vrijdag 27 februari 09

De baby

-  Klopt het dat je zoontje ontzettend graag bij jou op de schoot zit?
-  Absoluut! overdag, wanneer ik op kantoor ben, slaapt hij in een stuk door, om 's nachts des te meer van mijn gezelschap te kunnen genieten.

-------------------------------

-  Ik hoop dat mijn vragen u niet te erg verwarren? vroeg de rechter aan de getuige.
-  Helemaal niet, edelachtbare, ik ben al dat vragen gewend. Ik ben kleuterleidster.

-------------------------------

Kleine Line is een boterham aan het eten. Plots begint ze te wenen.
-  Wat is er lieveling? vraagt moeder.
-  Mijn tandjes hebben op mijn tong getrapt! zegt ze snikkend.

Het hele jaar door kan men de grote en de kleine beer aan de hemel zien.  Beide sterrenbeelden bevinden zich zo dicht bij de noordelijke hemelpool dat zij, vanuit ons land bekeken, nooit ondergaan.  In de loop van 24 uur van een etmaal beschrijven ze een volledige omwenteling rond de noordpool.  In werkelijkheid blijven de sterren natuurlijk staan waar ze staan, maar draait de aarde in 24 uur om haar as.

Het verlengde van de draaiingsas van de aarde wijst naar de ster aan het tipje van de staart van de kleine beer.  Die wordt daarom poolster genoemd.  Ze wijst het noorden aan.

De kleine beer is een onopvallend sterrenbeeld.  Veel duidelijker prijkt de grote beer aan de hemel, maar dan wel eerder onder de vorm van een kruiwagen, dan van een beer.

Wanneer men de verbindingslijn tussen de beide voorste sterren van de” bak” van de kruiwagen in gedachten vijf keer verlengt, komt men bij de poolster terecht.  Let ook op de middelste ster van de staart van de grote beer.  Vlak daarnaast staat nog een sterretje.  Wie goede ogen heeft, kan beide sterren zonder verrekijker onderscheiden.

* Gerard Bodifée  voor “De Druivelaar” 2009

Deze morgen zag het er heel hoopgevend uit, voor een dagje uit met de kleinkinderen. Maar helaas het bleef niet duren en toen we op weg waren begon het te zeveren. Echte regenbuien waren het niet, alleen dat mistroostend miezerig weertje.

Enfin kinderen laten er zich niet door afschrikken en toen we in de boerderij aankwamen, waren ze dol enthousiast. Het kon niet snel genoeg gaan, maar ja daar zijn het kinderen voor.
 

Vandaag woensdag had ik met Daniëlla afgesproken dat we de twee kleinsten zouden komen halen om er enkele uren naar de kinderboerderij in Brasschaat te gaan. Ik heb jullie reeds vertelt dat ze een zware rugoperatie heeft ondergaan en ze moet nog een volle maand plat te bed blijven. Ze mag alleen er uit om een beetje te wandelen, maar rechtop zitten dat mag nog niet.

Daarom wilden we haar een beetje rust geven en de kinderen waren de deur eens uit, het is uiteindelijk toch krokus verlof voor hen. De tweede reden: is dat ons Kelly instaat voor het reilen en zeilen in het huishouden en ze is per slot toch ook maar vijftien jaar en zo kan ze dan eens wat tijd voor haar zelve hebben.

Toen we op weg waren om de twee af te halen thuis, kwamen we vast te zitten aan het sportpaleis in de file. Er was iets te doen in het sportpaleis en het duurde dan een paar minuten langer voor we in de Touwstraat te Antwerpen aankwamen.

Uiteindelijk zijn we niet met twee kinderen vertrokken, maar met drie( oh pardon kind dat zal ze zo graag niet meer horen want een meisje van vijftien wordt niet graag meer een kind genoemd) en ze wilde graag mee met ons. We zijn dan vertrokken met twee kleintjes en een jonge juffrouw, zo dat zal beter klinken en ik blijf dan haar vriend nog.

