Woensdag 09-04-08.

Goede Raad.

De bliksem slaat vaak in op het hoogste punt in een landschap, Vooral als dat een spitse vorm heeft en van metaal is gemaakt.  De veiligste plaats tijdens een onweer is dan ook zo ver mogelijk weg van het hoogste punt.  Ga zeker nooit onder een boom schuilen.  De beste plaats is in de auto of een gebouw.  Als daar geen mogelijkheid toe is, maak je dan zo klein mogelijk door op je hurken te gaan zitten met je voeten bij elkaar en je hoofd zo diep mogelijk naar beneden.  Houd het contact met de aarde zo klein mogelijk.  Blijf minstens drie meter uit de buurt van metalen masten en afrasteringen.

Nog een laatste blik op het hotel MGM Grant, namelijk de inkomhal en de  gouden leeuw is het herkenningsicoon van het hotel.  Ieder hotel is tevens een casino, men kan er ook geweldige shows bijwonen met meestal grote artiesten op het podium. Zoals onderandere  Tony Bennett, Shirley Bassey enz.  Frank Sinatra was er vroeger ook kind aan huis.

We sluiten het hoofdstuk Las Vegas af en schakelen over op een meer normaal leven, het  alledaagse leven van Francis en Anita in een  wereld zonder glitter en glamoer.

Dinsdagmorgen kwart voor elf,  twee wekelijkse afspraak bij Anita's kinesist en het wou weer eens lukken in de Jozef Hendrichxstraat waren weer werken aan de gang, we moesten eventjes omrijden.  Om het wachten te ver aangenamen eventjes een krant wezen kopen, want op een wachttijd van driekwart uur moet ik toch rekenen.

De auto stond in de zonnekant en het was lekker in de wagen, moest gelijk het raam openen en even na half twaalf zag ik ze verschijnen en wij terug naar huis.  Omdat we de maandag bijna gans de dag waren weggeweest, verkoos Anita om de rest van de dag thuis te blijven. Dat kwam goed uit dan kon ik naar de kapper want zaterdag eerst komende moeten we naar het verjaardagsfeestje van Viviane. Samen met haar Ronny zijn dat vrienden van ons en ik moet er toch een beetje goed voorkomen zeker.

Gelukkig niet te veel volk bij de kapper, eigenlijk zat er één man in de kapperszetel en na enkele minuten was het reeds aan mij.  Kopje laten wassen en een beetje bij knippen en klaar is kees, eigenlijk een stomme uitdrukking hé. Kees is niet klaar maar ik Francis is klaar.

Na het avondeten nog wat televie gekeken naar "De kinderen van de Windt" en verder gelezen in mijn boek en het was weer middernacht toen we ons te rusten begaven.

Nog een beeld uit Las Vegas. Dit is een algemeen buitenzicht van het hotel waarin Patrick twee nachtjes heeft verbleven op kosten van de firma waarvoor hij een opdracht moest uitvoeren.  Ik denk dat al deze glitter in een totaal beeld alles behalve mooie is.

Het is nu eenmaal een gokstad die uit het woestijnzand  is verrezen en enkel dient om de toeristen het geld uit zijn zakken te laten verdwijnen.  Het is misschien de moeite waard het eenmaal te mogen aanschouwen en het dan zosnel mogelijk te vergeten.  Bij mij is het zeker geen must om er geweest te zijn, geef mij maar een verblijf aan onze eigen kust met of zonder zon.

Ik ga dit dagboek verslag maar even afsluiten, want ik heb nog iets anders te doen.  Ik mag niet vergeten om onze belevenissen van dinsdag nog te schrijven.

Tijdens het tweede optreden kregen we een trio Anne Mie, Chris Gils en Patrick Hiketick, hij was de derde stem en tevens organist van het trio.

Zij begonnen met het bekende nummer van Louis Prima "Buona Sera Signorina " maar dan wel drie stemmig, ik moet zeggen prima gedaan maar ik dacht bij me zelve als dat maar aanvaart wordt.  Er waren liedjes bij die ze zonder muziek brachten en ja dat is een muziekstijl die de luisteraars hier in de zaal  Schijnpoort niet gewoon zijn.

Na zo'n twintig minuten begon je het geroesemoes in de zaal al te horen en ik vind dat spijtig want uit eindelijk deden de drie artiesten hun best en was het klasse wat ze brachten.  Mademoiselle de Paris vond ik dan wel heel mooie gebracht in drie stemmen, daar heb ik echt van genoten.  Wat ik ook fantastisch vond het nummer dat Patrick alleen vertolkte namelijk "The fly of the bumble bee", de muziek op het orgel en dan het speciale geluid dat hij voortbracht met zijn stem ongelovelijk.

