Donderdag 12 februari09

zoals ik in mijn dagelijkse posting reeds gemeld heb ik ook enkele beelden van de vestigingsstad genomen. Ik wilde er wel enkele meer nemen maar het was toch zo koud dat Anita vroeg om terug huiswaarts te keren

De eerste foto is genomen vanuit de winkelstraat die uitgeeft op de marktplein, de naam van de straat is me ontgaan. Speelt ook hoegenaamd geen rol van betekenis, het is de toren van de basiliek die boven de huizen uitsteekt.

-  Hij is schatrijk geworden, maar hoe is dat gekomen?
-  Hij is rijk geworden met roken. Hij is de grootste roker van de hele wereld.
-  Ik kan niet geloven dat je van roken rijk kunt worden. Rookte hij sigaren of sigaretten?
-  Eh, geen van beide, hij rookte paling.

De postbode belt aan bij de bewoners van een appartementsgebouw.
Een vrouw beantwoordt de deurtelefoon, waarop de postbode vraagt:
-  Woont hier soms een zekere Jef Zuypmans?
-  Ja wacht, ik zal de deur opendoen en leg hem maar in de hal.

Het heeft niet lang geduurd maar ze is toch bij ons op bezoek geweest en ik heb het natuurlijk over juffrouw de zon. De mensen krijgen dan precies meer energie als ze schijnt. Zo gaat dat ook met mij, ik maakte al vlug plannen om naar de carwash te rijden en de wagen een beurt te geven.

Gelukkig kon ik mijn bevlieging vlug onderdrukken met in een hoekje te gaan zitten en de vlaag van werkzucht te laten voorbij gaan. Ik kon me zelve gemakkelijk een smak geven toen het na de middag begon te regen en ik geen onnuttig werk had verricht.

Ik ben nu niet direct een luiwannes, maar toch liever lui dan moe. Dit is een vorm van eerlijkheid en dat siert me. Als het weer morgen een beetje mee zit zou Anita eens graag naar Hulst in Zeeland rijden. Want eigenlijk word een mens een beetje zwartgallig en daarom ben ik heden middag naar de dokter geweest. Ik voelde me een beetje ziekjes en een gesprek met je huisarts doet dan wonderen.

Ik weet niet of het de moeite is om televisie te kijken. Is dat niet het geval dan ga ik er eens een lekkere leesavond van maken en dat is goed om m’n intellectueel peil wat op te vijzelen. Als het nog maar helpt, zou wel eens te laat kunnen zijn, maar m’n moeder heeft me vroeger geleerd om niets op te geven vooraleer je alles geprobeerd te hebben.

Voor de rest is alles dik in orde met de nadruk op DIK. Nog een prettige gezellige woensdagavond.

-  Ik heb een prachtig landhuis met een grote tuin aan de Middelandse Zee, een gloednieuwe Mercedes en vele bedienden.
-  Dan kunt u zeker niet klagen, mijnheer Grimm?
-  Maar mijn naam is niet Grimm!
-  O, dat dacht ik, omdat u zo goed sprookjes kunt vertellen.

Vanavond lekker gegeten en om het eten te laten zakken kom ik nog maar eens gauw bij jullie, om verslag uit te brengen van de bijna voorbije dag. Onze maaltijd bestond vanavond uit gebakken kabeljauw met gestoofde prei in een roomsaus en gekookte aardappeltjes. Als dessert twee Clementines, lekker sappig en zoet.

Zoals ik in m’n eerste posting gemeld heb, ben ik heel ijverig geweest op m’n fotoalbum “mijn gemeente Schoten.” Wil je eens kijken kunnen jullie terecht op het adres, dat in de rechter kolom afgebeeld staat. Net onder het archief, klik er maar gewoon op en je bent er.

Jullie kunnen gerust een berichtje achter laten in m’n gastenboek aldaar. Rond half negen ga ik eventjes kijken naar het feuilleton “kinderen van De Windt” want vorige week werd de aflevering afgesloten met de bijna ontknoping van een gijzeling.

