Will Ferdy.

De eerste artiest die mocht opdraven was de Limburgse Chantal Calîn. Voor de meeste mensen zal die naam niet veel zeggen, maar ik kan jullie vertellen dat deze zangeres een fantastische stem heeft. In Parijs trekt ze volle zalen zeker als ze een optreden ten beste geeft met liedjes van Edith Piaf, want daar is ze formidabel in.

Eigenlijk is haar repertoire Frans georiënteerd, zij heeft als Limburgse in Luik conservatorium gedaan. Dat maakt dat ze meer bekent is in Wallonië en Brussel dan hier in Vlaanderen, al hoewel ze reeds enkele malen in de Elisabethzaal heeft opgetreden met grote orkesten voor een volle zaal.

Anita en ik kennen deze dame en haar man reeds een jaar of zes, maar nu was het toch reeds een lange tijd geleden dat we hen nog ontmoet hadden. De volgende ontmoeting is reeds geplant voor 14 juni eerstkomende voor een recital in het Fakkelteather eveneens hier in Antwerpen.

Gisteren was ze weer formidabel, voor de pauze liedjes die speciaal voor haar geschreven werden en ook covers van Jacques Brel en na de pauze was de tijd helemaal gewijd aan haar grote voorbeeld Edith Piaf. Het aplaus was niet uit de lucht en bij het einde een staande ovatie van alle aanwezigen in de zaal.

Gisteren was het in de namiddag weer artiestengala in de feestzaal Schijnpoort, er stonden ditmaal maar twee gasten op het programma en ze stonden beide in het vet afgedrukt op de folder. Wat er op neer komt dat ze beide voor de helft van het optreden instonden.

Dus van de drie uurtjes mits aftrek van de pauze hadden beide de helft voor zich. Hun namen waren Chantal Calîn en Will Ferdy. De meeste onder jullie zullen onze Will wel kennen, maar voor Chantal liggen de zaken wel anders denk ik.

Bij aankomst in de feestzaal bleek al dadelijk dat de zaal afgeladen vol zou zijn, want het bleek moeilijk om nog een plaatsje op de parking te vinden maar uiteindelijk lukte het dan toch. Bij het binnenkomen was het aanschuiven aan de kassa om een inkom ticketje te kopen en de patron van de zaak zag ik met stoelen rond sleuren om ze hier of daar bij te plaatsen.

Een verslag van het optreden volgt zodadelijk en ik kan jullie verzekeren dat de optredens fantastisch waren. Na het optreden nog eventjes een hapje eten binnen slaan om nadien blijgezint naar de linkeroever te rijden voor onze uitzending op de radio.

Promotie geeft een beroepsofficier altijd voldoening. Een fonkelnieuwe kolonel was dan ook zeer in zijn nopjes toen zijn twaalfjarige zoon hem vroeg of hij zijn uniform wilde aanhouden om hem met zijn vriendinnetje naar het schoolfeest te brengen.  Hij was echter wel een beetje teleurgesteld toen zijn zoon er aan toevoegde:
-Dan denkt ze ongetwijfeld dat wij een privéchauffeur hebben!

Bye bye lente weer, volgens de weerdeskundigen zou het maar voor eventjes zijn maar of het waar is zullen we morgen wel zien. Regelmatig zijn de voorspellingen wel juist maar eens kan het wel eens fout gaan.

Ik ga er nu niet verder over uitweiden, want dat help toch geen snars. Deze voormiddag wat huishoud karweitjes gedaan met ons beide en volgens het spreekwoord “eendracht maakt macht” hadden we tijdig de boel aan de kant en hadden de tijd om leukere dingen te doen. Zoals lezen o.a en wat surfen op het internet.

Gisteren hadden we plannen gemaakt om naar het Zevenbergenbos te gaan wandelen, maar uiteindelijk is er niets van in huis gekomen. Anita is opgestaan met een ontstoken achillespees en dat is een pijnlijke zaak. Maar daar moet ge zeker het zot niet mee houden, spijtig natuurlijk want volgens de documentatie bloeien er heel der velden bosanemonen.

