Dinsdag 8 september 09.

Dit jaar hebben ze in de gordel meer geluk dan vorig jaar met het weer, dat mag natuurlijk wel van mij. Als je weet welk een voorbereiding dat vergt aan de organisatie en door de regen zie je 40% van de deelnemers niet opdagen dat moet droevig zijn. Dus vandaag geen natte kledij, maar niets dan vrolijke gezichten, zo moet het wezen.

Gisterenavond ben ik reeds begonnen aan de voorbereiding van m’n Boeketje dat heden avond vijftien jaar op antenne is bij radio Minerva. Iedere zondagavond van 20 tot 23 uur en dit vanaf zondag 4 september 1994. Vandaag staan er de meest geliefde liedjes of artiesten in de programmatie. Is natuurlijk niet gemakkelijk want voor iedereen goeddoen kan natuurlijk niet. Op al die jaren zijn er zoveel verschillende artiesten aanbod gekomen, dat ik onvermijdelijk enkele zangers(essen) zal vergeten zijn of door tijdsgebrek zal niet meer kan draaien..

Ik heb getracht zo’n evenwichtig mogelijk programma samen te stellen en nu maar afwachten wat de luisteraars er van vinden. Anita gaat mee om de telefoon te beantwoorden, want dat zal hoogst waarschijnlijk niet alleen te doen zijn.

Morgen is het weer artiestengala van drie tot zes in de namiddag, eigenlijk noemt het nu “ matineeshow van 15 tot 18”, maar gemakkelijkheids zelve spreek ik nog steeds over artiestengala.. Morgen zal er niet veel tijd overschieten om een posting te doen. Maar dinsdag loopt alles weer normaal en kan ik m’n verslag uitbrengen. Dus tot zolang.

Ik heb het er al over gehad enkele dagen terug en gisterenavond was het dan eindelijk zover. Het grote concert van de Brit Paul Potts, de man die als simpele GSM verkoper het lukte om in Engeland het liedjes programma “Brittain’s got talent” te winnen en dit was twee jaar geleden (kan ook drie jaar zijn). Het is een klein corpulent mannetje maar met een stem om U tegen te zeggen.

Toen we onze zitplaatsen bestelde, liet men verstaan dat de koningin Elisabethzaal bijna uitverkocht was, maar dat was verkoopstechniek. Want gisterenavond bleek dat er in het parterre (voorste gedeelte) nog enkele grote gaten zaten. Hoger op in de duurdere plaatsen was het zo goed als uitverkocht.

Het concert was werkelijk prachtig met een orkestje van een veertien man, allemaal prima musici en werkelijk als hij opkomt bemerkt men dat de zanger werkelijk klein van was is. Maar zoals ik hierboven reeds vermeld heb, hij heeft een formidabele stem zonder hem met iemand te vergelijken.

Het lichtspel en het decor was tot in de puntjes verzorgt en niet zoals het bij sommige voorstellingen kan gebeuren dat het hinderlijk is voor de ogen. Er viel niets op af te keuren, het was z’n prijs dubbel en dik waard. Anita en ik hebben er dan ook heel goed van genoten.

Eén klein minpuntje was er, namelijk toen we buiten kwamen regende het vrij hard en de paraplu lag nog in de auto die geparkeerd stond in Merksem aan het eindpunt van tram drie. Natte jassen namen we er dan maar bij, want vanaf de uitgang tot de ingang van de pre-metro is nu ook weer niet zo veraf.

Thuis gekomen alles te drogen gehangen en het leed was vergeten. Nog een lekker bakje koffie gedronken en wat nagekaart over wat we gezien hadden en dan het beddetje in.

Het sterrenbeeld Andromeda, dat nu tot laat in de nacht hoog aan de hemel staat, hangt aan een hoek van het vierkant van Pegasus. De gemakkelijkste manier om Andromeda te vind”en, is via Pegasus, een uitgestrekt sterrenbeeld dat vooral opvalt door het grote vierkant waarin met het blote oog haast geen sterren te onderscheidden zijn (met een verrekijker blijkt dat zich ook hier veel sterren bevinden). Het vierkant lijkt opeen zwart venster dat uitzicht biedt op de donkere diepten van het heelal. Vanuit de noordoostelijke hoek van het vierkant vertrekt een reeks sterren die samen het sterrenbeeld Andromeda vormen, beroemd om zijn ‘Andromedanevel’, een zwak lichtvlekje dat nog net met het blote oog gezien kan worden. Maar schijn bedriegt. Het vage neveltje is in werkelijkheid een ander Melkwegstelsel, zo groot als ons eigen melkwegstelsel, gevormd uit minstens 200 miljard sterren. De gigantische sterrenzwerm bevindt zich op de respectabele afstand van 3miljoen lichtjaar en is daarmee het verste object dat nog met het blote oog waargenomen kan worden.
 
