Mini-boeketje.

De hoofdakte was ditmaal voorbehouden aan Mark Meersman, een zanger met veel talent. Heeft ook internationale ervaring en hij kan zo wat alle genres aan. Of het nu Nederlandstalig is anderstalig dat maakt allemaal geen verschil. Maar zijn specialiteit ligt in het musicalgenre.

Maar na de pauze bracht hij overwegend Duits en Italiaans liederen en de operette daar was hij ook niet vies van. Dit had ik nog nooit van hem gehoord en aan het einde was het applaus niet uit de lucht. Een staande ovatie als besluit en na de voorstelling van de drie artiesten wist Anita hem nog te strikken voor een foto met hem.

De eerste mannelijke artiest was Marc Meersman, een man die veel optreedt in deze feestzaal. Heeft een goede zangstem maar is als conferencier is hij geweldig, z’n moppen zijn niet te schatten. Het ene lachsalvo na het andere en tussendoor enkele mooie evergreens en op de vrouwen maakt hij een goede indruk. Zie hij gevoegde foto, het is een stevige klepper en tussen haakjes die palm die men op de voorgrond ziet staan is niet van mij.  Die is van de Ronnie onze tafelgenoot.

Gisteren maandag te veertien uur twintig was het weer tijd om uit te rukken naar het artiestengala in de feestzaal Schijnpoort. Een beetje regen dat kon ons niet deren, in de wagen zitten we nog altijd droog.

Zoals te verwachten viel was er veel volk opgekomen voor deze voorstelling. Het waren bekende namen, misschien zegde de naam van het zangeresje (Keeley) de meeste niet veel maar ik had ze al wel eens een keertje zien optreden in de feestzaal. Ondanks haar jeugdige leeftijd wist ze haar programma goed aan te passen aan onze wat oudere leeftijd.

Dit is eigenlijk een testje en het is beter meegevallen dan ik dacht. Het is een gefotografeerde grap die afkomstig is uit de scheur kalender "De Druivelaar" met datum zondag 15 februari 2009.

Eigenlijk moest dat met statief genomen zijn, maar dit bezit ik niet.  Op mijn verlanglijstje zetten of brief schrijven naar Sint Niklaas, wie weet.

De Sint Valentijngoochelaar in het circus.

Ik kom nog eens eventjes terug om jullie te melden dat er weer enkele foto’s bij gewerkt staan op m’n fotoalbum. Onder de naam Vordenstein in de sneeuw heb ik een stuk of vijf foto’s met tekst bij gevoegd. Wil je eens gaan kijken het adres staat hiernaast op de rechterkant van dit blog, juist onder het archief.

Ik wilde ook nog naar het veldrijden kijken maar helaas de tijd vergeten en Anita was in het slaap gevallen in de zetel. Normaal verwittigd ze me wel, maar ja gemist spijtig maar niet onoverkomelijk. Zal de uitslag wel in het avondnieuws van zes uur te weten komen.

Als tijdverdrijf nog eens met de fotokwis meegedaan, maar ik denk dat ik te weinig fantasie heb om veel toegevoegde woorden te vinden. Ik word steeds voorbij gestoken door anderen die later beginnen.

Enfin dat stoort me toch niet erg en het werkt eigenlijk verslavend. ‘K kan er moeilijk mee stoppen, enfin nu ga ik toch maar stoppen met schrijven.

Deze morgen werd ik niet liefelijk gewekt door de gouden zonnestralen zoals gisteren, maar wel door een gespannen waterblaas die dringend geledigd moest worden. Het ergste was eigenlijk dat het nog maar half zeven was en ik heb van m’n hart een steen gemaakt en ben op gebleven.

Ik heb dan maar alles gereed gemaakt en ben m’n programma voor heden avond beginnen klaar maken en toen Anita even na acht uur haar opwachting maakte had ik bijna alle cd’s voor het eerste uurtje klaar liggen. Ik zag haar een gezicht trekken van, word hij nu debiel of word hij gewoon gek maar heb niet gereageerd.

Ze heeft geen woord door over gezegd, alleen haar gezicht sprak boekdelen en met een liefelijke stemmetje zegde ze “goede morgen schatje en gaat het een beetje.”

Ik heb ook geen woord uitleg gegeven van de waarom, want ik ben van mening net zoals Rob De Nijs ” mijn geheimen zijn me heilig”. In elk geval was ik reeds voor de middag klaar met de wekelijks terug kerende job en kon ik een lekker bad nemen.

