Gisteren bij het lezen van de krant “het laatste nieuws” stootte ik op het artikel met als titel “koteletten verkopen nu beter.” Nu blijkt dat de zelfstandige slagers een grote positieve reactie ondervinden van de VRT reeks “van vlees en bloed.” Deze serie vertelt het leven van een slagersgezin in ons Vlaanderlandje.

Ik heb volg deze reeks ook en werkelijk het zijn prachtige afleveringen en de artiesten zijn werkelijk heel goed. Voor hen die ze nog niet bekeken hebben, morgen avond na de soap “thuis” is er een nieuwe aflevering. Natuurlijk als je er nog niets van gezien hebt is het misschien moeilijk om nog te volgen.

Voor hen die digitaal kijken die kunnen altijd langs juist gemist alle afleveringen die gepasseerd zijn terug oproepen en dit aan twee euro per deel.

Volgens het artikel in de krant verkopen de beenhouwers meer koteletten dan daarvoor, natuurlijk zal dat niet van blijvende haard zijn. In elk geval morgen avond zit ik weer voor de buis, om toch maar niets te missen.

Vorige week waren we de donderdag avond naar een verjaardagsfeestje en de dag nadien hebben wij de aflevering gezien langs de digibox. Het is werkelijk het leven gegrepen uit een doorsnee burgerlijk zelfstandig gezin.

Gisteren maandag was het in de namiddag weer artiesten gala in de feestzaaltaveerne Schijnpoort. Maar door het de vallen van de sneeuw in de vroeg ochtend uren en het blijven liggen er van, vermoedde ik dat de opkomst wel eens zou kunnen tegen vallen. Want tenslotte zijn het bijna allemaal oudere mensen die dit evenement bezoeken.

Inderdaad om drie uur bij het begin van de show bleek er minder dan de helft van de gewone opkomst niet aanwezig te zijn. Voor de uitbaters van de feestzaal is dit een ramp natuurlijk, want de artiesten moeten betaalt worden en voor de zanger(es) is het ook niet gezellig om voor een half lege zaal op te treden.

Je kan het ook positief bekijken en zeggen dat ze optraden voor een half volle zaal en dat klinkt niet zo leeg. Hoe je het ook bekijkt plezant is anders, maar ja als je zo iets inricht moet je er altijd rekening mee houden dat dit kan gebeuren. De natuurkrachten laten zich niet manipuleren.

Nu de show zelve, die was ondanks alles toch best te genieten. De hoofdakte was Chrissy en dat was ooit de vriendin van wijle Joe Harris( 1943-2003). Zij weet het publiek wel op haar hand te krijgen, volgens haar mededeling staat ze nu 30 jaar op de planken en dan heb je ervaring genoeg zou ik denken

Na de voorstelling blijven we gewoonlijk nog een kleinigheidje eten en nog iets drinken tot het tijd is om naar de studio van radio Minerva te rijden en gisteren was dat niet anders. Om twintig uur start dan het programma “mini boeketje” een gevarieerde liedjes uitzending met een spelonderdeel “één om terug te horen”

Na de brood nodige reclame gaan we dan op antenne met de zo bekende radio Minerva muziek uit jaren 40, 50 en 60 en uit latere periodes kan en mag ook. Als het maar melodieus overkomt bij de luisteraars. Vroeger was dit zo genaamd muziek voor de oude van dagen, maar momenteel verjongt ons luisterpubliek geweldig.

Eerst draai ik een zes of zeven liedjes naar gelang de duur van de muziek, om dan omstreeks half negen te starten met “één om terug te horen.” Het spelonderdeel komt er op neer, dat er drie nummertjes gedraaid worden en een er van mag de week er opvolgend terug komen tot het driemaal de meeste voorkeur stemmen heeft behaald.

De luisteraars kunnen daar voor tot kwart voor tien telefoneren om hun voorkeursartiest te melden bij Anita. Zij moet op een uur tijd toch 25 tot 30 telefoontjes beantwoorden. Gisteren waren het Frank Sinatra, Vera Lynn en als derde Dean Martin die het tegen elkaar opnamen.

troost.

-  Twee weken geleden verloor ik een oom en vandaag is mijn tante overleden, zegt Marcel.
_  Ja zulke dingen gebeuren, zegt een vriend.  Ik heb eens in één week tijd vijf paraplu' verloren.

