De hutteheugte 4.

De zaterdag morgen werden we voor het eerst wakker gemaakt door het venster getik van moeder eend, zoals ik jullie gisteren reeds vertelde.  Enfin verlof dient nu niet bepaald om gans de morgen in het bed door te brengen en uiteindelijk moesten we de eend dankbaar zijn voor haar wekdienst.

Bij de telefoondienst moet ge er nog voor betalen en nu kwamen we er vanaf met twee sneetjes brood zonder beleg.   Natuurlijk namen we onze tijd om rustig te eten en toilet te maken.

De eerste dag na aankomst in het park, verkennen we altijd het domein.  Het was de eerste keer dat we zover van de Dome verbleven, langs de kortste zijde van het meer is het toch ruim een kwartiertje wandelen.   Ik zeg er wel bij wandelen niet in militaire pas marcheren, dat lukt ons geen van beide nog, rugletsels beletten dit.

Nu nemen we de langste zijde van het meer een pad dat kronkelt tussen de bungalows door maar altijd krijg je het meer te zien.   In het meer monden 12 verschillende beken uit en natuurlijk zijn daar bruggen over gemaakt wat dacht je anders er over springen.   Het is er werkelijk een wandelparadijs en deze toer hebben we bijna iedere morgen gedaan.

Bij aankomst in de Dome een krantje gaan halen in de supermarkt en in het market café een koffietje met gebak dégousteren.   De krant in twee gedaan en ieder een stuk om te lezen.   Voor we terug vertrokken nog eventjes twee plaatsen reserveren voor ’s avonds in het familie restaurant.   Ik ga jullie hart niet waterachtig maken om te vertellen wat we toen gegeten hebben, ik ben geen sadist hé.

Het volgende verhaal gaat over de Market Dome in het bijzonder.
 

De beplanting rond de bungalows is zo ingeplant dat het terras van elke cottage genoeg privacy heeft zo dat de buren niet mede in je bord zitten te staren als je met warm weer buiten zit te eten.

Tijdens een wandeling kan men steeds door een opening in de begroeiing het grote meer aanschouwen.

Foto genomen van op een visserssteiger zo’n drie à vier meter in het meer. Steeds getracht om een zij vulling op de opname te hebben.

Met deze opname wil ik jullie duidelijk maken hoeveel zorg ze besteden om de bungalows zo in de natuur in te bouwen dat ze eigenlijk in volle zomer bijna niet opvallen

Het groen dat jullie links op de foto ziet is gewoon een eilandje, aan de rechterzijde is een inham waar alweer een beekje in het meer uitmond.

Toen ik de auto op de parking had gezet en terug in de bungalow arriveerde was Anita reeds volop bezig de klederen in de kast te bergen. Daarna de toilet artikelen in de badkamer, op de keuken en salontafel een tafel kleedje en onze bungalow was weer gezellig aangekleed.  Anita houdt er van om ten allen tijden en overal aangenaam te vertoeven.

Daarna moesten we opstap om etenswaren aan te kopen en daar voor was een wandeling naar de supermarkt noodzakelijk.   In elk Centerparck is een volwaardige supermarkt aanwezig en dit bevindt zich in de Market Dome, het bruisend hart van het bungalowpark.   Daar bevinden zich eveneens de verschillende restaurants en de toegang tot de Aqua Dome, het domein van de waterliefhebbers

Door het feit dat we regelmatige bezoekers zijn van Centerparcks, hebben we een speciaal statuut met de naam Friends voordelen.   Zoals onder andere iedere werkdag een krant gratis en in het buitenland steeds een Belgische krant.

Terug in onze bungalow wachtte ons een aangename verrassing.  We waren juist een boterham aan het eten toen we iets hoorde kloppen aan de achterdeur, dat was wel effen schrikken.   Ik sprong recht om te kijken wie er was en tot mijn verbazing stonden er een tiental eenden voor de glazen deur en een eend tikte met haar bek tegen de glazen deur echte bedelaars.