Onze maaltijd hebben we ook alweer binnen en ik moet zeggen Anita heeft alweer haar best gedaan, niets speciaals heeft ze klaar gemaakt. Alleen witloof met gebakken patatjes en een zalig malse beefsteack.. Meer moet dat voor mij niet wezen, daar kan ik van genieten zeker weten.

Zoals reeds in een vorige posting gemeld zijn we vandaag op Sint Valentijn tussen haakjes voor ons een dag zoals altijd, is in het leven geroepen door de commercie, toen ik al jaren gehuwd was had ik er nog nooit van gehoord.

Einde citaat en nu terug naar ons onderwerp, bezoek aan de kinderboerderij “De Mikmak” De auto neergezet op één van de parkings in domein De Mick.

De eerste twee foto’s zijn genomen aan de ingang van de boerderij en eerst zien jullie het grote aankondigingbord met op de achterkant het plan van het domein.

Deze morgen werden ik gewekt door het zonnetje, want gisterenavond heeft Anita hoogstwaarschijnlijk de draperie niet volledig gesloten. Dat maakte dat de zon een spleet gevonden had om in m’n ogen te schijnen en dat was heerlijk ontwaken. Het werd tijd dat ik opstond ook het was verdorie al kwart na acht.

Maar enfin dat speelde in het geheel geen rol, we hadden de tijd aan ons zelve. We konden rustig de tijd nemen om te ontbijten en ons toilet te maken. Bij het ontbijt beslisten we om deze namiddag eens lekker van het zonnetje te genieten en de spieren eens te strekken. Alleen waar gingen we wandelen dat was de vraag die alle andere vragen in de schaduw stelden.

De beslissing viel op het domein de Mick en de kinderboerderij aldaar en natuurlijk mocht ik m’n fototoestel niet vergeten. Dadelijk na het middagmaal trokken we onze wandeloutfit aan en weg waren we, richting Brasschaat domein de Mick.

Ondanks dat het vrijdag den dertiende was is er niets noemenswaardig voorgevallen. Nu moet ik eerlijk bekennen dat we door de slechte weersomstandigheden maar wijselijk thuis zijn gebleven.

Enkel naar de supermarkt geweest voor onze inkopen, jullie moeten nu niet direct denken dat ik bijgelovig ben. Maar eerlijk gezegd was het toch niet het weer om eens lekker te wandelen in een bos of park. Zelfs niet om een bezoek te brengen aan oud Antwerpen , eigenlijk hadden we geen zin in weggaan en bleven liever lui thuis.

Thuis was er ook nog werk aan de winkel en dat moest toch ook door gaan, anders zitten we er morgen weer mee. Als ze gelijk hebben zou het morgen zonnig worden en dan kunnen we er ook nog op uittrekken als we willen.

Deze namiddag heb ik flink wat foto’s klaargemaakt voor plaatsing op m’n fotoalbum, hier bij seniorennet en voor het adres moet je kijken in de rechter kolom juist onder het archief. Ik heb drie albums aangemaakt, maar dat van “ mijn gemeente Schoten” is het meest uitgewerkt. Het onderdeel “Vordenstein in de sneeuw” wordt kortelings bij gevoegd.

Hebben jullie gisterenavond ook het laatste deel gezien van de serie “Van vlees en bloed.” Eind goed al goed en eerlijk gezegd lag het een beetje in de lijn van de verwachting. Maar over heel de lijn genomen was het een mooie serie. De serie is teneinde en lang leven de nieuwe.

Toe Anita en ik gisteren uit Hulst terug thuis waren gekomen, stak er een grote verrassing in onze brievenbus. Namelijk een brief met als afzender Center Parcs, nu is het wel zo dat deze firma ons regelmatig reclamebrochures toezend, omdat we er kind aan huis zijn.

Boven in het appartement gekomen was ik toch zo nieuwsgierig, omdat de brief als reclame brenger toch wat dun uitviel. Groot was onze verwondering toen bleek dat dit schrijven een aanbieding bleek te zijn voor een gratis verblijf in het bungalowpark “Het Heyderbos.”

