Vrijdag 20 februari 09.

Snoep gezond, eet veel fruit.

Wij eten wel veel fruit, maar dat we niet echt alleen maar fruit eten, dat is een fabeltje.
Want we hebben zo juist nog een grote ijskreem naar binnen geslagen, met veel slagroom.

Vandaag hebben we er een vrijdagse donderdag van gemaakt, jullie denkt dat ik aan ’t flippen ben hé. Niets is minder waar, het zit zo in elkaar luister maar. Morgen moet Anita ten laatste naar Damart voor haar verjaardagscadeau. Ze is op drie maart verjaart en telkens krijgt ze een cadeau, dat is natuurlijk een verkoopstechniek.

Maar ze moest toch een nieuwe vest hebben tegen dat we de Rijncruise gaan maken, dus kan ze het evengoed nu kopen en het mooie geschenk in ontvangst nemen. Door ondervinding weet ik dat het geen rommel is wat ze geven, Anita is er al lang cliënt en heeft al veel geschenken gekregen. Eigenlijk zijn het twee geschenken, het eerste voor haar verjaardag en één als goede klant.

Zodoende hebben we morgen geen tijd om ons appartement te kuizen, niet dat het hier alle weken een zwijnenstal is. Maar eens per week een goede beurt moet kunnen, neen daar zou Anita niet mee gediend.

Nu iets anders m’n dochter Daniëlla werd vandaag geopereerd. Voor de tweede maal is het een rug operatie want de eerste was niet gelukt en nu wordt er een bout in de kapotte wervel geplant. Ik hoop dat het goed komt, want ze is nog zo jong en nu al met een bout rondlopen, ik weet niet ik sta er septisch tegenover.

Ze was heden namiddag nog wat slaperig van de verdoving en dat is heel normaal natuurlijk. Ik heb ze met het avondmaal wat geholpen, ze moet nog volledig platliggen vandaag en m’n schoonzoon moest om zestien uur vertrekken naar zijn werk. Gelukkig zijn er twee grote meisjes thuis om voor de twee kleinsten te zorgen.

Dit waren zowat de donderdag perikelen van huize Francis en hopelijk morgen vrolijker nieuws. Nog een prettige avond met veel blogplezier en voor de teeveekijkers veel kijkgenot.

We waren reeds een geruime tijd aan het wandelen toen we niet verder konden en de brug over de Laarse beek moesten oversteken. Toen beslisten we om langs de andere oever terug te keren. We wandelden rustig richting roeivijver, want daar wisten we een drankgelegenheid.

Alleen wisten we niet of deze zaak ook in de winter open was. Op hoop van zegen stapten we geswingd verder en drie werf hoera van verre zagen we verlichting branden. Met verse moed versnelden we onze passen, want eigenlijk hadden we beide dorst.

Binnen was er geen plaats meer maar op het terras was nog plaats voor ons en het overdekte terras was goed verwarmt met twee grote gasstralers.

In elk geval de donkere Leffe heeft me goed gesmaakt en Anita hare oxo ging er ook goed binnen.

De eerste foto is die bewuste drankgelegenheid en het is een liefelijk gezicht.  En in de zomermaanden is het hier heel gezellig als de vijver vol roeibootjes is en er veel geroezemoes is.  Als de zon schijnt zit het buiten aan alle tafels afgeladen vol.

Op de achtergrond bemerkt men het kasteel van Brasschaat, dat dienst doet als restaurant en brasserie.

Wat dit voor een gebouw is weet ik echt niet, het ziet er uit als een paviljoen en waar het vroeger voor gediend heeft is een raadsel dat moet opgelost worden.

Heb reeds enkele dagen het gevoel dat er iets niet in orde is met m’n servo bekrachtiging. Namelijk bij het geparkeerd staan en terug vertrekken en dan een bocht maken van 180graden, had ik het gevoel dat er een lichte krak te horen was.

Ben deze morgen even naar Borgerhout gereden, om de vakkundige hulp in te roepen van de garagist. De Rudy heeft hem helemaal uitgetest en er bleek helemaal geen gebrek in te zitten, dus gerustgesteld ben ik dan terug huiswaarts gereden.

Thuis gekomen was het alweer bijna etenstijd en tot het zover was hebben Anita en ik nog wat gezellig gekeuveld. De brievenbesteller had ondertussen de bevestiging gebracht van ons gratis gekregen weekeinde van Centerparcs. Dus daar kunnen we ook zeker van zijn, we hebben het nu zwart op wit op papier staan.