Het lijkt misschien een gewelddadig feuilleton te zijn maar eigenlijk is dit niet waar. Een schipper gaat uit den bol omdat hij niet naar een pretpark kan gaan met zijn dochtertje die hij dat weekeinde bij zich mocht hebben. Want hij is van zijn vrouw gescheiden en zijn patroon verplicht hem te varen om een schip te bunkeren. Daarom slagen zijn zekeringen door, wat natuurlijk niet de juiste houding is.

Het is eveneens een verhaal dat in het dagelijks leven kan voor komen. Ik vind dat teevee één veel goede romans in beeld brengt.

Goede morgen veranderen we in natte morgen, want dat kan wel tellen. Gisteren avond toen we huiswaarts keerde, na de uitzending van het mini-boeketje goot het water. Maar gelukkig was er geen stormwind, alleen maar harde wind zoals het regelmatig gebeurt.

Toen ik m’n auto ging plaatsen in de garagebox,stond de oprit gewoon onder water en waren m’n schoenen doortrokken van het vocht. M’n sokken heb ik te drogen gehangen samen met de broek die ik aan had, de pijpen waren doornat.

De regen klettert nog steeds tegen de raam van de living, maar aan de stormwind zijn we gelukkig ontsnapt. Tijdens het nieuws deze middag werd er gezegd dat de storm in Frankrijk al bij al nog is meegevallen. Ach het moet altijd geen kommer en kwel zijn voor de mensen waar ook ter wereld.

Het artiestengala van gisteren maandag was qua belangstelling terug normaal te noemen en de drie artiesten konden weer op voldoende aandacht rekenen. We hadden ditmaal Francis Gunthler die meestal veel Duitse muziek ten gehore brengt, maar het ditmaal bij Nederlandse muziek hield. De zangeres Marleen, voor mij de eerste keer dat ik haar hoorde, bracht eveneens muziek van bij ons en uit Nederland.

De hoofdbrok was voorbehouden aan het accordeonduo “De Melando’s” uit de Antwerpse Kempen, ze zijn afkomstig uit Kapelle. Ik heb ze reeds meerdere malen aan het werk gezien en gehoort telkens was het af, ik zou zeggen tot in de perfectie maar niets is volmaakt.

Dat was zowat het maandag programma van de familie Francis en nu ga ik verder werken aan m’n fotoalbum.

Goldstein trok op een zaterdag de tuin in om het dak van zijn tuinhuisje te repareren.  Zijn geklop maakte  een hels lawaai en zijn vrouw kwam een kijkje nemen.

-  Zeg, hoe durf je op de sabbat zo’n hels lawaai te maken.  Wat zullen de buren denken? Vroeg ze.

-  Oh, wat kunnen mij de buren schelen, zei Goldstein. Ik moet het dak dringend repareren, anders regent het binnen.

-  Wel zoveel lawaai maken op de sabbat is een zonde, voegde zijn vrouw er aan toe.  Kun je geen schroeven gebruiken?  

Na het artikeltje over die Oostendse meeuwen ben ik naar het veldrijden gaan kijken. Nu het seizoen bijna voorbij is word ik nog een grote supporter van deze sporttak. Ik moet eerlijk bekennen dat ik me niet kan voorstellen om een actieve supporter te worden. Ik zie me daar in die modder niet rond ploeteren.

Neen als je ziet welk een modderpoel het vandaag was, laat me dan maar van voor het teeveescherm supporteren en daarbij een lekker bakie koffie. Meer moet dat voor mij niet zijn wat denken jullie er over, heb ik gelijk of heb geen gelijk.

Voor hen die niet gekeken hebben, hier is dan de uitslag. Op de eerste plaats Sven Nijs, dan de wereldkampioen Niels Albert en derde was Bart Wellens. Daar houd m’n kennis op en ga dit hoofdstuk afsluiten.

