Humor.

Vorige ochtend vroeg opgestaan om het programma van gisterenavond te kunnen samenstellen, want direct na het middageten moesten we alweer de deur uit. De reden daarvoor was Lia Linda die in de feesttent van radio Minerva zou optreden. Zij zou een reeks liedjes zingen van de Engelse zangeres Vera Lynn, en deze zangeres staat hoog aangeschreven bij het luisterpubliek van radio Minerva. Eigenlijk dienen we lady Vera Lynn te schrijven want in Engeland is ze al vele jaren geleden tot de adelstand verheven, net als Cliff Richards en nog wel enkele andere artiesten.

Tijdens de oorlog was zij zeer geliefd bij de bevolking en de soldaten en stak ze de bevolking een riem onder het hart met haar specifieke liedjes. De 70 plussers onder de sennetters zullen haar ook wel kennen, of wel van horen zeggen of haar persoonlijk horen zingen na de bevrijding.

Maar mensenlief toch wat een volk toch gisteren op de terreinen van de Minervacafé, zoals de volksmond zegt “ het zag er zwart van het volk”, wat natuurlijk niet kan, iedereen was fleurig gekleed. De jeep’s stonden er nog allemaal en er waren er nog enkele bijgekomen, morgen zal ik er enkele foto’s van tonen dan heb ik een beetje meer tijd.

M’n programma voor hedenavond is ondertussen ook alweer klaar en binnen een uurtje heeft Anita het eten klaar en dan is het weer vertrekken richting Sint Anneke. Dan zijn we er weeral vanaf dat volgende zondag, maar dan moet het programma zeker tot in de puntjes klaar zijn. Het zondagavond Boeketje is dan jarig en bestaat 15 jaar, want op vier september 1994 is het Boeketje van start gegaan bij radio Minerva. Het loopt nog altijd van twintig tot drieëntwintig uur, iedere zondagavond.

Dat was het alweer voor de eerste dag van de nieuwe week en tevens de laatste dag van de maand augustus. Geniet nog van de zon, want als de voorspelling juist is zou het morgen gedaan zijn en kunnen we veel regen verwachten. Maar hij is er brood nodig.

Vandaag en morgen wordt in heel Antwerpen de bevrijding gevierd, zo ook op het Sint Anneke strand. Dat betekend dat we een bezoek moeten brengen aan het Minerva café, want daar is van alles te doen vandaag en ook morgen zondag. Maar meer hierover, later in dit verslag.

Maar eerst moet ik het nog hebben over de heropening van onze overbuur de bakkerij. Gisterenavond hebben ze nog heel laat bezig geweest om alles op te kuisen, wat natuurlijk normaal na zulke veranderingswerken. Deze morgen was ik al vlug uit de veren en een blik buiten geworpen, vertelde me dat de bakkerij inderdaad open was. Gelukkig want onze voorraad brood was op, de diepvriesschuif was helemaal leeg. Dus tijd om hem aan te vullen en dat ging ik doen na me gewassen te hebben en aangekleed.

Natuurlijk was ik wel een beetje benieuwd hoe het er zou uitzien, daarom dat ik misschien zo vroeg uit m’n bed was. Want niet alleen vrouwen zijn nieuwsgierig, maar ik heb dat ook wel een beetje. Jullie moeten weten dat aan de bakkerij ook een bistro gekoppeld is en daar zouden 20 zitplaatsen meer bij voorzien worden.

Inderdaad bij het binnenkomen viel al dadelijk op dat de zaak een heel stuk groter was geworden, maar wat ik wel vond was dat alles nog tamelijk kaal aantoonde. Maar misschien moet dat nog verholpen worden, we zien nog wel. Het voornaamste is dat de zaak terug open is.

Iedere bezoeker kreeg een geschenkje aangeboden. Twee ronde sandwiches één met chocolade brokjes en één met rozijnen en ze waren nog lekker ook.