Door  Gerard Bodifée voor de druivelaar.

Babysitter wordt bejaardenverzorgster
om hetzelfde cliënteel
te kunnen behouden.

door Bert Dewilde.

Innerlijke gevoelens.

Op een hete zomerse zondag wandelden ze langs de Zwalm. Opeens zei hij:
_  Ah, mijn liefste, ik wou dat ik het gevoel dat ik in mijn binneste gewaar word, kon beschrijven....
Met een diepe zucht onderbrak zij hem:
_  Ja, bij mij is het ook zo. Ik geloof echt dat we na die mattentaart toch beter geen bier meer hadden gedronken.

Van de week, ik denk dat ons Anita zich verveelde of het kan ook zijn dat het op de televisie niet veel soeps was, in elk geval trok ze naar de slaapkamer. Daar hoorde ik ze rommelen en tussendoor kwam ze met een kledingstuk van mij en moest ik beslissen of ik het nog wel aandeed ja of neen. Het kwam er op neer dat ze grote kuis aan ’t doen was in mijn klederen.

Ik voelde de storm al langer hangen, enfin er moest van alles verdwijnen van die oude rommel van mij. Ondertussen heb ik reeds drie zaken truien, hemden en diensmeer naar de kledingverzamelplaats gedaan. Dat is een schuurtje dat tegen de pastorij is aangebouwd en waar men nog bruikbaar linnen kan deponeren. Daarbij heeft ons vrouwtje met de rapte een goede daad gedaan.

Tijdens haar opruimbeurt dacht ik: één van de dagen heb ik het aan m’n been en dan kan ik mee om nieuwe spullen te gaan kopen en gisteren namiddag had ik prijs. Ik kon mee naar Mode De Deken om een nieuwe ribfluwelen broek te gaan passen, want er was een bruine die niet meer voldeed aan de schoonheidsnormen. De dag daarvoor ben ik al mee moeten gaan naar Damart in Wijnegem voor een wintertrui en twee hemden.

Jullie dachten misschien dat Anita opruimde om meer plaats te maken, ergens is dat wel waar, maar nooit voor lang. Enfin ik mag zeker niet klagen want ze koopt niet alleen voor haar zelve, maar ik wordt nooit vergeten. Het is een schatje.

Zo ons avondeten hebben we alweer binnen dat kunnen ze niet meer afpakken. Gebakken Panga met gebakken aardappeltjes en een slaatje er bij, kan nooit slecht zijn. Deze vis is ( enfin wij noemen hem zo maar z’n echte naam is langer maar kan hem niet uitspreken, laat staan schrijven) heel lekker en tamelijk vast van structuur. Men kan hem gemakkelijk omkeren tijdens het bakken en dat is handig meegenomen. Bij kabeljauw is dat soms een probleem en dan vind ik dat niet meer zo smakelijk.

Genoeg over eten geluld, we gaan eens even terug in de tijd en zetten de klok terug op dinsdag één september. Toen waren we uitgenodigd op een seizoenbegin van de shownamiddag van zanger -conferencier Roy Minner. Deze namiddag gaat steeds door de eerste en de derde dinsdag van elke maand, telkens van half drie tot half zes in de zaal Ritz te Deurne.

Hij had het al zo dikwijls gevraagd en nu wilde Anita hem toch eens te plezieren. Het is geen al te grote zaal en de zaal zat goed vol plusminus 80 man. Er waren twee plaatsen voor ons voorzien, dus geen zitprobleem voor ons. De artiesten deden hun best om het publiek te vermaken en dat is toch maar wat telt. De nadruk van de show ligt op het gedeelte van de sketches en de moppen en dat is nu niet echt mijn stijl. Maar de meeste aanwezigen konden dit wel waarderen en de lachpartijen waren niet uit de lucht.

