Zondag 06-04-08.

Hoe is onze dagindeling vandaag verlopen, na het ontbijt moesten we de dag van gisteren inlopen. Gisteren hadden we de vrijdag kuisbeurt moeten laten vallen, ik moest inkopen doen en Anita had een afspraak met haar kapper.  Zodoende kwam er van opkuisen niet veel in huis.

Van de nood dan maar een deugd maken en vandaag de handen uit de mouw steken, het appartement op zaterdag een beurt geven en ze zeggen altijd waar een wil is er een weg is.  Een waarheid als een koe en kort na het middaguur was alles in kannen en kruiken, zo vuil was onze woonst nu ook weer niet.

Ik had nog royaal de tijd om enkele extra berichten te schrijven, eigenlijk is mijn inspiratie nu al uitgeput.  Ik heb zojuist een lekkere maaltijd in mijn kast geslagen en kan er weeral tegen tot morgenvroeg.

De avond zal ingevult worden met televie kijken en als het aanbod te gering is dan heb ik nog altijd een goed boek om te lezen.  Vervelen zal ik me zeker en vast niet doen en voor al mijn bloglezers een prettige avond nog en een gezellige zondag, er wordt wel niet veel zon verwacht morgen,maar er is nog altijd de ronde van Vlaanderen morgen, als het weer werkelijk te slecht moest zijn.

 

Ditmaal een beeld van de muziek academie eveneens in Fort Worth en doorgemaild door onze Patrick die voor zijn job in de states is. Ik denk dat we morgen of de dag nadien beelden uit Las Vegas zullen mogen verwachten.
Ik laat het wel op mijn blog verschijnen en kunnen jullie meegenieten.

Hier juist naast een foto uit Fort Worth  niet ver van de hoofdstad Dallas in Texas, de grootste staat van heel Amerika. Het stelt de grote trek van runderen voor, op weg naar een spoorweg kruispunt om alzo te worden verzonden naar het noorden om ze te slachten. Het beeldhouwwerk is gewoon prachtig gedaan .

De foto's zijn een twee uur geleden op mijn E-mailadres toegekomen vanuit de States en verstuurt door Patrick de zoon van Leo (mijn schoonbroer).  Waar de techniek allemaal voor staat. Voor de jeugd lijkt dat allemaal normaal te zijn, maar voor mij 65 plusser is dat nog steeds een klein mirackel.

Het beeldhouwwerk is de bekende "Chisholm Trail" uit 1876, er is ook een oude cowboysong die over dit gebeuren handelt, als je daarbij stilstaat dat de indianen hier voor bijna helemaal uitgeroeid zijn geworden.  Alleen omdat ze de verovering van the" Wild West" in de weg stonden, mensen wat waren wij blanken toch moordenaars en ons laten geloven dat de rode de wilden waren.

Mijn eerste job na het ontwaken, de drie rode vuilbakken van de rest afval binnen zetten en uitwassen wat een mens toch allemaal moet doen voor zijn medemens en om later in de hemel te komen. Voor mijn lieve buurdames doe ik dat graag, zeker weten.

Na het ontbijt en de daarbij horende afwas had ik besloten om alleen naar de supermarkt te gaan omdat Anita een afspraak had met haar kapper. Het haar was een beetje te lang geworden en een kleur spoeling was noodzakelijk en de afspraak 12 uur.

Omdat we kortelings in verlof vertrekken was er niet veel nodig uit de supermarkt en ik kon dat gemakkelijk alleen aan. Anita heeft me een lijstje meegegeven met alle benodigdheden en als ik iets zag liggen dat we konden gebruiken mocht ik het meebrengen.

Anita was omstreeks 14 uur terug van de kapper, net op tijd voor onze jarige kleindochter Hilde te verwelkomen. Haar verjaardagsgeschenk lag hier nog en we weten hoe kinderen zijn hebben is hebben en krijgen de kunst. Anita had voor haar een Mega Mindy kostuum gekocht en ik denk wel dat ze tevreden was, ze heeft het aangedaan en is er zo mee naar huis gegaan.

Later in de namiddag kwam Kelly met haar andere bomma ook nog binnen geduikeld, Kelly is de oudere zuster van Hilde. Kelly was jarig geweest op 30 maart maar toen was ze bij haar bomma langs vaderskant en zo doende had ze haar cadeau ook nog niet gekregen. Ik heb haar maar geld gegeven dan kan ze zelf iets kiezen naar haar zin.