Binnen een kleine drie uurtjes kan ik alweer vertrekken, want dan wachten mijn supporters luisteraars op hun drie uurtjes gevarieerde muziek. Ik mag ze zeker niet op hun honger laten zitten.

Als ik tijd heb kom ik morgen verder uitweiden over m’n leven van elke dag. Ik denk er in eens aan dat meestal op maandag m’n tijd ontbreekt om iets te schrijven in het dagboek. Enfin tot dinsdag dan.

Gisteren gelezen in “De Gazet van Antwerpen.” Normaal gezien koop ik niet gemakkelijk een krant, maar omdat ze geheel vernieuwt was dacht ik laat me er maar eens een exemplaar van gaan halen. Zodoende ben ik op onderstaand artikel gestoten.

Mensen uit Oostende en omstreken wees voorzichtig en werp geen etensresten voor de meeuwen want je kunt bekeurd worden met een boete tot 250 euro’s. De reden hiervoor is dat die zelfde meeuwen anders zich te goed thuis gaan voelen in de steden, met alle ongemakken van doen, denk maar aan de uitwerpselen.

In het binnenland heb je ook dat probleem, hier in Schoten voelen ze zich ook lekker in hun vel. Als je wandelt langs het Kempisch kanaal, daar krioelt het van de meeuwen. Maar ja zij doen zich dan tegoed aan het toegeworpen eten voor de eenden.

Ik heb het vorig jaar gezien toen we verbleven in Blankenberge en op maandag morgen onze vuilzak buiten zetten. Op een wip en ene stond kwamen de meeuwen in duikvlucht op de zakken gedoken en met die grote sterke snavels in de plastiek hakten. De inhoud lag uitgespreid naast de zakken en dat is maar een vuil zicht.

Nog gauw ons dagboekje aanvullen, ik heb er deze namiddag al wel aan gewerkt maar dat was maar om die foto’s te plaatsen die ik eigenlijk niet verwacht had. Het is toch gezellig dat iedereen je wil helpen. Wat ik ook gedaan heb dat is m’n fotoalbums hier op seniorennet bij gewerkt, voornamelijk m’n album met als titel “mijn gemeente Schoten.”

Zoals de titel laat vermoeden zijn het allemaal foto’s die een beeld vormen van onze mooie gemeente. De toegevoegde beelden tonen zichten genomen langs het Kempisch kanaal, wil je eens een kijkje nemen kom gerust eens even zien en het kost jullie geen eurocent. Het adres vinden jullie hier rechts juist onder het archief, samen met de webside van radio Minerva.

Dat was dan reclame voor eigen werk, dat mag ook al wel eens gebeuren. Ik heb de laatste ronde en de aankomst van de veldrit in Lille nog net gezien, mensen dat was spannend. Niels Albert en Sven Nijs streden tot op de meet voor de overwinning en er was bijna een fotofinish nodig om te bepalen wie de winnaar was.

Wat zit ik nu te brabbelen hoogstwaarschijnlijk hebben jullie het zelf ook gezien dat de kersverse wereldkampioen het pleit gewonnen heeft. wat ik wel eigenaardig vind in de wielersport, dat is dat je praktisch nooit supporters met elkaar op de vuist gaan. Bij voetbal is dat soms wel anders.

Ik ga jullie niet langer ophouden en ga de boel hier afsluiten, morgen komt er nog een dag. Prettige zaterdag avond voor jullie en een zondag om van te smullen.

Gisteren heb ik jullie vertelt over de kinderboekenbeurs in de school. Ik had toch mijn fototoestel vergeten, maar vanmiddag stond er op m’n E-mailadres toch enkele beelden van het gebeuren, die door iemand van het oudercomitee werden genomen en die wil ik jullie niet onthouden.

De eerste foto is de schrijver in de huid gekropen van de “wakkere muis” zo treedt hij altijd op als hij uitgenodigd wordt om in een school voor te lezen. Hij is de auteur van de kinderboeken serie “fantasia”

Deze namiddag hadden we belooft om naar de kinderboekenbeurs te komen in de school van de kleinkinderen in Deurne. Een zekere Geronimo Stilton alias “de wakkere muis” kwam er tijdens de school uren voorlezen uit zijn werk en na schooltijd kon je de boekenbeurs bezoeken en de aangekochte boeken laten tekenen door de schrijver.

