Woensdag 19 augustus 09.

Toen ik deze morgen in de woonkamer kwam en de draperieën opende, waren ze al dapper bezig aan de opknapbeurt bij den bakker, recht over de deur. Terwijl de schilders buiten aan de gevel hun stelling aan het opbouwen waren, zag ik enkele werklieden met volle kruiwagens steen afval buiten rijden naar de afvalcontainers. In elk geval zijn dat formidabele veranderingswerken bij onze overbuur.

De schilders mogen het wel hebben, met de twee hete dagen in het verschiet en gans de dag in de brandende zon staan schilderen. Vanaf ’s morgens tot een eind in de namiddag staat die zon op hun rug te branden, zij liever dan ik.

Deze namiddag moest ik eventjes naar de opticien, want er was een vleugeltjes van m’n bril afgevallen en dat is lastig op je neus en op de lange duur begint dat pijn te doen aan je neus. Voor een stielman (vrouw) is dit zo geklaard.

Om toch maar beweging te hebben gaan we ditmaal morgen in de voormiddag een wandeling doen en zijn we terug binnen voor de te verwachtten hitte van morgen. Morgen vroeg zo snel mogelijk de zonnetent aflaten, om alzo de zon van de ruiten te houden en dan alles goed tegen elkaar open zetten en dan zal het wel te doen zijn.

Aanwijzing.

-  Ja mevrouw Smit, uw temperatuur is aanzienlijk gezakt.
-  Dat had ik al vermoed, dokter, mijn voeten bevriezen bijna.

-----------------------------

Vriend: Ach zo, jouw dochter kan nu ook autorijden. Hoe lang heeht ze erover gedaan om het te leren?
Ontmoedigde vader: Twee en een halve auto.

Het is niet duidelijk wie het bier uitgevonden heeft. volgens sommigen was dat de Egyptische god Osiris, volgens anderen hertog Jan Primus van Brabant (13 e eeuw), wiens naam verbasterd werd tot ‘Cambrinus’. Waarschijnlijk is bier toevallig ontstaan, toen oud brood dat nat geworden was door de regen, spontaan begon te gisten. Feit is dat elk dorp in de middeleeuwen minstens één brouwerij telde. In die tijd werd er voor iedere activiteit een beschermheilige aangeduid. Zo ook voor het brouwen van bier. In onze streken viel die eer te beurt aan de heilige Arnoldus.

Heb zojuist gedaan met de samenstelling van m’n programma, tamelijk lang aan gewerkt maar ik had al de tijd van de wereld. Ben voor een zondagmorgen ook later opgestaan dan anders en door het feit dat Anita deze namiddag naar operettenamiddag moest gaan kon ik er echt mijn tijd voor nemen.

De operettenamiddag vond plaats in de feesttent van radio Minerva, maar operette zijn nu niet echt mijn ding als ik het kan vermijden zal ik het zeker en vast niet laten. Daarom dat ze met een vriendin er na toen is en dan kon ik lekker thuis blijven en tegen een uur of zes zal ze wel zeker terug zijn of anders zie ik haar wel als ik vanavond op de radio toekom.

Ik denk dat ik me maar eens op het terras ga plaatsen met een goed boek en wat ga leze n tot onze dame thuis komt. Maar eerst scheren, want dat is er nog niet van gekomen en dat geeft een slordige indruk. Maar ja met een elektrisch scheerapparaat is dat zo gepiept. Het kan goed zijn dat er niet al teveel te lezen valt en dat m’n oogjes wel eens dicht zullen vallen. Maar geen mens die er protest tegen zal hebben. Nog een prettige zondagnamiddag en dito avond.

De dag is aangebroken zoals Sabine de weervrouw het heeft voorspelt, zonnig vanaf de ochtend maar helaas na twee uur deze middag werd het alweer te warm en hebben we maar afgezien van een uitstapje naar het vestingstadje Hulst. Want wij beiden kunnen niet meer zogoed tegen die extreem hoge temperaturen.

Dan maar rustig thuisgebleven en ons geïnstalleerd op ons terras, met voldoende frisse drank en er stond een briesje die het gezellig maakte. Rustig lezend in onzen boek en na een tijdje wogen m’n oogleden te zwaar en vielen ze gewoon dicht. Nog juist op tijd om m’n boek op tafel te kunnen leggen voor aleer hij op de grond viel.

