Dinsdag 4 augustus 09.

Boer Charel ligt op sterven. Zijn vrouw en zus zijn bij zijn sterfbed aanwezig. op een bepaald ogenblik zegt zijn zus:
_  Ik denk dat het ogenblik aangebroken is om mijnheer pastoor op te bellen.
Even later is de pastoor er.
-  Hoe gaat het met de Charel? vraagt hij.
-  Ga maar eens kijken, zegt Charel zijn vrouw, hij ligt in de voorkamer. De pastoor gaat kijken en komt direct terug.
-  Het gaat niet goed met Charel, zegt hij, ik zal hem het heilig oliesel moeten toedienen. Heb je kaarsen en wijwater in huis en palm?
Waarop de vrouw van boer Charel antwoordt:
-  Neen alleen Jupeler en Maes.

Vandaag moest ik aan iets beginnen, dat ik liefst op de zondagmorgen doe. Bij de trouwe lezers van dit blog zal al wel een belletje beginnen rinkelen. Omdat wij morgen kort na de middag in de feesttent van radio Minerva moeten zijn, ben ik verplicht al vandaag aan de samenstelling van het programma voor morgen te beginnen. Zodat ik zeker op tijd klaar ben met het hele programma.

Normaal doe ik dat niet graag een dag vooraf, vraag me nu niet waarom want een zinnig antwoord heb ik daarvoor niet. Het enige dat ik hierover kan zeggen is dat ik zelf vind dat het programma niet zo goed is als bij een normale manier van samenstellen, wat natuurlijk dikke zever is. Enfin ik ben reeds over de helft van het programma en morgenvroeg volgt de rest.

Morgen hebben we een optreden van Jacques Raymond en z’n vrouwtje Ingriani en dan was er eerst een optreden voorzien van Rod Sainclair, maar deze man heeft forfait moeten geven wegens ziekte. Morgenmiddag wordt hij vervangen door PC Brown, dit is zeker geen kwaliteitsvermindering, want deze zanger heeft reeds meerdere malen met succes opgetreden in het artiestengala.

Door her feit dat Anita graag aanwezig zou zijn op dit optreden van morgen zondag, heb ik andere maatregelen moeten treffen om ’s avonds toch op de radio aanwezig te kunnen zijn in de studio. Ik zal er zeker niet van sterven, als niet alles naar mijn zin gaat.

Maandag eerstkomende hebben we dan weer een aflevering van het artiestengala tussen drie en zes uur in zaal Den Bart Sint Bartholomeusstraat te Merksem, maar meer hierover in een andere posting want nu houd ik het voor bekeken. Morgen nog een prettige dag voor jullie en de weersvoorspelling is niet zo denderend, maar ze kunnen verkeerd zijn ook hopelijk.

Dokter:  Wat? U rookt en drinkt niet? Dat is jammer. Als u rookte en dronk, kon ik u, door een streng verbod daarvan, snel van uw klachten afhelpen.

-------------------------------------

-  Ik heb gehoord dat u zich hebt voorgenomen om in het huwelijksbootje te stappen? Is het een goede partij?
-  Daar zijn onze families het nog niet over eens.

Het eerste wat ik deze morgen presteerde, een vers brood halen bij bakker De Keersmacker. Ondanks we maar met z’n tweetjes zijn, halen we steeds een groot lang brood en vriezen telkens wat we die dag niet opeten in. Dan hebben we steeds lekker vers brood, want als je te lang wacht wordt het maar droog en dat is niet het van het.

Na de huishoudkarweitjes in de voormiddag, leek het wel goed weer om na de middagmaaltijd een goede wandeling te maken. Maar ja naar waar, want we waren niet van plan om een grote rit te maken en Anita besliste om naar het park van Brasschaat te gaan. Zo gezegd zo gedaan en we parkeerde de wagen op de parking van de zwemdok. Vandaar uit kun je een mooie wandeling langsheen de kronkelende Laarsebeek. Deze wandeling hebben we al eens gedaan in het voorjaar en nu alles mooi in het groen getooid is, valt het stukken beter mee.