Na het middagmaal hebben we onze wandelschoenen aangetrokken en vertrokken naar het park van Brasschaat en een stuk Peerdsbos. We zijn de wandeling gestart waar de Laarse beek in het park komt en zo verder stroomt richting Peerdsbos en alzo op het grondgebied Schoten komt.

Deze beek stroomt kronkelend dooreen het bos en momenteel met grote snelheid en een groot waterdebied. Dat komt hoogst waarschijnlijk door de vele regens van de laatste tijd.

Van ver.

-  Michiel is toch familie van jou?
-  Ja van heel ver.
-  O, ik dacht dat hij je broer was.
-  Ja, we zijn inderdaad broers, maar we zijn met zestien thuis en hij is de oudste en ik ben de jongste.

-------------------------------------

-  Het is nogal zwoegen zeker op het ministerie?
-  Dat valt nogal mee.  Het is moeilijker om er te geraken dan om er te zijn.

Na de show konden we nog niet naar huis, eerst moesten we onze verplichting nakomen met de luisteraars van mijn programma mini-boeketje. Maar eerst onze inwendige mens verzorgen, zoals gewoonlijk blijven we in de cafetaria een kleine maaltijd verorberen.

Daarna de wagen in en naar de Linkeroever en de studio van Minerva. Na de reclame en het tijdsein van twintig uur moet ik op antenne. Ik heb al eens uitgebreid het waarom van dit programma uit de doeken gedaan.

In het kort komt het hier op neer dat de luisteraars kunnen kiezen uit drie artiesten, waarvan er ééntje de volgende week mag terug komen. Dit programma loopt al van oktober 2005 en blijft steeds populair.

Om je een gedacht te geven, de drie zangers(essen) worden omstreeks half negen gedraaid en om kwart voor tien wordt de winnaar bekend gemaakt. Op die tijd krijgt Anita tussen de 25 en de 30 telefoons te verwerken.

Om twee en twintig uur mogen we terug huiswaarts keren en we zijn thuis vertrokken omstreeks veertien uur vijftien en zoals steeds vliegt de tijd zeer snel.

De radio is te beluisteren op de frequentie 98 of op internet waarvan het adres staat hier in het blog op de rechterkolom juist onder het archief.

Anita aan de telefoon in de telefonstenstudio, met achteraan op de kast een portrait van Nat King Cole.

De hoofdakte was ditmaal voorbehouden aan Mark Meersman, een zanger met veel talent. Heeft ook internationale ervaring en hij kan zo wat alle genres aan. Of het nu Nederlandstalig is anderstalig dat maakt allemaal geen verschil. Maar zijn specialiteit ligt in het musicalgenre.

Maar na de pauze bracht hij overwegend Duits en Italiaans liederen en de operette daar was hij ook niet vies van. Dit had ik nog nooit van hem gehoord en aan het einde was het applaus niet uit de lucht. Een staande ovatie als besluit en na de voorstelling van de drie artiesten wist Anita hem nog te strikken voor een foto met hem.

De eerste mannelijke artiest was Marc Meersman, een man die veel optreedt in deze feestzaal. Heeft een goede zangstem maar is als conferencier is hij geweldig, z’n moppen zijn niet te schatten. Het ene lachsalvo na het andere en tussendoor enkele mooie evergreens en op de vrouwen maakt hij een goede indruk. Zie hij gevoegde foto, het is een stevige klepper en tussen haakjes die palm die men op de voorgrond ziet staan is niet van mij.  Die is van de Ronnie onze tafelgenoot.

Gisteren maandag te veertien uur twintig was het weer tijd om uit te rukken naar het artiestengala in de feestzaal Schijnpoort. Een beetje regen dat kon ons niet deren, in de wagen zitten we nog altijd droog.

Zoals te verwachten viel was er veel volk opgekomen voor deze voorstelling. Het waren bekende namen, misschien zegde de naam van het zangeresje (Keeley) de meeste niet veel maar ik had ze al wel eens een keertje zien optreden in de feestzaal. Ondanks haar jeugdige leeftijd wist ze haar programma goed aan te passen aan onze wat oudere leeftijd.

Dit is eigenlijk een testje en het is beter meegevallen dan ik dacht. Het is een gefotografeerde grap die afkomstig is uit de scheur kalender "De Druivelaar" met datum zondag 15 februari 2009.

Eigenlijk moest dat met statief genomen zijn, maar dit bezit ik niet.  Op mijn verlanglijstje zetten of brief schrijven naar Sint Niklaas, wie weet.

De Sint Valentijngoochelaar in het circus.