Eigenlijk dacht ik dat dit een triestig gebeuren zou worden, maar eerlijk gezegd ik keek er mijn ogen uit het hoofd want er was veel volk aanwezig en er werd vrij veel verkocht.

Het was wel een eigenaardig zicht als je binnenkomt en je ziet daar iemand aan een tafel zitten handtekeningen uit te delen, dit in het gedaante van een muis. Spijtig maar ik had ditmaal m’n fototoestel niet bij me, dus geen foto van dit onnozel zicht.

In elk geval chapeau voor de inrichters, dit was heel goed gedaan. De directeur van de school stond heel septisch tegen dit initiatief van het oudercomité, alleen al de kostprijs vond hij te veel en wilde dit bedrag er niet voor uitgeven. De schrijver vroeg 600 euro voor de ganse dag, voorlezen in de klas en signeren van de boeken en inderdaad dit is veel geld. Daarom besliste het oudercomité om uit de speciale kas dit bedrag op te hoesten.

Gisterenavond waren er twee topprogramma’s op de VRT. Ik ben nu niet echt een teevee kijker, maar zoals ik reeds vermelde vond ik de afleveringen van “vlees en bloed” een formidabel goed gespeeld verhaal en konden bogen op een groot kijkpubliek. Maar de max was toch voorbehouden aan de finale van “de slimste man ter wereld.”

Zo maar eventjes 2.126.461 kijkers waren getuige van de slag der titanen. De grote favoriet was de nog jonge reporter Freek Braeckman, hij had het thuis voordeel net als Lieven Verstraeten. Ook de politicus Bart de Wever mocht er zijn en liet zich niet kisten door de twee VRT reporters.

Ze waren alle drie aan elkaar gewaagd en ik vond dat het moeilijk was om een voorkeur voor één van de drie te hebben. Eigenlijk is Bart op tactisch gebied van de overwinning gehouden door Freek.

Ik heb me goed vermaakt gisterenavond en de vrijdagavond vind ik persoonlijk een van de slechtste avonden op gebied van goede programma’s. Als je geluk hebt is er ergens wel eens een goede film te bekijken, in elk geval geen spek voor mijne bek.

Na thuiskomst vooraleer ik de auto ga stallen in de garagebox , moeten we de wagen voor de deur uitladen want uiteindelijk was het toch meer dan het oorspronkelijk de bedoeling was. Maar dat is geen probleem, want als we volgende week eens niet kunnen boodschappen doen, hebben we het in huis en moet den deze geen honger lijden.

Tijdens de maaltijd zagen we de hemel uitklaren en deed de zon schuchtere pogingen om door de wolken te breken en het lukte haar toch om voor een half uurtje te schijnen.

Voor de rest ben ik niet meer buiten geweest, met wat te computeren en in m’n boek te lezen is de namiddag ook snel voorbij gegaan. Anita moest nog naar de boekerij of in proper Nederlands, naar de bibliotheek. Morgen is haar uitleen tijd verstreken en aangezien we morgen weg moeten, was het beter om vandaag te gaan.

Veel regen heden morgen, maar beter dat dan een pak sneeuw op de baan. In de Ardennen denken ze daar zeker anders over, dat kan ik begrijpen want daar verdienen ze er nog geld mee. Zeker op hoogste toppen van de Ardennen en in de hoge Venen op de skipistes. Maar ze mogen dit jaar zeker en vast niet klagen er waren veel sneeuwdagen waarop geskied kon worden.

Donderdag is gewoonlijk onze inkoopdag en vandaag wijken we niet af van ons wekelijks ritueel. Na de afwas en toilet maken konden we rustig vertrekken naar de supermarkt, de paraplu mochten we zeker niet vergeten. Dit is een attribuut dat onontbeerlijk is in de lage landen.

