Vrijdag 14 augustus 09.

Uit een brief, gericht aan een verzekeringsmaatschappij:
-  De aanrijder nam de vlucht. Zijn naam ken ik niet.

------------------------------

Iemand is overleden. De briefwisseling komt terug van de post:
-  Vertrokken zonder adres na te laten.

Wortel uit de aardegrond,
maak mij dapper en gezond.
Blad en stengel, lucht en licht,
breng mijn adem evenwicht.
Bloem en vrucht, gevuld met zon,
dankbaar drink ik uit uw bron.
Ook mensen niet vergeten,
die bereidden voor ons het eten.

Hildegard von Bingen.

Toen we gisteren bij “Désiré de Lille “ buiten kwamen, zijn we terug richting Groenplaats getrokken.  Want Anita wilde naar het zuiderterras terras wandelen, om dan door de Kloosterstraat terug te keren en over de Grote Markt naar de Groenplaats te wandelen en daar de metro in te duiken.  Want we waren niet met de auto naar de stad gereden, maar hadden die in Merksem  aan het eindpunt van tram 3 op de voorbehouden parking gezet.  Daar dan de tram genomen richting binnenstad.

Tijdens onze wandeling naar de Schelde voelden we tussendoor enkele druppels regen, maar daar lieten we ons niet door ontmoedigen.  Aan het ponton van de Flandriaboten zijn we links de steile helling naar het wandelterras opgestrompeld, maar daar begonnen we de druppels al wat meer te voelen en we hadden geen regenschermen bij enkel een kleintje in de handtas van Anita.  Of dit voldoende zou zijn als het nog erger ging regenen, wel ik betwijfel het.

Toen we de trappen aan het einde van het wandelterras kwamen, was het geen druppel per druppel meer maar was het echt regenen.  Dan wij onder dit kleine parapluutje en dan maar trachten zovlug mogelijk een horecazaak vinden waar we konden schuilen en dat bleek op de hoek van de Kloosterstraat te zijn.

Tegen wil en dank moest ik daar dan weer een bol Koninck drinken, enfin de regen was vlug over en dan maar rechtstreeks naar de tramhalte gewandeld.  Al bij al waren we toch eigenlijk bijna niet nat.  Het noemen niet waard, we zijn al natter geweest en al bij al toch een mooie dag gehad.

Foto hier boven en beneden is het café restaurant Zuiderterras.  De eerste foto  is de zijkant van dit gebouw, tevens de ingang en de tweede geeft zicht op de voorkant.  Als het goed weer is het er heel druk en dan is het dikwijls moeilijk om een plaatje te vinden.

Parking voor de toeristenautobussen en dit tussen kaai en waterkeringsmuur, waarvan de poorten sluiten als er gevaar is voor overstroming en dan moet men zorgen dat uw auto tijdig van de parking is.

Na een goede nachtrust lekker goed uitgerust opgestaan, maar met een blik buiten te werpen tot de constatatie gekomen dat het vandaag maar een kwakkeldag zou worden. Veel grijze wolken aan de hemel en als dat maar droog gaat blijven. In de loop van de morgen kwam de zon er toch schuchter door de wolken gekropen.

Dat was bemoedigend want kort na de middag waren we van plan om naar Antwerpen te gaan, want voor m’n verjaardag had ik aankoopbons cadeau gekregen van onze Willy en ons Carine. De aankoopbons waren geldig bij Desiré de Lille een begrip voor lekkere wafels, smoutebollen, Bretoense pannenkoeken, enz..enz.. Deze zaak is heel bekend in het Antwerpse en op iedere grote foor.

Dus thuis niets gegeten vanmiddag en dan in de schrijnwerkersstraat waar de eetgelegenheid gevestigd is gaan eten. Wij hadden daar nog nooit geweest, maar mensen zulk een grote zaak in zulk een smalle straat is niet te geloven. Langs de straat kant een buitenterras, binnen veel zitplaatsen en nog een terras op de grote binnenkoer. Dus een tafeltje voor twee personen was vlug gevonden.

Na raadpleging van de spijskaart kozen we voor ieder een Bretoense pannenkoek. Dat is een zo genaamde hartige pannenkoek en hij was goedgevuld en zo groot als een heel bord en goed gevuld. Op die van mij lag zelfs een chipolataworst, twee spiegelleieren s een chipolataworst, ij was goedgevuld en zo groot als een heel borden goed gevuld.an eten. dat het vandaaeieren, hesp en tomaat. Jullie kunnen wel denken dat ik meer dan genoeg had gegeten en dan nog doorgespoeld met een bol De Koninck.

