Staketsel

Mevrouw besloot de auto te besturen. Meneer was er niet echt gerust in, maar hij had geen andere keuze dan de sleutels te overhandigen. Na een poosje zei hij:
-  Lieveling, je kijkt niet naar de verkeerslichten!
-  Waarom zou ik? Ik ken ze, ze staan hier al jàààren.

-------------------------

Dokter:  Hm, uw pols slaat erg onregelmatig. Drink u?
Patiënt:  Ja, dat is zo, maar erg regelmatig.

De laatste januaridag kondigde zich net als de vorige stralend aan, we hadden aan de ontbijttafel reeds plannen gemaakt voor een wandeling ergens in de buurt. Maar uiteindelijk is er niets van in huis gekomen, wegens gebrek aan goesting. Gisteren in Blankenberge hadden we te veel hooi op de vork genomen, zodat er niet veel energie overbleef.

Van morgen nog eventjes met de stofzuiger rondgewandeld, want dit was de vorige dag uitgesteld moeten worden wegens gezelligere bezigheden. Na de middag wat met de computer bezig geweest en dat hebben jullie reeds kunnen zien, dan was er nog een goede film op een van de filmzenders. Het was een spionagefilm over de tweede wereldoorlog, lekker spannend.

Voor de rest liep alles een gezapig gangetje en met een nieuwe aflevering van de kampioenen in het vooruitzicht ga ik het blog afsluiten voor vandaag. Nog een foto van de jachthaven als afsluiter, wens ik iedereen een gezellige, warme zaterdagavond toe en morgen een vrolijke zondag.

Gisteren tijdens onze wandeling ter bevordering van onze spijsvertering, kwamen we in de Breyelstraat. Een klein straatje gelijklopend met de zeedijk maar dan wel lagergelegen en op het huisnummer 10 troffen we het hieronder afgebeelde huisje.

Het kleine ding is als historisch monument geklasseerd. Het is een oude visserswoning die ooit bewoond werd door de bekendste visser uit Blankenberge Pieter De Bruyne, schijnbaar beter bekent als Pé Majutte.

Toen we onze weg vervolgenden richting Vissersstraat, kwamen we deze prachtige majestatische trap tegen. Door hem te bestijgen kom je op de wandeldijk. Het is werkelijk een prachtig staaltje architectuur uit de negentiende eeuw.  Spijtig dat hij niet meer tot zijn recht komt met die ontsierende moderne hoogbouw, hij staat er een beetje in de verdrukking bij.

Door het feit dat er vandaag goed weer voorspeld werd, zonnig maar tamelijk koud, zijn we vanmorgen voor een uitstapje naar Blankenberge vertrokken. Er moesten nog twee huurcontracten getekend worden bij het verhuurbedrijf Callier. Dat wilde Anita vandaag in orde brengen en dat was dan een goede gelegenheid om een daggetje uit te organiseren.

Bij aankomst in de jachthaven, eerst een bezoek aan het verhuurbedrijf brengen en de zaken afhandelen, om daarna een ferme palm te gaan drinken en zeker en vast niet vergeten een dringende boodschap volbrengen. In café de Noordzee werden we enthousiast begroet door de patron, het was net of we er vorige week nog geweest waren.

Dan werd het tijd om de inwendige mens te verwennen en waar kun je dat het beste doen. In de “Fifth Avenue” eveneens gelegen aan de jachthaven van Blankenbergen. Heel lekker gegeten met zijn beiden en de pladijs was voortreffelijk gebakken en Anita heeft haar vis ook helemaal genuttigd en zij koos voor de Lotte met een heerlijk sausje.

Nog een wandelingetje om ons eten te laten verteren en dan was het alweer tijd om huiswaarts te keren. Komt zeker nog meer want er zijn nog enkele foto te laten bekijken.

Zoals ik gisteren reeds melde was er een verjaardagsfeestje, namelijk de broer van Anita werd een jaartje ouder en hopelijk kunnen we dat nog vele jaren herdoen. Hij als het feestvarkentje en wij met de hele familie meegenieten als feestvierders.

De afspraak was 19 uur of zoals het meestal word gezegd, komen jullie tegen zeven vanavond om een stukje taart te eten. Alles bij elkaar meerder en minderjarige meegerekend waren we met elf man.

