Leef lang en schoon

In Temse moesten we de Schelde oversteken en de nieuwe brug was reeds klaar. Toen we de nieuwe brug over waren de eerste verkeerslichten rechts het weggetje in en dat voerde ons naar het centrum van de gemeente Weert. Toen we al eventjes aan het rijden waren viel het me op dat er geen tegenliggers kwamen en in het centrum aankwamen werd het duidelijk waarom, er was een openlucht “Rommeland” aan de gang en langs de rechterkant van de weg was voorzien om te parkeren.

Zover als men kon zien was het één lange rij geparkeerde auto’s en volk dat er rondliep. Gewoon niet te doen. Er restte ons niet anders dan doorrijden, want naar rommel gaan kijken dat zag ik niet zitten, dan kan ik evengoed naar onze kelder gaan zien.

De eerst volgende gemeente met een toeristenreputatie was de gemeente Sint Amands aan de Schelde, dus wij daarheen. Een klein kwartiertje later parkeerde ik de auto aan de kerk van de gemeente. Rechtover was al een goedgelegen terras, want ik had een serieuze dorst en ook iets anders. Bij ons zeggen ze “de petatjes afgieten” als je begrijpt wat ik bedoel.

Toen we daar zaten te genieten van een frisse pint, diende de serveuse aan de tafel naast ons twee flinke potten mosselen op en door de geur kregen we ook zin in mosselen. Anita reserveerde gelijk een tafel om tegen vijf uur eveneens mosselen te komen eten.

Maar eerst gingen we een wandeling maken om zeker te zijn dat het middageten verteerd zou zijn, want een halve pot te moeten teruggeven bij gebrek aan honger dat zagen we niet zitten daar roken ze tegoed voor.

De eerste foto is die van het standbeeld voor de gesneuvelden. Deze stond voor de inkom van de kerk.

.

De Sint Amanduskerk, mooi gerestaureerd en met een spitse toren. Als wakend over zijn gedeelte van de Schelde, maar niet als concurrentie voor de Antwerpse Onze Lieve Vrouwe kathedraal, want die kan niet over heel de Schelde waken.

Voor de kerk maar langs de kant van de kade enkele horeca zaken. Die zaterdag gouden zaken deden, want de terrassen zaten overvol.

Standbeeld van een overzetter, zoals het vroeger gebeurde met roeispanen.

Aanlegsteiger voor pleziervaart en ook voor de overzetdienst, vertrekkend op het uur en het half uur en de dienst is gratis. De volgende maal gaan we dat toch eens doen.

Deze morgen net voor tien uur ging de huisbel al, onze kameraad Walter Dingenen kwam ons een bezoekje brengen. Want hij moest enkele toiletartikelen hebben vanuit het Kruidvat en hij dacht laat ik hen dan maar eens met een bezoek vereren.

De reden van dat vroeg bezoek was het feit dat hij op het middaguur moest gaan werken. Hij is namelijk kelner in een grote taveerne in Merksem en met deze zomerse temperaturen is het tamelijk druk. Ze hebben ook een groot buitenterras en die draaien als zot met deze zomerse temperaturen.

Dus lang is hij niet gebleven en toen hij weg was ben ik met de stofzuiger nog eens over de tapijten geweest en Anita is nog vlug naar de bibliotheek geweest voor enkele boeken. Na de middagmaaltijd hebben we ons klaargemaakt voor een uitstapje naar de Weert een deelgemeente van Bornem om een Schelde boord wandeling en daarna een lekkere maaltijd in taveernerestaurant D’ Ouwe Schelde.

Maar daar ging het helemaal fout, we zijn helemaal niet daar geraakt. Maar dat is een verhaal voor morgen, het is te groot voor hier nog neer te schrijven.

De wilde lijsterbesboom.

Is het een fabeltje of niet. In sommige streken werd de wilde lijsterbesboom in verband gebracht met hekserij. Daarom werd de boom veel rond huizen en kerken geplant, om zodoende heksen en dergelijke op afstand te houden.

