Maurice Dean.

Nu de baan ruimen voor het vrouwelijk schoon, ik vraag nu je aandacht voor een dame die voor de derde maal in het artiestengala haar opwachting maakt. Haar stem is geweldig geschikt om de Amerikaanse country liedjes te vertolken maar vandaag hield ze het bij enkele bekende nummertjes zoals het overbekende nummer dat geschreven werd door Willy Nelson, namelijk “Crazy.”

Voor de rest zong ze een allegaartje van bekende liedjes, overwegend mee zingertjes. Spijtig want ik had me aan meer country verwacht en dat sloeg wel wat tegen. Goed vertolkte country hoor ik wel graag en in m’n beginperiode bij radio Minerva had ik een tijdje zulk programma.

In elk geval bij het grote publiek viel haar optreden in goede aarde en dit is wat telt, want eigenlijk country is niet zo geliefd bij het merendeel van de luisteraars.

Haar beide optredens voor en na de pauze werden op luid applaus begroet en enkele malen ging ze tussen beide muzikanten staan zingen en vroeg ze applaus voor beide mannen. Dit werd door de aanwezige in de zaal graag gezien.

Dit was dan het optreden van Amy Lee Bennet en ik ben zeker dat dit niet het laatste optreden zal zijn van deze dame in de feestzaal van het Schijnpoort.

Onze eerste artiest die het podium mocht op stormen was zanger conferencier Marc Hofman. Voor hen die regelmatig m’n verslagen lezen zullen misschien zeggen, die naam komt regelmatig aan bod in het artiestengala en gelijk hebben ze. Want inderdaad den Marc is een trouwe gast op dit festijn.

De inrichter van dit gala Romain Callé weet dat hij altijd kan rekenen op het stiptheid van de zanger. Hij is altijd goed voorzien van voldoende goede moppen en ze zijn nooit aangebrand.

Zoals ook deze van vandaag het geval waren en hij kan ook prachtige evergreens zingen met zijn begenadigde stem. Telkens hij optreedt brengt hij minstens drie liedjes van the king Elvis Presley en wat voor de inrichter ook een pluspunt is dat hij als conferencier ook goed kan is de andere artiesten aankondigen.

Ik ga eventjes in de tijd terug, namelijk naar maandag 23 maart, toen waren Anita en ik aanwezig op het artiestengala. Maar omdat ik toen in verlof was aan de kust en er op de draagbare computer geen foto bewerkingsprogramma staat kon ik bij het verslag geen foto’s tonen.

Er was wel een programma gedownload maar ik kreeg het niet open. Enfin we zijn vanaf vandaag terug thuis en ik kan weer op de normale manier werken. De achterstand zal vlug ingelopen zijn, zonder tegenslagen natuurlijk want foto’s zijn er genoeg genomen.

Dit is de laatste posting vanuit het vakantieadres te Blankenberge, morgen zijn we alweer thuis en dan kan ik terug werken vanaf m’n vaste computer. Dat zal terug goed zijn want ik heb al zoveel foto’s die ik graag met jullie wil delen en dat gaat momenteel niet omdat het fotoprogramma niet wil openen op de laptop. Enfin ik heb er nog niet van wakker gelegen en ik veronderstel dat dit bij jullie ook niet het geval is.

Vandaag in de voormiddag heb ik alles wat moest gedweild worden gedaan en morgen nog wat kleinigheden doen om het appartement proper over te dragen aan de volgende huurders en dan kunnen we rustig huiswaarts trekken.

Het weer was vandaag weer in goeden doen en na de middag de laatste grote wandeling gedaan naar de duinen. Daarna een stuk langs het strand gelopen om terug te keren. Dan eventjes uitrusten in het strandcafé bij een lekkere tas koffie . Een gebouwtje dat tegen een bunker uit de tweede wereldoorlog is aangebouwd. Met een groot buiten terras dat volledig in de zon is gelegen, als ze schijnt en vandaag was dit het geval. Voor een dag in het begin van de week was er veel volk die van de zon en een fris pintje zaten te genieten.

Na de pauze viel de terugweg niet zo zwaar en na een uurtje waren we terug op de plaats van vertrek. De zon stond nog lekker te schijnen op ons terras en we besloten van nog een uurtje te genieten van de zon met een frisdrank vooraleer we gingen eten. Dit was het voordeel van het zomeruur ‘s avonds een uur langer zon, een uur langer genieten van deze zon.