Na de pauze begonnen ze met "vluchten kan niet meer"van het duo Frans Halsema en Jenny Arean, ook een prachtige vertolking.  Zo ging het verder  en enkele medley's waren meer dan de moeite van het luisteren waard.  Soms wat langdradig maar het was klasse maar niet voor het publiek dat van evergreens houdt.  Dat was het voor maandag 7 april.

De eerste artiest die mocht opdraven was Roy Miner en de Roy was geen onbekende voor het grootste gedeelte van de aanwezigen en dat is goed, dan weet iedereen wat vlees er in de kuip is. Roy is wel één  van de betere zangers en weet zijn ding wel te verkopen.

Hij opende zijn eerste gedeelte met "Hello my friend" en hij zat hiermede al dadelijk op de goede golflengte, maar spijtig genoeg de klank van het muziek schijfje dat hem begeleide was te zwak. gelukkig is hij vakman genoeg om dat op te vangen zonder dat de meeste aanwezigen het merkten.

Het euvel was vlug verholpen en nu kwam de muziek er krachtiger door en met Quando quando was alles in kannen en kruiken. Om hier alle gebrachte nummertjes te vermelden zou ons te ver leiden. Zij gelooft in mij van André Hazes was er ook bij, eigenlijk is dat een heel klassiek lied en iedere zanger die zich zelf respecteert brengt deze kaskraker.

Het mooie nummer She geschreven en ook op plaat gezet door Charles Aznavour bracht onze Roy ook nog voor ons enfin zijn twee optredens  vandaag waren geslaagd te noemen.

Hier op de foto het Hard Rock cafe in Las Vegas, de foto werd rechtstreeks doorgemaild vanuit Las Vegas door Patrick die daar vertoefd voor zijn werk. Ongelofelijk wat een glitter en glamoer daar tentoon wordt gesteld.

Voorlopig genoeg over gokstad Las Vegas en nu naar ons dagdagelijks leven.  De maandag is showdag voor ons maar niet zoals hier boven wordt getoont.  Aller eerst natuurlijk een programma samenstellen voor heden avond, want dat is een wekelijks wederkerende bezigheid daar kunnen we niet onderuit.  Ik kan moeilijk mijn luisteraars in de kou laten staan, ik verdien er wel niets aan maar een hobby is een hobby.

Het weer deed het beste verhopen en Anita was al aan 't zeggen dat ze haar winterjas ging thuis laten, maar nog geen uur later viel er een formidable natte sneeuwbui en ze veranderde snel van mening. Na het middagnieuws op televie was ze helemaal van gedacht veranderd en toen we vertrokken had ze haar winterjas wel degelijk aan en ook gesloten schoenen.

UIteindelijk waren we aangeland in de sporthal Schijnpoort en wat belangstelling viel het allemaal wel mee, want er was een onbekende factor in de bezetting. Anne mie Gils(commissaris in zone stad) uitgezonden bij vtm,  kenden de mensen niet als zangeres.  Zij vormde een trio met haar zuster Chris en aan het orgel Patrick Hiketick.

De enige bekende was Roy Miner, maar meer hierover een volgende verslag. 

Heden morgen toen ik mijn mailbox opende, zat er een rechtzettings bericht in mijn mailbox,  komende uit de States.  Betreft blunders door mij gemaakt in het eerste artikel, het betreft  artikel dat vergezeld gaat met de foto van die runderen de zogenaamde "Chisholm trail uit 1876".

Ik had namelijk geschreven dat Texas de grootste staat van Amerika is en dat blijkt Alaska te zijn en mijn tweede fout die ik maakte.  Dallas is niet de hoofdstad van Texas maar wel Austin, Dallas is wel de grootste stad van de " Lonestarr State". Het is wel gezellig dat iemand een oogje in 't zeil houdt en je behoed voor ernstige vergissingen.

Ik moet eerlijk toegeven aardrijkskunde was niet bepaalt mijn lievelingsvak, ik hield meer van zwaardere vakken zoals o.a vakantiekunde, daarin was ik een crack niet te kloppen.

Oh! ja wat Patrick ook nog melde is het volgende, George W Busch zijn wieg stond in Austin en zijn papflesje slurpte hij daar leeg. Ik weet wel niet of dit wereldschokkend nieuws is, als het jullie  niet interesseert dan beschouw je deze zin maar als ongeschreven.