De eerste foto is een aanbidding van Christus, staande in de schrijnwerkersstraat.

Bevestiging kan aan iemands leven een totaal nieuwe wending geven: meer geloof in zichzelf en meer vertrouwen in eigen talenten en vaardigheden. Hij kan veel verwezenlijken en word meteen een gelukkig mens. Spijtig genoeg worden velen pas in de bloemetjes gezet, wanneer ze met pensioen gaan. Anderen moeten op de verdiende waardering wachten tot lof op hun gedachtenisprentje is neergeschreven. Dat is alvast een schrale troost.

Valeer Deschacht.
Op stap naar een zin-rijker bestaan.

Ik moet eerlijk bekennen die regen van deze morgen heeft m’n terrasplanten goedgedaan, al hoewel het geen grote hoeveelheid was. In de late namiddag moest ik de buxusboompjes reeds water toevoegen, want in die grote kuipen was de regen nog niet helemaal doorgedrongen.

Na het middageten ben ik met Anita naar Vordenstein een wandeling gaan doen, de lucht was een beetje opgefrist en dan is het zalig wandelen in een bos. De lucht heeft dan zo’n speciale geur, gewoon zalig.

Het was langgeleden dat we de rode wandeling nog eens gedaan hadden. De eerste foto hieronder geeft een zicht op een dreef die in het najaar van 2008 opnieuw is aangeplant, nadat de oude bomen die allemaal ziek en oud waren gekapt waren. Zo te zien waren op enkele boompjes na al de nieuwe aanplant in leven.

Toen we de kruising van de nieuw aangeplante dreef voorbij waren en de rode wandeling verder volgden, kwamen we aan een stuk weg waar vele bruine slakken rondkropen en op de tweede foto heb ik er drie bruine slakken die bij elkaar  zaten kunnen fotograferen.  We moesten gewoon opletten waar we trapten of anders hadden we er wel enkele doorgetrapt en dat was nu niet de bedoeling, want ieder dier heeft zijn reden van bestaan.

Om de wandeling af te sluiten nog een bezoekje aan de mooie tuin van de Oranjerie en wat is er mooier dan een groot veld met veel kleurige dalhia’s en nu zijn ze misschien wel op z’n mooist en dan nog naar de vijver, om daar even te rusten op een bank en genieten van de rust en al het mooie rond ons heen.  Alleen het gekwaak van de kikkers misten we.  Op de vijver stonden nog enkele waterlelies te pronken in hun maagdelijk witte kleur, met geelachtig hartje..

Als je het mij vraagt, ideaal zomerweer. Niet te warm zoals donderdag laatstleden, maar volmaakt zomerweer. Ik heb zojuist enkele uurtjes op het terras doorgebracht, na ons middagmaal en echt het was perfect ben er zelf eventjes in ’t slaap gevallen. Maar dat was minder, ben gewoon wakker geworden van een stijve nek.

Mijn programma voor heden avond is reeds klaar al van voor de middag en dat had als reden dat ik tamelijk heel vroeg wakker was geworden. ’s Morgens heeft een mens de meeste inspiratie en werkelijk het heel vlotte goed, hopelijk bevalt het hedenavond de luisteraars ook. Want uiteindelijk is dat toch de bedoeling.

Anita gaat deze avond ook mee naar de radio dan kan ze nog een uurtje een terrasje doen en omstreeks negen uur de telefoon komen beantwoorden. Dat is voor mij altijd een stuk eenvoudiger, al hoewel ik normaal gesproken niet zoveel last heb van de oproepen. De mensen weten dat ik normaal de zondag alleen in de studio ben en dan telefoneren ze niet zo gemakkelijk of het moet werkelijk heel dringend zijn.

Ik ga de zaak hier maar afsluiten en jullie nog een fijne zondagavond wensen en tot een andere keer.

Hier ben ik terug, zo juist thuis gekomen met Anita van restaurantbezoek. Deze voormiddag stelde ik voor aan Anita om hedenavond eens bij de Chinees te eten en dat moet ik geen tweemaal vragen. Zoals gewoonlijk als we zin in een Chinees restaurantbezoek hebben, zijn we schuin over de deur in “Joy King “ op bezoek geweest. Ten eerste is het vlak bij de deur en moeten er niet voor in de auto stappen en ten tweede is het eten er zeer goed.