Het was een gezellige bedoening met over en weer gebabbel onder elkaar. De ene zegt dit, de andere heeft het over een ander onderwerp en als het tijd is om huiswaarts te keren weten we over het algemeen niet meer wat er allemaal gezegd is.

Her voornaamste is dat we ons goed geamuseerd hebben en ons buikje vol gestoken hebben met lekkernij en die is er steeds in voldoende hoeveelheid en omstreeks elf uur keerden we terug naar Schoten.

De volgende jarige is ons Anita en dan is de viering bij ons en de blijde gebeurtenis gaat door op drie maart.

Anita is omstreeks één uur als een bloempje van de kapper terug gekomen en daar ik gisteren geweest was, waren we een zeventig euro armer aan de man met de schaar en de kam. Het wordt hoogtijd dat ons pensioen nog eens naar boven aangepast wordt, anders is dat niet meer vol te houden.

Nog eventjes lekker gekeuveld over ditjes en datjes, om dan te constateren dat het hoog tijd werd om de tafel te dekken, want nadien is het koopjestijd. Normaal doen we de inkopen in de voormiddag, maar ja een mens kan niet alles te gelijk doen. Ergens moeten er dan prioriteiten gesteld worden. We moeten ditmaal naar twee supermarkten,er zijn producten nodig die in de Aldi niet voorradig zijn.

De drukte viel al bij al nogal mee en hier zit ik weer aan de computer te werken.

Brave vrouw.

Ach, wat heb ik toch een afschuwelijke vent.
Telkens wanneer ik boodschappen doe, moet ik een fles whiskey meebrengen.
Als ik er niet stiekem de helft van uitdronk, zou hij zich warempel dooddrinken.

--------------------------------------

U wilt dus met mijn dochter trouwen?  Mijn antwoord hangt af van uw financiële situatie.
Typisch! Maar mijn financiële situatie hangt af van uw antwoord.

In de Kempervennen zijn ze begonnen met het bouwen van een nieuwe generatie bungalows. In normale toestand zijn ze geschikt voor acht personen, maar als de toestand zich voordoet kunnen ze omgebouwd worden voor het herbergen van zestien bewoners. Dat is dan ideaal bij grote familie bijeenkomsten en ik denk hier aan jubileum, verjaardagsfeesten waarbij een groot aantal mensen in één onderkomen kunnen geherbergd worden. Dit is altijd gezelliger dan twee of drie bungalows te moeten huren.

Deze twee exemplaren zijn twee jaar vroeger als proefobject neer gezet, helemaal op het einde van het domein en blijkbaar was dit zulk een groot succes, dat men die 90 andere ook heeft laten bouwen.  Maar dan in groepsverband, deze twee liggen aan de boorden van een groot meer waar men in de zomer met bootjes kan varen en ook de duiksport kan men op dat meer beoefenen.  Echt heel gezellig gelegen.

Ik had gedacht van gisterenavond nog een keertje terug te komen met een verslag, maar na "kinderen van de Windt" ben ik bij Anita in de zetel blijven zitten en dat mag ook wel eens.  Niet dat het zo fantastisch was op de televisie na de formidabele aflevering van dit typische Antwerpse verhalen reeks.  Spijtig dat dit de laatste afleveringen zijn, maar stoppen in schoonheid is altijd beter dan eindeloos doorgaan.  Nu hebben ze nog altijd reuze veel kijkers, nu eerlijk gezegd ik vind dat de VRT knappe reeksen neerzet. 

Gisterenmorgen heb ik van m'n hart een steen gemaakt en ben naar de car wash gereden om de auto een flinke beurt te geven.  Zeker de onderkant(de chassis) moest eens flink met de hoge druk gereinigd worden om het zout er zoveel mogelijk af te spuiten.  Maar lieve mensen wat was het koud, ik heb hem dan maar niet afgezeemd en hem dadelijk terug in zijn garagebox gestald.

Begin november vorig jaar waren m'n ruitenwissers beide versleten en heb ze laten veranderen in de garage waar hij gekocht was. In het begin was alles in orde dacht ik, maar na een tijdje bemerkte ik dat de rechter wisser eigenlijk niet zo goed vaagde als de linker.  Eerst eigenlijk niet veel rekening mee gehouden, maar tijdens de dooi van enkele weken geleden reden we naar onze vakantie bestemming op de autostrade, toen ik bemerkte dat er toch iets fout was.