Ik heb er deze keer geen foto’s van gemaakt, want dit heb ik de vorige maal reeds gedaan en toen was er meer water in de beek. Toen stroomde het water veel harder langs de kunstmatige stroomversnellingen, dit is niet alleen visueel mooier maar ook het geruis was vandaag praktisch niet te horen. Dit is de eerste keer dat ik de beek gezien heb met zo weinig water, ongelofelijk.

In het terug wandelen zijn we nog iets gaan drinken in het botenhuisje, waarvan een drankgelegenheid is gemaakt. Maar je zult het misschien niet geloven, wij zijn er moeten gaan lopen vanwege een wespenplaag. Gewoon niet te blijven zitten op het terras, hoe is het mogelijk zulk een klein beestje die volwassen mensen kunnen verjagen.

Gisteren voormiddag ben ik dan toch bij de kapper terecht gekomen, want ik had jullie reeds gemeld dat hij vanaf 31 juli voor veertien dagen in verlof vertrok. Uiteindelijk zijn m’n pluimen toch gekortwiekt en dat is het voornaamste dat telt. Want er nog veertien dagen erbij dat was wat te lang om nog te wachten. Laat het nu maar warm worden, het is lekker kort in m’n nek en dat voelt fris aan.

Vandaag was het de beurt aan Anita om bij haar kapper op bezoek te gaan, maar zij gaat op afspraak en om half tien moest ze er zijn. Maar ja als ze om vijf minuutjes voor tijd doorgaat is ze nog royaal op tijd daar, haar kapper is maar vijf huizen verder. Bij haar moesten de puntjes van het haar bij gesneden worden en de vrouwelijke bezoekers van dit blog kennen deze uitdrukking wel. Daarbij nog een kleurspoeling en om kwart voor elf was ze terug thuis.

Een vrouw is toch iets eigenaardigs hé, ze komen thuis van de kapper en het eerste wat ze doen is in de badkamer verdwijnen om te zien hoe het gedaan is. Terwijl ze meer dan een uur bij de kapper in de spiegel heeft kunnen zien hoe het evolueerde. Dat is nu het raadselachtige aan een vrouwelijk wezen en dat weten wij mannen en dat aanvaarden we met de glimlach.

Na thuiskomst waren we beide binnen het half uur terug weg, want Anita moest nog naar het shoppingscenter. Ze had van de week weer een interessante aanbieding gekregen en dat moest ze met haar eigen ogen zien, wat zeggen jullie typisch vrouwelijk. Dat zijn jullie woorden, niet de mijne ik wil geen ambras in m’n huis.

Dat was onze actieve donderdag en natuurlijk hebben we de inwendige mens ook tevreden gesteld en hebben een snak gaan eten in de eetgelegenheid “ El Plaza “ een zaak waar we elke keer als we in Wijnegem gaan shoppen, iets gaan eten of gewoon weg iets te drinken bestellen.

Karate: Japanse gevechtsport.

Net als in karaoke betekent "kara" ook in karate simpelweg 'leeg'. De laatste lettergreep van het woord "te" betekent 'hand'. Bij karate vecht je niet met een mes, zwaard, knuppel of pistool, maar met je lege hand.

Ik ga vandaag eventjes terug in de tijd, namelijk naar zondag laatstleden. Toen was het 26 juli en dan vierde de kerk twee heiligen, ten eerste de heilige Anna en die is met de rapte gebombardeerd tot de patrones van alle huismoeders en ik denk dat ze daar haar handen wel vol zal mee hebben. Dus beste moeders aan de haard, nu weten jullie van waar de hemelse bijstand komt en jullie behoeden voor leed en diensmeer.

Ik ben zeker dat de meeste ouderen niet weten wie hun beschermer hierboven is en dat ga ik eens vlug uit de voeten doen. Het is de heilige Joachim patroon van de bejaarden en die zorgt dat alle maanden ons pensioen wordt uitbetaald. Ho sorry ik denk dat ik verkeerd ben, wordt ons pensioen niet betaald door de pensioenenkas?