Anita had rond het middaguur een tafel voor twee personen besteld, want dat is in het weekeinde wel een must. Enfin we hebben er heerlijk gegeten, ons vrouwtje had gekozen voor witloof met gemalen langoustines met bami ( witloof is nu niet bepaald een Chinese specialiteit) maar ja ze lust dat graag en meestal is dat wat ze regelmatig besteld.

Mijn bestelling luidde, eerst een maïs kippenroomsoep en als hoofdgerecht Pekingeend met appelsiensaus en eveneens met bami. Daarna elk een koffie en voor mij een cognacje en dit om de gaatjes te laten vollopen. Nu hopen dat dit alles helemaal verteert is tegen dat we gaan slapen.

Morgenvroeg is het weer programma samenstellen, want het is alweer zondag en dan moet ik een programma van drie uur bij elkaar krijgen. Maar dat is me elke week gelukt, waarom morgenochtend niet.

Deze morgen was het wat grijsachtig toen we de draperieën aan de vensters openden, m’n eerste gedacht was dat word niet meer mooi vandaag. Gelukkig dat de weersvoorspellers er meer verstand van hebben dan ik, anders zouden we dikwijls met foute voorspellingen zitten, zoals in de tijd van Armand Pien.

Maar hij wist het toch altijd mooi te brengen en een noot humor was er altijd bij. Nu is het altijd wel tamelijk juist, maar toch zo oer saai gebracht. Maar ja nu krijgen ze van overal computer gegevens toegestuurd, die om de haverklap worden herzien als er ergens een verandering optreedt. Dat noemen ze de vooruitgang, maar een vrolijke noot zou toch moeten kunnen.

Van de mindere temperatuur gebruik makend, heb ik de terrasplantjes wat verzorgt. De uitgebloeide bloemen verwijdert en de planten voldoende water gegeven, want de buxusboompjes stonden er maar droogjes bij. Het kunstgras een goede stofzuig beurt gegeven, want de klimrozen maken veel bruine blaadjes en die begonnen af te vallen en dat is een vuil zicht.

Van al die bezigheden word een mens dorstig en toen alles klaar was ben ik een lekker bakje koffie gaan klaarmaken voor mij. Anita was naar de wekelijkse markt en dat kon wel even duren, maar hier misrekende ik me. Ik had amper water opgezet of ze stond daar ook, gelukkig had ik water genoeg in de snelkoker gedaan zodat ik voor haar ook een filtertje kon maken. Zo konden we gezellig samen van een tasje koffie genieten op ons terras, tot het tijd was om te middagmalen.

Die verdomde vrijdag toch, waarom moet die er nu alle weken bijkomen. Om de veertien dagen is dat ook wel genoeg zeker, maar ja het moet nu eenmaal gebeuren die wekelijkse schoonmaak en uiteindelijk is dat toch ook maar een karwei van een paar uurtjes. Vorige week hebben we het al wat lichter gehouden dus nu iets uitgebreider kuisen en alles in weer tiptop in orde.

Met tweeën is dat zo gebeurd en zo vuil wordt dat nu ook weer niet. We zijn uiteindelijk maar met z’n beide op ons appartement en na de middag nog even tot bij de Aldi geweest voor onze aankopen. Daarna konden we van ons terras genieten, want de temperatuur was al wat gezakt en het was goed te doen onder de zonnetent.

In de diepvries zat nog een halve kip en die hebben we hedenavond warm gemaakt en daarbij een slaatje met gebakken aardappeltjes en het was gelijk aan een koningsmaal. Met gegrilde kip kunnen ze me altijd verleiden en zodadelijk als ik dit gepost heb ga ik samen met Anita televisie kijken.

Gevat.

Tijdens een groot bal dat hij zelf had georganiseerd, raakte Napoleon in gesprek met een zeer rijke koopman.
-  U bent mevrouw Duprez?
-  Ja sire.
-  U bent zeer rijk, nietwaar?
-  Ja sire, antwoordde de dame, ik heb tien kinderen.
Napoleon begreep haar cynische antwoord en verwijderde zich.

Als de paarden en het vee
hun nek uitstrekken
en snuivend ademhalen,
zal het regenen.