Deze namiddag na het middageten hebben we ons klaar gemaakt om naar de Linkeroever te rijden, uiteindelijk werd het toch nog half drie vooraleer we klaar waren. Maar we hadden de tijd voor ons, het maakte de zaak niet om hoe laat we er waren. Zoals ik reeds melde in het eerste deel van m’n verslag was er zo wat van alles et doen en dit in het teken van de 65^ste verjaardag van de bevrijding van Antwerpen.

Voor de terreinen van radio Minerva stonden leger wagens opgesteld, maar dit jaar stonden er alleen maar jeep’s. vorig jaar was er ook een legervrachtwagen en een ambulance. Maar dit jaar was dit niet meer het geval, misschien wordt het onderhoud te duur om die berijdbaar te houden. In de Minerva feesttent speelde de bigband Enter (19 uitvoerders) meestal muziek uit de oorlogsjaren en ze begeleidde de crooner Ignace tijdens z’n optreden. Was zeker de moeite waard om ze aan het werk te horen en te zien.

Het was tamelijk goed weer en de zon was meestal van de partij, maar uit de Schelde waaide een gure wind. Dat was wel spijtig want dat vergalde de pret zo een beetje, maar eigenlijk mochten we niet klagen. Voor het zelfde geld regende het de hele tijd en dit is toch altijd wel erger.

Rond half zes keerden we terug huiswaarts, want moeder de vrouw moest nog eten koken en dat vergt toch een beetje werk, enfin dat is het dan voor vandaag. Morgen komt er een nieuwe dag.

Gisteren donderdag voormiddag hadden we de gewone ochtend beslommeringen, die ieder normaal huishouden zo wat heeft. Ik ga er verder niet over uitweiden, jullie weten wel wat ik bedoel. Het weer was tamelijk goed te noemen en we besloten in de namiddag een wandeling te doen.

Ik had gedacht een bezoek aan het park van Brasschaat te brengen, redelijk goed wat parkeerplaatsen betreft had ik gedacht. Maar de werkelijkheid was wel anders, de grote parking aan het kasteel was volledig bezet. Nadien tijdens het wandelen zou blijken dat er een trouwfeest receptie aan de gang was in het kasteel Ik was verplicht om terug te keren naar de parking aan het gemeenschappelijk zwembad van Brasschaat en Schoten en daar had ik meer geluk.

Anita wilde er geen al te grote wandeling van maken en daarom kozen we voor een wandeling van om en bij het uur en dan passeerde we het botenhuisje. Daar konden we onder de bomen op het terras iets drinken om dan terug naar de auto te wandelen. Ik vind die drankgelegenheid werkelijk iets gezellig en op de roeivijver is er altijd wel beweging als het goed weer is.

Rond vijf uur waren we alweer in Schoten en na het parkeren van de auto in de garagebox zijn we nog even in de Paalstraat boodschappen in het Kruidvat gaan doen en dan terug naar ons appartement. Want ondertussen werd het weer stilaan tijd om voor de inwendige mens te zorgen.

In het park bevindt zich dit mooie prieel, waar het indertijd voor gediend heeft weet ik niet maar nu oogt het mooi.


Tijdens de wandeling moesten we een bruggetje oversteken en normaal staat daar minstens een meter water meer in. We mogen aannemen dat het een hele droge zomer heeft geweest en wanneer we deze achterstand hebben ingehaald, zal er nog veel regen moeten vallen.

Links op de foto zie je bomen die op een eilandje staan en rechts ziet men het botenhuisje staan en dat is nu ingericht als drankgelegenheid. Heel idyllisch gelegen, zou niet misstaan op een aanzichtkaart.

Dit is de aanlegsteiger voor de roeibootjes en bij heel goed weer zijn ze bijna allemaal in gebruik, wat nu niet het geval is en volgens de mevrouw van het botenhuisje is hier de waterstand ook met een halve meter gedaald.

Op de achtergrond het kasteel van Brasschaat, nu dienstig als brasserie-restaurant, met een grote gazon op de voorgrond. De opname is wel ingezoomd.

Deze opname is genomen op de zelfde plaats als vorige, maar met gewone stand van de lens. Rechts het botenhuis en dat is de plaats waar we zo dadelijk naar toe zullen gaan. Om te zorgen dat we innerlijk niet uitdrogen.