Nu vragen jullie je af hoe ik nu ineens op die twee heilige kom. Denk nu niet direct dat ik een geestelijke opflakkering heb gekregen, de ware reden is dat ik daar juist een blaadje in m’n handen had van de afscheurkalender (De Druivelaar). Daar wordt telkens de heilige van de dag vermeld en zulk een blaadje had ik juist in de hand en daar stond een klein artikel op de achterkant dat ik zo dadelijk eveneens op m’n blog ga zetten.

 Vaak laat
het gezond verstand
ons in de steek,
wanneer het
om onze gezondheid gaat.

Gerhard Uhlenbruck

Na wat huishoudelijke karweitjes deze voormiddag, maakten we na de middag gebruik van het goede weer om er even op uit te trekken. We gingen op bezoek bij onze beide kinderen die elk een caravan hebben staan in Rijkevorsel op de terreinen van Breebos. Dat is gemakkelijk voor ons, dan vangen we twee vliegen in één klap en hebben we de kinderen en kleinkinderen ter gelijkertijd gezien.

Dit is ongeveer een vijf en dertig minuten rijden van Schoten en we kunnen dan eens lekker genieten van de zon, wel te verstaan zittend onder een parasol. We kwamen juist op tijd om van een ijsje te genieten, want m’n schoonzoon betaalde en dan smaak dat eens zo lekkerder.

Tot ongeveer half zes zijn we er gebleven, om dan de terugweg aan te vatten. Want vooraleer we dan weer in Schoten zijn is het ruim een kwart uur na zessen en word het stilaan etenstijd. Spijtig dat zulke uren toch oh zo snel voorbij vliegen. Het was ruim een maand geleden dat we nog eens met z’n allen te samen geweest waren en dat kan toch deugd doen.

Morgen moet ik toch eens m’n kapper een bezoekje gaan brengen, want eind van de week vertrek hij voor veertien dagen in verlof en zolang kan ik toch niet blijven lopen met m’n haar. Dus morgenochtend moet ik zeker gaan en hopen dat er niet teveel volk zit en zo ja, dan zal ik m’n beurt moeten afwachten.

Gisterenavond met het laatste weerbericht was onze weervrouw Sabine zeker van haar zaak, in de voormiddag nog wolken met weinig of geen neerslag.  Hoe schoon zij dat toch noemt he, hier of daar een bui mogelijk maar geen neerslag van betekenis.

Hopelijk was haar voorspelling juist, want vandaag zaterdag om veertien uur begon de kermis hier in Schoten en voor de mensen van de foor is het financieel beter als het niet regent.  Voor 50% had mooie Sabine gelijk, hier heeft het geregend, maar de buien hadden wel betekenis want ik durf zelfs te beweren dat het twee stortbuien waren.  Maar tegen het opengaan van de foor was er al meer blauwe lucht dan donkere regenwolken.

Wij zijn dan maar naar de feestmarkt gereden op de wandeldijk van het Sint- Anneke.  Beter bekend zoals ze dat in Antwerpen zeggen “ oap de plaasj van sint Anneke”.  Ook daar was het mooi weer en bij rondvraag vernamen we dat het er zelfs van heel de dag nog niet geregend had.  Hier in Schoten wel, daar op de wandeldijk niet.  Zo zit het leven nu eenmaal in elkaar.

De echte reden voor deze verplaatsing was eigenlijk, een pot zalf op basis van ginseng.  Twee jaar terug had Anita zo’n pot op die feestmarkt voor mij gekocht, want die zalf was goed tegen droge huid en daar had ik veel last van aan m’n twee benen.  Als ik de zalf er niet vergeet aan te doen helpt het heel goed.

Maar ik vergeet het al wel eens regelmatig aan te doen, maar nu was de pot toch bijna leeg.  Om de uitstap af te sluiten in het Minervacafé een palm gaan drinken en met de aanwezige collega’s een praatje doen en over wat babbelen wij presentators meestal, inderdaad over muziek op onze seniorenzender radio Minerva.