------------------------------------

Kleine Lukas toont zijn rapport aan zijn vader:
-  Wees blij dat ik ondanks mijn miserable cijfers, geen minderwaardigheidscomplex heb gekregen

Mevrouw besloot de auto te besturen. Meneer was er niet echt gerust in, maar hij had geen andere keuze dan de sleutels te overhandigen. Na een poosje zei hij:
-  Lieveling, je kijkt niet naar de verkeerslichten!
-  Waarom zou ik? Ik ken ze, ze staan hier al jàààren.

-------------------------

Dokter:  Hm, uw pols slaat erg onregelmatig. Drink u?
Patiënt:  Ja, dat is zo, maar erg regelmatig.

De laatste januaridag kondigde zich net als de vorige stralend aan, we hadden aan de ontbijttafel reeds plannen gemaakt voor een wandeling ergens in de buurt. Maar uiteindelijk is er niets van in huis gekomen, wegens gebrek aan goesting. Gisteren in Blankenberge hadden we te veel hooi op de vork genomen, zodat er niet veel energie overbleef.

Van morgen nog eventjes met de stofzuiger rondgewandeld, want dit was de vorige dag uitgesteld moeten worden wegens gezelligere bezigheden. Na de middag wat met de computer bezig geweest en dat hebben jullie reeds kunnen zien, dan was er nog een goede film op een van de filmzenders. Het was een spionagefilm over de tweede wereldoorlog, lekker spannend.

Voor de rest liep alles een gezapig gangetje en met een nieuwe aflevering van de kampioenen in het vooruitzicht ga ik het blog afsluiten voor vandaag. Nog een foto van de jachthaven als afsluiter, wens ik iedereen een gezellige, warme zaterdagavond toe en morgen een vrolijke zondag.

Gisteren tijdens onze wandeling ter bevordering van onze spijsvertering, kwamen we in de Breyelstraat. Een klein straatje gelijklopend met de zeedijk maar dan wel lagergelegen en op het huisnummer 10 troffen we het hieronder afgebeelde huisje.

Het kleine ding is als historisch monument geklasseerd. Het is een oude visserswoning die ooit bewoond werd door de bekendste visser uit Blankenberge Pieter De Bruyne, schijnbaar beter bekent als Pé Majutte.

Toen we onze weg vervolgenden richting Vissersstraat, kwamen we deze prachtige majestatische trap tegen. Door hem te bestijgen kom je op de wandeldijk. Het is werkelijk een prachtig staaltje architectuur uit de negentiende eeuw.  Spijtig dat hij niet meer tot zijn recht komt met die ontsierende moderne hoogbouw, hij staat er een beetje in de verdrukking bij.

Door het feit dat er vandaag goed weer voorspeld werd, zonnig maar tamelijk koud, zijn we vanmorgen voor een uitstapje naar Blankenberge vertrokken. Er moesten nog twee huurcontracten getekend worden bij het verhuurbedrijf Callier. Dat wilde Anita vandaag in orde brengen en dat was dan een goede gelegenheid om een daggetje uit te organiseren.

Bij aankomst in de jachthaven, eerst een bezoek aan het verhuurbedrijf brengen en de zaken afhandelen, om daarna een ferme palm te gaan drinken en zeker en vast niet vergeten een dringende boodschap volbrengen. In café de Noordzee werden we enthousiast begroet door de patron, het was net of we er vorige week nog geweest waren.

Dan werd het tijd om de inwendige mens te verwennen en waar kun je dat het beste doen. In de “Fifth Avenue” eveneens gelegen aan de jachthaven van Blankenbergen. Heel lekker gegeten met zijn beiden en de pladijs was voortreffelijk gebakken en Anita heeft haar vis ook helemaal genuttigd en zij koos voor de Lotte met een heerlijk sausje.

Nog een wandelingetje om ons eten te laten verteren en dan was het alweer tijd om huiswaarts te keren. Komt zeker nog meer want er zijn nog enkele foto te laten bekijken.

Zoals ik gisteren reeds melde was er een verjaardagsfeestje, namelijk de broer van Anita werd een jaartje ouder en hopelijk kunnen we dat nog vele jaren herdoen. Hij als het feestvarkentje en wij met de hele familie meegenieten als feestvierders.