Vanaf de bovenkant scheurde de rubber af, toen ik regelmatig de ruit moest wissen wegens het opspattende dooiwater, als er een auto passeerde.  Gisteren belde Anita naar de garage waar hij gekocht was om te vragen of dit normaal was, maar ze geraakte niet binnen.  Vandaag opnieuw geprobeerd weer niets en dat is toch eigenaardig voor een garage.  Na de dienst 1207 geraadpleegd te hebben bleek er een ander nummer en een andere garage op dit adres te zijn.  Na een telefoontje naar die nieuwe garage en toen viel het verdict," garage Vanganzen" op de Bisschoppenhoflaan was failliet vanaf één januari.  Geen garantie mogelijk voor een foute vervanging van ruitenwissers.

Ik dacht dat ik het voor de tweede dag op rij zonder blog inzending moest doen. Gisteren was het tijdsgebrek de oorzaak dat ik m’n dagboek niet kon aanvullen. Maar vandaag ben ik reeds een tijd bezig om ingelogd te geraken. Elke keer als ik de pagina om in te loggen opriep kreeg ik een blad te zien vol onzin en dat verschijnt de laatste tijd veelvuldig.

Maar van inloggen was geen sprake, dan maar eventjes naar het forum gegaan om het te melden. Maar daar bleek ik niet de enige te zijn die niet binnengeraakte en Redpoppy had haar handen meer dan vol. Dan maar wachten tot het heuvel herstelt was, het had geen zin om er ook met een klacht bij te gaan staan.

Gisteren namiddag was het weer een artiesten gala om duimen en vingers af te likken. Een mooie affiche dat wel maar ergens was de belangstelling vrij matig, een driekwart bezetting en dat is vrij pover als je rekening houd met de komst van Lia Linda. Een dame uit Limburg met een internationale carrière. Wat houd mensen tegen om niet te komen, het weer was het zeker niet, een staking van het openbaar vervoer was het ook niet.

We zullen het maar houden met het gezegde “de afwezigen hadden alweer ongelijk” en met de twee andere er bij was het een prachtige namiddag. De eerste artiest was Rudy Clark een man die de klappen van de zweep heel goed kent, zijn stem is geschikt voor alle genres en zijn versie van “love is all” is gewoon fantastisch. Dan de beurt aan een jonge dame met artiestennaam Annina en dat was goed voor het musical gedeelte met prachtige vertolkte liederen van Barbra Streisand. Het aanwezige publiek ging met momenten uit de bol.

Dan het showbeest Lia Linda en je zag het er niet aan dat ze amper thuis had geweest. Ze was heel vroeg in de ochtend aangekomen uit Sjanghai waar ze een maand had opgetreden, ze had last van dat tijdsverschil van zeven uren en daarbij nog verkouden. Maar dat kon haar niet deren en men hoorde het wel aan haar stem, maar ze hield vol. Desnoods sterven op de bühne, zoals een rasartieste het betaamt. Het was een prachtige namiddag en hopelijk volgende week van het zelfde en dat ziet er wel naar uit. zoals een rasartieste het betaamt.e het wel aan haar stem, maar ze hield vol.t.ical gedeelte met een prachtige ven

Toen we op 16 januari na ons midweek verblijf in de Kempervennen huiswaarts reden, namen we in plaats van de E34 autostrade, de regionale wegen naar het Belgische dorpje Postel. Het was nog tamelijk vroeg en een klein wandelingetje rond de abdij en daarna iets eten en drinken in het eetcafé “De Drie Eiken.” We weten dat je er goed onthaald word en een boterham van het Postelse brood, belegd met Postelse kaas is een delicatesse. Je hebt er ineens je buikje goed vol. Daarna om alles goed door te spoelen een Postelse bruine.

Een jaar plus een dag, dat wil zeggen we gaan er weer voor een jaartje tegen aan. In lief en leed, maar steeds trachten positieve berichten in m’n dagboek te verwerken. Er is al meer dan genoeg ellende te zien en te lezen in de diverse nieuwsmedia om ons heen.

