Het is alweer Zaterdagmorgen 28 maart, de maand zit er bijna op alsook ons verlof is binnen enkele dage teneinde. Regen bij het ontwaken en tijdens het ontbijt kwam de zon voorzichtig om de hoek kijken. Dat betekende dat we een ochtend wandeling zouden kunnen maken, als die lieve mevrouw zon wilde blijven. Dat was natuurlijk de vraag die alle andere vragen in de schaduw stelde en ja hoor ze was van goede wil vandaag.

Vandaag was de taverne Oosterstaketsel op de pier aan de invaargeul naar de jachthaven open en dat was een reden om na een wandeling daar iets te gaan drinken, zo gezegd zo gedaan en van ver zagen we al de grote spandoek hangen met het woord ( OPEN ). Dus wij met zijn beide terug de pier op en één ding viel op er was meer beweging op het bouwwerk dan de dag ervoor.

Was het omdat er minder wind was, dan de dag ervoor wie zal het weten. De zee was ook veel kalmer en maakte minder lawaai. In de taverne waren al enkele bezoekers aanwezig en het was amper elf uur, alleman had dorst .

Na de middag was ons zonnetje niet meer van de partij en de wolken primeerde, Anita stelde daarom voor om met de wagen naar het dorpje Lissewege te rijden en er een wandeling te doen. Natuurlijk ben je in dit dorpje vlug uitgewandeld, maar ja dan waren we er even tussenuit. Want als je in verlof bent wil je toch zoveel mogelijk wandelen, iets wat je thuis veel minder doet omdat er thuis natuurlijk huishoudelijke klussen op je wachten.

In het terug rijden eveneens de benzinetank laten vol kappen, dan kan ik dat volgende week in het naar huis rijden zeker niet vergeten. Soms is dat wel eens een probleem voor mij en de benzinestations zijn er niet meer zoveel als vroeger, niet dat ik al zonder brandstof gevallen ben maar soms is het kantje boord.

Van avond maken we het ons gemakkelijk, we halen van de frituur een kant en klaar maaltijd, frietjes met stoofvlees en mayonaise. Meer moet dat niet zijn op een Zaterdagavond, nadat we moe van het wandelen zijn en het mag zelfs gezegd worden het was lekker stoofvlees. Ik ga er over zwijgen want ik krijg alweer honger en er was geen overschot, alles was op gegeten.

Deze morgen omstreeks negen uur kwam het zonnetje er wat aarzelend door de wolken piepen en dat was al veelbelovend. Anita wilde nadat we klaar waren eventjes naar de markt, want daar had ze vorige week heel lekkere druiven gekocht en aan een degelijke democratische prijs. Ik kan jullie verklappen dat ze druiven met de kilos kan verorberen, daar heeft ze geen moeite mee.

Aan het zelfde kraam als vorige week stonden de druiven nog aan de zelfde prijs, vijf euro voor twee kilo. Nadien in een visgroothandel een moot kabeljauw voor heden avond en we konden weeral feestelijk eten.

Nadien na alles op het appartement afgezet te hebben besloten we nog naar de pier te wandelen en dat was een hele opgave, de wind stond pal op kop en hij voelde ijzig koud aan. Maar ja, zijn we natuur freaken of zijn we het niet, met een stevige stap naar het oosterstaketsel en toen we halverwege de pier waren was onze zin al op een laag pitje komen te staan.

Maar de aanhouder wint altijd (maar ze mogen het thuis niet weten) we gingen door tot aan de vuurtoren en tot onze verwondering stonden er enkele vissers de zware wind te trotseren. Daar had ik toch wel respect voor en of ze vis bovenhaalden dat heb ik hun niet gevraagd.

Het teruggaan was al veel gemakkelijker, toen hadden we wind in de rug en ik was toch blij in de bewoonde wereld te beladen om in een café een warme koffie te kunnen drinken. Zo eindigde onze voormiddag in schoonheid en van al dat ploeteren tegen de wind had ik een geweldige honger gekregen. Namiddag verslag na het nemen van een platte rust periode, want dat had ik toch wel verdiend.

Na ons middag dutje stapten we onze wagen in en verlieten Blankenberge richting Zeebrugge strand en we parkeerde de auto halverwege beide steden. Ons doel was een duinenwandeling te doen in het natuur reservaat de “ De Drie Fonteinen,” en waarom juist deze naam gekozen dat is mij een raadsel.