De wilde lijsterboom is in de natuur vrij algemeen en dit op zandige en bosrijke gebieden. Ook in het straatbeeld is hij vrij veel te zien, maar is dan wel aangeplant vanwege zijn fraai uitzicht en word dan wel speciaal gesnoeid.

Zijn naam heeft hij te danken aan het feit dat merels, lijsters en nog vele andere vogels verzot zijn op de oranjerode vruchten.  Niet alleen vogels eten de bessen, maar ook de mensen maken van de rode bessen gelei.  Deze gelei zou een delicatesse zijn bij wild en lamsvlees en zou veel vitamine C bevatten.

Heerlijk wakker worden met een paar graadjes minder en met het laken helemaal opgetrokken tot aan de kin. Het was nog wat grijs maar na een tijdje brak de zon toch weer door de wolken heen en oogde het allemaal weer heel mooi. Maar met de temperatuur een tien à elf graden minder zal voor het veel mensen een opluchting zijn.

Denk maar aan de vele hartpatiënten en de mensen die ademhalingsproblemen hebben. Gelukkig hadden we de vorige vrijdag uitgebreid gekuist en vandaag diende Anita enkel het stof af te nemen. Door het feit dat de ramen langs de straatkant meer hebben opengestaan als anders, was stof meer aanwezig ten opzichte van andere normale weken.

Deze namiddag na ons werk, zijn we een wandelingetje gaan doen en van de gelegenheid gebruik gemaakt om bij de Prijskraker ( winkel waar je alles kunt vinden aan een menselijke prijs) binnen et stappen, want we zijn op zoek naar twee valiezen op wieltjes, want eerlijk gezegd het word ons wat zwaar om volgepropte reistassen te sleuren. Voorlopig staat er wel niets op het programma, maar men moet wel wat vooruitziend zijn.

We hebben er ons gerief gevonden en het laten weg zetten om het morgen met de auto te komen oppikken. Anita moest dan nog wat huishouddingen hebben en omdat ik er toch was gelijk enkele cd’s meegenomen. Mits betaling natuurlijk, want meenemen dat mag niet. Van al dat wandelen en kopen krijgt een mens grote dorst.

Wat doet men er tegen, ja inderdaad iets gaan drinken uiteraard en dat hebben we gedaan maar dan waren we al dicht bij huis. Gewoon de hoek omgaan en we waren er. Hiermede ben ik ook aan het einde van m’n schrijven.

Heb zojuist de vuilbakken gaan buiten zetten en constateerde dat de grootste hitte verdwenen was. Hier in Schoten bij Antwerpen heeft het wat gerommeld, maar niet echt geonweerd en van regen was het ook gene vette. Amper het stof geblust en ik hoopte dat de terrasplanten wel voldoende regenwater zouden hebben gekregen, maar niets van dat. Als er van de nacht niet meer bij valt kan ik morgenvroeg het zelf doen met de gieter.

Alleen de warmte zit nu nog binnen en dat zal de moeilijkheid zijn om die buiten te krijgen. Maar we doen ons best. Alle warmterecords die gisteren gevestigd werden zijn vandaag alweer verpulverd, maar ja daar dienen records voor om ze zovlug mogelijk te verbeteren. Kijk maar naar de wereldkampioenschappen atletiek die momenteel in Berlijn gehouden worden.

Neem nu het wereldrecord 100 meter hardlopen, waar gaat dat eindigen, binnen enkele jaren is men reeds aangekomen alvorens men gestart is. Men kan toch niet blijven records scherper zetten, maar nog altijd doet men er een X aantal honderdsten van een seconde af.

Zo kweek men toch opgefokte jonge mensen, alles wordt maar geperfectioneerder, betere voedingspreparaten enz enz… daar is mijn verstand te klein voor neem het me niet kwalijk. Ik ga er mee stoppen voor ik me kwaad maak en nog een prettige vrijdag morgen.