Inderdaad het is geworden zoals ze voorspelde, drukkend warm, weinig of geen wind en zoals weerman Frank gisteren verklaarde het werd bakken en braden. Deze morgen zovlug mogelijk alles tegen één opengezet en dadelijk voor de zon kans kreeg om met haar stralen onze ruiten te verwarmen, de zonnetent helemaal afgelaten.

Gelukkig had de nacht wat afkoeling gebracht en duurde het eventjes voor de zon op volle kracht verwarmde. Gelukkig hadden we onze voorzorgen genomen en moesten we van heel de dag niet buiten komen als we er geen zin in hadden. Enkel over de deur bij de bakker een vers brood halen en dat was alles.

Buiten op het terras zitten was er na elf uur niet meer bij, want de zon was onverbiddelijk. Gelukkig konden we het in de living nog vrij koel houden met de schuifraam open en de ventilateur draaiende.

Hier in Schoten was de ozonconcentratie boven het alarmpeil en dat ondervind je wel aan de ademhaling als je iets extra wil doen. Hopelijk zakt de temperatuur wel een beetje, want we kunnen niet altijd uitstellen want de inwendige mens heeft ook z’n rechten en de voorraadkast moetgoed voorzien blijven.

Muggen komen op geurtjes en warmte af. Dat is ook de reden waarom sommige personen altijd gebeten worden en andere nooit. Om u te beschermen draagt u in de open lucht best lange kledij en gesloten schoeisel. Draagt u dunne kleding, smeer u dan ook in met een insectenwerend middel, want muggen prikken zonder probleem door dunne kleren heen.

De temperatuur begon al flink op te lopen deze middag en voor een wandeling wierpen we onze handdoek in de ring.  Maar toch wilde Anita even buiten en dus besliste wij beiden om dan de wagen even te nemen en een bezoek te brengen aan taverne Vijverhof om daar iets te drinken.

De auto stond in de garagebox en zodoende was hij zeker niet te warm om in te stappen en de taverne is toch gelegen in een bosrijk gebied.  Daar kan ik hem parkeren onder de bomen.  In elk geval was het er reuze fijn om iets te consumeren in de schaduw.

Dat was voor deze namiddag en gisteren zijn we naar het gemeentepark van Schoten geweest.  Want sinds de vijver aan het kasteel vernieuwd is waren Anita en ik er nog niet geweest.  Enkele maanden geleden hebben ze er al de vis afgeschept en in Schoten vaart weer uitgezet, om de vijver helemaal leeg te pompen en de vuile vieze brij af te voeren.  De wanden van de vijver zijn helemaal heraangelegd, enfin om kort te zijn, het is helemaal een nieuwe vijver.

Ook is er nieuwe vis opgezet en de eendjes hebben hun weg teruggevonden.  Maar één ding is er veranderd, men mag de eendjes en de vissen niet meer voederen om gezondheidsredenen.  Hier onder enkele foto’s van de vernieuwde vijver en een foto van de herten die een siësta houden.

In het terug naar huis gaan heb ik nog enkele foto’s genomen van de bebloemde straten in Schoten en die moeten dienen om in m’n fotoalbum te plaatsen hier bij seniorennet binnen enkele dagen en jullie mogen altijd een kijkje komen nemen.

We gaan weer enkele snik hete dagen tegemoet en dat zal dan alweer eindigen met zware onweders, met de nodige zware schade voor sommige mensen. Maar een echte mooie zomer hebben we toch nog niet gehad, alleen enkele warme dagen en dan gedonder.

Maar ja wat is een mooie zomer, we zouden het eens op “Google” kunnen op zoeken. Maar ieder heeft daar z’n eigen mening over en nu ga ik eens mijn eigen versie van een prachtige zomer geven. Enkele weken zonnig weer met als maximum 25 à 26 graden met als afkoeling enkele nachten in die periode met wat neerslag (goed voor de landbouw) en dan terug de zon overdag. Ik weet het dat is zuiver utopie, maar een lichte afwijking wil ik ook nog toestaan.

Deze morgen kort na zes uur moest Anita voor een dringende boodschap even het bed uit en van die gelegenheid heeft ze de terrasdeuren reeds opengezet. Toen was het nog aangenaam fris, want vanaf de zon opkomt hebben wij ze reeds op de achterkant van het appartement staan en toen ik rond acht uur opstond liet ik de zonnetent naar beneden. Dan blijft de zon van de ruiten en dat scheelt een slok op de borrel.

Als het te warm wordt zet ik van voren de schuif raam op een grote kier, voor een goede luchtcirculatie en laat het dan maar warm worden.