Zoals ik gisteren reeds gemeld heb waren we naar het Shoppings Center in Wijnegem geweest. Daar had ik enkele foto’s gemaakt van twee horeca zaken die ik heel mooi vond. Ik bedoel niet het interieur maar wel het vooraanzicht.

De Carrousel d’ Anvers.

Dit is de voorfaçade van een bodega-tapa bar Hacienda.

Dit hangt er al van bij de opening van het Center maar gisteren wilde ik het toch eens op foto zetten, om het op m'n blog te zetten.  Auto met beren hangend aan een zeppelin.

Gisteren heb ik het reeds over de tijdelijke opstelling gehad van twee super mini golfterreinen. Dit minigolfterrein ligt juist onder de vliegende beren auto. 

Deze mini golf is gelegen aan de ingang waar ook de informatiestand gevestigd is.  Uiteraard zijn deze twee terreinen maar van tijdelijke aard.

Vandaag had ons Anita goesting om eens naar het Shoppings Center in Wijnegem te gaan. Ik had zelf niets anders te doen en dus waren we weg omstreeks elf uur. Dan is het gewoonlijk nog tamelijk kalm, alhoewel men nooit veel last heeft van overdreven veel bezoekers want de wandelgangen zijn breed genoeg.

Het probleem is er alleen voor de parkeerruimte, indien er veel volk is, is het soms moeilijk om plaats te vinden. Enfin toen we rond half twee terug huiswaarts reden was het er nog altijd heel kalm parkeerplaats genoeg. We gingen alleen maar om eens rond te kijken, want Anita had nu niet direct iets nodig. Maar uiteindelijk zijn we vertrokken met een hemd, een cravatte of das en een mooie pull en dit allemaal voor mij.

Anita had voor haar enkel een bloes gekocht, ditmaal was ik de hoofdvogel en natuurlijk zijn we daarna een snack blijven eten in ons favoriete lokaal “El Plassa” beneden juist naast het Kruitvat. Men kan ook op twee plaatsen mini golfen, dat trok toch wat volk aan.

Voor de rest van de namiddag lekker binnen gebleven en Anita heeft nog een paar stukken wasgoed gestreken en ik heb het me gemakkelijk gemaakt en aan m’n blog gewerkt. Nu houd ik het voor bekeken.

De wilde vlierbesstruik hoort thuis in onze contreien. Het zijn inheemse soorten. Men heeft die wilde struiken met de jaren ook kunnen veredelen zodat ze meer vruchten opleveren om meer vlierbessiroop te maken.

De wilde soorten worden door vogels verspreidt en de bessen zijn kleiner. De gecultiveerde struiken kan men vermeerderen door te stekken, maar dat is werk van de specialisten.

De rijpe vruchten bevatten veel vitaminen, kalium, spoorelementen en organische zuren. Van de rijpe vruchten kan men sap, wijn en hoestsiroop maken. De onrijpe groene vruchten zijn giftig en ook de rijpe vruchten bevatten gif en men moet ze eerst koken alvorens ze te gebruiken

Aan de bloesem van de vlier worden voorspellende krachten toegeschreven. In midden Europa hangen jonge meisjes in de nacht van 21 juni een bloeiende vlierbloesem achter hun bed. Hierdoor zou hun toekomstige echtgenoot zich in hun dromen openbaren.

Laatste paragraaf afkomstig uit Wikipedia

Vervolg van zaterdag 22 augustus, uitstap naar Sint Amands aan de Schelde.

Na het reserveren van ons tafeltje gingen we op stap voor een wandelingetje van een dik uur, langs heen de Scheldedijk en dan langs een smal padje het dorp in. Het weer was voortreffelijk en langs heen de Scheldeboorden is er altijd wel is te bespeuren en te fotograferen. Zoals er op de eerste foto kan men in de verte de kerktoren van Mariekerke ontwaren.

Toen we het dorp van Sint Amands verlaten hadden kreeg men een mooi zicht op de spitse kerktoren, welk op foto twee goed tot zijn recht kwam.