Drie grote vijvers heb ik gezien, maar fonteinen die waren er niet, kan zijn dat ze niet werkten dat is een mogelijkheid. De eerste waterplas had de naam visvijver gekregen, omdat het toegelaten was om een hengel uit te werpen. In de tweede plas, waar van ik de naam vergeten ben stond eigenlijk weinig water. Zou kunnen dat hij diende als broedplaats van watervogels en de laatste waterplas dat was de eendenvijver en die liep helemaal tot begin huizenrij van Zeebrugge plage.

Om heel dit gebied te doorkruisen hadden we wel twee uurtjes van doen en met die forse wind soms regelmatig op kop was dit vrij vermoeiend en aan het einde van de wandeling sleepte onze tong bijna over de grond. Dat moeten jullie nu ook weer niet te letterlijk opnemen. We waren toch blij dat we de wagen terug in het vizier kregen en konden gaan zitten

Er waren wel enkele banken in het domein maar stil te zitten in die koude was weinig verlokkelijk en dan maar terug naar het appartement om daar uit te blazen bij een lekker bakje koffie met een frangipane en ondertussen was het reeds half zes geworden. Bijna tijd om de avondmaaltijd te bereiden en nadien te nuttigen.

Voor alle verslagen zullen de genomen foto’s na thuiskomst getoond worden.

Vandaag was het hier aan de kust een dag om vlug te vergeten, stevige windvlagen, regen en heel de dag zwaar bewolkt. Het was een weertje waar je nog geen hond zou doorjagen, stuurt ons va er maar door, dit is een uitdrukking die veel in het Antwerpse gebruikt wordt. We zijn een hele dag niet buiten geweest, enkel met de auto naar de winkel om enkele flessen water te halen en nog enkele andere kleinigheden.

Anita en ik hebben ons lekker in de zetels geïnstalleerd met een boek, tussendoor eventjes televisie gekeken zoals naar de persconferentie van Kim Clijsters comeback in de het tennis prof circuit. Voor de rest laat de boel maar draaien.

Ik zou graag nog eens terug komen op m’n artikel van gisteren, namelijk ons bezoek aan het “Belle Epoque Centrum.” Er werden drie villa’s die naast elkaar gelegen waren samengevoegd tot één bezoekerscentrum.

Men kijkt er werkelijk zijn ogen uit het hoofd, over dit wereldje van toen. De inkomprijs is voor de 55plussers één euro vijftig, zeker en vast niet onoverkomelijk voor wat ge te zien krijgt. Men wordt er werkelijk ondergedompeld in het zorgeloze, feestelijke sfeer die Blankenberge ten tijde van de belle epoque uitstraalde.

Het is een interactieve tentoonstelling met affiches, postkaarten, kledingstukken, tal van foto’s en filmmateriaal die het verhaal vertellen uit die roemrijke periode.

Men kan er ook enkele prachtige exemplaren bewonderen van wandtegeldecoratie en tevens liggen er nog originele tegelvloeren en nog zoveel interessante artikelen. Echt teveel om zo maar op te noemen en echt spijtig dat er zo weinig huizen uit die periode zijn overgebleven. De meeste zijn moeten wijken voor de hoge mastodonten van buildings, dat noemen ze de vooruitgang en ergens is het maar goed zo

Integendeel.

Advocaat:  Tja als u mij om mijn eerlijke mening vraagt..
Cliënt:  Eerlijke mening? Niks eerlijke mening! Ik vraag om uw deskundig advies.

--------------------------------------
Vroeger.

Mevrouw tegen de oude meid:
- En je verdient nu waarschijnlijk heel wat meer dan toen je voor mij werkte?
- Helemaal niet, mevrouw, Ik werk voor niets. Ik ben getrouwd...

Ik denk dat er heden nacht aardig wat water gevallen is, niet dat ik er van wakker geworden ben maar toen ik buiten keek waren er op de parking hier recht voor veel waterplassen. Maar rond acht uur was het over, maar zwaar bewolkt. Misschien dat we beter binnenblijven vandaag, volgens de weerman zou het heel de dag regenachtig blijven.

Maar na de middag omstreeks twee uur brak de zon door de wolken en de hemel werd heel voorzichtig blauw. Toen besloten we maar een museum te bezoeken, namelijk het “Belle Epoque Centrum .“

Dit zijn drie villa’s die tot één ruimte herschapen zijn en dit in de oorspronkelijke stijl uit de periode 1870 tot 1914. Een periode waarin de Europese burgerij een redelijke welvaart kende. De drie villa’s werden toen gebouwd in het jaar 1894.

Blankenberge ontwikkelde zich toen tot een belangrijke badstad met grote bouwkundige realisaties, zoals onder andere het casino, de pier, kustvilla’s en grote hotels voor het opkomende toerisme.