Op de twee volgende foto’s zie je eerst de bedelende kleine deugnieten, die ons ’s morgens voor dag en dauw wakker kloppen.  Dan hebben ze van Anita stukjes brood gekregen en kan het feest beginnen..  

Halo Anita en Francis zijn weer verrezen, terug van een zevental dagen verlof.   Ons verlof startte op vrijdag 13 juni juist op mijn verjaardag, enfin dat is alle jaren vaste prik,  waarom ik kan er geen zinnige verklaring voor geven.

Zo dus vorige week vrijdag  te 10 uur 10 reed ik de wagen uit de garage , voor een rit van 285 kilometers richting noorden van Nederland.   Ons juiste plaats van aankomst was De Hutteheugte Reindersdijk 55 Coevorden.   De juiste provincie weet ik niet meer zo juist, is het nu Drenthe of is het de provincie Friesland.

Sla me nu dood ik weet het niet, zou ook wel eens Groningen kunnen zijn.   Als er iemand uit die streek m’n bericht moest lezen kan hij mij altijd uit de nood helpen.

Onze reis verliep fantastisch geen enkel probleem onderwegen.   Ik had op de Google de wegbeschrijving afgeprint en ik rekende op Anita om mij tijdig te verwittigen wanneer ik van autobaan moest veranderen.   Ik weet op Anita kan ik bouwen, zij is mijn betonnen fundering, dat mag ook wel eens gezegd worden.

Omstreeks 14 uur arriveerden wij bij het domein en eventjes de sleutels afhalen bij de receptie en als friends mochten we rechtstreeks naar de bungalow rijden om onze bagage uit te laden en de auto daarna op de parking te deponeren.

Dit was het dan wat betreft vertrek en aankomst reis Coevorden.    

Bij het ontwaken was het dan weer zover regen, regen, regen.  Ik denk dat er heden nacht veel water uit de hemel is gevalllen, de terrasplantjes zaggen er tamelijk verwaterd uit.  De planten waar er een schoteltje onderstond heh ik moeten leeg gieten om vervolgens dit attribut opzij te zetten.

Als we morgenvroeg vertrekken zal ik de tere planten maar wat uit de grootste regenval zetten want de vooruitzichten zijn nog niet rooskleurig voor volgende week.  We zullen er moeten mee leren leven.  Ik heb de weersverwachting voor Noord Holland op internet eens opgezocht en dat was niet om over naar huis te schrijven.  Zodoende heeft Anita dan maar enkele truien bij de bagage gedaan en ook warme jassen voor de avond als we besluiten om nog een wandelingtje te willen doen.

Binnen zitten als we in verlof zijn dat is uit den boze, anders kunnen we evengoed thuis blijven.   We hebben enkele kartons eieren naar de nonnetjes gebracht om goed weer af te smeken, maar of dit zal helpen dat weet ik nog zoniet.  Ik hoop dat deze nonnetjes geen lever krissis zullen krijgen want het word een probleem om nog zusters te vinden en dan zoveel eieren dat kan niet goed komen.

Ik ga nog enkele zichten van ons terras publiceren maar dan wel getrokken begin van de week toen alles nog hoopgevend was.

Rechts van de toegangsdeur naar het terras bevindt zich de groene hoek met buxus boompjes.  Op de voorgrond een bloeiende margrietenplant en ook een op kleur komende hortensia.  Vorig jaar had hij maar één grote bloem en dit jaar een zestal kleinere bloemen.  Ik denk dat dit komt omdat ik hem in het najaar niet gesnoeid heb.
 

Als laatste een blik op onze planten en bloemen in de living voor het raam. Aan de voorkant hebben we in de zomer enkel zon in de late namiddag en avond. Alles groeit daar geweldig een lust voor het oog. Ik heb begin van het jaar nog twee grote planten( Ibiscus) moeten verwijderen omdat ze tot tegen het plafond groeiden.

