Blankenberge deel 1

Hallo beste bloglezers, na een onderbreking van een veertiental dagen wegens een deugddoend verlof aan zee zijn we weer van de partij. In februari tijdens een verblijf van vier dagen in Blankenberge hadden we een appartement vastgelegd aan de jachthaven in de hierboven vermelde stad.

Dit was de eerste maal dat we dit deden en we zouden dan wel zien hoe het ons beviel en ik kan het jullie alvast mededelen dat het wel de eerste keer was maar niet de laatste maal, want ons volgende verlof ligt al vast maar de datum vermeld ik jullie lekker niet.

Het vertrek geschiedde een dag vroeger, namelijk op 14 april want we konden een avond vroeger op het appartement en daarvoor dienden we tussen 16 en 18 uur de sleutel af te halen op het agentschap. Dat aanbod lieten we zeker en vast niet koud worden, hoe zou je zelf reageren.

Omstreeks 15 uur waren Anita en ikzelf reeds ter plekke en onze eerste schreden waren gericht op taverne Nord Sea dat we reeds kende van een vroeger bezoek aan die mooie badstad. In elk geval voor ik me aan een tafel nestelde, moest ik dringend helemaal van achter in de zaak zijn voor een sanitaire boodschap die zeker en vast niet kon wachten.

Enfin ik ga er nu niet verder over uitwijden, we hebben er een hapje gegeten en dan de sleutel gaan oppikken en dan wachte er mij een zware karwei, namelijk de auto uitladen. Ik was van de veronderstelling dat Anita dacht dat we voor twee maanden weg waren, maar nee alle gekheid op een stokje beter teveel dan tot de ontdekking komen dat er geen warme kleding voorhande was. Dat was het voor het eerste verslag na het verlof.

Gisteren hebben we geen show bijgewoont in de sporthal schijnpoort, want we hadden er gewoon de tijd niet meer voor. Namelijk we hadden bericht gekregen dat we een dag vroeger op het vakantie appartement konden en daar voor dienden we vandaag tussen 16 en 18 uur de sleutel op het bureel te komen afhalen. Anita was gisteren in alle staten van paraatheid om de valiezen in te pakken en de show moest dan maar wijken.

Alleen mijn maandag avond programma dat moest doorgaan en daarom was ik vrij gestelt van inpak karwei en kon rustig mijn programma voorbereiden.  De karwei was geklaart rond het middaguur en na het middag eten kon ik vrij beschikken.

Dat ik er gretig gebruik van heb gemaakt hebben jullie bemerkt op mijn blog, drie artikels zijn uit mijn geest ontsproten en dit is het laaste want het blog gaat 2 weken op non aktief. De groetjes van Anita en van uw nederige dienaar Francis.

Ze zeggen dat Amerika het aards paradijs is, staan jullie mij toe daar aan te twijfelen.  Als je bij horende  foto bekijkt en je vergelijkt dan Patrick zijnde belg van nationaliteit en zijn amerikaanse vriend, mense mense armoede troef als je het mij vraagt. Onze Piet Piraat zit beter in zijn vlees en met Piet Piraat bedoel ik natuurlijk niet Patrick maar wel de tv piraat hier in ons Vlaanderlandje op het scherm gebracht door studio 100.

Dit is mijn mening over dat mooie land ver over de oceaan.

Sinds enkele dagen heb ik een niet te stillen hongergevoel en daarbij een opdracht van de dokter om enkele kilo's te vermageren. Dat is moeilijk samen te combineren, maar ik ben van goede wil enfin ik zal wel moeten want waar blijf ik dino's halen om steaks vanaf te snijden. Jullie zien het op de bijgevoegde foto dat de laatste helemaal uitgebeend is, ik ga eventjes bij mijn vriend Barney Rubbles kijken of hij soms wat in voorraad heeft. 