Het eerste goede bericht was de vaststelling dat het een droge dag ging worden, maar ja de zondag is gewoonlijk een dag dat we niet gemakkelijk buiten gaan. De reden is bij jullie bekent en daarom ga ik de rede hiervoor niet alweer vermelden.

Anita heeft zich deze middag weer eens overtroffen in de keuken, lamskoteletjes met verse gestoofde champignons en gekookte aardappelen. Zalig gegeten en gelukkig had ze ditmaal niet te veel patatjes gekookt, zodat ik niet te veel kon eten. Wat een schatje was ze toch, om daar rekening met te houden en voor de rest eigenlijk niet zo heel veel te melden.

Vandaag is het juist één jaar geleden dat ik ben toegetreden tot de grote blogfamilie, hier op seniorennet. Het heeft lang geduurd voor ik de moed had verzameld om me in te schrijven. Ik had op verschillende mooie blogs op bezoek geweest, er waren er bij met hele mooie prentjes en foto’s. De ene al wat mooier bewerkt dan de andere, maar m’n keuze viel tenslotte op de categorie dagboeken. Daarin kon ik veel van me afschrijven en op een jaar tijd is m’n dagboek natuurlijk ook veel van uitzicht veranderd.

Over m’n stand in de top 20 mag ik zeker niet mopperen, ik sta constant in de bovenste helft. Maar daar moet ik dagelijks hard voor ploeteren, want de concurrentie is moordend. Dat maakt het eigenlijk ook zo spannend.

Een woordje van dank richt ik aan de man die alles mogelijk heeft gemaakt om ons hobby uit te oefenen Pascal Vyncke onze webmaster. Redpoppy de lieve dame die bijna dag en nacht ter onze beschikking staat in het “forum” om onze noodoproepen te beantwoorden en raad te verstrekken. Ook zij krijgt m’n innige dank over zich heen.

Als laatste groep die ik wil bedanken zijn de vele mensen die reageren en ook zij die een woordje achterlaten in m’n gastenboek en ook hen die via een E-mailtje contact met me hebben. Zoals ik op maandagavond in het radioprogramma mini-boeketje afscheid neem van m’n luisteraars met de woorden “jullie waren fantastisch” geld dit ook voor jullie

Van de regen en de wind was niets meer te bespeuren toen ik omstreeks acht uur uit het bed kwam. Dat was een hele verademing, een mens begint gelijk plannen te maken om van alles en nog wat te doen. Maar niet te vroeg triomferen het durft hier in ons apelandje vlug veranderen.

De zon had in de namiddag forfait gegeven maar dat weerhield ons toch niet om een wandelingetje naar het park van Schoten te maken, want we waren reeds een week terug van ons mini verlof en waren nog niet gaan stappen. Dat is het eigenaardige aan verlof, regenen of niet dat deert een mens dan niet maar oh wee als je thuis bent, een wolkje aan de hemel meer dan ze voorspelt hebben, dat is dan genoeg om in huis te blijven.

Bij aankomst in het park bleek er een fototentoonstelling te zijn in het kasteel, dat kasteel doet dienst als cultureelcentrum. We waren nu toch daar dus konden we evengoed er een bezoek aan brengen. De tentoonstelling handelde over natuur en dieren, dat was een onderwerp dat ons wel interesseerde. Dus wij naar binnen, toegang gratis stond er op de affiche maar we moesten er wel voor naar de eerste verdieping.

Ik moet eerlijk bekennen daar hingen pareltjes van foto’s. Er hingen 87 foto’s tentoon allemaal om ter mooist en ik was werkelijk onder de indruk en die opnames zijn geen van alle gemaakt met een pocket dingetje gelijk dat van mij. Ik had het dingetje wel in m’n jaszak zitten, maar daar durfde ik dit niet boven halen.

Om van de emotie te bekomen zijn we in de Ridderhoeve een donkere Leffe of twee gaan drinken, voor aleer we huiswaarts keerden. Als avondmaaltijd hebben we het luie huishouden uitgehangen en in de nieuwe frituur frieten gaan uithalen met een lekkere cervela. Ik ga er mee stoppen en verder lezen in m’n boek want dit keer heb ik een goed boek uitgekozen in de bibliotheek.