Eerst zagen we enkel een koppeltje waarvan het mannetje vlug de benen nam toen we dichterbij kwamen. Hij was nu niet bepaald een macho tippetje, vrouw en kroost in de steek laten bij gevaar. Toen zagen we de kleintjes.

Toen ik de eerste foto had genomen en dichter ging nam de moeder het zekere voor het onzekere en trok ze met haar kuikentjes de gracht in.

In tussentijd had Anita het brood al gebrokkeld en zo ver mogelijk in hun richting geworpen en dat was reden genoeg voor de kleintjes om terug uit het water te komen. Natuurlijk kon de moeder ze niet alleen laten gaan en kwam ook uit het water.  Dit was een liefelijk gezicht om ons te ontroeren.

Een assistente in een grote bibliotheek had het over een dame die vroeg waar ze de liefdesbrieven van Joséphine aan Napoleon  kon vinden.
Een kwartier later vroeg een heer precies hetzelfde.
De assistente vertelde hem over de toch wel toevallige samenloop van omstandigheden, waarop hij zei:
O nee, nee, nee, we hebben gewoon bij dat boek afgesproken.

Een man ziet in een fotozaak een prachtig fototoestel liggen met een bordje erbij, waarop staat:
"Uw geld terug, als het niet goed is."
Hij koopt het toestel, maar al snel blijkt dat het een miskoop was.
De foto's zijn altijd overbelicht en de flits komt altijd drie seconde te laat.
De man gaat terug naar de winkel en vraagt zijn geld terug.
_ Dat kan niet zegt de verkoper.
_ Maar het staat op dat bordje! zegt de man boos.
_ Leest u dat bordje dan maar eens héél aandachtig, antwoord de verkoper.
Er staat: "uw geld terug als het niet goed is"
Maar uw geld was wel goed, dus houden wij het.

Kenmerken bij wilde eenden.
De kop van het mannetje is in het prachtkleed glanzend groen met een witte halsband.

In het prachtkleed is de borst van het mannetje donker bruin, de rest van het verenkleed is dan grijs.  Het verenkleed van het vrouwtje en het eclipsekleed van het mannetje zijn beide bruin met donkere vlekken.

Op de vleugel bevindt zich een blauw veld met witte rand.  De poten zijn oranje van kleur.
Ze worden tussen de 50 en 60 cm lang en een vleugelspanwijdte van 80 tot 95 cm.

De biotoop  is gelegen in stistaand tot traagstromend water.   Ze hebben een brede snavel waarmede ze over het wateroppervlak bewegen, om zaden en plantendelen te filteren.

Het koppel vormt hun nest langs dichtbegroeide oevers, om hun nest en kuikentjes zoveel mogelijk te beschermen tegen overvallers die het gemunt hebben op hun kroost.

Bij normale winters blijven ze teplaatsen, enkel bij extreme temperaturen die ze al lang van tevoren voelen aankomen trekken ze richting zuiden in de gekende V vorm

Als je een vakantie door brengt in domein Kempervennen word je al vroeg gewekt door het gesnatter van de eenden populatie.   Gewoonlijk staan ze reeds te wachten aan de schuifdeur om enkele sneden brood te krijgen.   Het is mooi om af te zien, ze zouden het gewoon uit je hand pakken.


Kleine groep eenden die wachten tot de bewoner van de bungalow hun wat te eten geeft

Een eenden moeder met kroost zwemmend langs de waterkant.   De kleintjes zijn enkele dagen oud en toen we na zeven dagen huiswaarts keerden waren er nog maar 6 van de 11 kuikentjes in leven.  De rest was door vijanden opgepeuzeld.

Hier een koppeltje eenden voor de terrasdeur van de bungalow.  Het verschil tussen mannetje en vrouwtje is duidelijk te zien.

Op deze foto is het mannetje in al zijn glorie te bekijken.   Zijn groene glanzende kop is opmerkelijk en onderaan de hals is een smalle witte boord.

