Donderdag bis.

Een korte samenvatting van de laatste show van dit seizoen in de sporthal Schijnpoort. Door het daaraan verbonden etentje was er veel volk aanwezig.   De drie uitgenodigde artiesten waren ook niet van de minste, Marc Hofman, Viviane en de publieks lieveling Rod Sainclair.

De eerste die mocht optreden was zanger-conferancier Marc Hofman, deze man heeft een goede stem en hij kan reuze goede moppentappen.   Waar hij ze allemaal vandaan haalt is mij een raadsel, spijtig dat als er een mop vertelt word er veel mensen met elkaar beginnen te babbelen.   Ik vind dat dit getuigt van weinig respekt voor de artiest.   Enkele van zijn vertolkte liederen zijn o.a born free, falling in love with you, red roses for a blue lady, what now my love en the last waltz.

Voor de tweede keer en op korte tijd na elkaar de vertolkster van Piaf liederen Viviane. Ik hoor graag Edith Piaf maar zo kort achter elkaar vind ik persoonlijk wel wat veel.  Dat wil niet zeggen dat ik de kwaliteiten van deze zangeres laag inschat, zeker en vast niet want ik reken ze bij een van de drie beste van ons land.  Vandaag bracht ze het klassieke Piaf repertoire met volgende liederen  Non je ne regrette rein, mon dieu, padam-padam, hymne a l'amour et  sur les ciel de Paris om er maar enkele op te noemen

De hoofdbrok van de namiddag was voorbehouden aan de Antwerpse neger Rod Sainclair, de man die er de beuk kan in gooien.  Eigenlijk kunnen die kleurlingen dat allemaal nogal en het publiek is daar geweldig ontvankelijk voor.   Op korte tijd was zijn hemd nat van het zweet en bij z'n laatste lied de medley van Nat King Cole kreeg hij een staande ovatie van de ruim 230 aanwezigen.   Enkele van zijn ten gehore gebrachte nummertjes waren  Lou Rawls medley, what a beautiful world, de Harry Belafonte medley, when i fall in love again en ook het  lievelings nummer van hem  have you ever been lonely.

We kijken alweer uit naar het nieuwe seizoen dat terug begint op 29 september met de Somebody's en Ann de Vries.  Het zal er wel vlug zijn  want wat is nu nog een maand, ze is zo voorbij.

_Een dame die een kamer betrokken heeft in het hotel, waar ze een voordracht moet geven over gezonde voeding, belt naar de receptie en vraagt.
_ juffrouw beschikken jullie over een micro?
_ Ik zal het even navragen, een ogenblikje...
Even later komt de reeptioniste weer aan de lijn en zegt.
_We hebben een micro mevrouw, maar hoe lang hebt u die nodig?
_Toch wel twee à drie uur.
_Een ogenblikje.
  even later:
_Het spijt me mevrouw, maar na de middag kunnen de gasten hier terecht voor koffie met gebak en dergelijke en dan hebben we de micro voortdurend nodig.
_Waarover hebt u het eigenlijk? vraagt de verbaasde dame.
_Wel eh, over de micro...golfoven natuurlijk!

Gisterenavond na thuiskomst van de radio zijn we nog lang blijven nakaarten want we hadden eigenlijk een mooie uitzending neergepoot.   Enkele leuke telefonische reacties gehad en de luisteraars hadden massaal mee gedaan aan het spelonderdeel 1 om terug te horen.   Dit wil met andere woorden zeggen,  de luisteraars krijgen drie opnamen te beluisteren, waarvan er eentje mag terug komen in de volgende uitzending van Mini-Boeketje.

De luisteraars kunnen bepalen wie de zanger(es) is die mag terug komen en dat doen ze telefonisch na het beluisteren van de drie opnames.   Gisteren konden ze kiezen tussen Lee Towers met "love potion number nine", Wendy van Wanten met "woman in love" en Bobby Vinton en zijn top hit " roses are red my love".

Een kwartiertje voor het einde van de uitzending maak ik dan telkens de winnaar bekend en gisterenavond was het Wendy van Wanten met haar nummer.   Er hadden in het totaal tijdens het uur dat ze konden bellen 32 luisteraars deelgenomen en daarvan stemden er 14 op Wendy.   Niet slecht voor een vlaamse zangeres, het was wel met een engelstalig lied.

Dit spelletje loopt al van october 2006, toch blijft het nog tamelijk populair bij mijn luisteraars en als ik er enkele echte nederlandstalige producties bij doe reageren ze nog beter.  Ik kom er later nog weleens op terug, nu ga ik de boel afsluiten en nog eventjes wat lezen als ik niet per ongeluk in slaap val want dat is tegenwoordig een probleem aan 't worden.

Gisteren had ik niet veel tijd om mijn blog bij te werken, ik was wel tijdig op maar eerst moesten de gebruikte cd's van zondagavond terug geklasseert worden.  Daarna beginnen aan een nieuwe programma samenstelling voor 's avonds want dan word mini-boeketje op antenne gebracht bij de seniorenzender radio Minerva.  Daar ben ik altijd wel enkele uurtjes zoet mee en dan heeft Anita met mij geen problemen enfin anders ook niet begrijp me nu niet verkeerd.

Na een onderbreking van twee weken moesten we in de namiddag naar de sporthal Schijnpoort voor het laatste artiesten gala van het seizoen en dat mochten we toch niet missen.  Er waren drie goede artiesten uitgenodigd en bij aankomst in de sporthal was dat wel duidelijk te merken.  Overal had de patron tafels en stoelen moeten bij plaatsen.

Na het laatste optreden van het seizoen is het gebruikelijk dat ge kunt inschrijven in een feestmaal als bekroning van acht maanden trouwe aanwezigheid aan het gebeuren.  Wij tweeen kunnen hieraan nooit deelnemen omdat we om acht uur op linkeroever moeten zijn voor de uitzending.   

