zullen ze zeker niet bij ons binnen kunnen kijken en dat is voor niets nodig, ondertussen was ons vrouwtje klaar met haar werk in het appartement en haar kennende weet ik pertinent dat alles picobello verzorgd is gelijk het thuis ook is. Theelichtje hier en een kaarsje daar, zo zit ze nu eenmaal in elkaar en ik heb het nog graag ook.

Nu is het ogenblik aangebroken om te gaan eten en de eerste avond eten we op restaurant, want we hebben natuurlijk nog geen boodschappen kunnen doen dat is voor morgen. We kozen voor de zaak Mammy Tomy, dat we kende van een vorige gelegenheid en die wat kwaliteit en prijs ideaal te noemen is. Na de maaltijd nog ieder een koffietje en voldaan keerde we terug naar ons appartementje om er onze eerste nacht door te brengen.

Hallo beste bloglezers, na een onderbreking van een veertiental dagen wegens een deugddoend verlof aan zee zijn we weer van de partij. In februari tijdens een verblijf van vier dagen in Blankenberge hadden we een appartement vastgelegd aan de jachthaven in de hierboven vermelde stad.

Dit was de eerste maal dat we dit deden en we zouden dan wel zien hoe het ons beviel en ik kan het jullie alvast mededelen dat het wel de eerste keer was maar niet de laatste maal, want ons volgende verlof ligt al vast maar de datum vermeld ik jullie lekker niet.

Het vertrek geschiedde een dag vroeger, namelijk op 14 april want we konden een avond vroeger op het appartement en daarvoor dienden we tussen 16 en 18 uur de sleutel af te halen op het agentschap. Dat aanbod lieten we zeker en vast niet koud worden, hoe zou je zelf reageren.

Omstreeks 15 uur waren Anita en ikzelf reeds ter plekke en onze eerste schreden waren gericht op taverne Nord Sea dat we reeds kende van een vroeger bezoek aan die mooie badstad. In elk geval voor ik me aan een tafel nestelde, moest ik dringend helemaal van achter in de zaak zijn voor een sanitaire boodschap die zeker en vast niet kon wachten.

Enfin ik ga er nu niet verder over uitwijden, we hebben er een hapje gegeten en dan de sleutel gaan oppikken en dan wachte er mij een zware karwei, namelijk de auto uitladen. Ik was van de veronderstelling dat Anita dacht dat we voor twee maanden weg waren, maar nee alle gekheid op een stokje beter teveel dan tot de ontdekking komen dat er geen warme kleding voorhande was. Dat was het voor het eerste verslag na het verlof.

Gisteren hebben we geen show bijgewoont in de sporthal schijnpoort, want we hadden er gewoon de tijd niet meer voor. Namelijk we hadden bericht gekregen dat we een dag vroeger op het vakantie appartement konden en daar voor dienden we vandaag tussen 16 en 18 uur de sleutel op het bureel te komen afhalen. Anita was gisteren in alle staten van paraatheid om de valiezen in te pakken en de show moest dan maar wijken.

Alleen mijn maandag avond programma dat moest doorgaan en daarom was ik vrij gestelt van inpak karwei en kon rustig mijn programma voorbereiden.  De karwei was geklaart rond het middaguur en na het middag eten kon ik vrij beschikken.

Dat ik er gretig gebruik van heb gemaakt hebben jullie bemerkt op mijn blog, drie artikels zijn uit mijn geest ontsproten en dit is het laaste want het blog gaat 2 weken op non aktief. De groetjes van Anita en van uw nederige dienaar Francis.

Ze zeggen dat Amerika het aards paradijs is, staan jullie mij toe daar aan te twijfelen.  Als je bij horende  foto bekijkt en je vergelijkt dan Patrick zijnde belg van nationaliteit en zijn amerikaanse vriend, mense mense armoede troef als je het mij vraagt. Onze Piet Piraat zit beter in zijn vlees en met Piet Piraat bedoel ik natuurlijk niet Patrick maar wel de tv piraat hier in ons Vlaanderlandje op het scherm gebracht door studio 100.

Dit is mijn mening over dat mooie land ver over de oceaan.

Sinds enkele dagen heb ik een niet te stillen hongergevoel en daarbij een opdracht van de dokter om enkele kilo's te vermageren. Dat is moeilijk samen te combineren, maar ik ben van goede wil enfin ik zal wel moeten want waar blijf ik dino's halen om steaks vanaf te snijden. Jullie zien het op de bijgevoegde foto dat de laatste helemaal uitgebeend is, ik ga eventjes bij mijn vriend Barney Rubbles kijken of hij soms wat in voorraad heeft. 