Om het Anita wat gemakkelijker te maken, stelde ik voor om rond zes uur een frietje te gaan uithalen. Dan moest ze zelf niet in de warme keuken staan zweten om iets klaar te maken. Het was voor haar ook warm en eerlijk gezegd dat heeft nog lekker gesmaakt ook.

Maar stil dat het hier in Schoten was op straat, ik denk dat driekwart van de Schotenaren aan de kust zaten. Tijdens de nieuwsuitzending lieten ze de files zien, die zich stapvoets richting kust slenterden en dan met die hete zon op je dak. Plezierig is wel anders volgens mijn bescheiden mening.

De vrijdag alweer bijna voorbij, morgen is het de Antwerpse moederkensdag. Dit is een begrip voor alle moeders in de sinjorenstad, met als hoogtepunt De Rubensmarkt op de Grote Markt, de Handschoenmarkt en de Groenplaats.  Alles laat voorzien dat het heel mooi weer zal worden met zelfs heel hoge temperatuur en dat wordt over de koppen lopen.

In elk geval Anita en ik zullen er zeker niet tussen lopen, zoals ze hier zeggen “geef mijn part maar aan de hond”.  Wij zullen morgen hier in Schoten wel naar de markt gaan, dat zal veel rustiger zijn en voor morgen middag zullen we wel zien wat we doen.  Misschien even een uitstapje naar Hulst, want daar is alles open, het is in Holland gewoon een werkdag.  Maar dat zullen we morgen wel beslissen.

Voor de rest is het hier z’n gewoon gangetje gegaan, in de voormiddag de wekelijkse opkuis en na de middag eventjes naar de bibliotheek.  M’n boeken waren uitgelezen en morgen dan die feestdag en  is de bibliotheek natuurlijk niet open.  Zonder leesvoer is toch ook niet alles en zo hadden er veel mensen over gedacht want het was er tamelijk druk.

Na thuiskomst me op het terras genesteld en al dadelijk een eerste boek uitgeprobeerd.  Met als resultaat dat hij mij beviel, wat meestal zo het geval met boeken gemarkeerd met een revolver ( politie, detective of spionage romans).  Ik kan er weer tegen voor een week of twee, want ik had twee boeken bij me en zoveel lees ik nu ook weer niet.

Nog een gezellige avond en als ik morgen tijd heb hoor je weer van me.  Ik doe m’n best en dan zeggen we er achter en god doet de rest.

Uit een brief, gericht aan een verzekeringsmaatschappij:
-  De aanrijder nam de vlucht. Zijn naam ken ik niet.

------------------------------

Iemand is overleden. De briefwisseling komt terug van de post:
-  Vertrokken zonder adres na te laten.

Wortel uit de aardegrond,
maak mij dapper en gezond.
Blad en stengel, lucht en licht,
breng mijn adem evenwicht.
Bloem en vrucht, gevuld met zon,
dankbaar drink ik uit uw bron.
Ook mensen niet vergeten,
die bereidden voor ons het eten.

Hildegard von Bingen.

Toen we gisteren bij “Désiré de Lille “ buiten kwamen, zijn we terug richting Groenplaats getrokken.  Want Anita wilde naar het zuiderterras terras wandelen, om dan door de Kloosterstraat terug te keren en over de Grote Markt naar de Groenplaats te wandelen en daar de metro in te duiken.  Want we waren niet met de auto naar de stad gereden, maar hadden die in Merksem  aan het eindpunt van tram 3 op de voorbehouden parking gezet.  Daar dan de tram genomen richting binnenstad.

Tijdens onze wandeling naar de Schelde voelden we tussendoor enkele druppels regen, maar daar lieten we ons niet door ontmoedigen.  Aan het ponton van de Flandriaboten zijn we links de steile helling naar het wandelterras opgestrompeld, maar daar begonnen we de druppels al wat meer te voelen en we hadden geen regenschermen bij enkel een kleintje in de handtas van Anita.  Of dit voldoende zou zijn als het nog erger ging regenen, wel ik betwijfel het.