Ik ga dit verslag beëindigen en jullie nog een gezellige avond wensen en veel blogplezier

Deze morgen was ik reeds om zeven uur uit de veren, maar in werkelijkheid was het reeds acht uur want de zomertijd was heden nacht ingegaan. Dus het eerste wat ik gedaan heb was de hier aanwezige wekkers en klokken gelijk zetten. Gelukkig staan er hier op ons vakantieadres niet te veel, eigenlijk maar twee. De klok die hier aan de muur hangt in de living en ook de klokradio die in de slaapkamer staat.

Voor de rest was het enkel de GSM die nog moest gelijk gesteld worden. Al vlug werd het duidelijk dat het een zonnige dag zou worden, want ondanks het uur vooruit was de hemel al helemaal blauw van kleur en dat liet het beste verhopen.

Na het ontbijt waren er enkele karwijtjes te verrichten, want Dinsdagmiddag om twaalf uur moet de sleutel van het appartement in geleverd worden en dat appartement moet in de zelfde staat achtergelaten worden. Terwijl Anita het stof voor haar rekening nam in de woonkamer, kon ik vooraan de grote raam reinigen en daarna met de stofzuiger rondgaan en de rest is dan voor morgen en de volgende ochtend. Alles tegelijk opkuisen is een beetje teveel gevraagd van het goede;

Na het middagmaal konden we dan weer doen waarvoor we hier zijn, dat is genieten van het leven. Deze namiddag wilden we een wandeling maken naar het station, om daar naar de binnenkomende en vertrekkende treinen te kijken. In het tolaal hebben we twee treinen zien binnenkomen en één trein vertrekken, ik dacht dat het er drukker zou geweest zijn.

Daarna in stationsrestaurant een grote ijskreem met chocoladesaus gaan eten, allee Anita toch want ik hield het bij een donkere Leffe en dat eentje dat werden er twee, want op één been kan men niet blijven staan. Enfin als ge geen flamingo of ooievaar bent toch. Daarna terug gewandeld naar het appartement, met een ommetje langs de zeedijk en zo hadden we onze dagelijkse portie beweging alweer gehad.

De zon had weer veel volk naar de kust gelokt, want het was een geweldige drukte aan het strand en de terrasjes waren weer goed in trek en dat is goed meegenomen voor de horeca aan de kust. Na de middag was er niet veel parkeerruimte meer te vinden in de stad en dat is dan weer goed voor de stadsfinanciën want in het weekeinde moet ge betalen om te mogen parkeren en ze controleren constant. Regelmatig zie je een auto staan met achter zijn ruitenwisser een boetebonnetje.

De mensen zijn als wijn:
Als ze beter worden
door te verouderen,
zijn ze van een
buitengewone kwaliteit.

Bouvard

Aanmoediging.

-  Zou het verkeerd van me zijn als ik je hand kuste? vroeg hij.
-  Verkeerd? Nee zei ze, eender ongepast.

--------------------------

-  Sander vervoeg het werkwoord slachten.
-  Ik slacht, ik slachte, ik heb geslacht...
-  En de toekomende tijd? Ik zal...
-  IK zal spek en ham eten, meester.

Dokter:  Het was hoog tijd dat u kwam.
Patiënt:  Is het dan zo erg met me gesteld?
Dokter:  Helemaal niet, maar ik wou juist doorgaan.

--------------------------------

Een van de veel voorkomende vorm van discriminatie in winkels is dat een telefonische bestelling voorrang krijgt en onmiddelijk wordt verwerkt, ondanks de lijfelijke aanwezigheid van de wachtende klanten.

Het is alweer Zaterdagmorgen 28 maart, de maand zit er bijna op alsook ons verlof is binnen enkele dage teneinde. Regen bij het ontwaken en tijdens het ontbijt kwam de zon voorzichtig om de hoek kijken. Dat betekende dat we een ochtend wandeling zouden kunnen maken, als die lieve mevrouw zon wilde blijven. Dat was natuurlijk de vraag die alle andere vragen in de schaduw stelde en ja hoor ze was van goede wil vandaag.

Vandaag was de taverne Oosterstaketsel op de pier aan de invaargeul naar de jachthaven open en dat was een reden om na een wandeling daar iets te gaan drinken, zo gezegd zo gedaan en van ver zagen we al de grote spandoek hangen met het woord ( OPEN ). Dus wij met zijn beide terug de pier op en één ding viel op er was meer beweging op het bouwwerk dan de dag ervoor.

Was het omdat er minder wind was, dan de dag ervoor wie zal het weten. De zee was ook veel kalmer en maakte minder lawaai. In de taverne waren al enkele bezoekers aanwezig en het was amper elf uur, alleman had dorst .