Mijn zoektocht is dan toch beloont, mijn vriend Barney had er nog juist een formidable dino met pijl en boog geschoten en voor enkele goud korrels heb ik hem overgekocht en kan ik nog een tijdje voort. Hij had hem onder veel groene varens verstopt voor de voedselinspectie en de jachtopzieners, momenteel is de jacht niet open.

Als dat geen flauwe kul is dan weet ik het ook niet meer, ik denk dat de meeste bloggers aan mijn verstandige vermogens beginnen te twijfelen. Ik stop er mee en nog veel leesplezier op mijn blog.

Ik gun jullie een blik op mijn tweede woonst die ik door verhuurt heb aan Disneyland  Orlando, nu de kinderen allemaal het huis uit zijn werd het voor ons wat groot.  Het kwam te duur uit aan personeel en het is al zo moeilijk om het nog te vinden in de tijd van heden.

Genoeg gezeverd over iets dat jullie toch niet geloven.  Heden morgen iets later opgestaan na ons nachtleven van gisterenavond.  Het was ruim een uur dertig vooraleer we het bed indoken om van een verkwikkende slaap te genieten.

Na het ontbijt en de steeds wederkerende afwas, kon ik beginnen aan het samenstellen van mijn boeketje het zondagavond programma bij onze favoriete zender Radio Minerva.   Het was reeds laat dat ik eraan begon, maar ik had al de tijd van de wereld want in de namiddag hadden we toch niets  om handen. Om het vlugger te laten vooruit gaan nam ik de grote bekende namen en dan wist ik dat er niets fout kon lopen. Met een Nat king Cole, Jerry Vale, Doris Day en andere crooners, doe daar nog enkele grote orkesten bij en je zit op de goede golflengte bij je luisteraars.

Toen het programma gemaakt was en we gegeten hadden was Tom Boonen al aan zijn zegetocht bezig maar hij wist het toen zelf nog niet, hij kon er toen alleen nog maar van dromen.  Als ze met zijn drie bij elkaar bleven was hij natuurlijk de snelste in de spurt, maar ja dat zijn gissingen en die komen niet altijd uit.  Enfin eind goed al goed en alle Belgen ginder in Rijsel aanwezig gingen uit de bol en later op de avond ook in Balen in het supporterslokaal.

Rond 17 uur zijn we start klaar voor vertrek naar Lier. We werden verwacht om 18 uur in de Mechelse steenweg 233, ik veronderstel dat dit geen noemenswaardige problemen kan geven om de weg te vinden, maar met mij weet je dat toch maar nooit.

Maar neen alles verliep perfect van Schoten over Boechout en dan de Antwerpse steenweg recht naar Lier en  voor het inrijden van de stad rechts de N14 op, over de spoorlijn tot aan de eerstvolgende verkeerslichten terug rechts en op de linkerhand stond de kerk onbevlekt ontvangenis en daar in het zaaltje was het feestje.

Er waren 96 genodigden die bij binnenkomst een drankje aangeboden kregen en voor ons beide was het probleem dat we niemand kende, enkel de man aan de keyboards die kende we. Patrick verzorgde er de muziek en hij was vergezeld door zijn bompa, ons ook gekent. Daar hebben we tijdens de receptie lang mee gebabbeld.

Ik ga nu niet alles vermelden wat er allemaal te eten was, warm en koud buffet à volonté en overgoten met meer dan voldoende drank. De bereiding was prima er viel niets op af te keuren. 

Tussen het buffet en de dessert was er een show met vooreerst de zangeres Liz Larsen en daarna een traverstieten optreden en dit werd herhaalt na het dessert en dan was het de beurt aan Patrick de Deken aan het orgel en het feestje ging duren tot de vroege uurtjes, maar wij waren vroeger weg want er wachte mij de zondag nog een werkje, waar ik een heldere kop moest voor hebben.

Het is alweer zaterdag, we hebben een nieuw weekend voor de boeg en omdat we hedenavond uitgenodigt zijn bij Viviane en Ronnie moet ons Anita tegen half twaalf naar de kapper om het haar te soigneren. Zo zit een vrouw nu eenmaal in elkaar en gelukkig maar.