Toen we de trappen aan het einde van het wandelterras kwamen, was het geen druppel per druppel meer maar was het echt regenen.  Dan wij onder dit kleine parapluutje en dan maar trachten zovlug mogelijk een horecazaak vinden waar we konden schuilen en dat bleek op de hoek van de Kloosterstraat te zijn.

Tegen wil en dank moest ik daar dan weer een bol Koninck drinken, enfin de regen was vlug over en dan maar rechtstreeks naar de tramhalte gewandeld.  Al bij al waren we toch eigenlijk bijna niet nat.  Het noemen niet waard, we zijn al natter geweest en al bij al toch een mooie dag gehad.

Foto hier boven en beneden is het café restaurant Zuiderterras.  De eerste foto  is de zijkant van dit gebouw, tevens de ingang en de tweede geeft zicht op de voorkant.  Als het goed weer is het er heel druk en dan is het dikwijls moeilijk om een plaatje te vinden.

Parking voor de toeristenautobussen en dit tussen kaai en waterkeringsmuur, waarvan de poorten sluiten als er gevaar is voor overstroming en dan moet men zorgen dat uw auto tijdig van de parking is.

Na een goede nachtrust lekker goed uitgerust opgestaan, maar met een blik buiten te werpen tot de constatatie gekomen dat het vandaag maar een kwakkeldag zou worden. Veel grijze wolken aan de hemel en als dat maar droog gaat blijven. In de loop van de morgen kwam de zon er toch schuchter door de wolken gekropen.

Dat was bemoedigend want kort na de middag waren we van plan om naar Antwerpen te gaan, want voor m’n verjaardag had ik aankoopbons cadeau gekregen van onze Willy en ons Carine. De aankoopbons waren geldig bij Desiré de Lille een begrip voor lekkere wafels, smoutebollen, Bretoense pannenkoeken, enz..enz.. Deze zaak is heel bekend in het Antwerpse en op iedere grote foor.

Dus thuis niets gegeten vanmiddag en dan in de schrijnwerkersstraat waar de eetgelegenheid gevestigd is gaan eten. Wij hadden daar nog nooit geweest, maar mensen zulk een grote zaak in zulk een smalle straat is niet te geloven. Langs de straat kant een buitenterras, binnen veel zitplaatsen en nog een terras op de grote binnenkoer. Dus een tafeltje voor twee personen was vlug gevonden.

Na raadpleging van de spijskaart kozen we voor ieder een Bretoense pannenkoek. Dat is een zo genaamde hartige pannenkoek en hij was goedgevuld en zo groot als een heel bord en goed gevuld. Op die van mij lag zelfs een chipolataworst, twee spiegelleieren s een chipolataworst, ij was goedgevuld en zo groot als een heel borden goed gevuld.an eten. dat het vandaaeieren, hesp en tomaat. Jullie kunnen wel denken dat ik meer dan genoeg had gegeten en dan nog doorgespoeld met een bol De Koninck.

De eerste foto is een aanbidding van Christus, staande in de schrijnwerkersstraat.

Bevestiging kan aan iemands leven een totaal nieuwe wending geven: meer geloof in zichzelf en meer vertrouwen in eigen talenten en vaardigheden. Hij kan veel verwezenlijken en word meteen een gelukkig mens. Spijtig genoeg worden velen pas in de bloemetjes gezet, wanneer ze met pensioen gaan. Anderen moeten op de verdiende waardering wachten tot lof op hun gedachtenisprentje is neergeschreven. Dat is alvast een schrale troost.

Valeer Deschacht.
Op stap naar een zin-rijker bestaan.

Ik moet eerlijk bekennen die regen van deze morgen heeft m’n terrasplanten goedgedaan, al hoewel het geen grote hoeveelheid was. In de late namiddag moest ik de buxusboompjes reeds water toevoegen, want in die grote kuipen was de regen nog niet helemaal doorgedrongen.

Na het middageten ben ik met Anita naar Vordenstein een wandeling gaan doen, de lucht was een beetje opgefrist en dan is het zalig wandelen in een bos. De lucht heeft dan zo’n speciale geur, gewoon zalig.