Ik kom nog eens eventjes terug om jullie te melden dat er weer enkele foto’s bij gewerkt staan op m’n fotoalbum. Onder de naam Vordenstein in de sneeuw heb ik een stuk of vijf foto’s met tekst bij gevoegd. Wil je eens gaan kijken het adres staat hiernaast op de rechterkant van dit blog, juist onder het archief.

Ik wilde ook nog naar het veldrijden kijken maar helaas de tijd vergeten en Anita was in het slaap gevallen in de zetel. Normaal verwittigd ze me wel, maar ja gemist spijtig maar niet onoverkomelijk. Zal de uitslag wel in het avondnieuws van zes uur te weten komen.

Als tijdverdrijf nog eens met de fotokwis meegedaan, maar ik denk dat ik te weinig fantasie heb om veel toegevoegde woorden te vinden. Ik word steeds voorbij gestoken door anderen die later beginnen.

Enfin dat stoort me toch niet erg en het werkt eigenlijk verslavend. ‘K kan er moeilijk mee stoppen, enfin nu ga ik toch maar stoppen met schrijven.

Deze morgen werd ik niet liefelijk gewekt door de gouden zonnestralen zoals gisteren, maar wel door een gespannen waterblaas die dringend geledigd moest worden. Het ergste was eigenlijk dat het nog maar half zeven was en ik heb van m’n hart een steen gemaakt en ben op gebleven.

Ik heb dan maar alles gereed gemaakt en ben m’n programma voor heden avond beginnen klaar maken en toen Anita even na acht uur haar opwachting maakte had ik bijna alle cd’s voor het eerste uurtje klaar liggen. Ik zag haar een gezicht trekken van, word hij nu debiel of word hij gewoon gek maar heb niet gereageerd.

Ze heeft geen woord door over gezegd, alleen haar gezicht sprak boekdelen en met een liefelijke stemmetje zegde ze “goede morgen schatje en gaat het een beetje.”

Ik heb ook geen woord uitleg gegeven van de waarom, want ik ben van mening net zoals Rob De Nijs ” mijn geheimen zijn me heilig”. In elk geval was ik reeds voor de middag klaar met de wekelijks terug kerende job en kon ik een lekker bad nemen.

Onze maaltijd hebben we ook alweer binnen en ik moet zeggen Anita heeft alweer haar best gedaan, niets speciaals heeft ze klaar gemaakt. Alleen witloof met gebakken patatjes en een zalig malse beefsteack.. Meer moet dat voor mij niet wezen, daar kan ik van genieten zeker weten.

Zoals reeds in een vorige posting gemeld zijn we vandaag op Sint Valentijn tussen haakjes voor ons een dag zoals altijd, is in het leven geroepen door de commercie, toen ik al jaren gehuwd was had ik er nog nooit van gehoord.

Einde citaat en nu terug naar ons onderwerp, bezoek aan de kinderboerderij “De Mikmak” De auto neergezet op één van de parkings in domein De Mick.

De eerste twee foto’s zijn genomen aan de ingang van de boerderij en eerst zien jullie het grote aankondigingbord met op de achterkant het plan van het domein.

Deze morgen werden ik gewekt door het zonnetje, want gisterenavond heeft Anita hoogstwaarschijnlijk de draperie niet volledig gesloten. Dat maakte dat de zon een spleet gevonden had om in m’n ogen te schijnen en dat was heerlijk ontwaken. Het werd tijd dat ik opstond ook het was verdorie al kwart na acht.

Maar enfin dat speelde in het geheel geen rol, we hadden de tijd aan ons zelve. We konden rustig de tijd nemen om te ontbijten en ons toilet te maken. Bij het ontbijt beslisten we om deze namiddag eens lekker van het zonnetje te genieten en de spieren eens te strekken. Alleen waar gingen we wandelen dat was de vraag die alle andere vragen in de schaduw stelden.

De beslissing viel op het domein de Mick en de kinderboerderij aldaar en natuurlijk mocht ik m’n fototoestel niet vergeten. Dadelijk na het middagmaal trokken we onze wandeloutfit aan en weg waren we, richting Brasschaat domein de Mick.

Ondanks dat het vrijdag den dertiende was is er niets noemenswaardig voorgevallen. Nu moet ik eerlijk bekennen dat we door de slechte weersomstandigheden maar wijselijk thuis zijn gebleven.

Enkel naar de supermarkt geweest voor onze inkopen, jullie moeten nu niet direct denken dat ik bijgelovig ben. Maar eerlijk gezegd was het toch niet het weer om eens lekker te wandelen in een bos of park. Zelfs niet om een bezoek te brengen aan oud Antwerpen , eigenlijk hadden we geen zin in weggaan en bleven liever lui thuis.