Toen we enkele weken terug weer eens een wandeling door het domein Vordenstein maakten zagen we deze afgeknapte boom liggen. Het moet al wel een tijdje geleden gebeurd zijn, want hij was ondertussen reeds van z’n takken ontdaan.

Waarom ik er deze twee foto’s van gemaakt heb, ik weet het niet. Misschien omdat hij zulk een eigenaardige vorm van stam had, want moeders schoonste was hij zeker niet. Ik vraag me af waarom de meeste bomen een rechte stam hebben en andere zulk een eigenaardige gevormde stam. Zal wel een reden hebben, maar de natuur is toch zo wonderbaar als de mensen zich er niet mee bemoeien.

Gisteren namiddag zijn we voor de rest van de dag thuisgebleven, zoals ze de mensen boven de zestig aanraden. De draperie langs de voorzijde vanaf drie uur in de namiddag volledig gesloten gehouden en één venster opengezet zodat er een luchtstroom door het appartement kon stromen en daarbij de ventilateur in tweede versnelling gezet en al bij al viel de temperatuur nog goed mee. Iets meer dan zevenentwintig graden in de living.

Buiten op het terras zitten zat er na de middag niet meer in, veel te warm en een vleugje wind was er niet te bespeuren. Wat we wel hebben gedaan rond half tien gisterenavond, was onze crème glacé met fruit opgegeten op het terras, want toen was de temperatuur gezakt tot een aanvaartbaar gemiddelde. Mensenlief wat was dat lekker en daarbij nog een vleugje slagroom zalig, maar slecht voor de cholesterol en de slanke lijn. Die lijn is reeds lang naar de knoppen.

Tot dat het tijd was om naar bed te gaan zijn we daar blijven zitten en ik kan jullie verzekeren dat we er nog van genoten hebben. Van de insecten hebben we geen last gehad want een tweetal vleermuizen scheerden regelmatig door de lucht en het is geweten dat die veel muggen verorberen. Brave diertjes en ten opzichten van hen zijn wij maar onbeholpen wezens in de nacht.

Deze morgen zijn Anita en ik tamelijk vroeg vertrokken voor een flinke wandeling en in eigen gemeente gebleven. Vordenstein was onze bestemming toen we de auto geparkeerd hadden en de ingang voorbij waren was het nog betrekkelijk koel in het bos. In een lekker wandeltempo vervolgden we onze weg. Maar de zon stond al mooi te stralen en door de bomen door leek ze net een gloeiende bol aan de hemel (zie eerste foto).

Buiten enkele joggers waren er weinig wandelaars en zo doende heel rustig en was de kans groot om misschien een reetje tegen te komen. Daar het droog was konden we ditmaal gebruik maken van de niet verharde wegen ( zie foto twee en drie). Een ding was er wel, de dauw was nog niet helemaal opgedroogd en door het feit dat ik sandalen en sokken aan had werden deze laatste goed nat en vuil.

Maar daar weet de wasmachine wel raad mee, een paar kousen meer of minder dat zal de zaak ook niet maken. In een wip zagen we net een reetje over de weg springen om zich in veiligheid te brengen in het kreupelhout. Tijd om het te fotograferen had ik niet, kan er ook niet aan doen dat ik niet van de snelste ben.

Wat ik nog wel getrokken heb was een voederbak, al hoewel ik er al enkele in m’n verzameling heb zitten ( foto vier), maar deze was er nog niet bij. Natuurlijk hoor ik jullie zeggen een voederbak is een voederbak en gelijk hebben jullie. Tegen de tijd dat we aan het eind punt waren begon het al redelijk warm te worden en was het tijd om huiswaarts te keren.