Voor het centrum van Sint Amands maakt de Schelde een bocht naar links in de richting stroomafwaarts.

De overzetboot heeft de linkerscheldeoever verlaten en is op weg naar de rechteroever.Het uiterlijk van de boot is niet typisch voor een overzetboot, maar wagens worden hiermee niet overgezet, enkel voetgangers en misschien fietsers.  Heb er eigenlijk niet echt opgelet.

Na de wandeling van iets meer dan een uur belanden we terug aan het Hemeltje en dat is de naam van het restaurantje waar we gereserveerd hadden. Het is vlak naast de kerk gelegen en juist voor de inkom staat een groot kruis met het beeld van Jezus Christus, wat er op neer komt dat er niets kan gebeuren want men staat er onder de hoede van ons Heer. Het is een gebouw daterend uit het begin van de 17^de eeuw en is geklasseerd, wat er op neerkomt dat er niets meer aan veranderd mag worden.

Volgende foto geeft het beeld weer van het inwendige van het restaurant. Het is er reuze gezellig ingericht en men heeft werkelijk de aanwezige ruimte benut om zoveel mogelijk cliënten een zitplaats te geven, zonder dat men het gevoel heeft van op elkaars schoot te zitten. Wij hadden een plaatsje voor het enige venster dat de zaak rijk was gekregen omdat we vooruit geboekt hadden.

Rond zeven uur verlieten we voldaan de zaak en bij het buiten komen bemerkte ik volgende gevel aan de overzijde. Eigenlijk niets speciaals te zien op het eerste zicht, maar op de voorgevel staan vier gebeeldhouwde hoofden. Eveneens op de zijmuur en bij navraag blijken dat de hoofden te zijn van bekende molenaars uit de buurt door de eeuwen heen. Het huis is het molenaarsmuseum, groot zal het zeker niet zijn dit museum, aan de grote van het huis te zien.

Daarna de auto in en terug huiswaarts en ditmaal ben ik langs Boom naar de heimat teruggekeerd. Ondanks een slechte inzet, uiteindelijk nog een prachtige namiddag gehad.

De temperatuur is al flink naar beneden gegaan, dat is al heel wat aangenamer. Deze morgen heeft het hier een sappig buitje gedaan, maar eigenlijk het vermelden niet waard juist genoeg om het stof te blussen.

Toen ik eventjes buiten keek zag ik dat ze nog altijd met man en macht aan het werken zijn, hierover bij de bakker. Ik denk wel dat het nodig is want zaterdag is de heropening en dan wordt er verondersteld dat alles in kannen en kruiken is.

Maar gewoonlijk loopt alles wel goed af. Eergisteren was er door een windstoot een schemerlamp kapot gevallen op de grond. Anita moest vlees hebben voor de diepvries en waar de Vleesmeester is, is er tevens luster en salonhandel gevestigd. Daar heeft ons Anita een nieuw exemplaar gevonden en is de lege plaats weer opgevuld.

Na de middag zijn we nog iets gaan drinken in zaal den Bart in Merksem, de zaak waar sinds drie maanden het artiestengala plaats vindt. Maar dan wel onder de nieuwe naam “ matinée van 3 tot 6”. Dit was gewoon om de patroon wat beter te leren kennen. Ik heb er een bolletje of twee gedronken en Anita heeft er goed kunnen babbelen en daarna terug met de bus naar Schoten.

Tijdens het afstappen van de bus, was ik er al af en ik steek mijn arm uit om Anita een handje te helpen, gaat die deur toch wel dicht zeker en vertrek die bus met ons Anita er nog op. Gelukkig liggen de halten tamelijk dicht bij elkaar en kon ik haar tegemoet gaan naar de volgende halte.

Anita was razend en morgen wordt er getelefoneerd naar de Lijn voor een klacht. Dat was ons overkomen met het openbaar vervoer vandaag en gelukkig stak mijn arm niet tussen de twee deuren en ben ik gelukkig niet meegesleurd met die bus.

Leef lang en schoon.