Dit is dan het vrouwtje getooid in alle tinten grijs.  Naast het mannetje lijkt ze grauw maar als je ze zo op foto bekijkt is ze toch wel mooi getekend.

Zwanen zijn de grootste watervogels uit de onderfamilie Anserinae(zwanen en ganzen).
Zwanen zijn elegante vogels met lange hals en heel zwaargebouwd.
De witte zwaan komt het meeste voor in het noordelijk halfrond.
Het voedsel bestaat uit waterplanten, hierbij komt hun lange hals goed van pas.
Er is geen verschil in kleur en uiterlijk tussen mannetjes en vrouwtjes.
De jonge zwaantjes hebben een grijze of bruine vacht welke ze heel lang behouden.  Nadat ze uit het ei komen kunnen ze al na enkele uurtjes zefstandig eten en zwemmen maar blijven lang ter bescherming bij hun ouders. het is bekent dat een koppel zwanen gans hun leven bij elkaar blijven.
In het wild worden ze ongeveer 20 jaar.



  


Zwanen komen toe achter onze bungalow langs een beek die alle grote waterplassen met elkaar verbind

De drie zwanen komen de wal opgeklommen. In het midden bevindt zich nog een onvolwassen zwaan, haar hoofd is nog grijs in de plaats van wit.

Het zijn drie sierlijke vogels, genietend van het laatste gras.  Op de achtergrond komt ook een eend naar boven

Op een andere vijver maakte ik deze twee foto's een koppeltje zwanen die rustig voortpeddelde in deze grote waterplas.  Bemerk rechts bovenaan achter de boomstam een tevoorschijn komende gans.
Deze foto's werden vorig jaar december genomen op een mooie winterdag. 

De ware rijkdom
van een mens
bestaat uit het goede
dat hij voor zijn medemens
heeft gedaan

Mahatma  Gandhi

Diegenen
die niets te zeggen hebben,
spreken gewoonlijk
het meest.

___________________________________________________________________________

Trouw
_Ik ben nu zesendertig jaar getrouwd, zegt Wilfried tegen zijn vriend,
  en nog steeds verliefd op hetzelfde meisje. Er is maar één ding
  waar ik bang voor ben, voegt hij er aan toe.
_En dat is ? vraagt zijn vriend.
_Dat mijn vrouw het te weten komt.

 _________________________________________________________________________

Weerspreuk.
In juni koude en regenvlaag,
Dat ziet de landman niet graag.

De datum van 2 juni hebben we maar overgeslagen alhoewel er wel het heen en 't ander te vermelden was. Na programma maken en het middagmaal zijn we met z'n tweetjes rustig op ons terras getrokken, want het was veel te warm om met de auto ergens heen te rijden.

Op het terras was het ook wel drukkend warm omdat er geen zuchtje wind was, maar met de neergelaten zonnetent was het doenlijk.   Tussendoor een frisdrankje erbij en genieten deden we toch van de eerlijke rust.   Maar hoe later op de namiddag hoe donkerder het werd en om kwart over zeven moesten we naar Linkeroever dat beloofde maar geen zorgen voor de tijd.

Omstreeks vijf uur kwam ik op het idee om de auto reeds uit de garage te halen en hem op de marktplaats te parkeren moest het dan regenen dan stond hij toch al dichterbij.   Later bleek dat dit geen slecht idee was, want toen het tijd om te  vertrekken was woedde het onweer op volle kracht over Schoten en waren we toch nog kletsnat voor we in de wagen zaten.   Wat een mens toch allemaal moet over hebben voor zijn hobby.

Voor vandaag kan ik kort zijn.   Deze ochtend heb ik mijn wagen naar de garage gedaan voor nazicht en enkele kleinigheden, Want eind van de maand moet hij voor de eerste keer naar de technische kontrole, hij word dan vier jaar oud.    Een probleem zal dat wel niet vormen zeker want  op die vier jaar zijn er maar  betrekkelijk weinig kilometers mee gereden.

Hier aan toegevoegd nog enkele beelden uit domein Vordenstein.