Dit was al het nieuws uit Texas van onze correspondent ter plaatsen en van het thuisfront weinig of geen nieuws.  Het programma voor hedenavond zit in elkaar en de ronde van Vlaanderen is volop bezig, maar nog teveel kilometers te doen om nu al te kijken.

Hoe is onze dagindeling vandaag verlopen, na het ontbijt moesten we de dag van gisteren inlopen. Gisteren hadden we de vrijdag kuisbeurt moeten laten vallen, ik moest inkopen doen en Anita had een afspraak met haar kapper.  Zodoende kwam er van opkuisen niet veel in huis.

Van de nood dan maar een deugd maken en vandaag de handen uit de mouw steken, het appartement op zaterdag een beurt geven en ze zeggen altijd waar een wil is er een weg is.  Een waarheid als een koe en kort na het middaguur was alles in kannen en kruiken, zo vuil was onze woonst nu ook weer niet.

Ik had nog royaal de tijd om enkele extra berichten te schrijven, eigenlijk is mijn inspiratie nu al uitgeput.  Ik heb zojuist een lekkere maaltijd in mijn kast geslagen en kan er weeral tegen tot morgenvroeg.

De avond zal ingevult worden met televie kijken en als het aanbod te gering is dan heb ik nog altijd een goed boek om te lezen.  Vervelen zal ik me zeker en vast niet doen en voor al mijn bloglezers een prettige avond nog en een gezellige zondag, er wordt wel niet veel zon verwacht morgen,maar er is nog altijd de ronde van Vlaanderen morgen, als het weer werkelijk te slecht moest zijn.

 

Ditmaal een beeld van de muziek academie eveneens in Fort Worth en doorgemaild door onze Patrick die voor zijn job in de states is. Ik denk dat we morgen of de dag nadien beelden uit Las Vegas zullen mogen verwachten.
Ik laat het wel op mijn blog verschijnen en kunnen jullie meegenieten.

Hier juist naast een foto uit Fort Worth  niet ver van de hoofdstad Dallas in Texas, de grootste staat van heel Amerika. Het stelt de grote trek van runderen voor, op weg naar een spoorweg kruispunt om alzo te worden verzonden naar het noorden om ze te slachten. Het beeldhouwwerk is gewoon prachtig gedaan .

De foto's zijn een twee uur geleden op mijn E-mailadres toegekomen vanuit de States en verstuurt door Patrick de zoon van Leo (mijn schoonbroer).  Waar de techniek allemaal voor staat. Voor de jeugd lijkt dat allemaal normaal te zijn, maar voor mij 65 plusser is dat nog steeds een klein mirackel.

Het beeldhouwwerk is de bekende "Chisholm Trail" uit 1876, er is ook een oude cowboysong die over dit gebeuren handelt, als je daarbij stilstaat dat de indianen hier voor bijna helemaal uitgeroeid zijn geworden.  Alleen omdat ze de verovering van the" Wild West" in de weg stonden, mensen wat waren wij blanken toch moordenaars en ons laten geloven dat de rode de wilden waren.

Mijn eerste job na het ontwaken, de drie rode vuilbakken van de rest afval binnen zetten en uitwassen wat een mens toch allemaal moet doen voor zijn medemens en om later in de hemel te komen. Voor mijn lieve buurdames doe ik dat graag, zeker weten.

Na het ontbijt en de daarbij horende afwas had ik besloten om alleen naar de supermarkt te gaan omdat Anita een afspraak had met haar kapper. Het haar was een beetje te lang geworden en een kleur spoeling was noodzakelijk en de afspraak 12 uur.

Omdat we kortelings in verlof vertrekken was er niet veel nodig uit de supermarkt en ik kon dat gemakkelijk alleen aan. Anita heeft me een lijstje meegegeven met alle benodigdheden en als ik iets zag liggen dat we konden gebruiken mocht ik het meebrengen.

Anita was omstreeks 14 uur terug van de kapper, net op tijd voor onze jarige kleindochter Hilde te verwelkomen. Haar verjaardagsgeschenk lag hier nog en we weten hoe kinderen zijn hebben is hebben en krijgen de kunst. Anita had voor haar een Mega Mindy kostuum gekocht en ik denk wel dat ze tevreden was, ze heeft het aangedaan en is er zo mee naar huis gegaan.