Ik hoop dat jullie de familie verhouding hebt verstaan en iedereen vertrok rond om tien na zes.  Gelukkig was ons eten snel klaar, de kip was warm op een viertal minuten in de micro-golf oven en de petatjes waren al voorgebakken en op enkele minuten tijd waren we aan 't eten. Dat was het voor vandaag. Ik weet niet of het wat is heden avond op de tv, anders lezen we maar wat.

Nog eventjes terug de draad opnemen van woensdagavond, ik vond de kwaliteit van sterren op de dansvloer veel minder dan de twee vorige jaargangen. Ik weet het was nog maar de eerste uitzending van de nieuwste reeks, maar er was eigenlijk geen enkele danskoppel waarvan men kon zeggen die heeft het.

Enfin we zullen wel zien wat het wordt anders de knop om, eruit met de geit. Vanmorgen was er nu niet bepaalt denderend nieuws te melden, i'm sorry ik vergeet die kleine heks het petekind van Anita haar verjaardagdag te vermelden. Bijna een onvergevelijke blunder gemaakt "mea culpa" maar ik heb of beter gezegd Anita heeft haar opgebelt om haar een gelukkige verjaardag te wensen.Het heeft ons wel drie telefoontjes gekost vooraleer we ze aan de lijn hadden,die luie slaapkop.

De morgen is probleemloos voorbij gegaan dus geen nieuws van het westelijk front. Na de middag een bezoek door Anita aan haar dermateloog in Brasschaat en al haar huidklachten waren verleden tijd, dus geen bezoeken meer aan die dokter en liefst ook aan geen andere dokters.

Vanuit de Klina reden we direkt naar Merksem om er enkele inkopen te doen zoals onder andere vlees en ook nog groenten. Alles ligt daar zo wat bij elkaar in winkelcentrum "de winkelstap"en ook als je uitstapt krijg je de geur van vers gebraden kip in je edel reukorgaan en daar kan ik niet aan weerstaan. Een kip met gebakken petatjes staat ons te wachten op vrijdagavond en daar sla en tomaten bij. Jongens jongens geef dat lekkers niet aan de varkens die zeggen zeker en vast geen neen.

Vooraleer we huiswaarts keren nog eventjes in de Butterfly binnen voor een potje koffie met een versnapering, want iedereen moet leven en dat is goed voor de economie. Ik en Anita zijn heel sociaal voelend. Genoeg met ons eigen op te hemelen, het word tijd om huiswaarts te keren en ik denk niet dat we er nog veel eten in onze maag krijgen genoeg is genoeg.

Dinsdagavond trok ik een schuif met paperassen open en kwam tot de ontdekking dat ik vergeten was om mijn jaarlijks bloedonderzoek te laten verrichten. Volgende week moet ik naar de huisarts, ja dan zit er niets anders op dan woensdag morgen vroeg op te staan en zonder eten of drinken naar het labo te rijden en zeker niet vergeten een urinestaal mee te nemen.  

Kort na acht uur was ik in Merksem en gelukkig waren er nog maar enkele mensen aanwezig en de verpleegsters waren al volop bezig met bloedafname. Het zou hier niet lang duren voor het aan miin beurt was. Om tien minuten over half negen was ik alweer thuis.

Anita had de tafel al gedekt enkele minuten later zaten wij aan de ontbijttafel voor het klassiek ochtend ontbijt, twee stukjes cake met thee. De afwas deden we met zijn tweetjes en aangezien ik reeds gelaarst en gespoort was stond ik al vlug klaar.Want wij vertrekken omstreeks 11 uur naar het shoppings centrum in Wijnegem.

Wij vertrekken graag vroeg om de grote drukte te vermijden en gemakkelijk een plaats te vinden om te parkeren. We hadden eigenlijk niet veel nodig enkel sportieve zomerschoenen voor ons beide en zoals het mannen betaamt had ik gauw mijn keuze gemaakt. Maar voor Anita dat was een ander paar mouwen en uiteindelijk had ik schoenen en zij niet.

Toen we de Fnac passeerde kon ik de verleiding niet weerstaan om er enkele nieuwe cdtjes aan te schaffen. Met het kiezen had ik wel wat tijd nodig en ondertussen wandelde Anita wat verder. Uiteindelijk was zij al terug voor ik gekozen had en zat zij voor de winkel op een bank, maarja er was toch zo ontzettend veel keuze en dan word het moeilijk om kiezen.