Teken behoren tot de familie van de spinnen en die ademen via de huid. Om een teek op een veilige manier te verwijderen neem je best een in olie gedrenkt doekje, dat je een kwartiertje op de teek houdt. Die zal stikken in het vet en de huid waarin zij zich heeft vastgebeten, langzaam loslaten. Je kunt ze dan heel voorzichtig met een pincet verwijderen, zonder dat er iets achterblijft. Het gebruik van ether of een pincet zonder verdoving laat de teek schrikken, waardoor ze snel nog wat vergif in de huid zal spuiten. Om dat te voorkomen past dokter Denis Avonds uit Herentals bovenstaande methode al meer dan veertig jaar met succes toe.

In Temse moesten we de Schelde oversteken en de nieuwe brug was reeds klaar. Toen we de nieuwe brug over waren de eerste verkeerslichten rechts het weggetje in en dat voerde ons naar het centrum van de gemeente Weert. Toen we al eventjes aan het rijden waren viel het me op dat er geen tegenliggers kwamen en in het centrum aankwamen werd het duidelijk waarom, er was een openlucht “Rommeland” aan de gang en langs de rechterkant van de weg was voorzien om te parkeren.

Zover als men kon zien was het één lange rij geparkeerde auto’s en volk dat er rondliep. Gewoon niet te doen. Er restte ons niet anders dan doorrijden, want naar rommel gaan kijken dat zag ik niet zitten, dan kan ik evengoed naar onze kelder gaan zien.

De eerst volgende gemeente met een toeristenreputatie was de gemeente Sint Amands aan de Schelde, dus wij daarheen. Een klein kwartiertje later parkeerde ik de auto aan de kerk van de gemeente. Rechtover was al een goedgelegen terras, want ik had een serieuze dorst en ook iets anders. Bij ons zeggen ze “de petatjes afgieten” als je begrijpt wat ik bedoel.

Toen we daar zaten te genieten van een frisse pint, diende de serveuse aan de tafel naast ons twee flinke potten mosselen op en door de geur kregen we ook zin in mosselen. Anita reserveerde gelijk een tafel om tegen vijf uur eveneens mosselen te komen eten.

Maar eerst gingen we een wandeling maken om zeker te zijn dat het middageten verteerd zou zijn, want een halve pot te moeten teruggeven bij gebrek aan honger dat zagen we niet zitten daar roken ze tegoed voor.

De eerste foto is die van het standbeeld voor de gesneuvelden. Deze stond voor de inkom van de kerk.

.

Dit is de ingang naar het veerhuis, nu dienstdoende als kantoor voor de toeristische informatie

De Sint Amanduskerk, mooi gerestaureerd en met een spitse toren. Als wakend over zijn gedeelte van de Schelde, maar niet als concurrentie voor de Antwerpse Onze Lieve Vrouwe kathedraal, want die kan niet over heel de Schelde waken.

Voor de kerk maar langs de kant van de kade enkele horeca zaken. Die zaterdag gouden zaken deden, want de terrassen zaten overvol.

Standbeeld van een overzetter, zoals het vroeger gebeurde met roeispanen.

Aanlegsteiger voor pleziervaart en ook voor de overzetdienst, vertrekkend op het uur en het half uur en de dienst is gratis. De volgende maal gaan we dat toch eens doen.

Deze morgen net voor tien uur ging de huisbel al, onze kameraad Walter Dingenen kwam ons een bezoekje brengen. Want hij moest enkele toiletartikelen hebben vanuit het Kruidvat en hij dacht laat ik hen dan maar eens met een bezoek vereren.

De reden van dat vroeg bezoek was het feit dat hij op het middaguur moest gaan werken. Hij is namelijk kelner in een grote taveerne in Merksem en met deze zomerse temperaturen is het tamelijk druk. Ze hebben ook een groot buitenterras en die draaien als zot met deze zomerse temperaturen.

Dus lang is hij niet gebleven en toen hij weg was ben ik met de stofzuiger nog eens over de tapijten geweest en Anita is nog vlug naar de bibliotheek geweest voor enkele boeken. Na de middagmaaltijd hebben we ons klaargemaakt voor een uitstapje naar de Weert een deelgemeente van Bornem om een Schelde boord wandeling en daarna een lekkere maaltijd in taveernerestaurant D’ Ouwe Schelde.