Wij kunnen natuurlijk niet alle weken overal aanwezig zijn, waar er Vlaamse artiesten optreden, want nu vrijdag hebben we kaarten voor de koningin Elisabeth zaal, voor een concert van de Engelse tenor Paul Potts. Dat is de man die twee jaar geleden, kan drie jaar geleden zijn ook, het “Britain’s got talent” gewonnen heeft. Dit kan men vergelijken met een ontdek de stershow bij ons en de artiest die daar uit voort komt die zijn carrière zit op rozen.

Dus zoals reeds gezegd gaan we vrijdagavond om twintig uur naar een optreden van deze man kijken en luisteren. Ondertussen heeft hij reeds meer dan drie en een half miljoen cd verkocht en dat kan tellen voor een gewezen GSM verkoper want was zijn vorige werk. Zal jullie zeker en vast melden hoe het optreden ons bevallen is, daar kun je op rekenen.

_  Er zijn meer vrouwelijke dan mannelijke honderdjarige, zegt de staticus, maar het is vreemd dat  het bij vrouwen zoveel langer duurt voor zij honderd worden.

------------------------------

Zij:  Zeg, pa zei gisterenavond dat je waarschijnlijk meer geld hebt dan verstand.
Hij:  Wel, dan heeft je pa het mis. Ik bezit geen cent.
Zij  Ja, maar dat had pa 's middags toevallig ook al gehoord. 

Wat is een Indian summer?

In het begin van de herfst kan het weer nog vaak zomers warm zijn, zelfs tot half november. In het oosten van de Verenigde Staten en Canada spreken ze dan van een Indian summer, meestal een periode na de eerste vrieskou. Warme subtropische lucht stuurt de koude poollucht tijdelijk terug naar het noorden. De nachtvorst verdwijnt voor een poos van de weerkaarten en overdag kun je genieten van temperaturen boven de twintig graden. De eerste nachtvorst heeft inmiddels aan de bomen het startsein gegeven om hun bladeren te laten verkleuren, wat het plaatje helemaal compleet maakt voor een romantische wandeling onder heerlijk herfstzonnetje. In de lage landen spreken we wel eens van een ‘oudewijvenzomer’ wanneer het aangenaam zonnig is in het najaar. Vroeger zaten dan de dametjes buiten gezellig te breien of draden te spinnen. Een heropleving van de zomer rond 29 september wordt ook wel een Sint-Michielszomertje genoemd.

Mensen lief wat gaat alles toch snel, hiermede bedoel ik niet alleen het verstrijken van de tijd, maar ook de omschakeling van zomerweer naar het begin van de herfst. Gisteren stond rond deze tijd de twee terrasdeuren nog open en nu zijn die al gesloten van een uur of vijf en zo kun je blijven door gaan. Zo ook met het spel licht donker, dat hangt dan ook nog nauw samen met wolken of niet.

Ik heb juist buiten gekeken en je kan stellen dat het nu tien over acht het reeds zo goed als donker is. Maar ook dat verschijnsel heeft zo z’n charme, zeker als je vrouw een gevoel van genietbare gezelligheid heeft en daar heeft Anita meer dan genoeg gevoel voor. Momenteel branden er vier schemerlampen en één staande lamp, plus nog hier en daar enkele theelichtjes.

Regelmatig veranderen postuurtjes van plaats of ze worden gewoon vervangen door anderen. Als Anita gaan winkelen is komt ze regelmatig thuis met nieuwe snuisterijen en dat zijn dan geen dure spullen. Als ze thuis komt dan is ze zo gelukkig als ze iets nieuw meegebracht heeft en ik moet het dan uitgebreid bewonderen. Maar zolang ik het stof er niet van moet afstoffen, gun ik haar gewoon haar pleziertjes. Zij zegt er ook niets van dat ik regelmatig nieuwe cd’s bijkoop en zo is het leven mooi. Ik zou niet kunnen leven als men voortdurend elkaar in de haren vliegt voor een bagatel, daar is het leven veel tekort voor.

Oude legerjeeps, camouflage tent en oude wapens.

Hier enkele jeeps die op de plage van het Sint Anneke tentoon gesteld waren, ter gelegenheid van de 65^ste verjaardag van de bevrijding van Antwerpen linkeroever. Deze tentoonstelling ging door vorige zaterdag en zondag op de wandeldijk.

Zaterdag was de belangstelling iets minder, maar er waaide toen een gure wind die het minder gezellig maakte. Maar zondag was het wat anders toen kom men over de koppen lopen en al de horecabedrijven deden gouden zaken. Maar ja dat mag dan wel, want het weer was in tegenstelling van zaterdag, fantastisch mooi.

