Eenden.

Toen we de poort doorgingen hoorde Anita een licht gekwaak van eenden, wat niet onnatuurlijk is in een bos waar tevens water voorradig is. Een eenden familie zat aan de waterkant en aangezien Anita steeds enkele sneden brood bij zich heeft zouden de beestjes geen honger moeten lijden. Niet dat deze watervogels nu geen eten in het water zouden vinden, maar ja een snoepje buitenaf is altijd meegenomen.
Dit is de toegangspoort met er achter de houten brug die toegang verleend tot het domein

Eerst zagen we enkel een koppeltje waarvan het mannetje vlug de benen nam toen we dichterbij kwamen. Hij was nu niet bepaald een macho tippetje, vrouw en kroost in de steek laten bij gevaar. Toen zagen we de kleintjes.

Toen ik de eerste foto had genomen en dichter ging nam de moeder het zekere voor het onzekere en trok ze met haar kuikentjes de gracht in.

In tussentijd had Anita het brood al gebrokkeld en zo ver mogelijk in hun richting geworpen en dat was reden genoeg voor de kleintjes om terug uit het water te komen. Natuurlijk kon de moeder ze niet alleen laten gaan en kwam ook uit het water. Dit was een liefelijk gezicht om ons te ontroeren.





