Omstreeks kwart voor een is ze terug thuis, ik had ondertussen de tafel gedekt en alles stond klaar om een boterhammetje te nuttigen. Ik had voorgesteld om geen middag boterhammetje te eten en met grote honger naar dat feestje te gaan, maar dat pakte natuurlijk niet.  Het was bij ons precies een vergadering van de verenigde naties, Anita stelde dadelijk haar vetorecht en het voorstel werd van de tafel geveegd.

Na het eten eventjes platte rust want we hadden nog tijd zat(niet in de betekenis van dronken) en na een slaapje van een half uurtje had ik nog de tijd om mijn blog bij te werken. Dan was het moment aangebroken om groot toilet te maken, bij mij was dat vlugger gedaan dan bij Anita. Daarvoor is ze dan ook gezegend met haar vrouw zijn, pasop je hoort mij geen kwaai woord zeggen over het zwakke geslacht.

God heeft ze op aarde gezet en wij mannen moeten het er mee doen in goede en slechte tijden. Ik ga er mee stoppen, want anders krijg ik nog een banner over mij zoals ze dat in de chat doen. Het verslag van het feestje is voor later.

Gek volkje die Amerikanen zo maar een limousine boven de toog zetten in een kroeg, wie haalt zo iets in zijn hersenen. Beter dit dan alweer een oorlog te ontketenen, hiermee kunnen we nog lachen. 

Het meeste werk had Anita gisteren reeds gedaan, zodat ik alleen nog met de stofzuiger moest rondlopen en dan was alles alweer geklonken. Ik moest vandaag op twee maandelijkse bloeddruk kontrole en dat was voorzien voor heden namiddag.

Ik dacht bij me zelve (dat doe ik regelmatig) maak van de gelegenheid gebruik om langs de garage te rijden voor een nieuw stoplicht lampje te laten plaatsen. Normaal rijd ik met de auto naar het eindpunt van tram 10 en neem daar de tram om naar de dokter te gaan.

Nu dus met de wagen van Schoten naar Borgerhout. Heb ik daar spijt van gehad mensenlief, was dat een blunder van mijnertwege. Kom ik aan de garage, is die toch gesloten wegens verlof zeker. Als ik jullie nu vertel dat vanaf het sportpaleis in Deurne het stapvoets rijden was tot aan de Turnhoutsebaan in Borgerhout. Om zot van te worden (ben ik al wel langer moet je niet op letten)

Gelukkig was daardoor mijn bloeddruk niet gestegen en voor de rest was alles prima en kan ik er weer 2 maanden tegen . Als beloning trakteerde Anita met een lekker etentje bij "Joy King" het bekende Chinees restaurant hier in Schoten. Ik ga niet uitweiden wat we besteld hadden, ik wil jullie het hart niet waterachtig maken. Maar het was heel! lekker.  Stop.

De bijgaande foto toont jullie de Elvis Presley kamer in het plaatselijke Hard Rock Café.  Waar men een pintje kan drinken en ook een hapje eten.

Patrick op de koffie bij de familie Simpsons in hun eigen tehuis in Orlando. Als Patrick een pretpark of dierenpark ergens heeft ontdekt is hij met geen stokken meer te houden. Ook hier in Europa denk ik dat hij ze allemaal kent en er al heel veel bezocht heeft. Iedere mens heeft zijn specifieke hobby's. Hij heeft dankzij zijn werk de kans wereldwijd pretparken te bezoeken en als je ergens voor 2 of 3 weken moet blijven, heb je ook je recht op de 2 vrije dagen per week en wat kun je dan al anders doen, de kans grijpen en dat doen wat je graag doet.

Het is niet alleen op de luchthaven van Zaventem dat er soms lange wachttijden zijn, ook in de States bestaan die toestanden zeker na die bewuste 11 september in het begin van de 21ste eeuw. 