Dan nog een snackje met een tas koffie om het shoppingsgenot te vervolledigen en dan richting Schoten onze thuisbasis.

Gisteren was het de eerste april, niemand heeft mij kunnen vangen want ik was op mijn hoede. De avond tevoren na thuiskomst van de radio hebben we nog een tijdje zitten nakaarten over het programma, wat de reden kon geweest zijn dat we abnormaal weinig telefoontjes hebben gehad.

Want in de maandaguitzending van één om terug te horen krijgen we normaal meer telefoons. De luisteraars kunnen dan kiezen tussen drie artiesten waarvan er eentje de volgende uitzending mag terug komen. Daarvoor kunnen ze dan bellen om hun favoriete zanger voor te dragen en normaal heeft Anita vanaf half negen tot kwart voor tien ruim haar handen vol. De volgende week beter zeker en ik mag niet zo gauw panikeren, Anita heeft dat al zo dikwijls gezegd.

In de voormiddag heb ik nog vlug de stofzuiger in de hand genomen want op de mat lagen nogal wat kruimels en toen ik goed en wel bezig was, ging de bel en hoorde ik Anita zeggen kom maar naar boven. Ons Carine met twee van onze kleinzonen Kenjiro en Kenzo kwamen het appartement binnen en dat had ik niet verwacht want ik waande ze op de camping.

Dat was natuurlijk een reden om te stoppen met stofzuigeren en bij een koffie en een koekje eens lekker babbelen en de twee uurtjes zijn zo voorbij gevlogen en ik hoop dat ze geen parkeerboete heeft opgelopen toen ze terug bij haar auto kwam.

Wij hebben zelf niet buiten geweest en hebben er een gezellige luie dag van gemaakt, dat mag wel eens, de boog moet niet altijd gespannen staan anders breekt de pees. Morgenvroeg brengen we een bezoek aan het shoppingscentrum in Wijnegem.

Hier komt de hoofdakte van de namiddag namelijk Meurice Dean en voor hen die deze man nog niet kennen. Meurice is van geboorte Limburger en het is misschien daarom dat hij zogoed kan zingen(joke). Hij heeft de meeste jaren van zijn loopbaan als zanger in de Verenigde Staten vertoeft en dit met zijn vrouwtje eveneens een artieste.Ze trad op onder de naam Annie Anderson.

Jullie begrijpen wel dat beide namen artiestennamen zijn. Annie is moeten stoppen wegens gezondheids perikelen. Meurice treedt nog altijd regelmatig op. Volgende week is hij aan het werk in het sportpaleis van Antwerpen tijdens het programma "Houden van".

Nu terug naar onze show in de sporthal. Onder daverend applaus kwam hij op na zijn aankondiging door Romain Callé. Hij startte met een vlaamstallig nummer van Garry Hagger "Het mooiste moment", om te vervolgen met "Een woord van liefde". Toen schakelde hij over op het Engelse lied of beter gezegt het Amerikaanse lied namelijk "Ol' man river" een meesterwerk van de zwarte Paul Robison. Het lied handelt volledig over de slavenhandel in de States.

Hij kan het niet wegsteken dat hij een voorliefde heeft voor het oeuvre van Frank Sinatra en het eerste lied van Old Bleu eyes was "You make me feel so young" en er volgenden nog enkele andere. Hij besloot zijn  optreden met het gospel lied "You'll never walk alone".

Met een staande ovatie eindigde deze mooie namiddag en denkelijk was iedereen voldaan, als je de glunderende gezichten bekeek van de aanwezigen.

De tweede in het rijtje van optreden was een dame met name Yanny. Ik had ze al wel een keer zien optreden in de sporthal Schijnpoort, maar ik herinnerde ze me niet direkt. Toen ze uit de kleedkamer kwam en op het podium haar stem hoorde viel mijn euro, vroeger was het mijn frank die viel maar dat kan nu niet meer.

Deze dame heeft een heel krachtige stem en een microfoon is bij haar een bijna overbodig artikel. Zij bracht tijdens haar twee optredens heden namiddag enkele mooie nummertjes. Met haar eerste lied " Smile" van Nat king Cole en geschreven door Charley Chaplin stal ze de harten van het luisterend publiek.