Door het feit dat we vorige week veel hadden ingekocht, werd het vandaag maar de meest courante zaken die op het boodschappenlijstje van Anita stonden. IJsroom stond bovenaan het lijstje want dat eet ze graag. Niet alleen ijsroom hoor, met druiven kun je haar nog meer plezier doen.

Het beste was een eigen wijngaard aan te leggen, maar dan ben ik verplicht om betere oorden op te zoeken. Hier in België zijn er ook wel streken waar druiven gekweekt worden, maar als ik hier in Schoten vertrek moet het ineens maar naar de zon zijn.

De vleesschuif was ook leeg en dan is het de moeite om naar de Renmans te rijden in Merksem en terwijl Anita staat aan te schuiven ga ik een lekkere koffie drinken in de “Butterfly.” Als ze klaar is komt ze ook daarheen en dan trakteer ik voor haar ook met een koffie.

Ik heb tussen wat papieren nog een artikeltje gevonden afkomstig van een afscheur kalender, het is al wel een paar dagen over tijd maar ik ga het toch maar ter lezing aanbieden. Door het feit dat we van heel de dag niet zijn buiten geweest en valt er ook weinig te melden op m’n dagboek.

Ik kan nu moeilijk gaan vertellen hoeveel tassen koffie ik vandaag gedronken heb. Anita is heden namiddag enkele boodschappen gaan doen en voor de rest, wat gelezen. Met de fotoquiz heb ik me ook een tijdje zoet gehouden en dat is een nieuw spel dat men kan beoefenen hier op het seniorennet.

Men moet er niet slim voor zijn, alleen een beetje fantasie en verbeelding, ik wens jullie nog een gezellige blogavond.

Maria- Lichtmis.

Rond twee februari vierden de Kelten het feest “imbolc” dat verse melk betelent en verwijst naar het moment waarop de lammeren worden geboren. De frisse geurige melk en de jonge dieren symboliseerden de zuiverheid van elk levens begin. Bij dat feest werden ook kaarsen gebruikt, waarmede het lengen van de dagen werd voorgesteld.

Uitzondering.
- JuffrouwJanssen kan nooit iets zeggen zonder te overdrijven.
- Heb je haar al eens naar haar leeftijd gevraagd?

--------------------

Luister eens, mijn jongen zei een vader tegen zijn jongste spruit. Er waren eens twee mannen.
De ene had zijn geld op een eerlijke manier verdiend en de andere door middel van bedrog en oplichting. Wie van de twee zou jij willen zijn?
- Eh...dat weet ik niet. Wie van de twee had het het meeste verdiend?

Gisteren bij het lezen van de krant “het laatste nieuws” stootte ik op het artikel met als titel “koteletten verkopen nu beter.” Nu blijkt dat de zelfstandige slagers een grote positieve reactie ondervinden van de VRT reeks “van vlees en bloed.” Deze serie vertelt het leven van een slagersgezin in ons Vlaanderlandje.

Ik heb volg deze reeks ook en werkelijk het zijn prachtige afleveringen en de artiesten zijn werkelijk heel goed. Voor hen die ze nog niet bekeken hebben, morgen avond na de soap “thuis” is er een nieuwe aflevering. Natuurlijk als je er nog niets van gezien hebt is het misschien moeilijk om nog te volgen.

Voor hen die digitaal kijken die kunnen altijd langs juist gemist alle afleveringen die gepasseerd zijn terug oproepen en dit aan twee euro per deel.

Volgens het artikel in de krant verkopen de beenhouwers meer koteletten dan daarvoor, natuurlijk zal dat niet van blijvende haard zijn. In elk geval morgen avond zit ik weer voor de buis, om toch maar niets te missen.

Vorige week waren we de donderdag avond naar een verjaardagsfeestje en de dag nadien hebben wij de aflevering gezien langs de digibox. Het is werkelijk het leven gegrepen uit een doorsnee burgerlijk zelfstandig gezin.