Wenen deel 2

Toen de fotosessie gedaan was stonden we met z’n allen buiten nog wat na te kaarten, toen er plots deze prachtige drie master de plage voorbij kwam gevaren richting Scheldekaaien. Vermoedelijk was zijn aanlegplaats aan het zuiderterras.

Alleen spijtig dat hij op de motor binnen vaarde en niet met zijn zeilen naar beneden. Ik denk dat deze prachtige boot een Italiaanse naam had, maar eigenlijk heb ik er niet echt op gelet.

Gisteren heb ik het gehad over die fantastische jonge zanger muzikant, amper 21 jaar en al zulk een palmares. Gewoon onvoorstelbaar en nu heb ik getracht om vanaf een folder, een zogoed mogelijke  foto te vervaardigen.

Normaal gezien was ik van plan om in de late namiddag huiswaarts te keren, omdat ik zon- en maandagavond van plan was om m’n twee programma’s boeketje en mini-boeketje te presenteren op de radio. Maar door een mailtje van de voorzitter van de week, werd het plan door elkaar gehaspeld.

Vandaag omstreeks dertien uur zou er een fotosessie gehouden worden op de terreinen van radio Minerva en dit ter gelegenheid van het uitbrengen van de tweede cd box omstreeks de maand juni. Dit verzoek kon ik natuurlijk niet naast me neerleggen en zodoende zijn Anita en ik rond half twaalf vanuit Blankenberge vertrokken naar de plage van ’t Sint Anneke op de Antwerpse Linkeroever.

Het was natuurlijk spijtig om te vertrekken, nu het zulk een mooie dag zou worden. Maar ons leed dragen als een stoere man, enfin strand is strand of het nu aan de Noordzee ligt of aan de Schelde boorden. De zon scheen overal even mooi en warm.

Het thema van deze fotosessie lag ditmaal rond de grote Amerikaanse sleeën omstreeks de jaren 50. De zogenaamde benzine zuipende monsters, maar toen lagen de benzinepompen nog dicht op elkaar. Anders bestond de kans dat men zonder brandstof viel.

In elk geval het was zalig om dit mee te maken, deze auto’s werden ingehuurd door de platenmaatschappij. Nadien tussen pot en pint nog wat na gebabbeld en natuurlijk vloog de tijd met rasse schreden.

Ik heb er gisteren weer een zootje van gemaakt op m'n blog, het is te zien dat ik in verlof ben.  Gelukkig kan ik rekenen op het thuisfront die er voor zorgen dat de schade tussen de perken blijft.  Mijn dochter heeft op m'n posting gereageerd en me op mijn fouten gewezen.

Op het einde van dat artiekel heb ik het over het feit dat we door de grote dorst in een horecazaak moesten binnen gaan om die dorst te lessen.  Ik schrijf dan: De dorstige laven is een werk van barmhartigheid en tevens één van de tien geboden.

Daar zat dat addertje verscholen, want volgens m'n dochter moet het zijn:  De dorstige laven is één van de zeven daden van barmhartigheid, maar wat de zes andere zijn weet ik veel.  De honger stillen zal er ook wel bij zijn zeker.  Dus heeft dat met de tien geboden niets te maken en ik zit hier met rode kaken van schaamte.  Kan ook zijn dat die kaken rood zien van te lang in de zon en de wind te lopen vandaag.

Einde van deze rechtzetting.

Ik ben toegekomen aan het verhaal van de eerste volledige verblijfsdag aan de kust. Maar eerst moet ik een rechtzetting doen bij het verhaal van gisteren, het is de kwestie van het aantal kilometers dat ik vermeld had op de terugweg naar huis. Ik vermelde 270 km, maar het moesten er maar 170 zijn en die heb ik ondertussen reeds veranderd.  De lezers zullen gedacht hebben binnen de twee uur over 270km doen die heeft laag gevlogen en dat is niet waar een snelheidsmaniak ben ik heus niet.

Zo dat is dan rechtgezet en kan ik beginnen met het echte werk.  De dag begon vrij mooi en de zon was al vroeg van de partij.  Om negen uur kon ik van voor al lekker in de zon staan genieten en dit zonder trui aan.  Gewoon in een hemd met korte mouwen, maar we hebben hier aan de jachthaven ook de hele dag de zon als ze schijnt.

Vandaag zullen we niet veel hebben aan deze verlofdag, want we moeten de voorraad inslaan en daarvoor moeten er boodschappen gedaan worden.  Even naar de Aldi want die is er het dichtste bij en daar kunnen we het meeste kopen van wat er nodig is om deze veertien dagen zonder honger door te komen.  Er zijn nog altijd restaurants genoeg hier aan de haven, maar alle dagen op restaurant dat kan de portmonnée ook niet blijven volgen.