Na de middag was ons zonnetje niet meer van de partij en de wolken primeerde, Anita stelde daarom voor om met de wagen naar het dorpje Lissewege te rijden en er een wandeling te doen. Natuurlijk ben je in dit dorpje vlug uitgewandeld, maar ja dan waren we er even tussenuit. Want als je in verlof bent wil je toch zoveel mogelijk wandelen, iets wat je thuis veel minder doet omdat er thuis natuurlijk huishoudelijke klussen op je wachten.

In het terug rijden eveneens de benzinetank laten vol kappen, dan kan ik dat volgende week in het naar huis rijden zeker niet vergeten. Soms is dat wel eens een probleem voor mij en de benzinestations zijn er niet meer zoveel als vroeger, niet dat ik al zonder brandstof gevallen ben maar soms is het kantje boord.

Van avond maken we het ons gemakkelijk, we halen van de frituur een kant en klaar maaltijd, frietjes met stoofvlees en mayonaise. Meer moet dat niet zijn op een Zaterdagavond, nadat we moe van het wandelen zijn en het mag zelfs gezegd worden het was lekker stoofvlees. Ik ga er over zwijgen want ik krijg alweer honger en er was geen overschot, alles was op gegeten.

Deze morgen omstreeks negen uur kwam het zonnetje er wat aarzelend door de wolken piepen en dat was al veelbelovend. Anita wilde nadat we klaar waren eventjes naar de markt, want daar had ze vorige week heel lekkere druiven gekocht en aan een degelijke democratische prijs. Ik kan jullie verklappen dat ze druiven met de kilos kan verorberen, daar heeft ze geen moeite mee.

Aan het zelfde kraam als vorige week stonden de druiven nog aan de zelfde prijs, vijf euro voor twee kilo. Nadien in een visgroothandel een moot kabeljauw voor heden avond en we konden weeral feestelijk eten.

Nadien na alles op het appartement afgezet te hebben besloten we nog naar de pier te wandelen en dat was een hele opgave, de wind stond pal op kop en hij voelde ijzig koud aan. Maar ja, zijn we natuur freaken of zijn we het niet, met een stevige stap naar het oosterstaketsel en toen we halverwege de pier waren was onze zin al op een laag pitje komen te staan.

Maar de aanhouder wint altijd (maar ze mogen het thuis niet weten) we gingen door tot aan de vuurtoren en tot onze verwondering stonden er enkele vissers de zware wind te trotseren. Daar had ik toch wel respect voor en of ze vis bovenhaalden dat heb ik hun niet gevraagd.

Het teruggaan was al veel gemakkelijker, toen hadden we wind in de rug en ik was toch blij in de bewoonde wereld te beladen om in een café een warme koffie te kunnen drinken. Zo eindigde onze voormiddag in schoonheid en van al dat ploeteren tegen de wind had ik een geweldige honger gekregen. Namiddag verslag na het nemen van een platte rust periode, want dat had ik toch wel verdiend.

Na ons middag dutje stapten we onze wagen in en verlieten Blankenberge richting Zeebrugge strand en we parkeerde de auto halverwege beide steden. Ons doel was een duinenwandeling te doen in het natuur reservaat de “ De Drie Fonteinen,” en waarom juist deze naam gekozen dat is mij een raadsel.

Drie grote vijvers heb ik gezien, maar fonteinen die waren er niet, kan zijn dat ze niet werkten dat is een mogelijkheid. De eerste waterplas had de naam visvijver gekregen, omdat het toegelaten was om een hengel uit te werpen. In de tweede plas, waar van ik de naam vergeten ben stond eigenlijk weinig water. Zou kunnen dat hij diende als broedplaats van watervogels en de laatste waterplas dat was de eendenvijver en die liep helemaal tot begin huizenrij van Zeebrugge plage.

Om heel dit gebied te doorkruisen hadden we wel twee uurtjes van doen en met die forse wind soms regelmatig op kop was dit vrij vermoeiend en aan het einde van de wandeling sleepte onze tong bijna over de grond. Dat moeten jullie nu ook weer niet te letterlijk opnemen. We waren toch blij dat we de wagen terug in het vizier kregen en konden gaan zitten

Er waren wel enkele banken in het domein maar stil te zitten in die koude was weinig verlokkelijk en dan maar terug naar het appartement om daar uit te blazen bij een lekker bakje koffie met een frangipane en ondertussen was het reeds half zes geworden. Bijna tijd om de avondmaaltijd te bereiden en nadien te nuttigen.

Voor alle verslagen zullen de genomen foto’s na thuiskomst getoond worden.