Hier een greep uit haar liedjes die ze bracht vandaag "Ik hou van jou", Don't make my brown eyes blue"', "Summertime" uit de neger opera " Porgy and Bess", "Hurt" dat we voornamelijk kennen in vertolking van Timmy Yuro en ze eindigde met een jazz klassieker "What a differce a day made.

Wij waren helemaal in the mood voor de laatste zanger Meurice Dean. De wat oudere bezoekers van dit blog kennen hem ongetwijfeld.

De eerste zanger die op het podium verscheen was Luc van Hoeselt, een oude bekende en vriend van ons. De glorietijd van deze artiest dateert uit de jaren 50. Toen was hij hier in ons landje heel populair en hij had toen zelfs een grote platen verkoop.

Toen was hij een knappe vent enfin eigenlijk nog altijd is hij het bekijken waard, rekening houdend met zijn leeftijd wat eigenlijk voor ons allemaal van tel is. Toendertijd was hij heel bekent met het liedje "kleine ballerina, arme ballerina" wat hij heden namiddag ook voor ons vertolkte.

Hij begon zijn optreden met "Marjoleintje" een heel geliefd liedje indertijd en hij bracht in het eerste gedeelte een 4 tal nummertjes, waaronder "Over the rainbow" en "Aline". Na de pauze vergaste hij ons nog met enkele mooie compositie's o.a "heimatloos", "singing in the rain" en "kleine ballerina".

Na zijn optreden ging hij met Anita nog op te foto welk op het vorig verslag afgebeeld stond. In zijn kreemkleurig artiestenkostuum welke hij aan had stond hij voorbeeldig.

We zijn weeral einde van de maand. De dag begon stralend met een heerlijke zon maar zou het zo blijven dat is in België altijd het grote vraagteken.

Ik begin de morgen zoals iedere maandag met een programma in elkaar te knutselen om heden avond uit te zenden en het moet een beetje vooruit gaan want na de middag is het weer artiesten gala. Dat is iets waar Anita opstaat als we niet in verlof zijn om daar aanwezig te zijn.

Het begint om 15 uur en een half uurtje van tevoren zijn we meestal aanwezig, niet om zeker  een plaats te hebben want die is voorbehouden, maar om een babbeltje met bekenden te doen.

De zaal is weer goed gevuld  er heerst een gezellig geroesemoes(gedempt gebabbel) en ieder zit te wachten op de openings melodie van het duo Romain en Jean Pierre en eindelijk daar verschijnen ze dan. De te verwachten artiesten zijn Luc van Hoeselt- Yannie en Meurice Dean.

Meer hierover in de beschrijving hier na volgend, artiest per artiest in volgorde van optreden.
 

Gisteren in de late namiddag waren we te gast bij ons schoonzuster Greta, zie foto dame met het gestreepte pulletje om haar verjaardag te vieren. Ik kleef er natuurlijk geen leeftijd op want als gentleman doe je dat niet, ik heb ook wat opvoeding meegekregen laat het dan niet veel zijn.

Op haar zoon Patrick na waren wij de eerste van de genodigden, ja als er te feesten valt ben ik er als de kippen bij, zeker weten. De rest van de familie sijpelde in een vlot tempo binnen en er waren in het totaal 13 personen plus een dreumes van bijna 2 jaar aanwezig.

De tafel was ruim voorzien van delicatessen, waaronder rijsttaart, bisquit, eclairs enz te veel om op te noemen. Ik heb bewust geen foto van de gedekte tafel willen tonen om jullie hart niet waterachtig te maken, goed laat het dan niet gezond zijn voor de cholesterol in elk geval het was toch lekker. Vandaag zal ik wel minderen, maar ja dat zeg ik iedere keer na een doodzonde.

De stemming was opperbest en er is wat af gebabbeld,  dat is eigenlijk normaal als je verschillende personen een tijdje niet gezien hebt. Het was al ruim middernacht voorbij toen wij allemaal begonnen op te kramen om richting eigen woonst te trekken. Toen wij beiden thuis kwamen was het bijna tijd om over te schakelen naar de zomertijd nog zo iets waarvan ik het nut niet van in zie, slimmere mensen hebben dit voor ons bedisseld.

Ik stop ermee want anders mis ik de aankomst nog van de Brabantse pijl, niet dat ik daarvan zou wakker liggen want zo'n grote wiererliefhebber ben ik nu ook weer niet. Maar als je het gezien hebt kun je er over meespreken. Morgen is het weer artiesten gala en dat is voornamer, tot dan daag.