Nu moet ik in de tijd terug, namelijk naar zondagmiddag. Toen was er in de feesttent van radio Minerva het optreden van Jacques Raymond en zijn vrouwtje Ingriani en ook dat van Rod Sainclair. Maar die moest vervangen worden wegens ziekte en uiteindelijk was het PC Brown die de zieke Rod zou vervangen.

Wegens een sportactiviteit was de Waaslandtunnel tot half twee voor alle verkeer gesloten, dat maakte dat vele mensen na het openen van de tunnel op de rechteroever in de file kwamen te zitten en bij het begin van de zangnamiddag nog vele mensen niet aanwezig waren. Zo ook het echtpaar Jacques en Ingriani Raymond en dat leverde een probleem op want zij zouden de show openen.

Gelukkig was PC Brown er wel en konden we met een kwartier retard van start gaan en om het kort te maken het werd een namiddag om duimen en vingers af te likken. Tegen half drie waren de meeste mensen dan toch in de feesttent geraakt en was er veel ambiance en rond zes uur was de show teneinde. Normaal werd het einde voor zien te vijf uur, maar PC Brown bracht twee optredens daarom dat het iets uit de hand liep.

Toen kwam mijn probleem boven water, ik moest zeker tegen kwart voor acht terug op Linkeroever zijn voor m’n programma en ik had m’n koffer met cd’s niet bij. Dan maar vlug de wagen in en op weg naar Schoten om het te gaan halen. Gelukkig geen druk verkeer meer en thuis vlug een boterham tussen de kiezen en terug naar het Sint Anneke. Om acht uur na de reclame kon ik rustig van start gaan met het Boeketje.

Hier onder enkele foto’s van het gebeuren.

Boer Charel ligt op sterven. Zijn vrouw en zus zijn bij zijn sterfbed aanwezig. op een bepaald ogenblik zegt zijn zus:
_  Ik denk dat het ogenblik aangebroken is om mijnheer pastoor op te bellen.
Even later is de pastoor er.
-  Hoe gaat het met de Charel? vraagt hij.
-  Ga maar eens kijken, zegt Charel zijn vrouw, hij ligt in de voorkamer. De pastoor gaat kijken en komt direct terug.
-  Het gaat niet goed met Charel, zegt hij, ik zal hem het heilig oliesel moeten toedienen. Heb je kaarsen en wijwater in huis en palm?
Waarop de vrouw van boer Charel antwoordt:
-  Neen alleen Jupeler en Maes.

Vandaag moest ik aan iets beginnen, dat ik liefst op de zondagmorgen doe. Bij de trouwe lezers van dit blog zal al wel een belletje beginnen rinkelen. Omdat wij morgen kort na de middag in de feesttent van radio Minerva moeten zijn, ben ik verplicht al vandaag aan de samenstelling van het programma voor morgen te beginnen. Zodat ik zeker op tijd klaar ben met het hele programma.

Normaal doe ik dat niet graag een dag vooraf, vraag me nu niet waarom want een zinnig antwoord heb ik daarvoor niet. Het enige dat ik hierover kan zeggen is dat ik zelf vind dat het programma niet zo goed is als bij een normale manier van samenstellen, wat natuurlijk dikke zever is. Enfin ik ben reeds over de helft van het programma en morgenvroeg volgt de rest.

Morgen hebben we een optreden van Jacques Raymond en z’n vrouwtje Ingriani en dan was er eerst een optreden voorzien van Rod Sainclair, maar deze man heeft forfait moeten geven wegens ziekte. Morgenmiddag wordt hij vervangen door PC Brown, dit is zeker geen kwaliteitsvermindering, want deze zanger heeft reeds meerdere malen met succes opgetreden in het artiestengala.

Door her feit dat Anita graag aanwezig zou zijn op dit optreden van morgen zondag, heb ik andere maatregelen moeten treffen om ’s avonds toch op de radio aanwezig te kunnen zijn in de studio. Ik zal er zeker niet van sterven, als niet alles naar mijn zin gaat.

Maandag eerstkomende hebben we dan weer een aflevering van het artiestengala tussen drie en zes uur in zaal Den Bart Sint Bartholomeusstraat te Merksem, maar meer hierover in een andere posting want nu houd ik het voor bekeken. Morgen nog een prettige dag voor jullie en de weersvoorspelling is niet zo denderend, maar ze kunnen verkeerd zijn ook hopelijk.