Het was langgeleden dat we de rode wandeling nog eens gedaan hadden. De eerste foto hieronder geeft een zicht op een dreef die in het najaar van 2008 opnieuw is aangeplant, nadat de oude bomen die allemaal ziek en oud waren gekapt waren. Zo te zien waren op enkele boompjes na al de nieuwe aanplant in leven.

Toen we de kruising van de nieuw aangeplante dreef voorbij waren en de rode wandeling verder volgden, kwamen we aan een stuk weg waar vele bruine slakken rondkropen en op de tweede foto heb ik er drie bruine slakken die bij elkaar  zaten kunnen fotograferen.  We moesten gewoon opletten waar we trapten of anders hadden we er wel enkele doorgetrapt en dat was nu niet de bedoeling, want ieder dier heeft zijn reden van bestaan.

Om de wandeling af te sluiten nog een bezoekje aan de mooie tuin van de Oranjerie en wat is er mooier dan een groot veld met veel kleurige dalhia’s en nu zijn ze misschien wel op z’n mooist en dan nog naar de vijver, om daar even te rusten op een bank en genieten van de rust en al het mooie rond ons heen.  Alleen het gekwaak van de kikkers misten we.  Op de vijver stonden nog enkele waterlelies te pronken in hun maagdelijk witte kleur, met geelachtig hartje..

Als je het mij vraagt, ideaal zomerweer. Niet te warm zoals donderdag laatstleden, maar volmaakt zomerweer. Ik heb zojuist enkele uurtjes op het terras doorgebracht, na ons middagmaal en echt het was perfect ben er zelf eventjes in ’t slaap gevallen. Maar dat was minder, ben gewoon wakker geworden van een stijve nek.

Mijn programma voor heden avond is reeds klaar al van voor de middag en dat had als reden dat ik tamelijk heel vroeg wakker was geworden. ’s Morgens heeft een mens de meeste inspiratie en werkelijk het heel vlotte goed, hopelijk bevalt het hedenavond de luisteraars ook. Want uiteindelijk is dat toch de bedoeling.

Anita gaat deze avond ook mee naar de radio dan kan ze nog een uurtje een terrasje doen en omstreeks negen uur de telefoon komen beantwoorden. Dat is voor mij altijd een stuk eenvoudiger, al hoewel ik normaal gesproken niet zoveel last heb van de oproepen. De mensen weten dat ik normaal de zondag alleen in de studio ben en dan telefoneren ze niet zo gemakkelijk of het moet werkelijk heel dringend zijn.

Ik ga de zaak hier maar afsluiten en jullie nog een fijne zondagavond wensen en tot een andere keer.

Hier ben ik terug, zo juist thuis gekomen met Anita van restaurantbezoek. Deze voormiddag stelde ik voor aan Anita om hedenavond eens bij de Chinees te eten en dat moet ik geen tweemaal vragen. Zoals gewoonlijk als we zin in een Chinees restaurantbezoek hebben, zijn we schuin over de deur in “Joy King “ op bezoek geweest. Ten eerste is het vlak bij de deur en moeten er niet voor in de auto stappen en ten tweede is het eten er zeer goed.

Anita had rond het middaguur een tafel voor twee personen besteld, want dat is in het weekeinde wel een must. Enfin we hebben er heerlijk gegeten, ons vrouwtje had gekozen voor witloof met gemalen langoustines met bami ( witloof is nu niet bepaald een Chinese specialiteit) maar ja ze lust dat graag en meestal is dat wat ze regelmatig besteld.

Mijn bestelling luidde, eerst een maïs kippenroomsoep en als hoofdgerecht Pekingeend met appelsiensaus en eveneens met bami. Daarna elk een koffie en voor mij een cognacje en dit om de gaatjes te laten vollopen. Nu hopen dat dit alles helemaal verteert is tegen dat we gaan slapen.

Morgenvroeg is het weer programma samenstellen, want het is alweer zondag en dan moet ik een programma van drie uur bij elkaar krijgen. Maar dat is me elke week gelukt, waarom morgenochtend niet.

Deze morgen was het wat grijsachtig toen we de draperieën aan de vensters openden, m’n eerste gedacht was dat word niet meer mooi vandaag. Gelukkig dat de weersvoorspellers er meer verstand van hebben dan ik, anders zouden we dikwijls met foute voorspellingen zitten, zoals in de tijd van Armand Pien.