Maar daar ging het helemaal fout, we zijn helemaal niet daar geraakt. Maar dat is een verhaal voor morgen, het is te groot voor hier nog neer te schrijven.

De wilde lijsterbesboom.

Is het een fabeltje of niet. In sommige streken werd de wilde lijsterbesboom in verband gebracht met hekserij. Daarom werd de boom veel rond huizen en kerken geplant, om zodoende heksen en dergelijke op afstand te houden.

De wilde lijsterboom is in de natuur vrij algemeen en dit op zandige en bosrijke gebieden. Ook in het straatbeeld is hij vrij veel te zien, maar is dan wel aangeplant vanwege zijn fraai uitzicht en word dan wel speciaal gesnoeid.

Zijn naam heeft hij te danken aan het feit dat merels, lijsters en nog vele andere vogels verzot zijn op de oranjerode vruchten.  Niet alleen vogels eten de bessen, maar ook de mensen maken van de rode bessen gelei.  Deze gelei zou een delicatesse zijn bij wild en lamsvlees en zou veel vitamine C bevatten.

Heerlijk wakker worden met een paar graadjes minder en met het laken helemaal opgetrokken tot aan de kin. Het was nog wat grijs maar na een tijdje brak de zon toch weer door de wolken heen en oogde het allemaal weer heel mooi. Maar met de temperatuur een tien à elf graden minder zal voor het veel mensen een opluchting zijn.

Denk maar aan de vele hartpatiënten en de mensen die ademhalingsproblemen hebben. Gelukkig hadden we de vorige vrijdag uitgebreid gekuist en vandaag diende Anita enkel het stof af te nemen. Door het feit dat de ramen langs de straatkant meer hebben opengestaan als anders, was stof meer aanwezig ten opzichte van andere normale weken.

Deze namiddag na ons werk, zijn we een wandelingetje gaan doen en van de gelegenheid gebruik gemaakt om bij de Prijskraker ( winkel waar je alles kunt vinden aan een menselijke prijs) binnen et stappen, want we zijn op zoek naar twee valiezen op wieltjes, want eerlijk gezegd het word ons wat zwaar om volgepropte reistassen te sleuren. Voorlopig staat er wel niets op het programma, maar men moet wel wat vooruitziend zijn.

We hebben er ons gerief gevonden en het laten weg zetten om het morgen met de auto te komen oppikken. Anita moest dan nog wat huishouddingen hebben en omdat ik er toch was gelijk enkele cd’s meegenomen. Mits betaling natuurlijk, want meenemen dat mag niet. Van al dat wandelen en kopen krijgt een mens grote dorst.

Wat doet men er tegen, ja inderdaad iets gaan drinken uiteraard en dat hebben we gedaan maar dan waren we al dicht bij huis. Gewoon de hoek omgaan en we waren er. Hiermede ben ik ook aan het einde van m’n schrijven.

Heb zojuist de vuilbakken gaan buiten zetten en constateerde dat de grootste hitte verdwenen was. Hier in Schoten bij Antwerpen heeft het wat gerommeld, maar niet echt geonweerd en van regen was het ook gene vette. Amper het stof geblust en ik hoopte dat de terrasplanten wel voldoende regenwater zouden hebben gekregen, maar niets van dat. Als er van de nacht niet meer bij valt kan ik morgenvroeg het zelf doen met de gieter.

Alleen de warmte zit nu nog binnen en dat zal de moeilijkheid zijn om die buiten te krijgen. Maar we doen ons best. Alle warmterecords die gisteren gevestigd werden zijn vandaag alweer verpulverd, maar ja daar dienen records voor om ze zovlug mogelijk te verbeteren. Kijk maar naar de wereldkampioenschappen atletiek die momenteel in Berlijn gehouden worden.

Neem nu het wereldrecord 100 meter hardlopen, waar gaat dat eindigen, binnen enkele jaren is men reeds aangekomen alvorens men gestart is. Men kan toch niet blijven records scherper zetten, maar nog altijd doet men er een X aantal honderdsten van een seconde af.