Dit is het relaas van ons familielid die voor zijn werk in de verenigde staten van Amerika is. Bij zijn vertrek uit Las Vegas waar zijn job erop zat, had zijn firma een vlucht geboekt met American Airline. Toen de vertrek tijd reeds verstreken was bemerkten de passagiers dat er iets niet inorde was met het toestel, uiteindelijk na verloop van enige tijd stonden reeds meerdere toestellen aan de grond.

Zijn bestemming was Saint-Louis en na 10 uren kon niemand hem garanderen dat hij zijn  bestemming tegen de avond nog zou bereiken.  Uiteindelijk is hij dan met de zelfde maatschappij naar Orlando vertrokken en dat was zijn volgende bestemming na Saint-Louis.  Na een nachtvlucht van ongeveer 4 uren is hij daar aangekomen. Bij aankomst in Orlando bleek zijn bagage nog verloren te zijn gegaan ook. Wat er allemaal kan gebeuren als het je daggetje niet is.

 Foto hier boven is een zicht van uit zijn hotelkamer op de stad Orlando enfin een klein stukje stad.

Tijdens Patrick's vlucht van Fort Worth naar Las Vegas kon hij deze mooie opname maken vanuit het vliegtuig en helemaal in de diepte bemerkt men de Hoverdam.

Het zag er weer veel belovend uit met het weer en de auto mocht dan uit de garage komen, want de dag hiervoor heeft het me water en bloed gekost om hem proper te krijgen. Enkele boodschappen moesten er gedaan worden vandaag. Met het vooruitzicht van twee weken vacantie volgende week was er niet veel nodig in het huishouden, juist het hoogst nodige en dan terug naar huis.

Na de middag bleven we lekker thuis, want Anita moest het stof nog afnemen in plaats van morgen vrijdag en ik had het goede voornemen om een kwartiertje op de hometrainer te trappen want ik krijg mijn gewicht slecht onder controle. Het was alweer een tijdje geleden dat ik dat toestel nog gebruikt had, een kwartiertje was ruimschoots voldoende.

We kregen 's avonds nog bezoek van dochter en schoonzoon.  De schoolfoto's van de twee benjamins waren klaar en Anita mocht er natuurlijk van elk een kiezen en ook een  gemeenschappelijke en bij een babbel en een drankje is een uur zo voorbij.

Toen ik dinsdag na gebruik de auto in de garagebox parkeerde, bemerkte ik opeens hoe vuil mijn karretje wel was en werd ik rood van schaamte. Gelukkig was er niemand in de buurt die dat bemerkte en ik vol goede voornemens zou daar morgenvroeg iets gaan aan doen, zeker weten beloofd op mijn kommuniezieltje. Ik kan dat gerust beloven heb mijn kommunie toch niet gedaan.

Toen ik de woensdagmorgen wakker werd was mijn eerste gedachte, ik moet mijn auto gaan wassen en ik deed direckt mijn ogen terug toe. Nee nee nu zonder gekheid, het is mijn ding wel niet maar zoals hij er nu uitziet dat kan niet langer, ik heb ook mijn schaamte gevoelens.

Ik was zo vol goede voornemens dat de afwas al gedaan was vooraleer Anita wakker was.  Dat was straffe kost hé!.  Na het ontbijt enkele stukken van een euro bij elkaar gezocht en dan op weg naar de"self carwash".  Want in de garage boxen is nog geen water voorzien het komt er nog wel maarja Parijs en Rome zijn ook niet op dezelfde dag gebouwd.

Maar niet ver van ons vandaan kun je uw wagen zelf kuisen en toen hij gezeemd en vanbinnen gestofzuigt was, mense mense wat was ik fier op mijn wagentje.  Toen ik terug aan de garagebox kwam reed ik hem binnen en deed de poort toe om toch maar geen stof op mijn blinkend karretje te krijgen. Zo zit ik nu eenmaal in elkaar, als ik toch eens iets doe dan doe ik het goed, kan er ook niet aan doen.