Normaal eten we in de sporthal een snelle hap maar gisteren ging dat natuurlijk niet wegens het feestmaal.  Daarom moesten we uitwijken naar Sint Anneke om in een taverne iets te nuttigen en tergelijkertijd snel in de studio van Minerva te zijn.  Artiesten verslag volgt later. 

Zoals reeds verkondigd zijn we in de namiddag vertrokken voor een wandeling in Vordenstein, het was dit keer lang geleden en hopelijk stonden de rhododendrom struiken in volle bloei.  Maar helaas de bloei was reeds over zijn hoogtepunt, maar het viel nog mee.  Zie foto 2 en 3.

Wat er ook veel te bespeuren was, het vingerhoedskruid waar van een mooi exemplaar afgebeeld staat op foto 1. eveneens in volle bloei de gele waterlis langs de grachtkanten in het hele domein.  Deze foto staat in het klein op het dagverslag op datum van zaterdag 24 mei .

Wij beiden komen al zo lang in Vordenstein maar een reetje hadden we nog nooit gezien, hoe vroeg of hoe laat we er ook gingen wandelen nooit konden we er eentje te zien krijgen.  Vandaag hadden we eindelijk prijs. Het reeën kopje is nog juist  te zien op de laatste foto. Dat was het voor vandaag.

Op 15 mei kreeg ik onderstaande foto's toegestuurt door onze Patrick,  hij was toen voor zijn werkgever in Italië.   De eerste foto is een buitenzicht van zijn hotel, het tweede is een zicht op de zee vanuit zijn hotelvenster,  dan enkele afgemeerde yachten en vervolgens twee zichten getrokken van bovenop de GSM masten.

De zon was weer niet van de partij heden ochtend alhoewel de tempratuur toch vrij behoorlijk was. Na het rustig genomen ontbijt ben ik weer onvervaard ten arbeid getrokken.  Het terras was mijn doelwit ditmaal, heel de winter hebben mijn plantenbakken buiten blijven liggen wegens plaatsgebrek in de kelder.

Jullie kunnen wel begrijpen hoe ze er uitzagen, een emmer warm water met een grote scheut  allesreiniger er in en mee buiten genomen eveneens mijn kniematje erbij.  Zo was ik goed gestelt om aan het werk tegaan.  De plantenbakken, plastieken hangkorven en dito onderleggers goed ingezeept eventjes goed laten intrekken.  Daarna met een plantengieter alles goed afgespoelt en afgedroogt, Ik moet zeggen dat ze eigenlijk goed uit het winter offensief zijn gekomen.

Zo heb ik me een hele tijd zoet kunnen houden, ondertussen had Anita een telefoontje van de madame van de nieuwkuis gekregen met de mededeling dat de firma onze zonnegordijnen niet meer durfde te kuisen.  Ze waren bang dat ze er niet meer heel zouden zijn na de reiniging, enkel op eigen risico wilde zij er aan beginnen.  Dat was een streep door de rekening van Anita want nu moest ze er nog nieuwe laten maken en het duurt altijd een drietal weken voor ze gemaakt kunnen zijn.

Wij hebben wel een zonnetent maar als we niet thuis zijn is die gewoonlijk opgedraaid en aangezien we de ganse dag de zon op de ruit hebben staan is een zonnegordijn een must.

Na het middagmaal een driekwart uur platte rust genomen, want dat kan een mens toch deugd doen en zeker op onze leeftijd.  Toen zouden we ineens door de zure appel bijten en de zonnegordijnen gaan bestellen.  Inderdaad Anita had gelijk de wachttijd was drie weken en als we geluk hebben zijn  ze klaar voor we een week maar de Hutteheugde in het noorden van Nederland vertrekken.

Ondertussen had ons vrouwtje in de winkel ook nog mooie bedkarpetten gevonden en die zijn dan  van eigenaar verandert.   Nu te bewonderen bij ons thuis en tegen betaling van vijf euro toegankelijk voor het grote publiek (grapje) om uit de kosten te komen,  dat doet onze regering toch ook om de begroting in evenwicht te brengen.

Nadien voor heel de week groente en fruit gaan kopen in het winkelcentrum De Winkelstap en om de dag in schoonheid te beeindigen in de Pizza Hut gaan eten en als je tamelijk vroeg gaat valt het nog wel mee met de drukte.

We kozen voor een assortiment lookbroodjes en daarna een pan pizza suprème, met achteraf een lekkere koffie.  Een voordeel van buitenhuis te gaan eten is dat ge de dag nadien geen afwas heht.  Ik ga ermee ophouden mijn vinger begint pijn te doen van te tokkelen.

Op 22 april tijdens ons verblijf in Blankenberge hadden we een dag uitgetrokken voor een bezoek aan Brugge. In de archieven op datum 02-05-2008 kun je er meer over lezen, nu toon ik nog enkele mooie foto's.

Een bezoek aan het museum Stampe en Vertongen gelegen naast de vlieghaven van Antwerpen op een regenachtige zaterdag namiddag.  Het is niet groot maar zeker de moeite waard om het eens gezien te hebben.  Nadien kun je in de cafétaria van de luchthaven nog iets gaan drinken en of eten.

Foto 1  Een toestel uit de eerste wereldoorlog met bewapening en in de kleuren van Duitsland.

Foto  2  Een V1 uit de tweede wereldoorlog, het zogenaamde vergeldingwapen van Adolf.

Foto  3  Bord met uitleg over de V1.

Foto  4  Zicht op een vliegtuigmotor, in vergelijking met nu is dit maar kinderspeelgoed.

Foto  5  Zicht bovenaan en let op de Spitfire.