De afspraak was 19 uur of zoals het meestal word gezegd, komen jullie tegen zeven vanavond om een stukje taart te eten. Alles bij elkaar meerder en minderjarige meegerekend waren we met elf man.

Het was een gezellige bedoening met over en weer gebabbel onder elkaar. De ene zegt dit, de andere heeft het over een ander onderwerp en als het tijd is om huiswaarts te keren weten we over het algemeen niet meer wat er allemaal gezegd is.

Her voornaamste is dat we ons goed geamuseerd hebben en ons buikje vol gestoken hebben met lekkernij en die is er steeds in voldoende hoeveelheid en omstreeks elf uur keerden we terug naar Schoten.

De volgende jarige is ons Anita en dan is de viering bij ons en de blijde gebeurtenis gaat door op drie maart.

Anita is omstreeks één uur als een bloempje van de kapper terug gekomen en daar ik gisteren geweest was, waren we een zeventig euro armer aan de man met de schaar en de kam. Het wordt hoogtijd dat ons pensioen nog eens naar boven aangepast wordt, anders is dat niet meer vol te houden.

Nog eventjes lekker gekeuveld over ditjes en datjes, om dan te constateren dat het hoog tijd werd om de tafel te dekken, want nadien is het koopjestijd. Normaal doen we de inkopen in de voormiddag, maar ja een mens kan niet alles te gelijk doen. Ergens moeten er dan prioriteiten gesteld worden. We moeten ditmaal naar twee supermarkten,er zijn producten nodig die in de Aldi niet voorradig zijn.

De drukte viel al bij al nogal mee en hier zit ik weer aan de computer te werken.

Brave vrouw.

Ach, wat heb ik toch een afschuwelijke vent.
Telkens wanneer ik boodschappen doe, moet ik een fles whiskey meebrengen.
Als ik er niet stiekem de helft van uitdronk, zou hij zich warempel dooddrinken.

--------------------------------------

U wilt dus met mijn dochter trouwen?  Mijn antwoord hangt af van uw financiële situatie.
Typisch! Maar mijn financiële situatie hangt af van uw antwoord.

In de Kempervennen zijn ze begonnen met het bouwen van een nieuwe generatie bungalows. In normale toestand zijn ze geschikt voor acht personen, maar als de toestand zich voordoet kunnen ze omgebouwd worden voor het herbergen van zestien bewoners. Dat is dan ideaal bij grote familie bijeenkomsten en ik denk hier aan jubileum, verjaardagsfeesten waarbij een groot aantal mensen in één onderkomen kunnen geherbergd worden. Dit is altijd gezelliger dan twee of drie bungalows te moeten huren.

Deze twee exemplaren zijn twee jaar vroeger als proefobject neer gezet, helemaal op het einde van het domein en blijkbaar was dit zulk een groot succes, dat men die 90 andere ook heeft laten bouwen.  Maar dan in groepsverband, deze twee liggen aan de boorden van een groot meer waar men in de zomer met bootjes kan varen en ook de duiksport kan men op dat meer beoefenen.  Echt heel gezellig gelegen.

Ik had gedacht van gisterenavond nog een keertje terug te komen met een verslag, maar na "kinderen van de Windt" ben ik bij Anita in de zetel blijven zitten en dat mag ook wel eens.  Niet dat het zo fantastisch was op de televisie na de formidabele aflevering van dit typische Antwerpse verhalen reeks.  Spijtig dat dit de laatste afleveringen zijn, maar stoppen in schoonheid is altijd beter dan eindeloos doorgaan.  Nu hebben ze nog altijd reuze veel kijkers, nu eerlijk gezegd ik vind dat de VRT knappe reeksen neerzet. 

Gisterenmorgen heb ik van m'n hart een steen gemaakt en ben naar de car wash gereden om de auto een flinke beurt te geven.  Zeker de onderkant(de chassis) moest eens flink met de hoge druk gereinigd worden om het zout er zoveel mogelijk af te spuiten.  Maar lieve mensen wat was het koud, ik heb hem dan maar niet afgezeemd en hem dadelijk terug in zijn garagebox gestald.

