Kasteel Sterckxhof.

Inbreker:  Ok, de kust is veilig. We kunnen beginnen.

Makker:  Ben je zeker van dat de vrouw niet thuis is?

Inbreker:  Nee, maar er hangt een brieje aan de deur: "Ben even naar de buren, ben binnen vijf minuten terug."

Toen ik deze morgen m’n slaperige ogen opentrok, dacht ik it’s Friday. Waarom ik dat dacht, ik zou het niet kunnen zeggen. Het heeft hoogstwaarschijnlijk te maken met het feit dat ik vorige dinsdag het hele appartement reeds gekuist had en als ik nu de benen uit het bed steek moet ik die rotkarwei niet meer doen.

Aangezien we samen de huishoudelijke karweien doen, konden we beschikken over een vrije vrijdag. Een ding moet ik nog wel doen en dat is de vuilbakken binnenzetten zogauw de vuilkar geweest is. Tegenwoordig komen die later want de gemeente heeft ingezien dat een afhaling rond acht uur in de morgen en dit op een drukke verkeersader niet echt reëel is.

Enfin rond elf uur stonden ze alle drie netjes uitgewassen in de kelder. Na de middag waren we van plan om iets te gaan drinken over de vaart in “Ons Huis” bij den Dirk. Ik zou zeggen dat is ons stamcafé, maar dat zou zwaar overdreven zijn en eerlijk gezegd was het al van voor nieuwjaar geleden dat we er nog geweest waren.

Maar hoelang het ook geleden is, je komt er binnen en het is net of het amper één dag geleden sinds het laatste bezoek. Dat zijn echt zakenmensen die weten hoe ze de klanten moeten behandelen.

Ik ga afsluiten met een foto van het boeket dat Anita gisterenavond van haar neef Patrick gekregen feest voor haar verjaardag vorige dinsdag. De groetjes en tot een volgende maal.

Deze morgen zijn Anita en ik zelf omstreeks negen uur naar Heidi de pedicuurster geweest, want om verschillende redenen was ik twee weken over tijd (geen slechte gedachten krijgen) en dat werd ik al goed gewaar aan m’n twee grote tenen. Daardoor viel onze beurten ditmaal samen en eigenlijk is dit wel gemakkelijker. Normaal gaat Anita om de zeven weken en ik ga reeds terug na vijf weken want ik maak veel kalk bij.

We hadden gelijk onze boodschappen tassen meegenomen want in het terugkomen reden we voorbij de supermarkt en dan vingen we twee vliegen in een slag. Dat bespaart tijd en energie en dat is goed meegenomen. De auto daarna terug op stal gezet, want we moesten niet meer met de auto weg vandaag.

Ik moest nog eventjes met drie foto’s naar de huisarts van Anita, dan kan ze een afspraak maken voor de uitslag van dat onderzoek. Dat moet zeker gebeuren voor eind volgende week en voor de rest hadden we helemaal niets meer te doen. Alleen vanavond om zes uur krijgen we nog bezoek van Patrick en vrouwtje en dochtertje. Voor wie het nog niet weet Patrick is de neef van Anita, die z’n tante een gelukkige verjaardag kwam wensen, omdat hij dinsdag laatstleden niet vrij was en ondertussen is die reeds een tijdje weer naar huis want dochtertje lief moet morgen nog naar de kleuterklas.

Voor de rest wat gelezen in een boek van inspecteur Maigret en tussendoor wat gespeeld met de fotoquiss tot ik een vijfhonderd punten bij elkaar had en dan ben ik ermee gestopt. Tegenwoordig lukt het me al goed om de ontbrekende woorden te vinden.

Ik ga jullie een prettige avond wensen en veel blog en leesplezier.

Ik ga het verslag van het artiestengala eventjes uitstellen, want gisterenavond had ik de tijd niet meer om er aan verder te werken, want Anita vierde haar tweeënzestigste verjaardag en dat vierden we met een gezellig samen zijn. Verwacht nu geen grote massa volk hier op ons appartement, neen hoor, we waren enkel met z’n vieren. Haar broer en schoonzus waren aanwezig,men moet niet altijd met velen zijn om het gezellig te maken.