Dit park is gelegen in Nederland, halverwege de steden Venlo en Nijmegen, dicht bij de Duitse grens in de Maasvallei. Als we er in toestemden moesten we zovlug mogelijk contact opnemen met het bijgevoegde telefoonnummer. Anita heeft dan dadelijk dit nummer gebeld en werkelijk op 13 maart vertrekken we voor een gratis verblijf naar “Het Heyerbos.” De enige kosten die ten onze lasten komen is de taks op de overnachting en dat komt op de globale som van 9.95 euro

Om vijftien uur worden we ontvangen door de directie van het park, met een verzorgde receptie met hapjes en drankjes. Daarna kunnen we naar onze bungalow(cottage) want dat klinkt mooier, waar ons bed opgemaakt zal zijn. Vanaf nu behoren we tot de categorie van “The Best Friend” daarvoor waren we maar gewoon “Friend” en de daarbij horende voordelen.

Zeg nu zelf was dat niet fijn om te krijgen, het was onze goede donderdag denk ik en dat is een cadeau van meer dan 365 euro.

Zoals het gisteren geplant was zijn we deze voormiddag naar het Nederlandse Hulst vertrokken.  Het weer was koud maar wel zonnig dus geen reden om thuis te blijven.  Eerst even de benzinetank laten bijvullen en dan door de konijnenpijp( Waaslandtunnel) op weg naar die mooie vestigingsstad Hulst.

Toen we de expresweg verlieten werden we overvallen door een sneeuwbuitje, maar eigenlijk het vermelden niet waard.  Ik vermoed dat dit een wolkje was dat verloren (gelopen), is dit nu wel het juiste woord dat ik daar gebruikt heb.  Een wolk die loopt klikt toch zo vreemd, het heeft in het geheel geen beentjes en dan kan het toch niet lopen.

Ik breek er het hoofd niet verder over en vervolg m’n relaas en aan de vroegere grens was het wolkje zijn lading al kwijt.  Rond twaalf uur waren we op onze bestemming en zoals ze in Holland zeggen “tussen twaalf en één eet iedereen.”

Dat is voor ons het teken om eveneens een eetcafé op te zoeken om de innerlijke mens te versterken en zo gezegd zo gedaan, op de marktplein zijn gelegenheden genoeg om comfortabel en prijs vriendelijk te eten.

We hadden geluk op de marktplein stonden drie kramen, een groente, een kaas en een viskraam.  Aangezien dat we vis wilden meebrengen en ook fruit sloegen we twee vliegen in één slag en over geluk gesproken.  Vandaag was het ons daggetje wel, maar dat wisten we toen nog niet wat ons nog te wachten stond.

Nog enkele foto’s genomen en dan terug naar huis.  Er stond een gure wind en eigenlijk was het niet zo aangenaam om rond te wandelen, dan maar terug naar de auto die ik gelukkig kon parkeren zonder geld in een meter te moeten steken.  Wij maar schampen op die zuinige hollanders.

zoals ik in mijn dagelijkse posting reeds gemeld heb ik ook enkele beelden van de vestigingsstad genomen. Ik wilde er wel enkele meer nemen maar het was toch zo koud dat Anita vroeg om terug huiswaarts te keren

De eerste foto is genomen vanuit de winkelstraat die uitgeeft op de marktplein, de naam van de straat is me ontgaan. Speelt ook hoegenaamd geen rol van betekenis, het is de toren van de basiliek die boven de huizen uitsteekt.

-  Hij is schatrijk geworden, maar hoe is dat gekomen?
-  Hij is rijk geworden met roken. Hij is de grootste roker van de hele wereld.
-  Ik kan niet geloven dat je van roken rijk kunt worden. Rookte hij sigaren of sigaretten?
-  Eh, geen van beide, hij rookte paling.

De postbode belt aan bij de bewoners van een appartementsgebouw.
Een vrouw beantwoordt de deurtelefoon, waarop de postbode vraagt:
-  Woont hier soms een zekere Jef Zuypmans?
-  Ja wacht, ik zal de deur opendoen en leg hem maar in de hal.

Het heeft niet lang geduurd maar ze is toch bij ons op bezoek geweest en ik heb het natuurlijk over juffrouw de zon. De mensen krijgen dan precies meer energie als ze schijnt. Zo gaat dat ook met mij, ik maakte al vlug plannen om naar de carwash te rijden en de wagen een beurt te geven.

Gelukkig kon ik mijn bevlieging vlug onderdrukken met in een hoekje te gaan zitten en de vlaag van werkzucht te laten voorbij gaan. Ik kon me zelve gemakkelijk een smak geven toen het na de middag begon te regen en ik geen onnuttig werk had verricht.