Hoe sommige dingen soms tot eigenaardige toestanden kan leiden. Neem nu die gekte die er ontstaan is door dat geval van verstoting. Een witte beremoeder ziet niet meer om naar haar jong,iets wat regelmatig gebeurt bij leeuwenwelpen maar dat is niet wereld schokkend genoeg.

Vorig jaar verstoot een witte beer haar jong in de zoo van Berlijn, de verzorger krijgt de opdracht het diertje op te vangen en proberen met de fles groot te brengen. Wat wonderwel lukt, het gebeuren word gemeld aan de pers die er een sensationeel artikel aan wijd. De buitenlandse pers springt mede op de kar en een sprookje is ontstaan.

Ik kan het me nog goed herinneren  want toen waren wij in verlof in het Eifelgebergte en op uitstap in Cochem aan de Moezel en jij kon geen winkel passeren of  de uitstalraam lag vol met Knutjes want dat was zijn naam geworden. We stonden eens te kijken aan een kraam en Anita kreeg een pluche bere Knut in haar nek gelegd en je kon hem horen knorren van deugd. De prijzen waren zeker niet goedkoop want er werd lekker misbruik van gemaakt.

Je ziet maar hoe alles wordt uitgebuit door de commercie, enkele weken terug is er ook een film uitgebracht over deze klein witte beer die ondertussen is uitgegroeit tot een bijna volwassen beer.

Zo dat wou ik toch eens kwijt en nu ga ik maar stoppen want we zijn van avond uitgenodigd op een verjaardagsparty in Sint Lenaarts bij schoonzus Greta en als er te feesten valt is bibi er bij. Meer nieuws hierover morgen zondag. Vergeet jullie wekker niet op zomertijd te zetten van avond.

Vrijdagvoormiddag zoals gewoonlijk gezamelijk de huishoudelijke karweitjes gedaan gelijk het spreekwoord zegt " Eendracht maakt macht", het staat zo mooi vermeldt in het Belgische wapenschild, maar wat eigenlijk een lachertje is als je onze excellentie's bezig ziet in het parlement.

Bij ons gaat die vlieger wel zo op en wij maken nooit ruzie. Na de middagrust moesten we nog enkele boodschappen doen waarvan één boodschap was, mijn verkorte nieuwe broek ophalen in Merksem. Wij hadden besloten om na het boodschappen doen te gaan eten in  taverne Calesberg gelegen in Merksem. maar oh! wee toen we daar aankwamen stonden we voor een gesloten deur zo genaamd Paasverlof.

Wat nu gedaan en toen kreeg Francis( tussen haakjes dat ben ik) zo weer één van zijn briljante idee's, gaan eten in 't Koetsje. Een gezellig restaurt gelegen op de Brechtse baan in Schoten en dat droeg de volledige goedkeuring weg van Anita. Ze weet natuurlijk hoe knap mijn invallen zijn.

Het was er nog tamelijk rustig, uiteindelijk was het nog vroeg iets na vijf uur en een werkdag, soms vergeet ik dat niet iedereen op pensioen is zoals ik en Anita. We waren juist gezeten toen toch de volgende gasten aankwamen.

Ik bestelde een tomatenroomsoep en vervolgens een tournado stroganoff goed gebakken plus frietjes en Anita nam alleen een gebakken zalmmoot met asperges en aardappel pureé. Ik moet zeggen alles was prima naar wens en achteraf ieder een koffietje
Ondertussen was het beginnen regenen, het viel er met bakken uit en toen we de zaak verlieten was de parking één grote plas, enfin we zijn toch met droge voeten thuis geraakt en om de dag te besluiten een rustige avond aan de beeldbuis.

Het is alweer donderdag de week is in haar tweede helft en deze dag betekend inkopen doen om de voorraadkast aan te vullen, eigenlijk bestaat ons leven uit één vast stramien.

Maar joepie vandaag kunnen we terug naar onze vaste supermarkt van de keten A, want die is 3 maanden gesloten geweest wegens hernieuwing en uitbreiding. De mens steekt toch aardig in elkaar, als we ergens gewoon zijn om te komen krijgen ze ons er met geen stokken meer vandaan.

Toen we de parking opreden was het al snel duidelijk dat we er niet alleen zouden zijn, algoed want dan zou het stil geweest zijn en eentonig. Al de vertrouwde verkoopsters waren terug op post en de zaak zelf was een pak groter en natuurlijk mooier kan ook moeilijk anders.