Juich en jubel het is vandaag vrijdag, traditioneel de kuisdag van de week. Uiteraard is dat een grote misvatting, voort komende uit de tijd van onze grootouders en natuurlijk ook van onze ouders. Ik weet nog goed toen ik nog thuis woonde, was de gewoonte van m’n moeder om op donderdag de slaapkamers op het eerste verdiep te reinigen en de vrijdag was het dan de beurt aan den beneden.

Van de voordeur in de hal tot de achterdeur, met inbegrip van het bergkamertje werd toen helemaal grondig geschuurd. Ook werden wekelijks de ruiten gewassen van voor naar achter en ik kan jullie verzekeren dat waren er ettelijken. Ik kan daar werkelijk over meespreken want in de schoolvakanties moest ik willen of niet, m’n moeder helpen met de schoonmaak. Toen vond ik dat niet eerlijk, ik was uiteindelijk toch een jongen. Ik was enig kind, wat ik nooit als een nadeel ervaren heb later maar toen was ik er niet gelukkig mee en voelde me benadeelt ten opzichte van m’n vriendjes die me er nog mee uitlachte ook.

Nog steeds steek ik altijd m’n handen uit de mouwen en help mee om samen het huis (nu appartement) eenmaal per week zuiver te houden. Het is maar hoe je opvoeding van thuis uit is geweest. Kort na het middaguur waren we klaar en door het feit dat het weder, in het kort samengevat rechtuit slecht was zijn we in de namiddag maar lekker thuis gebleven.

Na de maaltijd zijn we beiden eventjes een uiltjes gaan knappen en dat hadden we echt verdiend. Omstreeks kwart voor drie kwam Anita tot ontdekking dat ze om vier uur een afspraak had met haar oogarts, voor de jaarlijkse controle. Uiteindelijk moesten we toch nog buiten, want ik kon ze moeilijk te voet laten gaan. Het was wel in Schoten te doen maar toch meer dan een half uur te voet en dit met die wind en regen.

Ik ben dan even in de wagen blijven zitten en na een twintig minuten kwam ze al terug buiten. We wilden nog iets gaan drinken, maar dat is niet door gegaan en zijn recht huiswaarts gereden. Oost west thuis best.

Gouden schoenuitreiking heeft ondanks het overweldigend succes van voetbalclub Standard, toch voor wrevel gezorgd in de club. De voetballer die slechts zesde is geëindigd, is van oordeel dat hij die schoen verdient heeft en dat hij nu zo snel mogelijk België zal verlaten. Hij nam het woord racisme in de mond, ja zo kun je bezig blijven. Als je zelf denkt dat je beter bent dan je ploegmaat, krijg je een verzieking in de ploeg, met alle sportieve gevolgen van dien.

Het zal mij een zorg wezen, zolang er zoveel geld mee gemoeid is en iedereen een ander statuut heeft ( lees andere verloning) zal er steeds naijver bestaan in de ploeg. Deze morgen alweer nieuwe regen, natuurlijk het is nog steeds wintertijd en dan moet het iets doen. Maar geef mij dan maar het weer van veertien dagen terug, lekker koud maar wel droog.

Vandaag was het inkoopdag, niet dat de muizen dood in de kast lagen maar toch moet een mens regelmatig de kasten bijvullen. Want anders komen er problemen en hongerlijden dat is iets dat we kunnen missen als kiespijn. Al hoewel men beter met een tikkeltje minder eten dan met een te vee kan levenl. Eigenlijk valt dat allemaal wel best mee in huize Francis, op enkele slippertjes na.

Ik denk dat de economische toestand overal z’n uitwerking begint te vertonen, want het was heel stil in de supermarkt. Meestal is het de donderdag nu altijd wel een stille dag, de reden dat wij meestal op die dag boodschappen doen, maar nu was het toch super stil. Mogelijk is het toeval, in elk geval we waren vlug terug in onze woonst.

Door het feit dat we veel drank (limonade en bruiswater) bij hadden zijn we maar met de auto tot voor de deur gereden om alles uit te laden. Nadien de wagen in de garage zetten is dan gemakkelijker dan alles van uit de garagebox in een paar keer naar huis te dragen, als je begrijpt wat ik bedoel.