We hebben het drietal rond zes uur zonder kleerscheuren bij hun mama afgeleverd en konden dan eveneens naar huis met alweer een file aan het sportpaleis, maar nu wegens de gewone avonddrukte.

Zoals ik gisteren reeds gedeeltelijk uit de doeken heb gedaan, hebben we zoals iedere maandag een bezoek aan het artiestengala gebracht.  De affiche was weer tamelijk goed gestoffeerd, zeker voor diegene die regelmatig aanwezig zijn en daar rekenen wij ons bij natuurlijk.

Maar we moesten dadelijk bij aankomst een heel slecht nieuws verwerken, vanaf eind mei is het gedaan met de artiestengala’s in het Schijnpoort.  Heel het complex is opgekocht door een maatschappij en alle activiteiten die er gedaan worden moeten verdwijnen, maar dan ook alles.  Van cafetaria, feestzaal, zaalvoetbal, tennis tot de jaarbeurzen toe worden gesloten.

Romain Callé de inrichter van de artiestengala’s is er van aangedaan, hij is 78 jaar en wilde nog twee jaar er mee doorgaan en dan de zaak doorgeven aan iemand die jonger is en daar komt dus niets van in huis of hij moest tegen oktober als de nieuwe shows beginnen na het zomerverlof, een nieuwe zaal vinden.

Voor de rest verliep alles vlekkeloos en de artiesten hebben het beste van zich zelve gegeven en een staande ovatie was het resultaat.

-  Je moest je schamen moppert de vader.  Je bent nog geen maand getrouwd en je komt iedere dag over je man klagen!
-  Maar pa hij maakt de hele dag ruzie met me, klaagt de dochter.
-  Onzin, je moeder en ik maken al meer dan veertig jaar elke dag ruzie en we zijn nochtans heel gelukkig en tevreden met elkaar.

De laatste van het illustere drietal en eveneens de hoofdakte was de Gentenaar Danny Sinclair. In principe moesten we het beste dus nog krijgen en dat was geen sinecure wat deze man voor ons zou moeten brengen. We hadden al zo genoten en dan veronderstellen dat de derde nog beter moest presteren, mensen mensen wat zijn we toch gelukzakken en dit voor acht euro de man.

De laatste van het illustere drietal en eveneens de hoofdakte was de Gentenaar Danny Sinclair.  In principe moesten we het beste dus nog krijgen en dat was geen sinecure wat deze man voor ons zou moeten brengen.  We hadden al zo genoten en dan veronderstellen dat de derde nog beter moest presteren, mensen mensen wat zijn we toch gelukzakken en dit voor acht euro de man.

Hij begon iets aarzelend maar dan was hij vertrokken voor een weergaloze prestatie.  In het eerste gedeelte trad hij op in een witte vest en zwarte pantalon en na de pauze volledig in een wit kostuum.

Al de liedjes kwamen vlot achter elkaar en hij besloot met een kanjer van formaat “Les lacs du Connemara” van “Michel Sardou” en iedereen zat te zwaaien met zakdoeken of wat zij of hem maar konden vinden in hun sacoche of zakken.  Nadien een staande ovatie en tijdens het terug komen van de drie artiesten was er een geweldig applaus.       

Na onze Franky was het de beurt aan een hele goede zangeres en haar naam simpel weg Lindsay. Geen ronkende naam uit twee delen, maar enkel haar voornaam en dan is het nog de vraag of ze werkelijk zo heet, ik weet het eigenlijk niet. Ik ken ze al wel een tijdje maar ja voor mij is ze gewoonweg Lindsay.

Ze heeft een krachtige helder klinkende stem en ze is een alround artieste. Ze gaat voor geen enkel lied achteruit en brengt alles met volle overtuiging. Uiterlijk mag ze er best wezen en haar lachend gezicht laat vermoeden dat al wat ze doet met liefde en plezier gedaan is.