Later in de namiddag kwam Kelly met haar andere bomma ook nog binnen geduikeld, Kelly is de oudere zuster van Hilde. Kelly was jarig geweest op 30 maart maar toen was ze bij haar bomma langs vaderskant en zo doende had ze haar cadeau ook nog niet gekregen. Ik heb haar maar geld gegeven dan kan ze zelf iets kiezen naar haar zin.

Ik hoop dat jullie de familie verhouding hebt verstaan en iedereen vertrok rond om tien na zes.  Gelukkig was ons eten snel klaar, de kip was warm op een viertal minuten in de micro-golf oven en de petatjes waren al voorgebakken en op enkele minuten tijd waren we aan 't eten. Dat was het voor vandaag. Ik weet niet of het wat is heden avond op de tv, anders lezen we maar wat.

Nog eventjes terug de draad opnemen van woensdagavond, ik vond de kwaliteit van sterren op de dansvloer veel minder dan de twee vorige jaargangen. Ik weet het was nog maar de eerste uitzending van de nieuwste reeks, maar er was eigenlijk geen enkele danskoppel waarvan men kon zeggen die heeft het.

Enfin we zullen wel zien wat het wordt anders de knop om, eruit met de geit. Vanmorgen was er nu niet bepaalt denderend nieuws te melden, i'm sorry ik vergeet die kleine heks het petekind van Anita haar verjaardagdag te vermelden. Bijna een onvergevelijke blunder gemaakt "mea culpa" maar ik heb of beter gezegd Anita heeft haar opgebelt om haar een gelukkige verjaardag te wensen.Het heeft ons wel drie telefoontjes gekost vooraleer we ze aan de lijn hadden,die luie slaapkop.

De morgen is probleemloos voorbij gegaan dus geen nieuws van het westelijk front. Na de middag een bezoek door Anita aan haar dermateloog in Brasschaat en al haar huidklachten waren verleden tijd, dus geen bezoeken meer aan die dokter en liefst ook aan geen andere dokters.

Vanuit de Klina reden we direkt naar Merksem om er enkele inkopen te doen zoals onder andere vlees en ook nog groenten. Alles ligt daar zo wat bij elkaar in winkelcentrum "de winkelstap"en ook als je uitstapt krijg je de geur van vers gebraden kip in je edel reukorgaan en daar kan ik niet aan weerstaan. Een kip met gebakken petatjes staat ons te wachten op vrijdagavond en daar sla en tomaten bij. Jongens jongens geef dat lekkers niet aan de varkens die zeggen zeker en vast geen neen.

Vooraleer we huiswaarts keren nog eventjes in de Butterfly binnen voor een potje koffie met een versnapering, want iedereen moet leven en dat is goed voor de economie. Ik en Anita zijn heel sociaal voelend. Genoeg met ons eigen op te hemelen, het word tijd om huiswaarts te keren en ik denk niet dat we er nog veel eten in onze maag krijgen genoeg is genoeg.

Dinsdagavond trok ik een schuif met paperassen open en kwam tot de ontdekking dat ik vergeten was om mijn jaarlijks bloedonderzoek te laten verrichten. Volgende week moet ik naar de huisarts, ja dan zit er niets anders op dan woensdag morgen vroeg op te staan en zonder eten of drinken naar het labo te rijden en zeker niet vergeten een urinestaal mee te nemen.  

Kort na acht uur was ik in Merksem en gelukkig waren er nog maar enkele mensen aanwezig en de verpleegsters waren al volop bezig met bloedafname. Het zou hier niet lang duren voor het aan miin beurt was. Om tien minuten over half negen was ik alweer thuis.

Anita had de tafel al gedekt enkele minuten later zaten wij aan de ontbijttafel voor het klassiek ochtend ontbijt, twee stukjes cake met thee. De afwas deden we met zijn tweetjes en aangezien ik reeds gelaarst en gespoort was stond ik al vlug klaar.Want wij vertrekken omstreeks 11 uur naar het shoppings centrum in Wijnegem.

Wij vertrekken graag vroeg om de grote drukte te vermijden en gemakkelijk een plaats te vinden om te parkeren. We hadden eigenlijk niet veel nodig enkel sportieve zomerschoenen voor ons beide en zoals het mannen betaamt had ik gauw mijn keuze gemaakt. Maar voor Anita dat was een ander paar mouwen en uiteindelijk had ik schoenen en zij niet.