Vandaag was het hier aan de kust een dag om vlug te vergeten, stevige windvlagen, regen en heel de dag zwaar bewolkt. Het was een weertje waar je nog geen hond zou doorjagen, stuurt ons va er maar door, dit is een uitdrukking die veel in het Antwerpse gebruikt wordt. We zijn een hele dag niet buiten geweest, enkel met de auto naar de winkel om enkele flessen water te halen en nog enkele andere kleinigheden.

Anita en ik hebben ons lekker in de zetels geïnstalleerd met een boek, tussendoor eventjes televisie gekeken zoals naar de persconferentie van Kim Clijsters comeback in de het tennis prof circuit. Voor de rest laat de boel maar draaien.

Ik zou graag nog eens terug komen op m’n artikel van gisteren, namelijk ons bezoek aan het “Belle Epoque Centrum.” Er werden drie villa’s die naast elkaar gelegen waren samengevoegd tot één bezoekerscentrum.

Men kijkt er werkelijk zijn ogen uit het hoofd, over dit wereldje van toen. De inkomprijs is voor de 55plussers één euro vijftig, zeker en vast niet onoverkomelijk voor wat ge te zien krijgt. Men wordt er werkelijk ondergedompeld in het zorgeloze, feestelijke sfeer die Blankenberge ten tijde van de belle epoque uitstraalde.

Het is een interactieve tentoonstelling met affiches, postkaarten, kledingstukken, tal van foto’s en filmmateriaal die het verhaal vertellen uit die roemrijke periode.

Men kan er ook enkele prachtige exemplaren bewonderen van wandtegeldecoratie en tevens liggen er nog originele tegelvloeren en nog zoveel interessante artikelen. Echt teveel om zo maar op te noemen en echt spijtig dat er zo weinig huizen uit die periode zijn overgebleven. De meeste zijn moeten wijken voor de hoge mastodonten van buildings, dat noemen ze de vooruitgang en ergens is het maar goed zo

Integendeel.

Advocaat:  Tja als u mij om mijn eerlijke mening vraagt..
Cliënt:  Eerlijke mening? Niks eerlijke mening! Ik vraag om uw deskundig advies.

--------------------------------------
Vroeger.

Mevrouw tegen de oude meid:
- En je verdient nu waarschijnlijk heel wat meer dan toen je voor mij werkte?
- Helemaal niet, mevrouw, Ik werk voor niets. Ik ben getrouwd...

Ik denk dat er heden nacht aardig wat water gevallen is, niet dat ik er van wakker geworden ben maar toen ik buiten keek waren er op de parking hier recht voor veel waterplassen. Maar rond acht uur was het over, maar zwaar bewolkt. Misschien dat we beter binnenblijven vandaag, volgens de weerman zou het heel de dag regenachtig blijven.

Maar na de middag omstreeks twee uur brak de zon door de wolken en de hemel werd heel voorzichtig blauw. Toen besloten we maar een museum te bezoeken, namelijk het “Belle Epoque Centrum .“

Dit zijn drie villa’s die tot één ruimte herschapen zijn en dit in de oorspronkelijke stijl uit de periode 1870 tot 1914. Een periode waarin de Europese burgerij een redelijke welvaart kende. De drie villa’s werden toen gebouwd in het jaar 1894.

Blankenberge ontwikkelde zich toen tot een belangrijke badstad met grote bouwkundige realisaties, zoals onder andere het casino, de pier, kustvilla’s en grote hotels voor het opkomende toerisme.

Het museum is gelegen aan de Elisabethstraat nr 24 te Blankenberge zijstraat van de Kerkstraat, rechtover de Sint Rochuskerk. Als je in Blankenberge komt moet je eens een uurtje uittrekken om dit centrum te bezoeken, een bezoek over waart.

Zo zie maar dat je van een regenachtige dag toch iets speciaals kunt maken en het toppunt is, nadien moesten we nog fruit gaan kopen en de mevrouw is van deze stad en had van dit initiatief nog nooit gehoord. Dat is toch in veel gevallen zo en het spreekwoord zegt er het volgende over”het gras is bij een ander altijd groener.”

Gisteren bij het ontwaken bleek het inderdaad dat het weer niet zou worden zoals de week daarvoor. Het was nog donker omstreeks half acht en er waaide een flinke wind over de jachthaven en er was ook precies al veel regenwater gevallen. Alles liet vermoeden dat het nog niet gedaan, dat m’n vermoedens juist bleken te zijn daar moest ik niet lang op wachten. Toen ik naar de bakker op weg was, werd ik overvallen door een flukse bui.

Gelukkig moest ik niet ver gaan maar door de wind leek het of de regen er met bakken uit de hemel viel en bij terugkomst was ik toch redelijk nat.