Op de voorlaatste foto staat een camouflage tent afgebeeld, maar of die echt origineel uit de tweede wereldoorlog stamt daar heb ik m’n twijfels over. Maar ik wil niet moeilijk doen. De laatste foto toont enkele wapens, al of niet origineel.

Jeanke een jongetje van om en bij de twaalf jaar, een beetje simpel van geest is met zijn ouders aan zee in Blankenberge.

Zijn ouders hebben enkele stoelen gehuurd voor een ganse dag en Jeanke speelt op het strand. Hij gaat met een plastiek emmertje naar de waterkant en vraagt aan de redder die daar staat of hij een emmer water mag nemen.

Natuurlijk zegt de man neem maar zoveel je wilt. Jeanke vult zijn emmer met zeewater en vraagt aan de man hoeveel hij moet betalen.

De redder denkt ik vraag één euro en het simpel baasje gaat weg met z’n emmer water.

In de late namiddag, onder tussen is het ebtij geworden komt Jeanke terug met zijn emmertje. Hij ziet dat het water een heel stuk teruggetrokken is en zegt tegen de man, ik denk dat ge al goed verdiend hebt vandaag.

Zij hadden het over de hoge levenskosten.
_  Ik wil mijn tweeling naar school sturen, maar ik weet echt niet waar ik het geld vandaan zal halen om dat allemaal te betalen.
_  Waarom ga je niet te werk als Smith?
_  Hoe bedoel je?
_  Wel, die heeft ook een tweeling.'s Morgens stuurt hij de ene naar school en 's middags de andere. Zo betaalt hij maar voor één van hen.

Vorige ochtend vroeg opgestaan om het programma van gisterenavond te kunnen samenstellen, want direct na het middageten moesten we alweer de deur uit. De reden daarvoor was Lia Linda die in de feesttent van radio Minerva zou optreden. Zij zou een reeks liedjes zingen van de Engelse zangeres Vera Lynn, en deze zangeres staat hoog aangeschreven bij het luisterpubliek van radio Minerva. Eigenlijk dienen we lady Vera Lynn te schrijven want in Engeland is ze al vele jaren geleden tot de adelstand verheven, net als Cliff Richards en nog wel enkele andere artiesten.

Tijdens de oorlog was zij zeer geliefd bij de bevolking en de soldaten en stak ze de bevolking een riem onder het hart met haar specifieke liedjes. De 70 plussers onder de sennetters zullen haar ook wel kennen, of wel van horen zeggen of haar persoonlijk horen zingen na de bevrijding.

Maar mensenlief toch wat een volk toch gisteren op de terreinen van de Minervacafé, zoals de volksmond zegt “ het zag er zwart van het volk”, wat natuurlijk niet kan, iedereen was fleurig gekleed. De jeep’s stonden er nog allemaal en er waren er nog enkele bijgekomen, morgen zal ik er enkele foto’s van tonen dan heb ik een beetje meer tijd.

M’n programma voor hedenavond is ondertussen ook alweer klaar en binnen een uurtje heeft Anita het eten klaar en dan is het weer vertrekken richting Sint Anneke. Dan zijn we er weeral vanaf dat volgende zondag, maar dan moet het programma zeker tot in de puntjes klaar zijn. Het zondagavond Boeketje is dan jarig en bestaat 15 jaar, want op vier september 1994 is het Boeketje van start gegaan bij radio Minerva. Het loopt nog altijd van twintig tot drieëntwintig uur, iedere zondagavond.

Dat was het alweer voor de eerste dag van de nieuwe week en tevens de laatste dag van de maand augustus. Geniet nog van de zon, want als de voorspelling juist is zou het morgen gedaan zijn en kunnen we veel regen verwachten. Maar hij is er brood nodig.

Vandaag en morgen wordt in heel Antwerpen de bevrijding gevierd, zo ook op het Sint Anneke strand. Dat betekend dat we een bezoek moeten brengen aan het Minerva café, want daar is van alles te doen vandaag en ook morgen zondag. Maar meer hierover, later in dit verslag.

Maar eerst moet ik het nog hebben over de heropening van onze overbuur de bakkerij. Gisterenavond hebben ze nog heel laat bezig geweest om alles op te kuisen, wat natuurlijk normaal na zulke veranderingswerken. Deze morgen was ik al vlug uit de veren en een blik buiten geworpen, vertelde me dat de bakkerij inderdaad open was. Gelukkig want onze voorraad brood was op, de diepvriesschuif was helemaal leeg. Dus tijd om hem aan te vullen en dat ging ik doen na me gewassen te hebben en aangekleed.