We hadden vandaag tijd om een snack te gaan eten en dat deden we in Ons Huis bij den Dirk over de vaart. De zaak is gelegen recht over een klein maar zeer mooie kerk. De heilige familie of beter gekend onder de naam het kerkje van over de vaart. Toen we naar huis reden ben ik het speciaal gaan fotograferen om het jullie te kunnen tonen, zie links bovenaan.

Ik ga er mee stoppen want ik moet nog naar de gazettenwinkel om het nieuw tv blad en natuurlijk de nieuwe uitgave van Pasc@l, het blad van de 55 plussers te gaan kopen. Ik kom straks nog wel even terug.

Ik ben met Anita hedenamiddag naar de kinesist geweest, ze moest daar om half twee zijn en ik blijf dan gewoonlijk in de auto wachten terwijl ik de krant lees. Meestal duurt de behandeling zo'n drie kwart uur en nu we toch buiten waren reden we met de wagen gelijk door naar de riddershoeve om een pannekoek te gaan eten.
De riddershoeve is de oude hoeve die bij het kasteel hoorde toen dit nog bewoont werd door de toenmalige edele familie.
De riddershoeve is nadien omgebouwd tot een horecazaak toen het in handen gekomen is van de gemeente Schoten. Ik dacht dat dit in de jaren 50 was toen dit domein aangekocht is geworden door onze gemeente en bestemd als rekreatiegebied.
Ook het hier boven getoonde gebouw de zo genaamde valkentoren het dateert uit de 16de eeuw en is 3 jaar geleden geheel gerenoveert. Het is een overblijfsel van de verdedigings muur omheen het kasteel. De afbraak van die muur gebeurde omstreeks 1750.
Waarom het de valkentoren werd genoemd kan ik nergens achterhalen.

Hier op de foto Anita met P.C.Brown nadat de optredens gedaan waren. Ondanks zijn amerikaanse naam heeft hij de Belgische nationaliteit en is hij opgegroeid in Antwerpen en woont nog steeds in de middenstad. Zijn vader was een kleurling uit Frankrijk en moeder een blanke uit België.
Hij is nederlands sprekend en aan den toog met antwerps aksent. Het is een joviale kerel die leeft voor zijn beroep en zeker geen dikke nek heeft.
Ik hoop hem nog enkele keren te mogen ontmoeten en ga trachten het bestuur van de radio te overtuigen om hem van de zomer in de Minerva feesttent uit te nodigen voor een optreden. Als het in ons budget past natuurlijk. Dat is werk voor onze penningmeester.

Als derde op het rijtje is P.C. Brown opgetreden, hij was de vervanger van Marc Meersman, je moogt me geloven of niet maar niemand die het zich zal beklaagd hebben.
Ik moet eerlijk bekennen ik had er ook nooit van gehoord en wat een showman ja watte zeg. Ongelovelijk hij komt de eerste maal op helemaal in het wit, met een lange pandjesjas.Als een wervelwind kwam hij vanuit de kleedkamer het podium op en wat een stem zeg en hij stond geen minuut stil een en al aktie.
Zijn specialitijd was het brengen van medley's, die kon hij gemakkelijk onderbreken om kontakt met het publiek te maken en daar had hij het er bijlange na geen moeite mee. Het is van deze man moeilijk om te uit het hoofd enkele liedjes te noemen, ik had ze moeten opschrijven goed voor de volgende keer. Enkele weet ik nog wel "Las Vegas, "Love is in the air"en ook de Engelse versie van"jouw herken ik met gesloten ogen" van Eddy Wally.
Hoe dikwijls hij de zaal introk en bij iedere vrouw die hij passeerde even een galant gebaar maken, ongelovelijk echt waar.In het begin was zijn presentatie in het engels maar gaande weg veranderde het in gebroken nederlands tot het tijdens een gesprek blijkt dat hij perfekt nederlandstalig is en zelfs met een antwerps aksent.
Tijdens het tweede optreden na de pauze verscheen hij ten tonele met een blauw rood kostuum eveneens met lange pandjesjas, werkelijk hij verwende zijn publiek.
Na het laatste lied bracht de zaal hem een staande ovatie dat minuten duurde. Hij moest drie maal terug op het podium komen zolang bleef het applaus duren.