Na het middageten klaarde de lucht helemaal op en konden we ons opmaken voor een wandeling. We verkozen een wandeling naar het centrum van de stad te maken want ik moest op de dienst van toerisme zijn om een nieuwe draadloze internetcode aan te schaffen. De huidige verloopt hedenavond om negen uur en dan kan ik met de nieuwe vergunning verder werken.

Terwijl we nu toch daar waren moest Anita nog in het Kruidvat zijn om enkele smink producten te kopen en dat is bij een vrouw van top prioriteit en om de namiddag wandeling te besluiten konden we niet anders dan iets te gaan drinken.

In de zaak waar we binnen gegaan waren hadden ze geen Palm, dus werd het een donkere Leffe en wat maakt het uit als het maar water is dat langs de brouwerij heeft geweest en bruin van kleur is. Voor de rest maakt het voor mij niet veel verschil, ik ga er voorlopig mee ophouden en hedenavond ben ik terug van de partij. Hopelijk klaart het deze namiddag weer wat op, want we hebben nog veel te bekijken.

Gisteren was ik vroeg uit de veren want ik had nog het een en het ander te doen, onderandere het programma samenstellen voor de avonduitzending van mini-boeketje. Na de middag werden Anita en ik verwacht op het artiestengala in de feestzaal Schijnpoort.

Maar ik denk altijd dat ik tijd tekort ga komen en dan ben ik steeds heel vroeg wakker. Uiteindelijk komt dan alles toch tijdig klaar en heb dan steeds tijd overschot. Maar je kan toch maar beter overschot hebben dan op het laatste ogenblik tot de ontdekking te komen dat je er niet geraakt.

Daarom kon ik gisteren de fotoserie over de stad Wenen voleindigen in het blog en dan was dit ook weer klaar. Na het middagmaal het eten even laten verteren en dan ons klaar maken om te vertrekken naar de feestzaal Schijnpoort. Over de affiche heb ik het al gehad en die kon er wel mee door en de publieksopkomst was ook redelijk en om vijftien uur kon Romain Callé het startschot geven voor de show.

Ik ga er vandaag geen verslag van maken, omdat ik geen gelegenheid heb om foto’s te publiceren wegens het niet kunnen openen van m’n foto programma. Ik ga dit uitstellen tot het terug thuis komen volgende week Dinsdag, dan gaat alles er in één keer door en dan staat de tekst en de foto’s netjes bij elkaar. Dat is veel overzichtelijker en dan blijft het blog netjes gerangschikt.

Na de voorstelling nog met enkele mensen nagekaart en een lichte maaltijd naar binnen gewerkt tot het tijd was om naar de radio te rijden. In de studio verliep alles vlekkeloos, behalve een foutje op m’n spiekbriefje. Wat er eigenlijk op neer kwam dat ik me vergiste in de titel van een opname van Mieke. De echte titel van het liedje was “ Een kind zonder moeder “ en ik maakte er van “ een moeder zonder kind “ en dat zijn nu eenmaal dingen die in een rechtstreekse uitzending kunnen gebeuren .

Voor de rest alles piko bello in orde en aan de reactie te horen was iedereen tevreden, maar dan stond er voor ons nog een rit van ongeveer 100 kilometers voor de boeg. Want we vertrokken na de uitzending rechtstreeks naar ons vakantieadres, want eerst naar huis gaan en dan ’s anderendaags vertrekken dat zou te gek zijn en tijd verlies

Rond half twaalf waren we terug op het appartement hier in Blankenberge en nog een laatste tas koffie en dan lekker onder de wol en de weersvoorspelling voor vandaag waren niet rooskleurig. Maar daar maken de weervrouw of dito man ons niet bang mee, dat is een probleem voor de dag nadien.

Zo dat was dan wel genoeg geploeterd voor deze bijdrage, nog een prettige avond en een zachte nachtrust en morgen ben ik terug van de partij.

Uit goede grond.

Men vierde de 95e verjaardag van een deken. De reporter ter plaatse wilde zo graag van de jubilaris vernemen wat het geheim van zijn goede conditie was.
-  Terwijl hij aan zijn pijp trok,antwoordde de vijfennegentigjarige met een glimlach:
-  Dat is helemaal geen geheim! Ik heb geen jenever, geen bier en geen tabak aangeraakt...voor mijn zestiende levensjaar!

Dit is de derde reeks foto’s over Wenen die ik jullie nog wil tonen en die zijn gemaakt door onze Patrick.

De foto die nu volgt is die van het hotel waar hij verbleef en dit op kosten van de firma.  Dat is natuurlijk normaal als je in het buitenland bent voor je patroon.