De foto hier boven is Venetië in Las Vegas en de blauwe lucht is niet echt,  geschildert op de zoldering.

Goede Raad.

De bliksem slaat vaak in op het hoogste punt in een landschap, Vooral als dat een spitse vorm heeft en van metaal is gemaakt.  De veiligste plaats tijdens een onweer is dan ook zo ver mogelijk weg van het hoogste punt.  Ga zeker nooit onder een boom schuilen.  De beste plaats is in de auto of een gebouw.  Als daar geen mogelijkheid toe is, maak je dan zo klein mogelijk door op je hurken te gaan zitten met je voeten bij elkaar en je hoofd zo diep mogelijk naar beneden.  Houd het contact met de aarde zo klein mogelijk.  Blijf minstens drie meter uit de buurt van metalen masten en afrasteringen.

Nog een laatste blik op het hotel MGM Grant, namelijk de inkomhal en de  gouden leeuw is het herkenningsicoon van het hotel.  Ieder hotel is tevens een casino, men kan er ook geweldige shows bijwonen met meestal grote artiesten op het podium. Zoals onderandere  Tony Bennett, Shirley Bassey enz.  Frank Sinatra was er vroeger ook kind aan huis.

We sluiten het hoofdstuk Las Vegas af en schakelen over op een meer normaal leven, het  alledaagse leven van Francis en Anita in een  wereld zonder glitter en glamoer.

Dinsdagmorgen kwart voor elf,  twee wekelijkse afspraak bij Anita's kinesist en het wou weer eens lukken in de Jozef Hendrichxstraat waren weer werken aan de gang, we moesten eventjes omrijden.  Om het wachten te ver aangenamen eventjes een krant wezen kopen, want op een wachttijd van driekwart uur moet ik toch rekenen.

De auto stond in de zonnekant en het was lekker in de wagen, moest gelijk het raam openen en even na half twaalf zag ik ze verschijnen en wij terug naar huis.  Omdat we de maandag bijna gans de dag waren weggeweest, verkoos Anita om de rest van de dag thuis te blijven. Dat kwam goed uit dan kon ik naar de kapper want zaterdag eerst komende moeten we naar het verjaardagsfeestje van Viviane. Samen met haar Ronny zijn dat vrienden van ons en ik moet er toch een beetje goed voorkomen zeker.

Gelukkig niet te veel volk bij de kapper, eigenlijk zat er één man in de kapperszetel en na enkele minuten was het reeds aan mij.  Kopje laten wassen en een beetje bij knippen en klaar is kees, eigenlijk een stomme uitdrukking hé. Kees is niet klaar maar ik Francis is klaar.

Na het avondeten nog wat televie gekeken naar "De kinderen van de Windt" en verder gelezen in mijn boek en het was weer middernacht toen we ons te rusten begaven.

Nog een beeld uit Las Vegas. Dit is een algemeen buitenzicht van het hotel waarin Patrick twee nachtjes heeft verbleven op kosten van de firma waarvoor hij een opdracht moest uitvoeren.  Ik denk dat al deze glitter in een totaal beeld alles behalve mooie is.

Het is nu eenmaal een gokstad die uit het woestijnzand  is verrezen en enkel dient om de toeristen het geld uit zijn zakken te laten verdwijnen.  Het is misschien de moeite waard het eenmaal te mogen aanschouwen en het dan zosnel mogelijk te vergeten.  Bij mij is het zeker geen must om er geweest te zijn, geef mij maar een verblijf aan onze eigen kust met of zonder zon.

Ik ga dit dagboek verslag maar even afsluiten, want ik heb nog iets anders te doen.  Ik mag niet vergeten om onze belevenissen van dinsdag nog te schrijven.

Tijdens het tweede optreden kregen we een trio Anne Mie, Chris Gils en Patrick Hiketick, hij was de derde stem en tevens organist van het trio.