We hadden een taart en een rijstvla en nog enkele hapjes in huis gehaald en daarbij een tas koffie en dat is voldoende om een gezellige babbelavond te houden. Het tweetal was sinds enkele dagen terug thuis uit een weldoend verlof op Gran Canaria en ze hadden er heel goed weer gehad en dat zag men aan de bruine kleur van Leo en in mindere mate bij Greta. Maar haar huid wordt niet gemakkelijk bruin, zij verbrandt gemakkelijker en wordt dan rood.

In elk geval er is aardig wat afgebabbeld geworden en iets na elf uur gisterenavond zijn ze naar huis vertrokken en dan had ik er geen zin meer in om te gaan bloggen. Zo deze verjaardag is alweer voorbij en nu op weg naar 63 en bij mij komt er een zeven voor binnen twee maanden en dan mag ik hier op het forum met de 70plussers gaan mee doen.

Meer valt er niet over te vertellen en daarom einde verjaardagsparty en straks het verslag van het gala der vedetten in de feestzaal van het Schijnpoort.

Hij ( zojuist afgewezen): Dan heeft mijn leven geen zin meer. Ik maak me van kant.
Zij: Met vergif?
Hij: Misschien.
Zij: O, wil je dat dan bij mijn broer kopen?  Die heeft zopas een apotheek overgenomen en dat zou hem werkelijk aanmoedigen en tegelijk een bewijs zijn van je liefde voor mij.
De minnaar heeft zijn dreigement nooit uitgevoerd.

De Druivelaar2009

De naam Frank Hoelen zegde mij niet veel toen ik de naam las op de affiche, maar toen ik hem zag rondlopen in de zaal voor het begin van de show wist ik meteen wie het was. Namelijk het derde deel van de formatie “The Somebody’s” en deze formatie werd gesticht door drie neven en dat waren afstammelingen van een Canadees die hier gehuwd was met een Vlaamse vrouw tijdens de bevrijding. Ze kregen kinderen en van die kinderen stammen The Somebody’s.

Deze drie zangers zijn dan ook solo gaan optreden, onder een andere naam. Hij was toen de meest komische figuur van het drietal en dat is niet veranderd in zijn solocarrière. Tijdens het eerste gedeelte bracht hij op zijn manier werk van “The Carpenters,” “Neil Diamond” en “John Denver” en ik moet zeggen dat was helemaal af.

Tijdens het tweede deel ging hij helemaal de komische toer op en met momenten ging heel de zaal plat van het lachen. Gewoon een clown op het podium zoals hij soms bezig was, maar eerlijk gezegd het was zeker niet om iets te verbergen , neen hoor hij heeft zangtalent genoeg.

We hadden er alweer een fijne namiddag opzitten en na een portie stoofvlees met frieten, konden we welgemutst vertrekken naar de radio om de dag te besluiten met een uitzending van Mini-boeketje.

Deze dame bracht de muziek uit de musicalgenre ten beste en ik moet zeggen, ze had een geschoolde stem en ze bracht haar nummers met bravoure. Maar één ding vond ik dan weer minder, ze koos voor de minder gekende melodieën en dan raak ik m’n aandacht vlug kwijt. Ik denk dat dit bij vele mensen het geval, dat valt dan op als je de zaal rondkijkt en vele aanwezigen luisteren dan niet meer met aandacht en zitten te babbelen. Wat ik dan weer spijtig vind voor de artieste die dan haar uiterste best doet om het publiek te behagen met haar uitvoering.

In elk geval deze zangeres deed geweldig haar best en ze zong voortreffelijk, maar voor sommige mensen was het genre niet hun ding. Ik houd ook meer van de wat vlottere en meeslepende muziek, maar qua artistieke uitvoering mocht het er best zijn.

De eerste die het podium mocht betreden was de rosharige (ros uit het potje) Yannie. Toen ik maandagmorgen de affiche bekeek kwam haar naam me niet echt bekend voor, maar dat veranderde vlug toen ik ze in de cafétaria voor de start van het programma zag rondlopen. Inderdaad vorig jaar had ze reeds haar eerste opwachting gemaakt in het artiestengala. Het is een dame met een krachtige stem en ik zou haar rangschikken onder de jazz zangeressen en haar repertoire is sterk beïnvloedt in die richting.

Zowel in haar optreden voor en na de pauze is identiek te noemen en als beoordeling zeg ik resoluut heel goed. Ze heeft haar stem goed onder controle en dat is echt wel nodig als je u waagt aan zulk genre als jazz.