Zo kweek men toch opgefokte jonge mensen, alles wordt maar geperfectioneerder, betere voedingspreparaten enz enz… daar is mijn verstand te klein voor neem het me niet kwalijk. Ik ga er mee stoppen voor ik me kwaad maak en nog een prettige vrijdag morgen.

Toen we enkele weken terug weer eens een wandeling door het domein Vordenstein maakten zagen we deze afgeknapte boom liggen. Het moet al wel een tijdje geleden gebeurd zijn, want hij was ondertussen reeds van z’n takken ontdaan.

Waarom ik er deze twee foto’s van gemaakt heb, ik weet het niet. Misschien omdat hij zulk een eigenaardige vorm van stam had, want moeders schoonste was hij zeker niet. Ik vraag me af waarom de meeste bomen een rechte stam hebben en andere zulk een eigenaardige gevormde stam. Zal wel een reden hebben, maar de natuur is toch zo wonderbaar als de mensen zich er niet mee bemoeien.

Gisteren namiddag zijn we voor de rest van de dag thuisgebleven, zoals ze de mensen boven de zestig aanraden. De draperie langs de voorzijde vanaf drie uur in de namiddag volledig gesloten gehouden en één venster opengezet zodat er een luchtstroom door het appartement kon stromen en daarbij de ventilateur in tweede versnelling gezet en al bij al viel de temperatuur nog goed mee. Iets meer dan zevenentwintig graden in de living.

Buiten op het terras zitten zat er na de middag niet meer in, veel te warm en een vleugje wind was er niet te bespeuren. Wat we wel hebben gedaan rond half tien gisterenavond, was onze crème glacé met fruit opgegeten op het terras, want toen was de temperatuur gezakt tot een aanvaartbaar gemiddelde. Mensenlief wat was dat lekker en daarbij nog een vleugje slagroom zalig, maar slecht voor de cholesterol en de slanke lijn. Die lijn is reeds lang naar de knoppen.

Tot dat het tijd was om naar bed te gaan zijn we daar blijven zitten en ik kan jullie verzekeren dat we er nog van genoten hebben. Van de insecten hebben we geen last gehad want een tweetal vleermuizen scheerden regelmatig door de lucht en het is geweten dat die veel muggen verorberen. Brave diertjes en ten opzichten van hen zijn wij maar onbeholpen wezens in de nacht.

Deze morgen zijn Anita en ik tamelijk vroeg vertrokken voor een flinke wandeling en in eigen gemeente gebleven. Vordenstein was onze bestemming toen we de auto geparkeerd hadden en de ingang voorbij waren was het nog betrekkelijk koel in het bos. In een lekker wandeltempo vervolgden we onze weg. Maar de zon stond al mooi te stralen en door de bomen door leek ze net een gloeiende bol aan de hemel (zie eerste foto).

Buiten enkele joggers waren er weinig wandelaars en zo doende heel rustig en was de kans groot om misschien een reetje tegen te komen. Daar het droog was konden we ditmaal gebruik maken van de niet verharde wegen ( zie foto twee en drie). Een ding was er wel, de dauw was nog niet helemaal opgedroogd en door het feit dat ik sandalen en sokken aan had werden deze laatste goed nat en vuil.

Maar daar weet de wasmachine wel raad mee, een paar kousen meer of minder dat zal de zaak ook niet maken. In een wip zagen we net een reetje over de weg springen om zich in veiligheid te brengen in het kreupelhout. Tijd om het te fotograferen had ik niet, kan er ook niet aan doen dat ik niet van de snelste ben.

Wat ik nog wel getrokken heb was een voederbak, al hoewel ik er al enkele in m’n verzameling heb zitten ( foto vier), maar deze was er nog niet bij. Natuurlijk hoor ik jullie zeggen een voederbak is een voederbak en gelijk hebben jullie. Tegen de tijd dat we aan het eind punt waren begon het al redelijk warm te worden en was het tijd om huiswaarts te keren.