Zij begonnen met het bekende nummer van Louis Prima "Buona Sera Signorina " maar dan wel drie stemmig, ik moet zeggen prima gedaan maar ik dacht bij me zelve als dat maar aanvaart wordt.  Er waren liedjes bij die ze zonder muziek brachten en ja dat is een muziekstijl die de luisteraars hier in de zaal  Schijnpoort niet gewoon zijn.

Na zo'n twintig minuten begon je het geroesemoes in de zaal al te horen en ik vind dat spijtig want uit eindelijk deden de drie artiesten hun best en was het klasse wat ze brachten.  Mademoiselle de Paris vond ik dan wel heel mooie gebracht in drie stemmen, daar heb ik echt van genoten.  Wat ik ook fantastisch vond het nummer dat Patrick alleen vertolkte namelijk "The fly of the bumble bee", de muziek op het orgel en dan het speciale geluid dat hij voortbracht met zijn stem ongelovelijk.

Na de pauze begonnen ze met "vluchten kan niet meer"van het duo Frans Halsema en Jenny Arean, ook een prachtige vertolking.  Zo ging het verder  en enkele medley's waren meer dan de moeite van het luisteren waard.  Soms wat langdradig maar het was klasse maar niet voor het publiek dat van evergreens houdt.  Dat was het voor maandag 7 april.

De eerste artiest die mocht opdraven was Roy Miner en de Roy was geen onbekende voor het grootste gedeelte van de aanwezigen en dat is goed, dan weet iedereen wat vlees er in de kuip is. Roy is wel één  van de betere zangers en weet zijn ding wel te verkopen.

Hij opende zijn eerste gedeelte met "Hello my friend" en hij zat hiermede al dadelijk op de goede golflengte, maar spijtig genoeg de klank van het muziek schijfje dat hem begeleide was te zwak. gelukkig is hij vakman genoeg om dat op te vangen zonder dat de meeste aanwezigen het merkten.

Het euvel was vlug verholpen en nu kwam de muziek er krachtiger door en met Quando quando was alles in kannen en kruiken. Om hier alle gebrachte nummertjes te vermelden zou ons te ver leiden. Zij gelooft in mij van André Hazes was er ook bij, eigenlijk is dat een heel klassiek lied en iedere zanger die zich zelf respecteert brengt deze kaskraker.

Het mooie nummer She geschreven en ook op plaat gezet door Charles Aznavour bracht onze Roy ook nog voor ons enfin zijn twee optredens  vandaag waren geslaagd te noemen.

Hier op de foto het Hard Rock cafe in Las Vegas, de foto werd rechtstreeks doorgemaild vanuit Las Vegas door Patrick die daar vertoefd voor zijn werk. Ongelofelijk wat een glitter en glamoer daar tentoon wordt gesteld.

Voorlopig genoeg over gokstad Las Vegas en nu naar ons dagdagelijks leven.  De maandag is showdag voor ons maar niet zoals hier boven wordt getoont.  Aller eerst natuurlijk een programma samenstellen voor heden avond, want dat is een wekelijks wederkerende bezigheid daar kunnen we niet onderuit.  Ik kan moeilijk mijn luisteraars in de kou laten staan, ik verdien er wel niets aan maar een hobby is een hobby.

Het weer deed het beste verhopen en Anita was al aan 't zeggen dat ze haar winterjas ging thuis laten, maar nog geen uur later viel er een formidable natte sneeuwbui en ze veranderde snel van mening. Na het middagnieuws op televie was ze helemaal van gedacht veranderd en toen we vertrokken had ze haar winterjas wel degelijk aan en ook gesloten schoenen.

UIteindelijk waren we aangeland in de sporthal Schijnpoort en wat belangstelling viel het allemaal wel mee, want er was een onbekende factor in de bezetting. Anne mie Gils(commissaris in zone stad) uitgezonden bij vtm,  kenden de mensen niet als zangeres.  Zij vormde een trio met haar zuster Chris en aan het orgel Patrick Hiketick.

De enige bekende was Roy Miner, maar meer hierover een volgende verslag.