Tussen de bedrijven door eventjes de grote dorst gaan lessen en daar zijn natuurlijk de horecazaken voor en de dorstige laven is een werk van barmhartigheid.  Ik dacht dat dit één van de tien geboden waren, kan verkeerd zijn maar dat doet er ook niet toe. 

Ik heb al wat foto's getrokken maar helaas kan ik "Adobe fotoshop elements 6.0" niet meer openen met deze laptop, ik denk dat dit te maken heeft het model Vista.  Enfin ik ga er niet van wakker liggen en de foto's zal ik wel verkleinen en bewerken als ik terug thuis ben.

Dinsdag na de middag waren we van plan om nog een kleine wandeling naar het oosterstaketsel te maken.  Toen we klaar waren en naar beneden waren gegaan, maakten we iets eigenaardig mee.  Op die korte tijd was er een geweldige mist opgekomen, zodat we de appartementsgebouwen aan de overkant niet meer zagen.  Toen we steeds dichter bij het strand kwamen werd hij altijd maar dichter en dichter en zagen we praktisch niets meer en het was ook veel kouder geworden.

We keerden onze schreden en wandelden terug naar het appartement en dronken daar maar onze koffie die we zelf opgeschonken hadden.  Nog geen uur later scheen de zon weer vrolijk en blij en was er van de mist geen spraken meer en hebben de rest van de middag op ons terras gezeten in de zon.  Dit vond ik toch maar iets raars, misschien gebeurd dat hier aan de kust wel meer.

Wat ik op die dinsdag ook niet mocht vergeten was te telefoneren naar onze kleinzoon Kenzo, die werd die dag elf jaar en ik heb de loffelijke gewoonte om verjaardagen te vergeten.  Dat is niet altijd plezierig voor de jarige zelf, in elk geval nu was ik het niet vergeten en zijn geschenk krijgt hij natuurlijk zogauw we terug in Antwerpen zijn. 

Een goede avond wordt jullie gewenst vanuit een zonovergoten Blankenberge, uiteraard in de loop van de dag dat die zon schijnt en niet nu om kwart over acht 's avonds. Het is reeds enkele dagen geleden dat ik nog iets van me heb laten horen, van vorige week vrijdag tot maandag laatst leden vertoefden we in het bungalowpark" Centerparcs Heyerbos", maar op een verslag daarvan dienen jullie nog eventjes te wachten.

De dagelijkse verslagen liggen nog thuis, want bij het overladen van de bagage voor ons verlof in Blankenberge zijn de verslagen op m'n bureau blijven liggen.  In elk geval ben ik nu dan toch van start gegaan.  Want om met de laptop op het internet te geraken, moest ik een draadlooze verbinting vinden en daarvoor diende ik op de dienst toerisme een ticket kopen.  Met dit ticket kan ik dan inlogggen bij "Citymesh" een dienst die tegen betaling een aansluiting regelen op het internet.

 Voor 25 euro om zeven dagen op het net te surfen, dat valt nog mee, zo kan ik tenminsten m'n blog terug bijwerken.  Want ik heb in de top 20 een val van zeven plaatsen gedaan en die zou ik graag terug verdienen.  Ik begrijp wel dat dit niet gemakkelijk zal zijn want de collega's zullen mij geen geschenken geven, maar iedere avond enkele berichten schrijven en dan zien we wel waar we terecht komen.

Ik zit hier rustig te schrijven aan de tafel en heb uitzicht op een mooi verlichte jachthaven en dat is heel rustgevend en ik denk dat ik het eerste artiekel ga beeindigen, anders wordt het te lang om vlot te lezen.

Tot m’n groot ongeloof waren de regenwolken verdwenen heden morgen en de te zon deed alle moeite om door het ochtendgrijs te breken en het lukte haar voor honderd procent. Dit is hoopgevend voor wat ons heden te gebeuren valt.

Daarom ben ik nog even op het blog te komen om m’n vreugde kenbaar te maken. Wij zijn bijna vertrekkens klaar, nog enkele ogenblikken en dan is het zover. De bagage in laden en dan wegwezen.

De groetjes van Anita en Francis en veel blogplezier en vergeet ons niet.

Enkele dagen na de jaarwisseling is onze Patrick voor enkele dagen naar Wenen geweest voor zijn werk, vanwaar hij een twaalftal mooie foto’s heeft doorgemaild. Ik was ze tot op heden vergeten klaar te maken voor den blog en dat is niet mooi van mij ten opzichte van Patrick. Hij doet zo z’n best om me van foto’s te voorzien en dat wordt moeilijker vanwege de crises, hij moet minder op verplaatsing. Ja dat is zowat overal het zelfde liedje.

Enfin vandaag ga ik er jullie een viertal laten bewonderen en fotograferen kan hij, dat heeft hij reeds enkele keren bewezen.