Toen ik deze morgen in de woonkamer kwam en de draperieën opende, waren ze al dapper bezig aan de opknapbeurt bij den bakker, recht over de deur. Terwijl de schilders buiten aan de gevel hun stelling aan het opbouwen waren, zag ik enkele werklieden met volle kruiwagens steen afval buiten rijden naar de afvalcontainers. In elk geval zijn dat formidabele veranderingswerken bij onze overbuur.

De schilders mogen het wel hebben, met de twee hete dagen in het verschiet en gans de dag in de brandende zon staan schilderen. Vanaf ’s morgens tot een eind in de namiddag staat die zon op hun rug te branden, zij liever dan ik.

Deze namiddag moest ik eventjes naar de opticien, want er was een vleugeltjes van m’n bril afgevallen en dat is lastig op je neus en op de lange duur begint dat pijn te doen aan je neus. Voor een stielman (vrouw) is dit zo geklaard.

Om toch maar beweging te hebben gaan we ditmaal morgen in de voormiddag een wandeling doen en zijn we terug binnen voor de te verwachtten hitte van morgen. Morgen vroeg zo snel mogelijk de zonnetent aflaten, om alzo de zon van de ruiten te houden en dan alles goed tegen elkaar open zetten en dan zal het wel te doen zijn.

Aanwijzing.

-  Ja mevrouw Smit, uw temperatuur is aanzienlijk gezakt.
-  Dat had ik al vermoed, dokter, mijn voeten bevriezen bijna.

-----------------------------

Vriend: Ach zo, jouw dochter kan nu ook autorijden. Hoe lang heeht ze erover gedaan om het te leren?
Ontmoedigde vader: Twee en een halve auto.

Het is niet duidelijk wie het bier uitgevonden heeft. volgens sommigen was dat de Egyptische god Osiris, volgens anderen hertog Jan Primus van Brabant (13 e eeuw), wiens naam verbasterd werd tot ‘Cambrinus’. Waarschijnlijk is bier toevallig ontstaan, toen oud brood dat nat geworden was door de regen, spontaan begon te gisten. Feit is dat elk dorp in de middeleeuwen minstens één brouwerij telde. In die tijd werd er voor iedere activiteit een beschermheilige aangeduid. Zo ook voor het brouwen van bier. In onze streken viel die eer te beurt aan de heilige Arnoldus.

Heb zojuist gedaan met de samenstelling van m’n programma, tamelijk lang aan gewerkt maar ik had al de tijd van de wereld. Ben voor een zondagmorgen ook later opgestaan dan anders en door het feit dat Anita deze namiddag naar operettenamiddag moest gaan kon ik er echt mijn tijd voor nemen.

De operettenamiddag vond plaats in de feesttent van radio Minerva, maar operette zijn nu niet echt mijn ding als ik het kan vermijden zal ik het zeker en vast niet laten. Daarom dat ze met een vriendin er na toen is en dan kon ik lekker thuis blijven en tegen een uur of zes zal ze wel zeker terug zijn of anders zie ik haar wel als ik vanavond op de radio toekom.

Ik denk dat ik me maar eens op het terras ga plaatsen met een goed boek en wat ga leze n tot onze dame thuis komt. Maar eerst scheren, want dat is er nog niet van gekomen en dat geeft een slordige indruk. Maar ja met een elektrisch scheerapparaat is dat zo gepiept. Het kan goed zijn dat er niet al teveel te lezen valt en dat m’n oogjes wel eens dicht zullen vallen. Maar geen mens die er protest tegen zal hebben. Nog een prettige zondagnamiddag en dito avond.

De dag is aangebroken zoals Sabine de weervrouw het heeft voorspelt, zonnig vanaf de ochtend maar helaas na twee uur deze middag werd het alweer te warm en hebben we maar afgezien van een uitstapje naar het vestingstadje Hulst. Want wij beiden kunnen niet meer zogoed tegen die extreem hoge temperaturen.