Maar hij wist het toch altijd mooi te brengen en een noot humor was er altijd bij. Nu is het altijd wel tamelijk juist, maar toch zo oer saai gebracht. Maar ja nu krijgen ze van overal computer gegevens toegestuurd, die om de haverklap worden herzien als er ergens een verandering optreedt. Dat noemen ze de vooruitgang, maar een vrolijke noot zou toch moeten kunnen.

Van de mindere temperatuur gebruik makend, heb ik de terrasplantjes wat verzorgt. De uitgebloeide bloemen verwijdert en de planten voldoende water gegeven, want de buxusboompjes stonden er maar droogjes bij. Het kunstgras een goede stofzuig beurt gegeven, want de klimrozen maken veel bruine blaadjes en die begonnen af te vallen en dat is een vuil zicht.

Van al die bezigheden word een mens dorstig en toen alles klaar was ben ik een lekker bakje koffie gaan klaarmaken voor mij. Anita was naar de wekelijkse markt en dat kon wel even duren, maar hier misrekende ik me. Ik had amper water opgezet of ze stond daar ook, gelukkig had ik water genoeg in de snelkoker gedaan zodat ik voor haar ook een filtertje kon maken. Zo konden we gezellig samen van een tasje koffie genieten op ons terras, tot het tijd was om te middagmalen.

Die verdomde vrijdag toch, waarom moet die er nu alle weken bijkomen. Om de veertien dagen is dat ook wel genoeg zeker, maar ja het moet nu eenmaal gebeuren die wekelijkse schoonmaak en uiteindelijk is dat toch ook maar een karwei van een paar uurtjes. Vorige week hebben we het al wat lichter gehouden dus nu iets uitgebreider kuisen en alles in weer tiptop in orde.

Met tweeën is dat zo gebeurd en zo vuil wordt dat nu ook weer niet. We zijn uiteindelijk maar met z’n beide op ons appartement en na de middag nog even tot bij de Aldi geweest voor onze aankopen. Daarna konden we van ons terras genieten, want de temperatuur was al wat gezakt en het was goed te doen onder de zonnetent.

In de diepvries zat nog een halve kip en die hebben we hedenavond warm gemaakt en daarbij een slaatje met gebakken aardappeltjes en het was gelijk aan een koningsmaal. Met gegrilde kip kunnen ze me altijd verleiden en zodadelijk als ik dit gepost heb ga ik samen met Anita televisie kijken.

Gevat.

Tijdens een groot bal dat hij zelf had georganiseerd, raakte Napoleon in gesprek met een zeer rijke koopman.
-  U bent mevrouw Duprez?
-  Ja sire.
-  U bent zeer rijk, nietwaar?
-  Ja sire, antwoordde de dame, ik heb tien kinderen.
Napoleon begreep haar cynische antwoord en verwijderde zich.

Als de paarden en het vee
hun nek uitstrekken
en snuivend ademhalen,
zal het regenen.

Inderdaad het is geworden zoals ze voorspelde, drukkend warm, weinig of geen wind en zoals weerman Frank gisteren verklaarde het werd bakken en braden. Deze morgen zovlug mogelijk alles tegen één opengezet en dadelijk voor de zon kans kreeg om met haar stralen onze ruiten te verwarmen, de zonnetent helemaal afgelaten.

Gelukkig had de nacht wat afkoeling gebracht en duurde het eventjes voor de zon op volle kracht verwarmde. Gelukkig hadden we onze voorzorgen genomen en moesten we van heel de dag niet buiten komen als we er geen zin in hadden. Enkel over de deur bij de bakker een vers brood halen en dat was alles.

Buiten op het terras zitten was er na elf uur niet meer bij, want de zon was onverbiddelijk. Gelukkig konden we het in de living nog vrij koel houden met de schuifraam open en de ventilateur draaiende.

Hier in Schoten was de ozonconcentratie boven het alarmpeil en dat ondervind je wel aan de ademhaling als je iets extra wil doen. Hopelijk zakt de temperatuur wel een beetje, want we kunnen niet altijd uitstellen want de inwendige mens heeft ook z’n rechten en de voorraadkast moetgoed voorzien blijven.