Hieronder de molen van het Sint- Anneke.

Bloemen op ons terras.

Onze rozelaar heeft dit jaar wel bloem gegeven. Vorig jaar liet hij het afweten wegens een luizenplaag en heb hem goed behandeld tegen luizen en nu hadden we 13 rozen.


Een hortansia die we reeds voor het derde jaar in de bloei hebben, maar heb hem na de winter niet zo erg goed bij gesnoeid. Daarachter een bijna uitgebloeide margrietenplant.

Hortensiabloem in close-up.

Onze eenjaarse bloeiers.  Vijf hangpotten aan de ladder met petunia's

Twee gerariumplanten met middenin nog een petunia die ik teveel had. Rechts één van de vier buxusstruiken en dan nog plaats genoeg om een tafel en twee terrasstoelen te zetten.

Gisterenavond heb ik me een kriek gelachen en dit met de ontsnapping van alweer drie zware criminelen. Enkele dagen terug op 21 juli nationale feestdag waren we allemaal zo fier met die nieuwe eenheid die het leger er bij gekregen heeft en die volgend jaar naar Somalië wordt gestuurd om de kapers op te speuren.

Om je crimineel (ziek) te lachen, hier in België zijn ze reeds opgepakt en laten ze terug voor hun neus vliegen. Een helikopterpiloot word gedwongen om met zijn toestel in de gevangenis van Brugge te landen en daar drie zware gangsters op te pikken. Ik vermoed dat dit toch wel enkele minuutjes in beslag neemt, maar toch kunnen ze ongehinderd er van door gaan.

Daar is mijn verstand te klein voor, maar wat ik heb probeer ik toch zogoed mogelijk te gebruiken. Helaas het gaat er niet in en ondanks alle interventies van de politie, zijn ze nog steeds spoorloos.

Genoeg over ellendige dingen vertelt nu over het weer gesproken. Zo slecht was het nu weer niet, want tussen de vlagen door kregen we toch de zon te zien en toen we boodschappen waren gaan doen stond de wagen heel die tijd in de zon en toen we wilden instappen was het er snikheet in en verbrandde ik bijna m’n handen aan het stuurwiel.

De regen stuurde de baas van hier boven om alles binnen de perken te houden, ge moet het maar kunnen. Deze namiddag eventjes een bestelde Minerva swingt drie cd box bij een dame hier uit Schoten weg gebracht, maar helaas we stonden voor een gesloten deur, niet thuis en daar stonden we dan. Vergeten te verwittigen, maar zo erg was dat nu ook weer niet, ik had toch dorst en de rest vertel ik lekker niet.

Nog eventjes tijd om nog eens iets van me te laten horen (lezen) vanavond. Wat heb ik goed gegeten, het was gewoon zalige kip en dit met een slaatje er bij met gebakken aardappeltjes. Ik lust er wel pap van, enfin bij manier van spreken. Ondertussen naar het nieuws van zeven uur gekeken, misschien beter niet gekeken met al die kommer en kwel. Moorden, zelfdodingen, dodelijke ongevallen zoals die trucker die zich te pletter reed tegen een brugpeiler op de E 40 en dan levend verbrand.

Is misschien niet allemaal goed voor een goede spijsvertering, maar wat doe je er aan, niet kijken naar de televisie dat is het toch ook niet ze gebeuren toch de feiten. Na de maaltijd even de vuilbakken buiten gezet van ons zelve en van de medebewoners van het appartement gebouw(tje). Ik doe dit omdat er twee weduwe zijn die er moeilijkheden mee hebben en op tijd en stond een goede daad is goed voor de afrekening later.

Dit laatste was natuurlijk een grapje en nu ga ik maar eindigen heb al teveel van jullie tijd in beslag genomen, moet nog wat inspiratie overhouden voor ingeval ik morgen kan terug komen.