Natuurlijk was ik wel een beetje benieuwd hoe het er zou uitzien, daarom dat ik misschien zo vroeg uit m’n bed was. Want niet alleen vrouwen zijn nieuwsgierig, maar ik heb dat ook wel een beetje. Jullie moeten weten dat aan de bakkerij ook een bistro gekoppeld is en daar zouden 20 zitplaatsen meer bij voorzien worden.

Inderdaad bij het binnenkomen viel al dadelijk op dat de zaak een heel stuk groter was geworden, maar wat ik wel vond was dat alles nog tamelijk kaal aantoonde. Maar misschien moet dat nog verholpen worden, we zien nog wel. Het voornaamste is dat de zaak terug open is.

Iedere bezoeker kreeg een geschenkje aangeboden. Twee ronde sandwiches één met chocolade brokjes en één met rozijnen en ze waren nog lekker ook.

Deze namiddag na het middageten hebben we ons klaar gemaakt om naar de Linkeroever te rijden, uiteindelijk werd het toch nog half drie vooraleer we klaar waren. Maar we hadden de tijd voor ons, het maakte de zaak niet om hoe laat we er waren. Zoals ik reeds melde in het eerste deel van m’n verslag was er zo wat van alles et doen en dit in het teken van de 65^ste verjaardag van de bevrijding van Antwerpen.

Voor de terreinen van radio Minerva stonden leger wagens opgesteld, maar dit jaar stonden er alleen maar jeep’s. vorig jaar was er ook een legervrachtwagen en een ambulance. Maar dit jaar was dit niet meer het geval, misschien wordt het onderhoud te duur om die berijdbaar te houden. In de Minerva feesttent speelde de bigband Enter (19 uitvoerders) meestal muziek uit de oorlogsjaren en ze begeleidde de crooner Ignace tijdens z’n optreden. Was zeker de moeite waard om ze aan het werk te horen en te zien.

Het was tamelijk goed weer en de zon was meestal van de partij, maar uit de Schelde waaide een gure wind. Dat was wel spijtig want dat vergalde de pret zo een beetje, maar eigenlijk mochten we niet klagen. Voor het zelfde geld regende het de hele tijd en dit is toch altijd wel erger.

Rond half zes keerden we terug huiswaarts, want moeder de vrouw moest nog eten koken en dat vergt toch een beetje werk, enfin dat is het dan voor vandaag. Morgen komt er een nieuwe dag.

Gisteren donderdag voormiddag hadden we de gewone ochtend beslommeringen, die ieder normaal huishouden zo wat heeft. Ik ga er verder niet over uitweiden, jullie weten wel wat ik bedoel. Het weer was tamelijk goed te noemen en we besloten in de namiddag een wandeling te doen.

Ik had gedacht een bezoek aan het park van Brasschaat te brengen, redelijk goed wat parkeerplaatsen betreft had ik gedacht. Maar de werkelijkheid was wel anders, de grote parking aan het kasteel was volledig bezet. Nadien tijdens het wandelen zou blijken dat er een trouwfeest receptie aan de gang was in het kasteel Ik was verplicht om terug te keren naar de parking aan het gemeenschappelijk zwembad van Brasschaat en Schoten en daar had ik meer geluk.

Anita wilde er geen al te grote wandeling van maken en daarom kozen we voor een wandeling van om en bij het uur en dan passeerde we het botenhuisje. Daar konden we onder de bomen op het terras iets drinken om dan terug naar de auto te wandelen. Ik vind die drankgelegenheid werkelijk iets gezellig en op de roeivijver is er altijd wel beweging als het goed weer is.

Rond vijf uur waren we alweer in Schoten en na het parkeren van de auto in de garagebox zijn we nog even in de Paalstraat boodschappen in het Kruidvat gaan doen en dan terug naar ons appartement. Want ondertussen werd het weer stilaan tijd om voor de inwendige mens te zorgen.

Zoals ik gisteren reeds gemeld heb waren we naar het Shoppings Center in Wijnegem geweest. Daar had ik enkele foto’s gemaakt van twee horeca zaken die ik heel mooi vond. Ik bedoel niet het interieur maar wel het vooraanzicht.

De Carrousel d’ Anvers.