Thuis was er ook nog werk aan de winkel en dat moest toch ook door gaan, anders zitten we er morgen weer mee. Als ze gelijk hebben zou het morgen zonnig worden en dan kunnen we er ook nog op uittrekken als we willen.

Deze namiddag heb ik flink wat foto’s klaargemaakt voor plaatsing op m’n fotoalbum, hier bij seniorennet en voor het adres moet je kijken in de rechter kolom juist onder het archief. Ik heb drie albums aangemaakt, maar dat van “ mijn gemeente Schoten” is het meest uitgewerkt. Het onderdeel “Vordenstein in de sneeuw” wordt kortelings bij gevoegd.

Hebben jullie gisterenavond ook het laatste deel gezien van de serie “Van vlees en bloed.” Eind goed al goed en eerlijk gezegd lag het een beetje in de lijn van de verwachting. Maar over heel de lijn genomen was het een mooie serie. De serie is teneinde en lang leven de nieuwe.

Toe Anita en ik gisteren uit Hulst terug thuis waren gekomen, stak er een grote verrassing in onze brievenbus. Namelijk een brief met als afzender Center Parcs, nu is het wel zo dat deze firma ons regelmatig reclamebrochures toezend, omdat we er kind aan huis zijn.

Boven in het appartement gekomen was ik toch zo nieuwsgierig, omdat de brief als reclame brenger toch wat dun uitviel. Groot was onze verwondering toen bleek dat dit schrijven een aanbieding bleek te zijn voor een gratis verblijf in het bungalowpark “Het Heyderbos.”

Dit park is gelegen in Nederland, halverwege de steden Venlo en Nijmegen, dicht bij de Duitse grens in de Maasvallei. Als we er in toestemden moesten we zovlug mogelijk contact opnemen met het bijgevoegde telefoonnummer. Anita heeft dan dadelijk dit nummer gebeld en werkelijk op 13 maart vertrekken we voor een gratis verblijf naar “Het Heyerbos.” De enige kosten die ten onze lasten komen is de taks op de overnachting en dat komt op de globale som van 9.95 euro

Om vijftien uur worden we ontvangen door de directie van het park, met een verzorgde receptie met hapjes en drankjes. Daarna kunnen we naar onze bungalow(cottage) want dat klinkt mooier, waar ons bed opgemaakt zal zijn. Vanaf nu behoren we tot de categorie van “The Best Friend” daarvoor waren we maar gewoon “Friend” en de daarbij horende voordelen.

Zeg nu zelf was dat niet fijn om te krijgen, het was onze goede donderdag denk ik en dat is een cadeau van meer dan 365 euro.

Zoals het gisteren geplant was zijn we deze voormiddag naar het Nederlandse Hulst vertrokken.  Het weer was koud maar wel zonnig dus geen reden om thuis te blijven.  Eerst even de benzinetank laten bijvullen en dan door de konijnenpijp( Waaslandtunnel) op weg naar die mooie vestigingsstad Hulst.

Toen we de expresweg verlieten werden we overvallen door een sneeuwbuitje, maar eigenlijk het vermelden niet waard.  Ik vermoed dat dit een wolkje was dat verloren (gelopen), is dit nu wel het juiste woord dat ik daar gebruikt heb.  Een wolk die loopt klikt toch zo vreemd, het heeft in het geheel geen beentjes en dan kan het toch niet lopen.

Ik breek er het hoofd niet verder over en vervolg m’n relaas en aan de vroegere grens was het wolkje zijn lading al kwijt.  Rond twaalf uur waren we op onze bestemming en zoals ze in Holland zeggen “tussen twaalf en één eet iedereen.”

Dat is voor ons het teken om eveneens een eetcafé op te zoeken om de innerlijke mens te versterken en zo gezegd zo gedaan, op de marktplein zijn gelegenheden genoeg om comfortabel en prijs vriendelijk te eten.

We hadden geluk op de marktplein stonden drie kramen, een groente, een kaas en een viskraam.  Aangezien dat we vis wilden meebrengen en ook fruit sloegen we twee vliegen in één slag en over geluk gesproken.  Vandaag was het ons daggetje wel, maar dat wisten we toen nog niet wat ons nog te wachten stond.

Nog enkele foto’s genomen en dan terug naar huis.  Er stond een gure wind en eigenlijk was het niet zo aangenaam om rond te wandelen, dan maar terug naar de auto die ik gelukkig kon parkeren zonder geld in een meter te moeten steken.  Wij maar schampen op die zuinige hollanders.