Om haar twee optredens te besluiten brengt ze samen met Franky Miro een duet “Amigos para siempre” en om dat te zingen moet ge uit het goede hout gesneden. Als je weet dat twee grootheden daar een wereldhit mee gescoord hebben, dat wil al wat zeggen en dit samen brengen durven en nog nooit samen gezongen te hebben, nou moe chapeau.

José Carreras en Sarah Brightman hebben dit ooit opgenomen en dat zijn toch twee sterren om U tegen te zeggen. Voor de rest heb ik er niets aan toe te voegen.

De eerste artiest die zijn opwachting maakte was Franky Miro uit Turnhout. Een ras entertainer, hij kan zowat alle muziekgenres aan. Hij is een kei in het zingen van Napolitaanse liederen, maar vraag hem om Evergreens, Nederlandse liederen of hoor je graag liever het Franse chanson, geen probleem voor onze Franky.

Na de pauze bracht hij een parodie op Ciske de rat, onder de naam van Joske van ’t Zand. De zaal ging gewoon plat van het lachen, tot hij het liedje zong uit de film “Ciske de rat” dan zag je menig zakdoek boven halen. Gewoon klasse werk en toen hij het uitlegde hoe zijn naam was en hij zijn pantoffel uitdeed en het zand uit z’n sloef liet vallen, ik dacht dat ik in m’n lachbui moest blijven.

Nadien toen hij terug verkleed was deed hij nog een duet met de zangeres Lindsay, meer hier over tijdens het optreden van deze dame.

Met de rapte nog iets van me laten horen, vooraleer ik samen met Anita weg ben naar het artiestengala in de feestzaal Schijnpoort. Mijn programma voor heden avond is reeds in kannen en kruiken(is reeds klaar) en binnen een half uurtje kunnen we aan tafel gaan voor een broodmaaltijd.

Daarna is het de badkamer in voor onze opsmuk, bij Anita noemen ze dat mackieeren en bij mij kun je reeds spreken van bijplamuren. Dus houden we het alleen bij scheren en nadien met een duur woord uitgedrukt “after shave”aan de kaken. Om alles tot in de puntjes af te werken, nog wat “deodorant bodyspray” en we zijn 24 uren verlost van alle geurtjes. Goed voor het versieren van alle lady’s die in de feestzaal Schijnpoort aanwezig zijn.

Niets van m’n veroveringstocht aan Anita vertellen, anders mag ik niet meer meegaan, opgepast ze komt eraan, dan maar vlug afsluiten want ze doet teken dat we een boterham kunnen gaan eten.

Verslag over de show gelieve morgen terug af te stemmen op dit dagboek en dan weet ge er alles van.

Deze morgen was het weer programma maken en vandaag heb ik er een beetje meer werk van gemaakt, want er werd me reeds meerdere weken al gevraagd of het niet mogelijk was om een beetje meer licht klassiek werk in het programma op te nemen. Dat vraagt dus wat meer voorbereiding, de muziek stukken wat meer voorbeluisteren, want dat is nu niet mijn specialiteit.

Enfin heden avond zullen we al wat reacties krijgen en dan weet ik of ik op het goede spoor zit. Maar het gros van de luisteraars zullen morgenavond wel reageren als Anita aan de telefoon zit, de meeste weten dat als je alleen in de studio zit het moeilijk is om de telefoon goed te beantwoorden. Daarom wachten de meeste op de maandag uitzending als Anita er bij is.

Anita heeft deze middag weer lekker voor m’n buikje gezorgd, loze of blinde vinken met witloof maar dan in één pot klaargemaakt. Dat wil zeggen eerst de vinken aanbraden in de pot en als ze bruin zien er het witloof opleggenen met een beetje vocht alles klaarmaken. De frikadellen zijn dan niet zo droog en het witloof is doortrokken van de geur en de smaak van het vlees. Je moet wel het loof in stukken snijden.