Gisteren maandag was er weer een optreden van drie zangers(essen) in het artiestengala in de feestzaal Schijnpoort. Het weer was ideaal, dus veel kans dat eer een pak volk zou kunnen zijn. Gelukkig heb ik er bij gezegd dat het zou kunnen, want eigenlijk was het maar povertjes gesteld met de opkomst. Was het door de onbekendheid van de artiesten of kwam het door de mededeling van vorige week, dat er na de maand mei geen volgende artiestengala meer zou komen. Lees het verslag van vorige week.

De drie deelnemers aan het artiestengala waren ten eerste Yannie, verder nog Danielle Martin en Frank Hoelen. Op het eerste zicht eigenlijk geen spraakmakende namen, alleen de derde en enige man in het gezelschap was Frank Hoelen. Voor degene die regelmatig naar de Vlaamse soapreeks “Familie” kijken, zullen zijn gezicht hieronder op de foto wel erkennen als William de man waarop Linda een beetje verliefd is. Ondertussen is hij al uit de reeks verdwenen, iets dat regelmatig gebeurt bij zulke series.

29 februari
dit jaar een onbestaande dag.
Wat zou ik doen als mij vannacht,
na de twaalfde slag,
een extra etmaal werd gegeven
en als geen ander als mezelf
dit wakker zou beleven?

Waar zou ik gaan?
Wat zou ik willen zien?
Wie zou ik kussen in zijn slaap?
Bij wie zou ik de suiker
vervangen door het zout?

Of zou ik blijven liggen
naast hem die van me houdt,
tot aan het tweede ochtendgloren
waarin de nieuwe maand geboren?

Vera De Brouwer

Tegenwoordig wordt de man getraind om zijn vrouw bij te staan tijdens de hele duur van de bevalling. Maar op een keer was de toekomstige vader verplicht om zijn vrouw aan het onthaal van het ziekenhuis achter te laten, terwijl hij zijn auto ging parkeren. Toen hij terugkwam, was de baby al geboren. De man nam zijn kersverse dochter in zijn armen,bewonderde haar en zei tegen zijn vrouw:
-  De volgende keer mag jij de auto gaan parkeren. 

De maand maart zet zich goed in, de zon doet moeite om er door te komen het lukt niet altijd, maar iemand of iets dat zijn best doet moet men bewonderen. Maar van de temperatuur mogen we zeker niet klagen, ben met Anita eventjes weggeweest met de auto en moest al dadelijk de chaufretten van de wagen afzetten.

We zitten op het goede spoor en het weer is goed bezig en met de lente in aantocht, mogen we zeker niet klagen. Deze morgen was ik al vroeg bezig met het samenstellen van het boeketje en wat niet gemakkelijk gebeurt, ik had al voor de middag mee gedaan. Het feit dat we na de middag weg moesten, zat er wel voor een deel tussen.

Tom Boonen heeft zopas in de spurt Kuurne – Brussel – Kuurne gewonnen, dat is ook alles wat ik er van afweet, ik hoorde Anita een kreet laten en toe wist ik het dat Tommeke gewonnen had. Ja ja Anita is een fervente supporter van den Tom. Dus haar dag kan niet meer stuk, als ze maar gelukkig is en hoe noemen ze dat “een kinderhand is snel gevuld.”

Ik denk er aan om dit verslag te beëindigen, dan kan ik nog eventjes nietsen of misschien een fotoquis dat is ook mogelijk en dan vanavond naar de radio, voor de uitzending van Boeketje. Ik wens jullie nog een fijne avond toe en veel blogplezier.

De laatste dag van februari is bijna voorbij en kunnen we beginnen aan de derde maand van dit jaar. Ik heb het al tot vervelens toe verkondigd, de tijd vliegt zo intens vlug voorbij dat het eigenlijk bangelijk is. Laat ons hopen dat we nog vele malen de overgang van februari naar maart mogen meemaken.

Deze morgen heb ik een grote pot soep gemaakt en die kan dan in porties ingevroren worden. Dit doen we altijd en dan komen we lang toe met een grote kastrol soep en dan kunnen we afwisselen met soep die we de vorige keer gemaakt en ingevroren hebben.