Toen we de Fnac passeerde kon ik de verleiding niet weerstaan om er enkele nieuwe cdtjes aan te schaffen. Met het kiezen had ik wel wat tijd nodig en ondertussen wandelde Anita wat verder. Uiteindelijk was zij al terug voor ik gekozen had en zat zij voor de winkel op een bank, maarja er was toch zo ontzettend veel keuze en dan word het moeilijk om kiezen.

Dan nog een snackje met een tas koffie om het shoppingsgenot te vervolledigen en dan richting Schoten onze thuisbasis.

Gisteren was het de eerste april, niemand heeft mij kunnen vangen want ik was op mijn hoede. De avond tevoren na thuiskomst van de radio hebben we nog een tijdje zitten nakaarten over het programma, wat de reden kon geweest zijn dat we abnormaal weinig telefoontjes hebben gehad.

Want in de maandaguitzending van één om terug te horen krijgen we normaal meer telefoons. De luisteraars kunnen dan kiezen tussen drie artiesten waarvan er eentje de volgende uitzending mag terug komen. Daarvoor kunnen ze dan bellen om hun favoriete zanger voor te dragen en normaal heeft Anita vanaf half negen tot kwart voor tien ruim haar handen vol. De volgende week beter zeker en ik mag niet zo gauw panikeren, Anita heeft dat al zo dikwijls gezegd.

In de voormiddag heb ik nog vlug de stofzuiger in de hand genomen want op de mat lagen nogal wat kruimels en toen ik goed en wel bezig was, ging de bel en hoorde ik Anita zeggen kom maar naar boven. Ons Carine met twee van onze kleinzonen Kenjiro en Kenzo kwamen het appartement binnen en dat had ik niet verwacht want ik waande ze op de camping.

Dat was natuurlijk een reden om te stoppen met stofzuigeren en bij een koffie en een koekje eens lekker babbelen en de twee uurtjes zijn zo voorbij gevlogen en ik hoop dat ze geen parkeerboete heeft opgelopen toen ze terug bij haar auto kwam.

Wij hebben zelf niet buiten geweest en hebben er een gezellige luie dag van gemaakt, dat mag wel eens, de boog moet niet altijd gespannen staan anders breekt de pees. Morgenvroeg brengen we een bezoek aan het shoppingscentrum in Wijnegem.

Hier komt de hoofdakte van de namiddag namelijk Meurice Dean en voor hen die deze man nog niet kennen. Meurice is van geboorte Limburger en het is misschien daarom dat hij zogoed kan zingen(joke). Hij heeft de meeste jaren van zijn loopbaan als zanger in de Verenigde Staten vertoeft en dit met zijn vrouwtje eveneens een artieste.Ze trad op onder de naam Annie Anderson.

Jullie begrijpen wel dat beide namen artiestennamen zijn. Annie is moeten stoppen wegens gezondheids perikelen. Meurice treedt nog altijd regelmatig op. Volgende week is hij aan het werk in het sportpaleis van Antwerpen tijdens het programma "Houden van".

Nu terug naar onze show in de sporthal. Onder daverend applaus kwam hij op na zijn aankondiging door Romain Callé. Hij startte met een vlaamstallig nummer van Garry Hagger "Het mooiste moment", om te vervolgen met "Een woord van liefde". Toen schakelde hij over op het Engelse lied of beter gezegt het Amerikaanse lied namelijk "Ol' man river" een meesterwerk van de zwarte Paul Robison. Het lied handelt volledig over de slavenhandel in de States.

Hij kan het niet wegsteken dat hij een voorliefde heeft voor het oeuvre van Frank Sinatra en het eerste lied van Old Bleu eyes was "You make me feel so young" en er volgenden nog enkele andere. Hij besloot zijn  optreden met het gospel lied "You'll never walk alone".

Met een staande ovatie eindigde deze mooie namiddag en denkelijk was iedereen voldaan, als je de glunderende gezichten bekeek van de aanwezigen.

De tweede in het rijtje van optreden was een dame met name Yanny. Ik had ze al wel een keer zien optreden in de sporthal Schijnpoort, maar ik herinnerde ze me niet direkt. Toen ze uit de kleedkamer kwam en op het podium haar stem hoorde viel mijn euro, vroeger was het mijn frank die viel maar dat kan nu niet meer.

Deze dame heeft een heel krachtige stem en een microfoon is bij haar een bijna overbodig artikel. Zij bracht tijdens haar twee optredens heden namiddag enkele mooie nummertjes. Met haar eerste lied " Smile" van Nat king Cole en geschreven door Charley Chaplin stal ze de harten van het luisterend publiek.