Dan zal het voor volgend jaar zijn, want hun bloeitijd is maar kort. Dan ben ik maar hier op m’n blog aan een reeks over de belle epoque periode die zich afspeelt in Blankenberge begonnen. Ik heb het vorige week reeds vermeld dat deze tentoonstelling zeker het bezoeken waard is en voor maar 1,50 euro per persoon zeker niet te duur, je moet wel 60 plusser zijn. Men kan er wel een dik uur aan spenderen en als je wat foto’s wil maken doe er dan maar een half uurtje bij.

De Blankenbergse vissers: Een andere wereld.

Eeuwenlang was Blankenberge een kleine vissersstad. De vissersfamilies hadden het niet breed en woonden in bescheiden huisjes. Met de komst van de badgasten in de belle époque veranderde er nogal wat voor de vissersgemeenschap. Maar de vissers en de badgasten bleven in twee gescheiden werelden leven en ze hadden nauwelijks kontakt met elkaar.

Belle Epoque Centrum Elisabethstraat 24 Blankenberge
Telefoonnr 050-42-87-41

De dijk: Plaats om te paraderen.

Het idee om de zeedijk als promenade aan te leggen ontstond nog voor de belle époque periode.

In 1840 werd op de Blankenbergse duinen een planken vloer aangelegd. In 1843 begon men met een bakstenen promenade, in 1869 was er al een wandeldijk van 1300 meter. De eerste arduinen trappen dateren uit de periode tussen 1855 en 1857. De wandeldijk werd voor de badplaats wat de boulevard was voor de grootstad. De toeristen flaneerden, paradeerden en pauzeerden er met zicht op zee. Aan de ene kant bevonden zich strand en zee, aan de andere kant een uniek decor van indrukwekkende hotels en frivole verblijfsvilla’s in de meest diverse stijlen.

Belle Epoque Centrum  Elisabethstraat 24 Blankenberge 
telefoonnr  050-42-87-41

De legende.

Anemone was een nymph aan het hof van de godin Flora. Toen Zephyrus, de echtgenoot van Flora en personificatie van één van de vier winden verliefd werd op Anemone, veranderde de jaloerse Flora haar in een bloem, die zo kort zou bloeien dat het niemand zou opvallen. Maar de liefde van Zephyrus voor Anemone bleef bestaan. Wanneer de eerste lentewind haar toefluistert opent ook vandaag nog de anemoon haar bloemen.

De werkelijkheid heden ten dage.

De bosanemoon is een typische voorjaarsbloeier in de loofbossen in onze streken. Ze bloeit een korte periode van maart tot april afhankelijk van de seizoensomstandigheden. Dan is ze zeker niet zo onopvallend als in de legende. Omdat de bosanemoon zich hoofdzakelijk verspreid langs de wortelstokken vormt ze vaak grote tapijten in onze nog kale bossen.

Dat ze zo vroeg in het voorjaar bloeien is een bewuste strategie. Samen met andere voorjaarsbloeiers zoals slanke sleutelbloem en speenkruid bloeien ze voordat de bomen in blad staan en ze overschaduwd worden. In de voorzomer sterft de bosanemoon dan bovengronds af waarna de wortelstokken overleven tot het volgende voorjaar.

Ze hebben hun leefwijze dus sterk aangepast aan het bos. Ze komen dan ook voor op bodems die doorheen eeuwen gevormd zijn door het bos. Door de afbraak van gevallen bladeren, werking van wortels en bodemfauna ontstaat onder een bos een typische oude bosbodem.

De aanwezigheid van bosanemoon duidt er dan ook vaak op dat de plek al sinds eeuwen bos is. Soms vind je ze ook op open plekken in bosranden of zelfs in weilanden en aan slootkanten. Men vermoedt dat ze hier staan op plekken die langgeleden bos zijn geweest en dat ze dus een herinnering zijn aan vervlogen tijden.

Gisterenavond bij het naar bed gaan, zegde ik tegen Anita dat ik morgenvroeg ( vandaag dus ) naar het laboratorium zou gaan om een bloedstaal te laten nemen voor het jaarlijks bloedonderzoek. Dus moest ze niet ongerust zijn als ze wakker werd en ik er niet was. Ik was wel vroeg genoeg op, maar geen zin om m’n bloed te laten trekken.