Anita kwam gisteren namiddag tot ontdekking dat de diepvries schuif voor het vlees bijna leeg was en om dit te verhelpen moesten we vandaag natuurlijk naar de beenhouwerij Renmans te Merksem. Bij deze beenhouwerij hebben we al altijd goed en prijs vriendelijk vlees gehad. Waar men tevreden is blijft men komen, zo is dat nu eenmaal Terwijl Anita naar de beenhouwerij gaat, ga ik een gebraden kip met gebakken patatten halen voor heden avond.

Dat is gemakkelijk en dan heeft ons vrouwtje weinig werk aan het avondeten. De kip enkele minuten in de microgolfoven terwijl de patatten nog even in een pan op het vuur bakken. Wat salade, tomaten, maïs en gesnipperde ajuin en de feestmaal is klaar. Meer moet dat niet zijn voor mij, maar ja ik ben nu eenmaal een gemakkelijke man en als ik dat zelf zeg dan moet niemand anders het zeggen.

Gelukkig hadden we alle twee een regenscherm bij, want de regen kende er iets van en de lucht zag asgrauw, het leek wel avond zo donker was het hier. Maar onversaagd trokken we er op uit, door zo een bui lieten we ons niet afschrikken.

Nadat ik de kip gaan kopen was en die in het autokoffer gelegd had ben ik naar de taverne “Butterfly “ gegaan om een palm te drinken en Anita zou me daar komen oppikken. Uiteraard zou ik voor haar daar ook iets te drinken betalen en voor mij een tweede palm want op één been kan men niet staan. Zo zegt het spreekwoord toch.

Nadien zijn we dan maar niet meer buiten geweest ondanks het feit dat het gestopt was met regenen, daarom al vroeg m’n blog bijgewerkt

40 jaar geleden, op 20 juli 1969 zette de eerste mens voet op de maan. Wereldwijd keken 600 miljoen mensen toe hoe gezagvoerder Neil Armstrong uit de maanlander ”The Eagle” van het moederschip “Columbia” stapte, zich via de ladder naar het maanoppervlak toe bewoog en de historische woorden sprak “That’s one small step for man, one giant leap for mankind”. (Dit is een kleine stap voor de mens, maar een reuzesprong voor de mensheid.).

Armstrong en zijn collega Buzz Aldrin bleven meer dan twee uur op de maan. Ze lieten niet alleen hun voetafdrukken achter, maar ook een Amerikaanse vlag, een olijftak als symbool voor vrede, een minidisk met de namen van 72 staatshoofden en beroemheden en heel wat meet- en registratieapparatuur.

Gisteren bij het bekijken en beluisteren van de weersverwachtingen, besloten Anita en ik om een toertje met de auto te doen. Maar waar naar toe, dat was het probleem. Anita stelde voor om naar het Veerse meer te rijden, maar daar waren we in het verleden reeds enkele malen geweest en ik stelde voor om eens terug te proberen in Domburg te geraken. Vorig jaar was ons dat niet gelukt door in een boog rond Middelburg te rijden.

Hoe ik dat gedaan heb weet ik nog altijd niet, maar heb het toen toch gepresteerd ge moet het maar kunnen. Wij zijn er vandaag wel in geslaagd om in Domburg te geraken, maar niet voor lang. Veel te veel volk en geen parkeerplaats te vinden voor de wagen. Tijdens het doorkruizen van het stadje waande ik me wel in België, al Belgische nummerplaten wat de klok sloeg.

De steven gewend naar het stadje Vere en daar van het zelfde laken een pak. Daar konden we zelfs het centrum niet meer in met de wagen en uiteindelijk hadden we geluk dat er in Middelburg wel parkeerplaatsen waren, anders moesten we huiswaarts keren met een lege maag en een volle waterblaas.

Uiteindelijk hadden we beter een bezoek gebracht aan onze kinderen die alle bij in hun caravan op de camping Breebos waren, in plaats van in die hitte naar Nederland te rijden. We zouden bijlange na niet zo moe geweest zijn en Anita niet ziek van de warmte..