Donderdag ochtend zeven uur éénendertig, met nog de slaap in de ogen verschijn ik in de woonkamer en werp een blik buiten. Vaarwel zon en wees niet welkom miezerige regen. Hoe is dat toch mogelijk, gisteren warm zonnig weer en nu alweer regen. Het ergste aan de zaak is dat ik hoogdringend met de wagen naar de carwash moet, want vorige maandag hebben katten groot feest gehouden op het dak en de motorkap van m’n wagen.

Ik denk dat ze groot bal populaire gehouden hebben, hoeveel kattepootjes er daar opstonden was niet te schatten. De voor en achterruit die hadden ze als glijbaan gebruikt, met zulk een vuile wagen kon ik toch niet in verlof gaan. Dan maar vlug naar de self carwash gereden om hem vlug wat te reinigen.

Terug thuis gekomen was ons Anita reeds naar de kapper om de haren te laten soigneren en tegen het middaguur waren we weer terug verenigt en konden we een boterham verorberen. Ondanks de regen zijn we tussen de druppels door iets gaan drinken in” Ons Huis” over de vaart bij den Dirk en daar hebben we ieder een spaghetti gegeten ook. Dat scheelt morgen een heel stuk minder afwas te doen.

Nu rustig gezellig thuis, naar die klucht gekeken op het nieuws over het onderzoek naar de Fortis affaire. Volgens mij hebben de politiekers allemaal boter op het hoofd, maar regeren ho nee moe daar hebben ze de tijd niet meer voor, ruzie maken dat is veel gezelliger.

Het weerbericht heb ik niet gehoord vanavond, hopelijk wordt het in her weekeinde beter maar we zien wel. Goed of slecht weer mijn vakantiestemming is niet stuk te krijgen. Veel blogplezier voor iedereen en duim een beetje mee met ons en dan krijgen jullie van mij een stevige pakkerd.

Vasten was bij de joden al bekend. In het oude testament is er sprake van de "Grote Verzoendag", Jom Kippoer, die tot op vandaag nog steeds wordt gevierd.  Op die dag is het voor de joden verboden om te eten en te drinken,zich te wassen en zich te zalven, schoenen aan te trekkken en echtelijke gemeenschap te hebben.

---------------------------
                                              
Goede mensen kunnen slechte dingen doen.

Zij:  Schat, je ziet er de laatste tijd toch zo goed uit. Ik ben zo trots op je!
Hij:  Vind je het ook niet vreemd dat ik er altijd zoveel beter uitzie, kort voor je verjaardag?

---------------------------------

Een arbeider van een brouwerij viel onlangs in een groot vat bier.
Na veel moeite en heftig gespartel stond hij ten slotte toe dat hij gered werd. 

Het zijn fijne mensen die ongezien het goede doen.  Hun linkerhand weet niet wat hun rechterhand geeft.  Hun enige ambitie is dat mensen gelukkig worden.  Het is potsierlijk wanneer iemand poogt steeds op de voorste rij te staan en wanneer hij zich uitslooft om zijn prestaties ruim bekend te maken.  Mocht waardering uitblijven, dan voelt hij zich onrechtvaardig behandeld en dagenlang blijft hij doodongelukkig.

Valeer Deschacht

Wat een prachtige ochtend om wakker te worden, volop zon en een mens gaat helemaal opleven. Zon oh gij heerlijk wezen, wat is het fijn om ons te koesteren in jouw stralen, een mens zou er zowaar poëtisch van worden. Dichten ligt me nu echt waar niet en het word tijd dat ik terug normaal ga doen. De normale gang is dat ik vandaag voor de twee maandelijkse check-up naar de huisarts moest. Ik vermoed dat alles nog normaal is enfin als je mij nog normaal kunt noemen, maar dat is een ander paar mouwen en ik heb het wel degelijk over mijn lichamelijke conditie, niet over m’n geestelijk welzijn.

Dus deze middag na de maaltijd eventjes naar Borgerhout gereden, met de auto tot aan het eindpunt van tram 10 en dan met die tram naar Borgerhout. Zoals ik vermoedde was m’n bloeddruk nog in orde en de medicijnen werden verlegd voor twee maanden.

Er waren tamelijk veel zieken vandaag bij de arts en dus was het wachten geblazen en toen ik buiten kwam voelde ik een geweldige druk op m’n blaas en dat was het teken dat ik zo nodig in een taverne moest binnengaan. Zo gezegd zo gedaan en nadien was de druk al veel minder dan voor ik de zaak binnen kwam.

Na het drinken van twee palmen kon ik mijn reis naar huis verder zetten en hopelijk zonder verdere sanitaire stop. Op de terugweg kon ik gelijk Anita oppikken bij de kinesist, want daar moest ze om half vijf zijn om haar wekelijkse behandeling.