Het museum is gelegen aan de Elisabethstraat nr 24 te Blankenberge zijstraat van de Kerkstraat, rechtover de Sint Rochuskerk. Als je in Blankenberge komt moet je eens een uurtje uittrekken om dit centrum te bezoeken, een bezoek over waart.

Zo zie maar dat je van een regenachtige dag toch iets speciaals kunt maken en het toppunt is, nadien moesten we nog fruit gaan kopen en de mevrouw is van deze stad en had van dit initiatief nog nooit gehoord. Dat is toch in veel gevallen zo en het spreekwoord zegt er het volgende over”het gras is bij een ander altijd groener.”

Gisteren bij het ontwaken bleek het inderdaad dat het weer niet zou worden zoals de week daarvoor. Het was nog donker omstreeks half acht en er waaide een flinke wind over de jachthaven en er was ook precies al veel regenwater gevallen. Alles liet vermoeden dat het nog niet gedaan, dat m’n vermoedens juist bleken te zijn daar moest ik niet lang op wachten. Toen ik naar de bakker op weg was, werd ik overvallen door een flukse bui.

Gelukkig moest ik niet ver gaan maar door de wind leek het of de regen er met bakken uit de hemel viel en bij terugkomst was ik toch redelijk nat.

Na het middageten klaarde de lucht helemaal op en konden we ons opmaken voor een wandeling. We verkozen een wandeling naar het centrum van de stad te maken want ik moest op de dienst van toerisme zijn om een nieuwe draadloze internetcode aan te schaffen. De huidige verloopt hedenavond om negen uur en dan kan ik met de nieuwe vergunning verder werken.

Terwijl we nu toch daar waren moest Anita nog in het Kruidvat zijn om enkele smink producten te kopen en dat is bij een vrouw van top prioriteit en om de namiddag wandeling te besluiten konden we niet anders dan iets te gaan drinken.

In de zaak waar we binnen gegaan waren hadden ze geen Palm, dus werd het een donkere Leffe en wat maakt het uit als het maar water is dat langs de brouwerij heeft geweest en bruin van kleur is. Voor de rest maakt het voor mij niet veel verschil, ik ga er voorlopig mee ophouden en hedenavond ben ik terug van de partij. Hopelijk klaart het deze namiddag weer wat op, want we hebben nog veel te bekijken.

Gisteren was ik vroeg uit de veren want ik had nog het een en het ander te doen, onderandere het programma samenstellen voor de avonduitzending van mini-boeketje. Na de middag werden Anita en ik verwacht op het artiestengala in de feestzaal Schijnpoort.

Maar ik denk altijd dat ik tijd tekort ga komen en dan ben ik steeds heel vroeg wakker. Uiteindelijk komt dan alles toch tijdig klaar en heb dan steeds tijd overschot. Maar je kan toch maar beter overschot hebben dan op het laatste ogenblik tot de ontdekking te komen dat je er niet geraakt.

Daarom kon ik gisteren de fotoserie over de stad Wenen voleindigen in het blog en dan was dit ook weer klaar. Na het middagmaal het eten even laten verteren en dan ons klaar maken om te vertrekken naar de feestzaal Schijnpoort. Over de affiche heb ik het al gehad en die kon er wel mee door en de publieksopkomst was ook redelijk en om vijftien uur kon Romain Callé het startschot geven voor de show.

Ik ga er vandaag geen verslag van maken, omdat ik geen gelegenheid heb om foto’s te publiceren wegens het niet kunnen openen van m’n foto programma. Ik ga dit uitstellen tot het terug thuis komen volgende week Dinsdag, dan gaat alles er in één keer door en dan staat de tekst en de foto’s netjes bij elkaar. Dat is veel overzichtelijker en dan blijft het blog netjes gerangschikt.

Na de voorstelling nog met enkele mensen nagekaart en een lichte maaltijd naar binnen gewerkt tot het tijd was om naar de radio te rijden. In de studio verliep alles vlekkeloos, behalve een foutje op m’n spiekbriefje. Wat er eigenlijk op neer kwam dat ik me vergiste in de titel van een opname van Mieke. De echte titel van het liedje was “ Een kind zonder moeder “ en ik maakte er van “ een moeder zonder kind “ en dat zijn nu eenmaal dingen die in een rechtstreekse uitzending kunnen gebeuren .

Voor de rest alles piko bello in orde en aan de reactie te horen was iedereen tevreden, maar dan stond er voor ons nog een rit van ongeveer 100 kilometers voor de boeg. Want we vertrokken na de uitzending rechtstreeks naar ons vakantieadres, want eerst naar huis gaan en dan ’s anderendaags vertrekken dat zou te gek zijn en tijd verlies

Rond half twaalf waren we terug op het appartement hier in Blankenberge en nog een laatste tas koffie en dan lekker onder de wol en de weersvoorspelling voor vandaag waren niet rooskleurig. Maar daar maken de weervrouw of dito man ons niet bang mee, dat is een probleem voor de dag nadien.