Anita is momenteel aan ’t kijken naar de film van Charly Chaplin met als titel “Moderne Tijden” en dat is al een ouwertje van in de jaren dertig. Voor die tijd was dat al een film ver vooruit en eigenlijk mogen we al spreken van een protestfilm. Ze noemen dat ook wel een parodie, maar dan wel een goede en ik wilde er ook wel naar kijken maar eigenlijk ben ik geen teeveeman.

Het is bijna drie uur en ik denk dat ik er maar beter mee ophoud en nog wat ga fotoquissen hier op het net. Dat spel werkt wel verslavend en er zijn al mensen die al meer dan een half miljoen punten bij elkaar gespeeld hebben. Zulk een straffe ben ik niet, maar vind het wel plezierig en je moet er je aandacht bij houden.

Om het wat opsmukken een foto van onze nieuwe bloeiende planten die we deze week aangekocht hebben. 

Het schaamrood stijgt me nog steeds naar m’n wangen, ben potverdorie maar eerst wakker geworden omstreeks negen uur deze morgen. Hoe dat is gekomen weet ik zelf niet echt, maar het is een feit.

We hebben er voor de rest van de dag het ook nog rustig gehouden, Anita moest eventjes naar de wekelijkse markt om het een en het ander. Eigenlijk wilde Anita deze namiddag naar de Linkeroever naar het Minervacafé, want ze moest enkele zaken bespreken maar ze had plotseling geen zin meer om nog buiten te komen. Waarom ik zou het niet weten een vrouw zit toch speciaal in elkaar.

Ik veronderstel dat het met haar rug niet al te best ging, enfin voor mij moest ze zeker niet weggaan. Ik heb m’n amuzement wel hier thuis, want er waren nog enkele foto’s op het album te plaatsen over de Laarse beek en daar kom ik de middag wel mee door.

Geen probleem.

De slager heeft een grote hond gekocht en die loopt rond in de slagerij.
-  Eet die hond je worsten niet op?vraagt een klant.
-  Nee hoor, hij likt er hoogstens eens aan.

----------------------

Comme chez nous.

-  Kelner, de biefstuk die ik gisteren kreeg, was veel groter!
-  Oh, eh, heeft meneer gisteren misschien voor het raam gezeten?

Zoals gisteren reeds vermeld zijn we vandaag rond elf uur vertrokken naar het Wijnegems shoppingscenter.  In m’n schuif had ik nog een aankoopbon gevonden met een waarde van twintig euro’s, te besteden bij “Free Record Shops.”  Ik had nu niet dadelijk iets van cd’s nodig, maar terwijl Anita bij “Damart” rond keek, kon ik wat rondkijken en misschien kwam er wel iets te voorschijn.

Inderdaad vond ik iets naar m’n gading, namelijk een vijfdelige cd box van Andrè Rieu.  Goed voor een 75 orkestrale uitvoeringen van bekende en minder bekende uitvoeringen.  Nu kan ik hem zondag aanstaande hem al eens uitproberen in m’n programma.

Toen ik terug bij “Damart” aankwam was Anita ook juist klaar en kon ik haar plastiek netzak overpakken.  Ze had haar best zeker en vast gedaan, dat is goed voor de economie die gaat al slecht genoeg en zo is ze dan in de rol van goede Samaritaan gekomen.  Ze is zo graag goed gekleed en ze denk niet altijd aan zichzelve, mijn kleerkast is ook goed voorzien.

Daarna hebben we nog wat rondgelopen en hier en daar wat gekeken.  Maar verdere aankopen zijn er niet gekomen, alleen ergens een snack gaan eten en een tas koffie gedronken.  Daarna terug naar huis en voor ik me omkleedde nog een bezoek gebracht aan de bibliotheek.

De twee laatst ontleende boeken waren zo langdradig dat ik ze niet gelezen kreeg.  Vandaag heb ik twee boeken van Georges Simenon uit de reeds “Maigret”gekozen en hoogst waarschijnlijk heb ik ze al wel gelezen maar dan al vele jaren geleden.  Die intresse komt door de teevee reeks over inspecteur “Maigret” uitgezonden op tv één.