Ik ben nu niet direct een luiwannes, maar toch liever lui dan moe. Dit is een vorm van eerlijkheid en dat siert me. Als het weer morgen een beetje mee zit zou Anita eens graag naar Hulst in Zeeland rijden. Want eigenlijk word een mens een beetje zwartgallig en daarom ben ik heden middag naar de dokter geweest. Ik voelde me een beetje ziekjes en een gesprek met je huisarts doet dan wonderen.

Ik weet niet of het de moeite is om televisie te kijken. Is dat niet het geval dan ga ik er eens een lekkere leesavond van maken en dat is goed om m’n intellectueel peil wat op te vijzelen. Als het nog maar helpt, zou wel eens te laat kunnen zijn, maar m’n moeder heeft me vroeger geleerd om niets op te geven vooraleer je alles geprobeerd te hebben.

Voor de rest is alles dik in orde met de nadruk op DIK. Nog een prettige gezellige woensdagavond.

-  Ik heb een prachtig landhuis met een grote tuin aan de Middelandse Zee, een gloednieuwe Mercedes en vele bedienden.
-  Dan kunt u zeker niet klagen, mijnheer Grimm?
-  Maar mijn naam is niet Grimm!
-  O, dat dacht ik, omdat u zo goed sprookjes kunt vertellen.

Vanavond lekker gegeten en om het eten te laten zakken kom ik nog maar eens gauw bij jullie, om verslag uit te brengen van de bijna voorbije dag. Onze maaltijd bestond vanavond uit gebakken kabeljauw met gestoofde prei in een roomsaus en gekookte aardappeltjes. Als dessert twee Clementines, lekker sappig en zoet.

Zoals ik in m’n eerste posting gemeld heb, ben ik heel ijverig geweest op m’n fotoalbum “mijn gemeente Schoten.” Wil je eens kijken kunnen jullie terecht op het adres, dat in de rechter kolom afgebeeld staat. Net onder het archief, klik er maar gewoon op en je bent er.

Jullie kunnen gerust een berichtje achter laten in m’n gastenboek aldaar. Rond half negen ga ik eventjes kijken naar het feuilleton “kinderen van De Windt” want vorige week werd de aflevering afgesloten met de bijna ontknoping van een gijzeling.

Het lijkt misschien een gewelddadig feuilleton te zijn maar eigenlijk is dit niet waar. Een schipper gaat uit den bol omdat hij niet naar een pretpark kan gaan met zijn dochtertje die hij dat weekeinde bij zich mocht hebben. Want hij is van zijn vrouw gescheiden en zijn patroon verplicht hem te varen om een schip te bunkeren. Daarom slagen zijn zekeringen door, wat natuurlijk niet de juiste houding is.

Het is eveneens een verhaal dat in het dagelijks leven kan voor komen. Ik vind dat teevee één veel goede romans in beeld brengt.

Goede morgen veranderen we in natte morgen, want dat kan wel tellen. Gisteren avond toen we huiswaarts keerde, na de uitzending van het mini-boeketje goot het water. Maar gelukkig was er geen stormwind, alleen maar harde wind zoals het regelmatig gebeurt.

Toen ik m’n auto ging plaatsen in de garagebox,stond de oprit gewoon onder water en waren m’n schoenen doortrokken van het vocht. M’n sokken heb ik te drogen gehangen samen met de broek die ik aan had, de pijpen waren doornat.

De regen klettert nog steeds tegen de raam van de living, maar aan de stormwind zijn we gelukkig ontsnapt. Tijdens het nieuws deze middag werd er gezegd dat de storm in Frankrijk al bij al nog is meegevallen. Ach het moet altijd geen kommer en kwel zijn voor de mensen waar ook ter wereld.

Het artiestengala van gisteren maandag was qua belangstelling terug normaal te noemen en de drie artiesten konden weer op voldoende aandacht rekenen. We hadden ditmaal Francis Gunthler die meestal veel Duitse muziek ten gehore brengt, maar het ditmaal bij Nederlandse muziek hield. De zangeres Marleen, voor mij de eerste keer dat ik haar hoorde, bracht eveneens muziek van bij ons en uit Nederland.

De hoofdbrok was voorbehouden aan het accordeonduo “De Melando’s” uit de Antwerpse Kempen, ze zijn afkomstig uit Kapelle. Ik heb ze reeds meerdere malen aan het werk gezien en gehoort telkens was het af, ik zou zeggen tot in de perfectie maar niets is volmaakt.

Dat was zowat het maandag programma van de familie Francis en nu ga ik verder werken aan m’n fotoalbum.