Dan maar rustig thuisgebleven en ons geïnstalleerd op ons terras, met voldoende frisse drank en er stond een briesje die het gezellig maakte. Rustig lezend in onzen boek en na een tijdje wogen m’n oogleden te zwaar en vielen ze gewoon dicht. Nog juist op tijd om m’n boek op tafel te kunnen leggen voor aleer hij op de grond viel.

Om het Anita wat gemakkelijker te maken, stelde ik voor om rond zes uur een frietje te gaan uithalen. Dan moest ze zelf niet in de warme keuken staan zweten om iets klaar te maken. Het was voor haar ook warm en eerlijk gezegd dat heeft nog lekker gesmaakt ook.

Maar stil dat het hier in Schoten was op straat, ik denk dat driekwart van de Schotenaren aan de kust zaten. Tijdens de nieuwsuitzending lieten ze de files zien, die zich stapvoets richting kust slenterden en dan met die hete zon op je dak. Plezierig is wel anders volgens mijn bescheiden mening.

De vrijdag alweer bijna voorbij, morgen is het de Antwerpse moederkensdag. Dit is een begrip voor alle moeders in de sinjorenstad, met als hoogtepunt De Rubensmarkt op de Grote Markt, de Handschoenmarkt en de Groenplaats.  Alles laat voorzien dat het heel mooi weer zal worden met zelfs heel hoge temperatuur en dat wordt over de koppen lopen.

In elk geval Anita en ik zullen er zeker niet tussen lopen, zoals ze hier zeggen “geef mijn part maar aan de hond”.  Wij zullen morgen hier in Schoten wel naar de markt gaan, dat zal veel rustiger zijn en voor morgen middag zullen we wel zien wat we doen.  Misschien even een uitstapje naar Hulst, want daar is alles open, het is in Holland gewoon een werkdag.  Maar dat zullen we morgen wel beslissen.

Voor de rest is het hier z’n gewoon gangetje gegaan, in de voormiddag de wekelijkse opkuis en na de middag eventjes naar de bibliotheek.  M’n boeken waren uitgelezen en morgen dan die feestdag en  is de bibliotheek natuurlijk niet open.  Zonder leesvoer is toch ook niet alles en zo hadden er veel mensen over gedacht want het was er tamelijk druk.

Na thuiskomst me op het terras genesteld en al dadelijk een eerste boek uitgeprobeerd.  Met als resultaat dat hij mij beviel, wat meestal zo het geval met boeken gemarkeerd met een revolver ( politie, detective of spionage romans).  Ik kan er weer tegen voor een week of twee, want ik had twee boeken bij me en zoveel lees ik nu ook weer niet.

Nog een gezellige avond en als ik morgen tijd heb hoor je weer van me.  Ik doe m’n best en dan zeggen we er achter en god doet de rest.

Uit een brief, gericht aan een verzekeringsmaatschappij:
-  De aanrijder nam de vlucht. Zijn naam ken ik niet.

------------------------------

Iemand is overleden. De briefwisseling komt terug van de post:
-  Vertrokken zonder adres na te laten.

Wortel uit de aardegrond,
maak mij dapper en gezond.
Blad en stengel, lucht en licht,
breng mijn adem evenwicht.
Bloem en vrucht, gevuld met zon,
dankbaar drink ik uit uw bron.
Ook mensen niet vergeten,
die bereidden voor ons het eten.

Hildegard von Bingen.

Toen we gisteren bij “Désiré de Lille “ buiten kwamen, zijn we terug richting Groenplaats getrokken.  Want Anita wilde naar het zuiderterras terras wandelen, om dan door de Kloosterstraat terug te keren en over de Grote Markt naar de Groenplaats te wandelen en daar de metro in te duiken.  Want we waren niet met de auto naar de stad gereden, maar hadden die in Merksem  aan het eindpunt van tram 3 op de voorbehouden parking gezet.  Daar dan de tram genomen richting binnenstad.