Hier een greep uit haar liedjes die ze bracht vandaag "Ik hou van jou", Don't make my brown eyes blue"', "Summertime" uit de neger opera " Porgy and Bess", "Hurt" dat we voornamelijk kennen in vertolking van Timmy Yuro en ze eindigde met een jazz klassieker "What a differce a day made.

Wij waren helemaal in the mood voor de laatste zanger Meurice Dean. De wat oudere bezoekers van dit blog kennen hem ongetwijfeld.

De eerste zanger die op het podium verscheen was Luc van Hoeselt, een oude bekende en vriend van ons. De glorietijd van deze artiest dateert uit de jaren 50. Toen was hij hier in ons landje heel populair en hij had toen zelfs een grote platen verkoop.

Toen was hij een knappe vent enfin eigenlijk nog altijd is hij het bekijken waard, rekening houdend met zijn leeftijd wat eigenlijk voor ons allemaal van tel is. Toendertijd was hij heel bekent met het liedje "kleine ballerina, arme ballerina" wat hij heden namiddag ook voor ons vertolkte.

Hij begon zijn optreden met "Marjoleintje" een heel geliefd liedje indertijd en hij bracht in het eerste gedeelte een 4 tal nummertjes, waaronder "Over the rainbow" en "Aline". Na de pauze vergaste hij ons nog met enkele mooie compositie's o.a "heimatloos", "singing in the rain" en "kleine ballerina".

Na zijn optreden ging hij met Anita nog op te foto welk op het vorig verslag afgebeeld stond. In zijn kreemkleurig artiestenkostuum welke hij aan had stond hij voorbeeldig.

We zijn weeral einde van de maand. De dag begon stralend met een heerlijke zon maar zou het zo blijven dat is in België altijd het grote vraagteken.

Ik begin de morgen zoals iedere maandag met een programma in elkaar te knutselen om heden avond uit te zenden en het moet een beetje vooruit gaan want na de middag is het weer artiesten gala. Dat is iets waar Anita opstaat als we niet in verlof zijn om daar aanwezig te zijn.

Het begint om 15 uur en een half uurtje van tevoren zijn we meestal aanwezig, niet om zeker  een plaats te hebben want die is voorbehouden, maar om een babbeltje met bekenden te doen.

De zaal is weer goed gevuld  er heerst een gezellig geroesemoes(gedempt gebabbel) en ieder zit te wachten op de openings melodie van het duo Romain en Jean Pierre en eindelijk daar verschijnen ze dan. De te verwachten artiesten zijn Luc van Hoeselt- Yannie en Meurice Dean.

Meer hierover in de beschrijving hier na volgend, artiest per artiest in volgorde van optreden.
 

Gisteren in de late namiddag waren we te gast bij ons schoonzuster Greta, zie foto dame met het gestreepte pulletje om haar verjaardag te vieren. Ik kleef er natuurlijk geen leeftijd op want als gentleman doe je dat niet, ik heb ook wat opvoeding meegekregen laat het dan niet veel zijn.

Op haar zoon Patrick na waren wij de eerste van de genodigden, ja als er te feesten valt ben ik er als de kippen bij, zeker weten. De rest van de familie sijpelde in een vlot tempo binnen en er waren in het totaal 13 personen plus een dreumes van bijna 2 jaar aanwezig.

De tafel was ruim voorzien van delicatessen, waaronder rijsttaart, bisquit, eclairs enz te veel om op te noemen. Ik heb bewust geen foto van de gedekte tafel willen tonen om jullie hart niet waterachtig te maken, goed laat het dan niet gezond zijn voor de cholesterol in elk geval het was toch lekker. Vandaag zal ik wel minderen, maar ja dat zeg ik iedere keer na een doodzonde.

De stemming was opperbest en er is wat af gebabbeld,  dat is eigenlijk normaal als je verschillende personen een tijdje niet gezien hebt. Het was al ruim middernacht voorbij toen wij allemaal begonnen op te kramen om richting eigen woonst te trekken. Toen wij beiden thuis kwamen was het bijna tijd om over te schakelen naar de zomertijd nog zo iets waarvan ik het nut niet van in zie, slimmere mensen hebben dit voor ons bedisseld.

Ik stop ermee want anders mis ik de aankomst nog van de Brabantse pijl, niet dat ik daarvan zou wakker liggen want zo'n grote wiererliefhebber ben ik nu ook weer niet. Maar als je het gezien hebt kun je er over meespreken. Morgen is het weer artiesten gala en dat is voornamer, tot dan daag.