Deze namiddag mijn reeks over Vordenstein in de sneeuw verder uitgewerkt op m’n fotoalbum http://fotoalbum.seniorennet.be/kemperke

Snoep gezond, eet veel fruit.

Wij eten wel veel fruit, maar dat we niet echt alleen maar fruit eten, dat is een fabeltje.
Want we hebben zo juist nog een grote ijskreem naar binnen geslagen, met veel slagroom.

Vandaag hebben we er een vrijdagse donderdag van gemaakt, jullie denkt dat ik aan ’t flippen ben hé. Niets is minder waar, het zit zo in elkaar luister maar. Morgen moet Anita ten laatste naar Damart voor haar verjaardagscadeau. Ze is op drie maart verjaart en telkens krijgt ze een cadeau, dat is natuurlijk een verkoopstechniek.

Maar ze moest toch een nieuwe vest hebben tegen dat we de Rijncruise gaan maken, dus kan ze het evengoed nu kopen en het mooie geschenk in ontvangst nemen. Door ondervinding weet ik dat het geen rommel is wat ze geven, Anita is er al lang cliënt en heeft al veel geschenken gekregen. Eigenlijk zijn het twee geschenken, het eerste voor haar verjaardag en één als goede klant.

Zodoende hebben we morgen geen tijd om ons appartement te kuizen, niet dat het hier alle weken een zwijnenstal is. Maar eens per week een goede beurt moet kunnen, neen daar zou Anita niet mee gediend.

Nu iets anders m’n dochter Daniëlla werd vandaag geopereerd. Voor de tweede maal is het een rug operatie want de eerste was niet gelukt en nu wordt er een bout in de kapotte wervel geplant. Ik hoop dat het goed komt, want ze is nog zo jong en nu al met een bout rondlopen, ik weet niet ik sta er septisch tegenover.

Ze was heden namiddag nog wat slaperig van de verdoving en dat is heel normaal natuurlijk. Ik heb ze met het avondmaal wat geholpen, ze moet nog volledig platliggen vandaag en m’n schoonzoon moest om zestien uur vertrekken naar zijn werk. Gelukkig zijn er twee grote meisjes thuis om voor de twee kleinsten te zorgen.

Dit waren zowat de donderdag perikelen van huize Francis en hopelijk morgen vrolijker nieuws. Nog een prettige avond met veel blogplezier en voor de teeveekijkers veel kijkgenot.

We waren reeds een geruime tijd aan het wandelen toen we niet verder konden en de brug over de Laarse beek moesten oversteken. Toen beslisten we om langs de andere oever terug te keren. We wandelden rustig richting roeivijver, want daar wisten we een drankgelegenheid.

Alleen wisten we niet of deze zaak ook in de winter open was. Op hoop van zegen stapten we geswingd verder en drie werf hoera van verre zagen we verlichting branden. Met verse moed versnelden we onze passen, want eigenlijk hadden we beide dorst.

Binnen was er geen plaats meer maar op het terras was nog plaats voor ons en het overdekte terras was goed verwarmt met twee grote gasstralers.

In elk geval de donkere Leffe heeft me goed gesmaakt en Anita hare oxo ging er ook goed binnen.

De eerste foto is die bewuste drankgelegenheid en het is een liefelijk gezicht.  En in de zomermaanden is het hier heel gezellig als de vijver vol roeibootjes is en er veel geroezemoes is.  Als de zon schijnt zit het buiten aan alle tafels afgeladen vol.

Op de achtergrond bemerkt men het kasteel van Brasschaat, dat dienst doet als restaurant en brasserie.

Wat dit voor een gebouw is weet ik echt niet, het ziet er uit als een paviljoen en waar het vroeger voor gediend heeft is een raadsel dat moet opgelost worden.