Zo dat was dan wel genoeg geploeterd voor deze bijdrage, nog een prettige avond en een zachte nachtrust en morgen ben ik terug van de partij.

Uit goede grond.

Men vierde de 95e verjaardag van een deken. De reporter ter plaatse wilde zo graag van de jubilaris vernemen wat het geheim van zijn goede conditie was.
-  Terwijl hij aan zijn pijp trok,antwoordde de vijfennegentigjarige met een glimlach:
-  Dat is helemaal geen geheim! Ik heb geen jenever, geen bier en geen tabak aangeraakt...voor mijn zestiende levensjaar!

Dit is de derde reeks foto’s over Wenen die ik jullie nog wil tonen en die zijn gemaakt door onze Patrick.

De foto die nu volgt is die van het hotel waar hij verbleef en dit op kosten van de firma.  Dat is natuurlijk normaal als je in het buitenland bent voor je patroon.

Tweede reeks foto's over die mooie stad Wenen, eveneens getrokken door Patrick.

Toen de fotosessie gedaan was stonden we met z’n allen buiten nog wat na te kaarten, toen er plots deze prachtige drie master de plage voorbij kwam gevaren richting Scheldekaaien. Vermoedelijk was zijn aanlegplaats aan het zuiderterras.

Alleen spijtig dat hij op de motor binnen vaarde en niet met zijn zeilen naar beneden. Ik denk dat deze prachtige boot een Italiaanse naam had, maar eigenlijk heb ik er niet echt op gelet.

Gisteren heb ik het gehad over die fantastische jonge zanger muzikant, amper 21 jaar en al zulk een palmares. Gewoon onvoorstelbaar en nu heb ik getracht om vanaf een folder, een zogoed mogelijke  foto te vervaardigen.

Normaal gezien was ik van plan om in de late namiddag huiswaarts te keren, omdat ik zon- en maandagavond van plan was om m’n twee programma’s boeketje en mini-boeketje te presenteren op de radio. Maar door een mailtje van de voorzitter van de week, werd het plan door elkaar gehaspeld.

Vandaag omstreeks dertien uur zou er een fotosessie gehouden worden op de terreinen van radio Minerva en dit ter gelegenheid van het uitbrengen van de tweede cd box omstreeks de maand juni. Dit verzoek kon ik natuurlijk niet naast me neerleggen en zodoende zijn Anita en ik rond half twaalf vanuit Blankenberge vertrokken naar de plage van ’t Sint Anneke op de Antwerpse Linkeroever.

Het was natuurlijk spijtig om te vertrekken, nu het zulk een mooie dag zou worden. Maar ons leed dragen als een stoere man, enfin strand is strand of het nu aan de Noordzee ligt of aan de Schelde boorden. De zon scheen overal even mooi en warm.

Het thema van deze fotosessie lag ditmaal rond de grote Amerikaanse sleeën omstreeks de jaren 50. De zogenaamde benzine zuipende monsters, maar toen lagen de benzinepompen nog dicht op elkaar. Anders bestond de kans dat men zonder brandstof viel.

In elk geval het was zalig om dit mee te maken, deze auto’s werden ingehuurd door de platenmaatschappij. Nadien tussen pot en pint nog wat na gebabbeld en natuurlijk vloog de tijd met rasse schreden.

Ik heb er gisteren weer een zootje van gemaakt op m'n blog, het is te zien dat ik in verlof ben.  Gelukkig kan ik rekenen op het thuisfront die er voor zorgen dat de schade tussen de perken blijft.  Mijn dochter heeft op m'n posting gereageerd en me op mijn fouten gewezen.

Op het einde van dat artiekel heb ik het over het feit dat we door de grote dorst in een horecazaak moesten binnen gaan om die dorst te lessen.  Ik schrijf dan: De dorstige laven is een werk van barmhartigheid en tevens één van de tien geboden.

Daar zat dat addertje verscholen, want volgens m'n dochter moet het zijn:  De dorstige laven is één van de zeven daden van barmhartigheid, maar wat de zes andere zijn weet ik veel.  De honger stillen zal er ook wel bij zijn zeker.  Dus heeft dat met de tien geboden niets te maken en ik zit hier met rode kaken van schaamte.  Kan ook zijn dat die kaken rood zien van te lang in de zon en de wind te lopen vandaag.

Einde van deze rechtzetting.