Mijn zoektocht is dan toch beloont, mijn vriend Barney had er nog juist een formidable dino met pijl en boog geschoten en voor enkele goud korrels heb ik hem overgekocht en kan ik nog een tijdje voort. Hij had hem onder veel groene varens verstopt voor de voedselinspectie en de jachtopzieners, momenteel is de jacht niet open.

Als dat geen flauwe kul is dan weet ik het ook niet meer, ik denk dat de meeste bloggers aan mijn verstandige vermogens beginnen te twijfelen. Ik stop er mee en nog veel leesplezier op mijn blog.

Ik gun jullie een blik op mijn tweede woonst die ik door verhuurt heb aan Disneyland  Orlando, nu de kinderen allemaal het huis uit zijn werd het voor ons wat groot.  Het kwam te duur uit aan personeel en het is al zo moeilijk om het nog te vinden in de tijd van heden.

Genoeg gezeverd over iets dat jullie toch niet geloven.  Heden morgen iets later opgestaan na ons nachtleven van gisterenavond.  Het was ruim een uur dertig vooraleer we het bed indoken om van een verkwikkende slaap te genieten.

Na het ontbijt en de steeds wederkerende afwas, kon ik beginnen aan het samenstellen van mijn boeketje het zondagavond programma bij onze favoriete zender Radio Minerva.   Het was reeds laat dat ik eraan begon, maar ik had al de tijd van de wereld want in de namiddag hadden we toch niets  om handen. Om het vlugger te laten vooruit gaan nam ik de grote bekende namen en dan wist ik dat er niets fout kon lopen. Met een Nat king Cole, Jerry Vale, Doris Day en andere crooners, doe daar nog enkele grote orkesten bij en je zit op de goede golflengte bij je luisteraars.

Toen het programma gemaakt was en we gegeten hadden was Tom Boonen al aan zijn zegetocht bezig maar hij wist het toen zelf nog niet, hij kon er toen alleen nog maar van dromen.  Als ze met zijn drie bij elkaar bleven was hij natuurlijk de snelste in de spurt, maar ja dat zijn gissingen en die komen niet altijd uit.  Enfin eind goed al goed en alle Belgen ginder in Rijsel aanwezig gingen uit de bol en later op de avond ook in Balen in het supporterslokaal.

Rond 17 uur zijn we start klaar voor vertrek naar Lier. We werden verwacht om 18 uur in de Mechelse steenweg 233, ik veronderstel dat dit geen noemenswaardige problemen kan geven om de weg te vinden, maar met mij weet je dat toch maar nooit.

Maar neen alles verliep perfect van Schoten over Boechout en dan de Antwerpse steenweg recht naar Lier en  voor het inrijden van de stad rechts de N14 op, over de spoorlijn tot aan de eerstvolgende verkeerslichten terug rechts en op de linkerhand stond de kerk onbevlekt ontvangenis en daar in het zaaltje was het feestje.

Er waren 96 genodigden die bij binnenkomst een drankje aangeboden kregen en voor ons beide was het probleem dat we niemand kende, enkel de man aan de keyboards die kende we. Patrick verzorgde er de muziek en hij was vergezeld door zijn bompa, ons ook gekent. Daar hebben we tijdens de receptie lang mee gebabbeld.

Ik ga nu niet alles vermelden wat er allemaal te eten was, warm en koud buffet à volonté en overgoten met meer dan voldoende drank. De bereiding was prima er viel niets op af te keuren. 

Tussen het buffet en de dessert was er een show met vooreerst de zangeres Liz Larsen en daarna een traverstieten optreden en dit werd herhaalt na het dessert en dan was het de beurt aan Patrick de Deken aan het orgel en het feestje ging duren tot de vroege uurtjes, maar wij waren vroeger weg want er wachte mij de zondag nog een werkje, waar ik een heldere kop moest voor hebben.

Het is alweer zaterdag, we hebben een nieuw weekend voor de boeg en omdat we hedenavond uitgenodigt zijn bij Viviane en Ronnie moet ons Anita tegen half twaalf naar de kapper om het haar te soigneren. Zo zit een vrouw nu eenmaal in elkaar en gelukkig maar.

Omstreeks kwart voor een is ze terug thuis, ik had ondertussen de tafel gedekt en alles stond klaar om een boterhammetje te nuttigen. Ik had voorgesteld om geen middag boterhammetje te eten en met grote honger naar dat feestje te gaan, maar dat pakte natuurlijk niet.  Het was bij ons precies een vergadering van de verenigde naties, Anita stelde dadelijk haar vetorecht en het voorstel werd van de tafel geveegd.