Volgende week kan het ook nog gebeuren en daarom ben ik maar rustig thuis gebleven en toen Anita met een verdwaast gezicht in de living verscheen, stond de ontbijttafel reeds gedekt. Ik wilde haar nog wel ontbijt op bed brengen, maar daar ben ik maar om tactische redenen van afgestapt.

Maar eigenlijk houden we daar geen van beide van, ik vind dat heel moeilijk om te genieten van het ontbijt als je recht tegen je kussens zit te eten. Geef mij maar een vrolijk gedekte tafel en een tas koffie waarvoor je niet bang moet zijn dat ze zal omvallen.

Na de afwas besliste ik om naar de kapper te gaan want dat werd de hoogste tijd, ik kon er al bijna een paardenstaart van maken. Nu was het toch wel erg lang geleden dat ik Peter de kapper nog eens een bezoekje gebracht had. Vroeger als kind hadden ze me wijs gemaakt dat de coiffeur al dat afgesneden haar aan de plafonneurs verkochten.

Als kind geloof je dat natuurlijk allemaal, want er werd ons geleerd dat men nooit of te nimmer mag liegen en uiteindelijk zijn het de grote mensen zelf die het meeste liegen tegen hun kinderen. Ik kan niet echt zeggen of ik altijd wel de waarheid tegen m’n pagadders heb gezegd.

Ik had echt geen geluk bij de kapper, vier man zaten er te wachten plus één in de kapperszetel. Dus binnen het uur zou ik er niet buiten zijn, maar er liggen telkens enkele magazines om te lezen en te kijken naar schaars geklede dames. Maar wat er ook voldoende aanwezig is zijn stripverhalen van Nero en Madame Pijp.

Omstreeks het middaguur was ik weer bij het vrouwtje thuis, die wel een beetje ongerust was, want normaal ben ik nooit zolang weg van de kapper. Dat komt er van als je zolang wacht om je haar te laten klippen, de kapper heeft dan dubbel zoveel werk.

Het weer was te mooi om binnen te blijven zitten, daarom zijn we na het middageten een wandeling naar het domein Vordenstein gaan maken. Het was werkelijk uitgelezen weer omdat te doen. De temperatuur lag vrij hoog en ik moest al vlug m’n jasje uittrekken. Een gepensioneerde mag niet zweten want anders moet hij een deel van zijn pensioen terugstorten.

Door het feit dat de grote bomen nog bladloos zijn kan de zon overal in het bos door de takken heen schijnen. Op heel de wandeling zijn we tweemaal op een bank in de zon gaan zitten, om te genieten van die weldoende stralen op ons body.

De vriendelijke oude dame hield een kleine jongen tegen, die luidkeels huilend over straat liep.
-  Wat scheelt er, kindje? vroeg ze.
-  Ik heb de mazelen gehad en mocht een maand lang niet naar school gaan, snikte het ventje.
-  Ach, dat is toch niet zo erg. De mazelen kun je maar één keer in je leven krijgen, troostte de dame.
-  Maar dat is het 'm juist, zei de jongen.

Wat was het vandaag alweer een prachtige dag, net als gisteren alleen een tweetal graden warmer. Gisteren was het onze eerste volledige dag terug in eigen woonst, dat was eventjes wennen. Spijtig dat dit prachtig lenteweertje niet wat vroeger is gekomen, maar ja we mogen niet alles verwachten dat zou egoïstisch zijn van onzentwege en dat zijn we zeker niet ook nooit geweest.

Nu terug naar vandaag, het was ruim acht uur dat ik uit de veren kwam, ik hoor jullie al zeggen wat een luiaard is die Francis toch en ergens hebben jullie misschien wel gelijk. Maar ik trek het me toch niet aan, ik kan het maar gehad hebben.