Begin november vorig jaar waren m'n ruitenwissers beide versleten en heb ze laten veranderen in de garage waar hij gekocht was. In het begin was alles in orde dacht ik, maar na een tijdje bemerkte ik dat de rechter wisser eigenlijk niet zo goed vaagde als de linker.  Eerst eigenlijk niet veel rekening mee gehouden, maar tijdens de dooi van enkele weken geleden reden we naar onze vakantie bestemming op de autostrade, toen ik bemerkte dat er toch iets fout was.

Vanaf de bovenkant scheurde de rubber af, toen ik regelmatig de ruit moest wissen wegens het opspattende dooiwater, als er een auto passeerde.  Gisteren belde Anita naar de garage waar hij gekocht was om te vragen of dit normaal was, maar ze geraakte niet binnen.  Vandaag opnieuw geprobeerd weer niets en dat is toch eigenaardig voor een garage.  Na de dienst 1207 geraadpleegd te hebben bleek er een ander nummer en een andere garage op dit adres te zijn.  Na een telefoontje naar die nieuwe garage en toen viel het verdict," garage Vanganzen" op de Bisschoppenhoflaan was failliet vanaf één januari.  Geen garantie mogelijk voor een foute vervanging van ruitenwissers.

Ik dacht dat ik het voor de tweede dag op rij zonder blog inzending moest doen. Gisteren was het tijdsgebrek de oorzaak dat ik m’n dagboek niet kon aanvullen. Maar vandaag ben ik reeds een tijd bezig om ingelogd te geraken. Elke keer als ik de pagina om in te loggen opriep kreeg ik een blad te zien vol onzin en dat verschijnt de laatste tijd veelvuldig.

Maar van inloggen was geen sprake, dan maar eventjes naar het forum gegaan om het te melden. Maar daar bleek ik niet de enige te zijn die niet binnengeraakte en Redpoppy had haar handen meer dan vol. Dan maar wachten tot het heuvel herstelt was, het had geen zin om er ook met een klacht bij te gaan staan.

Gisteren namiddag was het weer een artiesten gala om duimen en vingers af te likken. Een mooie affiche dat wel maar ergens was de belangstelling vrij matig, een driekwart bezetting en dat is vrij pover als je rekening houd met de komst van Lia Linda. Een dame uit Limburg met een internationale carrière. Wat houd mensen tegen om niet te komen, het weer was het zeker niet, een staking van het openbaar vervoer was het ook niet.

We zullen het maar houden met het gezegde “de afwezigen hadden alweer ongelijk” en met de twee andere er bij was het een prachtige namiddag. De eerste artiest was Rudy Clark een man die de klappen van de zweep heel goed kent, zijn stem is geschikt voor alle genres en zijn versie van “love is all” is gewoon fantastisch. Dan de beurt aan een jonge dame met artiestennaam Annina en dat was goed voor het musical gedeelte met prachtige vertolkte liederen van Barbra Streisand. Het aanwezige publiek ging met momenten uit de bol.

Dan het showbeest Lia Linda en je zag het er niet aan dat ze amper thuis had geweest. Ze was heel vroeg in de ochtend aangekomen uit Sjanghai waar ze een maand had opgetreden, ze had last van dat tijdsverschil van zeven uren en daarbij nog verkouden. Maar dat kon haar niet deren en men hoorde het wel aan haar stem, maar ze hield vol. Desnoods sterven op de bühne, zoals een rasartieste het betaamt. Het was een prachtige namiddag en hopelijk volgende week van het zelfde en dat ziet er wel naar uit. zoals een rasartieste het betaamt.e het wel aan haar stem, maar ze hield vol.t.ical gedeelte met een prachtige ven

Toen we op 16 januari na ons midweek verblijf in de Kempervennen huiswaarts reden, namen we in plaats van de E34 autostrade, de regionale wegen naar het Belgische dorpje Postel. Het was nog tamelijk vroeg en een klein wandelingetje rond de abdij en daarna iets eten en drinken in het eetcafé “De Drie Eiken.” We weten dat je er goed onthaald word en een boterham van het Postelse brood, belegd met Postelse kaas is een delicatesse. Je hebt er ineens je buikje goed vol. Daarna om alles goed door te spoelen een Postelse bruine.