Het was ditmaal tomaten groenten soep met veel frikadellen bolletjes en soepvlees, een echte maaltijdsoep om van te smullen. Na het middagmaal eventjes een uiltje geknapt en dan ben ik weer tiptop. Rond drie uur verwachtte ik onze Willy om de laptop bedrijfsklaar te maken want daar heb ik geen boter van gegeten.

Waarom zou ik het doen, als m’n vrouw zaliger me een zoon geschonken heeft en die dat allemaal kent. Ik had dan nog de keuze tussen Willy en m’n aangetrouwde zoon Danny,en ze doen het alle twee met liefde en plezier. Hij was natuurlijk vergezeld van zijn vrouwtje Carine en m’n twee andere klein kinderen en dat was langgeleden.

Hun namen zijn Kenjiro en Kenzo en toe die geboren werden was m’n zoon geweldig begaan met de Japanse cultuur, vandaar deze namen. Mijn laptop is gebruiksklaar, enkel nog wat favoriete site’s er op zetten en we kunnen er mee werken.

Deze posting is nog geschreven met die goeie ouwe getrouwe vaste computer.en dat zal wel nog veel gebeuren, de laptop dient voor de verlofperiode of als Anita iets moet doen op de computer.en dat gebeurt niet dikwijls.

Goede avond, hier zijn we alweer terug, na van een lekkere maaltijd genoten te hebben gaan we trachten het laatste gedeelte van deze miezerige natten dag te vertellen. Anita had vanavond zalmmoten in bieslooksaus en tagliatteli gemaakt, een lekkere maaltijd maar toch licht verteerbaar. Ik mag dat al wel eens deegwaren, omdat ze zo lichtverteerbaar zijn.

Nadat ik terug van de supermarkt was ben ik direct naar het postkantoor gelopen om m’n check van de belasting te verzilveren. Nog zo iets stoms eerste moet ik naar de post gaan ontvangen om nadien naar mijn financieel agentschap te moeten om dat zelfde geld op de rekening te plaatsen. Want ineens de check op de rekening van mij zetten dat is te gemakkelijk, waarom gemakkelijk als het moeilijk ook gaat.

Nadien samen met Anita in de foyer, de cafetaria van de feestzaal “De Kaekelaere” ‘ne goeie Corsendonck Paterken gaan drinken, vooraleer we terug naar huis gingen. Moet maar zo goed niet zijn. Hopelijk is het morgen beter weer en dat zal voor vele mensen een heugelijk moment zijn en voor de marktkramers zeker, want morgen is het de wekelijkse marktdag hier in Schoten.

Ik ga er mee stoppen want seffens is mijne inkt van de computer nog op, oh ja dat is waar ook een computer werkt niet op inkt. Het geeft niet inkt of gene inkt, ik stop er mee het is welletjes geweest.

Gisteren is het er niet van gekomen, niet dat ik er geen tijd voor had maar het ging me niet zogoed af. Ik denk dat ik een dipje had, of was het m’n boven kamer die in een off day verkeerde, wie zal het beweren. Enfin hoe je het ook keert of draait er kwam geen inspiratie te voorschijn en dan beter geen posting.

Nu ben ik er weer terug met enkele mededelingen, deze morgen enkele kleine vrijdagse onderhoudsbeurten en na het middagmaal een bezoek aan de supermarkt “Delhaize” om wat diepvriesgroenten en enkele sausjes voor bij het roomijs dessert. Verder wat charcuterie en verder vers vlees.

Boodschappen in de “Aldi” hadden we gisteren al gedaan en nu is ons huishoudbudget op en is het koken voorbij. Kan niet alle dagen kermis zijn en in klinkklare onzin vertellen ben ik haantje de voorste.

Wat ik gisteren ook gekocht heb was een laptop, iets waar ik reeds lang gek op was en deze week heb ik dan maar door de zure appel heen gebeten. Deze week heb ik m’n teveel betaalde belasting ook terug getrokken en kon het eraf.

Zulk een laptop is gemakkelijk als je voor een maand in Blankenberge vertoeft, dan kun je altijd aan je blog blijven werken en verlies je geen kostbare plaatsen in de top 20 van de reeks “dagboeken.” Morgen komt onze Willy mij verder op pad zetten, want er moeten nog enkele programma’s bij gezet worden en dat is mijn ding niet. Daarvoor roep ik graag de hulp in van specialisten zoals m’n zoon Willy of m’n schoonzoon Danny. Zij zijn graag bereidt om hunne ouwe verder te helpen.