Na het ontbijt en de traditionele afwas was het tijd om te winkelen,niet dat de kassen leeg waren maar er is altijd wel iets dat er niet meer is en dat moet aangevuld worden. Voor de eerste maal konden we de deur uit in kledij die geschikt is voor de lente temperaturen en dat is toch wel gezellig.

Weg met die dikke warme kledij, lekker luchtig op pad naar de supermarkt. In dit lenteweer kijken de mensen allemaal vrolijker en de lachende gezichten zijn niet meer in de minderheid. Anita had zogezegd niet veel nodig maar uiteindelijk hadden we toch twee netzakken vol plus de diepvrieszak.

Na onze koopwoede besliste we om nog even naar Ons Huis bij den Dirk te rijden om nog iets te drinken, want het was ondertussen reeds twaalf uur voorbij. Toen we daar aankwamen bleek het dat we er een terrasje van konden maken, want den Dirk had reeds zijn de tafels en stoelen buiten staan.

De meeste zitplaatsen stonden in de zon en dat was juist iets dat we nodig hadden. Zo gezegd zo gedaan en een uurtje was gauw voorbij.

Ik ga aan het eerste deel nog een stuk aanbreien, want anders word het wat te lang. Toen we terug thuis kwamen na de boodschappen en het terrasje doen was het hoogtijd om onze innerlijke mens te versterken. Dat deden we met een lekkere verse boterham, want voor we vertrokken naar de supermarkt had ik vlug een brood gaan halen.

Nadien was het hoog tijd om een middagslaapje te houden en dat is goed voor de spijsvertering zeggen ze. Na een half uurtje was ik terug fit en de zon verleidde me om het terras op te ruimen en de terrasmeubelen terug te plaatsen. Daar was ik een tweetal uurtjes zoet mee en ondertussen was Anita even door de Paalstraat gewandeld en had hier en daar toch iets gevonden.

Zoals een nieuw tafellaken in plastiek om op de terrastafel te leggen en twee kussentjes voor op het voetenbakje te leggen en hopelijk is het morgen nog even goed weer als vandaag en kunnen we van ons terras genieten. Misschien wel buiten eten morgenmiddag, wie zal het tegendeel beweren.

De boel afsluiten doe ik nu want anders ben ik lelijk aan het overdrijven en weet ik morgen niet meer wat te schrijven. Nog een prettige donderdagavond en bij leven en welzijn tot morgen, zelfde tijd en zelfde golflengte.

Tijdens de terugweg konden we de te waterlating van een motorboot. Het was nu niet direct een hele grote te noemen, maar om even het fototoestel boven te halen dat was toch wel de moeite waard.

Tijdens de winterperiode was hij uit het water geweest voor een onderhoudsbeurt en een schildering van de kiel (onderkant) van de boot. Ik kende het woord wel van het eens gehoord te hebben hier of daar. Nu had ik het woord horen vernoemen toen een van de arbeiders er over bezig was tegen de eigenaar van de boot.

Tijdens onze laatste volle dag aan de kust hadden Anita en ik een wandeling geplant naar de duinen langs de kant van het strandcafé, ook gekend als den bunker. Omdat de horecazaak tegen een bunker uit de tweede wereldoorlog was aangebouwd..

Boven op een berm in de duinen kon ik vrij dicht bij een kraai komen om volgende twee foto’s te maken. Bij de eerste opname was hij nog op zijn hoede, hij wilde me wel in het oog houden maar toen hij bemerkte dat hij van mij geen gevaar hoefde te vrezen, ging z’n aandacht terug naar de bezigheid waarmede hij bezig was eten zoeken.

Vorige zondag na de middag, het weer was mooi en dat verleidde ons om een wandeling te gaan maken. Ditmaal was de stationsbuurt het doel van de wandeling en daar hadden we minder last van de wind, want die kwam nog altijd koel aanwaaien van over de zee.

De bedoeling van de wandeling was om eventjes te vertoeven in het station en desgevallend te kijken naar in en uitgaande treinen. Het is nu niet echt een drukke statie, want de treinen rijden maar tot daar, het is een doodlopend spoor.