Na het eten eventjes platte rust want we hadden nog tijd zat(niet in de betekenis van dronken) en na een slaapje van een half uurtje had ik nog de tijd om mijn blog bij te werken. Dan was het moment aangebroken om groot toilet te maken, bij mij was dat vlugger gedaan dan bij Anita. Daarvoor is ze dan ook gezegend met haar vrouw zijn, pasop je hoort mij geen kwaai woord zeggen over het zwakke geslacht.

God heeft ze op aarde gezet en wij mannen moeten het er mee doen in goede en slechte tijden. Ik ga er mee stoppen, want anders krijg ik nog een banner over mij zoals ze dat in de chat doen. Het verslag van het feestje is voor later.

Gek volkje die Amerikanen zo maar een limousine boven de toog zetten in een kroeg, wie haalt zo iets in zijn hersenen. Beter dit dan alweer een oorlog te ontketenen, hiermee kunnen we nog lachen. 

Het meeste werk had Anita gisteren reeds gedaan, zodat ik alleen nog met de stofzuiger moest rondlopen en dan was alles alweer geklonken. Ik moest vandaag op twee maandelijkse bloeddruk kontrole en dat was voorzien voor heden namiddag.

Ik dacht bij me zelve (dat doe ik regelmatig) maak van de gelegenheid gebruik om langs de garage te rijden voor een nieuw stoplicht lampje te laten plaatsen. Normaal rijd ik met de auto naar het eindpunt van tram 10 en neem daar de tram om naar de dokter te gaan.

Nu dus met de wagen van Schoten naar Borgerhout. Heb ik daar spijt van gehad mensenlief, was dat een blunder van mijnertwege. Kom ik aan de garage, is die toch gesloten wegens verlof zeker. Als ik jullie nu vertel dat vanaf het sportpaleis in Deurne het stapvoets rijden was tot aan de Turnhoutsebaan in Borgerhout. Om zot van te worden (ben ik al wel langer moet je niet op letten)

Gelukkig was daardoor mijn bloeddruk niet gestegen en voor de rest was alles prima en kan ik er weer 2 maanden tegen . Als beloning trakteerde Anita met een lekker etentje bij "Joy King" het bekende Chinees restaurant hier in Schoten. Ik ga niet uitweiden wat we besteld hadden, ik wil jullie het hart niet waterachtig maken. Maar het was heel! lekker.  Stop.

De bijgaande foto toont jullie de Elvis Presley kamer in het plaatselijke Hard Rock Café.  Waar men een pintje kan drinken en ook een hapje eten.

Patrick op de koffie bij de familie Simpsons in hun eigen tehuis in Orlando. Als Patrick een pretpark of dierenpark ergens heeft ontdekt is hij met geen stokken meer te houden. Ook hier in Europa denk ik dat hij ze allemaal kent en er al heel veel bezocht heeft. Iedere mens heeft zijn specifieke hobby's. Hij heeft dankzij zijn werk de kans wereldwijd pretparken te bezoeken en als je ergens voor 2 of 3 weken moet blijven, heb je ook je recht op de 2 vrije dagen per week en wat kun je dan al anders doen, de kans grijpen en dat doen wat je graag doet.

Het is niet alleen op de luchthaven van Zaventem dat er soms lange wachttijden zijn, ook in de States bestaan die toestanden zeker na die bewuste 11 september in het begin van de 21ste eeuw. 

Dit is het relaas van ons familielid die voor zijn werk in de verenigde staten van Amerika is. Bij zijn vertrek uit Las Vegas waar zijn job erop zat, had zijn firma een vlucht geboekt met American Airline. Toen de vertrek tijd reeds verstreken was bemerkten de passagiers dat er iets niet inorde was met het toestel, uiteindelijk na verloop van enige tijd stonden reeds meerdere toestellen aan de grond.

Zijn bestemming was Saint-Louis en na 10 uren kon niemand hem garanderen dat hij zijn  bestemming tegen de avond nog zou bereiken.  Uiteindelijk is hij dan met de zelfde maatschappij naar Orlando vertrokken en dat was zijn volgende bestemming na Saint-Louis.  Na een nachtvlucht van ongeveer 4 uren is hij daar aangekomen. Bij aankomst in Orlando bleek zijn bagage nog verloren te zijn gegaan ook. Wat er allemaal kan gebeuren als het je daggetje niet is.

 Foto hier boven is een zicht van uit zijn hotelkamer op de stad Orlando enfin een klein stukje stad.