Anita doet teken dat het tijd is om aan tafel te komen, na het eten kom ik nog even terug om m’n ei verder te leggen.

De baby

-  Klopt het dat je zoontje ontzettend graag bij jou op de schoot zit?
-  Absoluut! overdag, wanneer ik op kantoor ben, slaapt hij in een stuk door, om 's nachts des te meer van mijn gezelschap te kunnen genieten.

-------------------------------

-  Ik hoop dat mijn vragen u niet te erg verwarren? vroeg de rechter aan de getuige.
-  Helemaal niet, edelachtbare, ik ben al dat vragen gewend. Ik ben kleuterleidster.

-------------------------------

Kleine Line is een boterham aan het eten. Plots begint ze te wenen.
-  Wat is er lieveling? vraagt moeder.
-  Mijn tandjes hebben op mijn tong getrapt! zegt ze snikkend.

Het hele jaar door kan men de grote en de kleine beer aan de hemel zien.  Beide sterrenbeelden bevinden zich zo dicht bij de noordelijke hemelpool dat zij, vanuit ons land bekeken, nooit ondergaan.  In de loop van 24 uur van een etmaal beschrijven ze een volledige omwenteling rond de noordpool.  In werkelijkheid blijven de sterren natuurlijk staan waar ze staan, maar draait de aarde in 24 uur om haar as.

Het verlengde van de draaiingsas van de aarde wijst naar de ster aan het tipje van de staart van de kleine beer.  Die wordt daarom poolster genoemd.  Ze wijst het noorden aan.

De kleine beer is een onopvallend sterrenbeeld.  Veel duidelijker prijkt de grote beer aan de hemel, maar dan wel eerder onder de vorm van een kruiwagen, dan van een beer.

Wanneer men de verbindingslijn tussen de beide voorste sterren van de” bak” van de kruiwagen in gedachten vijf keer verlengt, komt men bij de poolster terecht.  Let ook op de middelste ster van de staart van de grote beer.  Vlak daarnaast staat nog een sterretje.  Wie goede ogen heeft, kan beide sterren zonder verrekijker onderscheiden.

* Gerard Bodifée  voor “De Druivelaar” 2009

Deze morgen zag het er heel hoopgevend uit, voor een dagje uit met de kleinkinderen. Maar helaas het bleef niet duren en toen we op weg waren begon het te zeveren. Echte regenbuien waren het niet, alleen dat mistroostend miezerig weertje.

Enfin kinderen laten er zich niet door afschrikken en toen we in de boerderij aankwamen, waren ze dol enthousiast. Het kon niet snel genoeg gaan, maar ja daar zijn het kinderen voor.
 

Vandaag woensdag had ik met Daniëlla afgesproken dat we de twee kleinsten zouden komen halen om er enkele uren naar de kinderboerderij in Brasschaat te gaan. Ik heb jullie reeds vertelt dat ze een zware rugoperatie heeft ondergaan en ze moet nog een volle maand plat te bed blijven. Ze mag alleen er uit om een beetje te wandelen, maar rechtop zitten dat mag nog niet.

Daarom wilden we haar een beetje rust geven en de kinderen waren de deur eens uit, het is uiteindelijk toch krokus verlof voor hen. De tweede reden: is dat ons Kelly instaat voor het reilen en zeilen in het huishouden en ze is per slot toch ook maar vijftien jaar en zo kan ze dan eens wat tijd voor haar zelve hebben.

Toen we op weg waren om de twee af te halen thuis, kwamen we vast te zitten aan het sportpaleis in de file. Er was iets te doen in het sportpaleis en het duurde dan een paar minuten langer voor we in de Touwstraat te Antwerpen aankwamen.

Uiteindelijk zijn we niet met twee kinderen vertrokken, maar met drie( oh pardon kind dat zal ze zo graag niet meer horen want een meisje van vijftien wordt niet graag meer een kind genoemd) en ze wilde graag mee met ons. We zijn dan vertrokken met twee kleintjes en een jonge juffrouw, zo dat zal beter klinken en ik blijf dan haar vriend nog.

We hebben het drietal rond zes uur zonder kleerscheuren bij hun mama afgeleverd en konden dan eveneens naar huis met alweer een file aan het sportpaleis, maar nu wegens de gewone avonddrukte.