Op al die tijd dat we er waren zijn er twee treinen toegekomen en één vertrokken, maar het was er gezellig zitten uit de wind en in de zon en om te besluiten in de cafétaria nog iets gaan drinken. Maar dat heb ik reeds in het verslag van zondag laatstleden uit de doeken gedaan, dit is nu maar om de drie foto’s te tonen.

Nu de man waarvoor driekwart van de aanwezige gekomen waren Meurice Dean. Deze man heeft een jaren lange carrière gehad in de Verenigde Staten van Amerika en dit samen met zijn vrouwtje de zangeres Annie Anderson.

Vorig jaar was hij eveneens nog geweest in het Schijnpoort en ik moet zeggen hij is er op achteruit gegaan. Misschien was hij niet in z’n dagje maar nu heeft hij veel moeten improviseren, toen hij meerdere malen z”n tekst kwijt was en zijn vakmanschap heeft hem telkenmale gered van de ondergang. Want stielman is hij zeker en vast en de liefde voor het lied is er nog altijd bij hem volledig aanwezig.

Dit is zeker geen kritiek op de man in kwestie, daarvoor hebben we veel te veel respect voor de grote zanger in kwestie en alles bij elkaar hebben we genoten van het optreden zelf. Want een klasbak is hij zeker en vast.

Dit was het dan voor dit optreden en door ons verlof hebben we het optreden van 30maart moeten missen, maar het volgende optreden zijn we terug van de partij, zeker weten.

Nu de baan ruimen voor het vrouwelijk schoon, ik vraag nu je aandacht voor een dame die voor de derde maal in het artiestengala haar opwachting maakt. Haar stem is geweldig geschikt om de Amerikaanse country liedjes te vertolken maar vandaag hield ze het bij enkele bekende nummertjes zoals het overbekende nummer dat geschreven werd door Willy Nelson, namelijk “Crazy.”

Voor de rest zong ze een allegaartje van bekende liedjes, overwegend mee zingertjes. Spijtig want ik had me aan meer country verwacht en dat sloeg wel wat tegen. Goed vertolkte country hoor ik wel graag en in m’n beginperiode bij radio Minerva had ik een tijdje zulk programma.

In elk geval bij het grote publiek viel haar optreden in goede aarde en dit is wat telt, want eigenlijk country is niet zo geliefd bij het merendeel van de luisteraars.

Haar beide optredens voor en na de pauze werden op luid applaus begroet en enkele malen ging ze tussen beide muzikanten staan zingen en vroeg ze applaus voor beide mannen. Dit werd door de aanwezige in de zaal graag gezien.

Dit was dan het optreden van Amy Lee Bennet en ik ben zeker dat dit niet het laatste optreden zal zijn van deze dame in de feestzaal van het Schijnpoort.

Onze eerste artiest die het podium mocht op stormen was zanger conferencier Marc Hofman. Voor hen die regelmatig m’n verslagen lezen zullen misschien zeggen, die naam komt regelmatig aan bod in het artiestengala en gelijk hebben ze. Want inderdaad den Marc is een trouwe gast op dit festijn.

De inrichter van dit gala Romain Callé weet dat hij altijd kan rekenen op het stiptheid van de zanger. Hij is altijd goed voorzien van voldoende goede moppen en ze zijn nooit aangebrand.

Zoals ook deze van vandaag het geval waren en hij kan ook prachtige evergreens zingen met zijn begenadigde stem. Telkens hij optreedt brengt hij minstens drie liedjes van the king Elvis Presley en wat voor de inrichter ook een pluspunt is dat hij als conferencier ook goed kan is de andere artiesten aankondigen.

Ik ga eventjes in de tijd terug, namelijk naar maandag 23 maart, toen waren Anita en ik aanwezig op het artiestengala. Maar omdat ik toen in verlof was aan de kust en er op de draagbare computer geen foto bewerkingsprogramma staat kon ik bij het verslag geen foto’s tonen.

Er was wel een programma gedownload maar ik kreeg het niet open. Enfin we zijn vanaf vandaag terug thuis en ik kan weer op de normale manier werken. De achterstand zal vlug ingelopen zijn, zonder tegenslagen natuurlijk want foto’s zijn er genoeg genomen.