Tijdens onze wandeling naar de Schelde voelden we tussendoor enkele druppels regen, maar daar lieten we ons niet door ontmoedigen.  Aan het ponton van de Flandriaboten zijn we links de steile helling naar het wandelterras opgestrompeld, maar daar begonnen we de druppels al wat meer te voelen en we hadden geen regenschermen bij enkel een kleintje in de handtas van Anita.  Of dit voldoende zou zijn als het nog erger ging regenen, wel ik betwijfel het.

Toen we de trappen aan het einde van het wandelterras kwamen, was het geen druppel per druppel meer maar was het echt regenen.  Dan wij onder dit kleine parapluutje en dan maar trachten zovlug mogelijk een horecazaak vinden waar we konden schuilen en dat bleek op de hoek van de Kloosterstraat te zijn.

Tegen wil en dank moest ik daar dan weer een bol Koninck drinken, enfin de regen was vlug over en dan maar rechtstreeks naar de tramhalte gewandeld.  Al bij al waren we toch eigenlijk bijna niet nat.  Het noemen niet waard, we zijn al natter geweest en al bij al toch een mooie dag gehad.

Foto hier boven en beneden is het café restaurant Zuiderterras.  De eerste foto  is de zijkant van dit gebouw, tevens de ingang en de tweede geeft zicht op de voorkant.  Als het goed weer is het er heel druk en dan is het dikwijls moeilijk om een plaatje te vinden.

Parking voor de toeristenautobussen en dit tussen kaai en waterkeringsmuur, waarvan de poorten sluiten als er gevaar is voor overstroming en dan moet men zorgen dat uw auto tijdig van de parking is.

Na een goede nachtrust lekker goed uitgerust opgestaan, maar met een blik buiten te werpen tot de constatatie gekomen dat het vandaag maar een kwakkeldag zou worden. Veel grijze wolken aan de hemel en als dat maar droog gaat blijven. In de loop van de morgen kwam de zon er toch schuchter door de wolken gekropen.

Dat was bemoedigend want kort na de middag waren we van plan om naar Antwerpen te gaan, want voor m’n verjaardag had ik aankoopbons cadeau gekregen van onze Willy en ons Carine. De aankoopbons waren geldig bij Desiré de Lille een begrip voor lekkere wafels, smoutebollen, Bretoense pannenkoeken, enz..enz.. Deze zaak is heel bekend in het Antwerpse en op iedere grote foor.

Dus thuis niets gegeten vanmiddag en dan in de schrijnwerkersstraat waar de eetgelegenheid gevestigd is gaan eten. Wij hadden daar nog nooit geweest, maar mensen zulk een grote zaak in zulk een smalle straat is niet te geloven. Langs de straat kant een buitenterras, binnen veel zitplaatsen en nog een terras op de grote binnenkoer. Dus een tafeltje voor twee personen was vlug gevonden.

Na raadpleging van de spijskaart kozen we voor ieder een Bretoense pannenkoek. Dat is een zo genaamde hartige pannenkoek en hij was goedgevuld en zo groot als een heel bord en goed gevuld. Op die van mij lag zelfs een chipolataworst, twee spiegelleieren s een chipolataworst, ij was goedgevuld en zo groot als een heel borden goed gevuld.an eten. dat het vandaaeieren, hesp en tomaat. Jullie kunnen wel denken dat ik meer dan genoeg had gegeten en dan nog doorgespoeld met een bol De Koninck.

De eerste foto is een aanbidding van Christus, staande in de schrijnwerkersstraat.

Bevestiging kan aan iemands leven een totaal nieuwe wending geven: meer geloof in zichzelf en meer vertrouwen in eigen talenten en vaardigheden. Hij kan veel verwezenlijken en word meteen een gelukkig mens. Spijtig genoeg worden velen pas in de bloemetjes gezet, wanneer ze met pensioen gaan. Anderen moeten op de verdiende waardering wachten tot lof op hun gedachtenisprentje is neergeschreven. Dat is alvast een schrale troost.

Valeer Deschacht.
Op stap naar een zin-rijker bestaan.