Maandag 18 februari.

De zondagmorgen is alweer aangebroken en hij kondigt zich ook heel mooi aan. Maar ja heden namiddag zit een wandeling er niet in, om reden dat ik vanavond alweer naar de radio moet. Het zondagavond boeketje moet op antenne gaan, want de luisteraars verwachten dat van mij.
Voor acht uur ben ik al in de weer om alles op tafel te leggen, langspeel platen en cd's waarvan ik denk ze nodig te hebben liggen klaar en dan begint het. Liedjes waaraan ik twijfel worden eerst voor beluistert, zijn ze geschikt worden ze apart gelegt en zo herhaald zich het zelfde liedje tot ik voor drie uur muziek bij elkaar heb.
Veel luisteraars denken dat wij presentators in de studio maar naar een schap te gaan hebben en er de muziekstukken uit te halen, maar de werkelijkheid is wel degelijk anders, al wat er gedraaid wordt is in eigen beheer. Enkel de nonstop is muziek die op de harde schijf staat en die volgens een bepaald ingevoerd programma loopt.
Anita doet dan ondertussen de huishoudelijke karweitjes en zorgt dat  het eten tegen één uur klaar staat. Vandaag was ik vroeger klaar en ik ben er niet gerust in of het allemaal wel goed zal lopen straks, maar ja die ongerustheid heb ik altijd wanneer ik een programma samenstel. Maar na de uitzending dan valt dat allemaal wel mee.
Na de maaltijd zitten we beide lekker in het salon te kijken naar het programma een half uurtje natuur op den één. Dan vallen mijn ogen dicht en ben ik toe aan een uiltje knappen, waarom ze dat zo noemen weet ik eigenlijk niet. Als iemand dat weet mag hij het me  melden met een mailtje.
Voor de rest is er niet veel te vermelden en houd ik het voor bekeken want morgen komt er weer een dag.

Het heeft schijnbaar een koude nacht geweest, maar in ons warme nestje hebben we er niets van bemerkt. Omstreeks 8 uur heb ik mijn beide benen tegelijker tijd uit  bed geworpen om zeker te zijn, niet met het verkeerde been uit bed te stappen.
In het oosten bemerkte ik dat het een zonnige dag zal worden, want de zon kwam op met een rode gloed. Anita bemerkte er niet veel van, die was nog lekker in het luilekkerland en al wat slaapt is rustig is het gezegde.
Na een half uurtje kwam ze met kleine slaapoogjes de keuken in gesleft, want ze heeft altijd wat tijd nodig om helemaal wakker te worden. Intussen had ik de ontbijt tafel reeds gedekt en ik hoor jullie denken wat een goede vent is dat en het is nog waar ook.
Anita moest na het ontbijt nog enkele inkopen doen in de Paalstraat, maar daar had ik nu lekker geen zin in en bleef mooi thuis.
Zoals ik gisteren reeds het idee opperde om naar het park te gaan als het zonnig zou zijn en ja hoor het idee is door gegaan. Dadelijk na het middageten zijn we vertrokken, goed warm aan gekleed en stevige wandelschoenen aan.
Het was koud  met die gure oostenwind, maar vanaf we het park indraaiden en in de zon wandelden viel het best mee. In het eerste gedeelte van het park staan nog weinig hoogstammige bomen, want in het jaar 2000 zijn met een.typhoon een 150 oude beukenbomen ontworteld en nadien heeft de gemeente gekozen voor laagstammige bomen en struikgewas.
Nog eventjes goede dag zeggen tegen de geiten en de herten en enkele foto's genomen en dan vlug in de Riddershoeve van een pannekoek met koffie te gaan genieten, wat is het leven van een gepensioneerde toch zwaar. Er is een gezegde dat ge in het park van Schoten "Jan en alleman kunt tegen komen" en het is nog waar ook.
Na de rustpauze vatte we de terugweg blij gezind weeraan en we waren toch blij dat we de spieren hebben kunnen los gooien en dat zal van pas komen volgende week. Maar meer hierover een volgende  keer.

De Riddershoeve bevindt zich, als men voor het kasteel staat, aan de rechterkant en het is eveneens een geklasseerd gebouw. Langs de buitenkant is er niets aan veranderd wat ook verboden is. De buitenkant is nu eigenlijk niet bepaald een juweeltje, maar binnenin dat is wat anders. Je waant je in de middeleeuwen echt waar. Boven is er een gaanderij waarop verschillende harnassen staan opgestelt en aan de zolderingen hangen verschillende vlaggen. Beneden is de ridderzaal ingericht als gelagzaal waar men rustig een koffie of thee met gebak kan nuttigen. Een pannekoek is er ook niet te versmaden en in de zomer is er buiten een groot terras.

Te bewonderen vanaf je de kasteeldreef  halverenwegen bent, komende vanaf de Churchilllaan. Dit is de grotebaan Merksem naar Schoten.
Als men de toegangspoord binnen gaat krijg je dit mooie voorzicht, alleen spijtig dat men er mag voor parkeren. Het kasteel is toegankelijk voor het publiek en doet dienst als cultureel cetrum.

Toen ik heden morgen omstreeks kwart voor acht opstond en in mijn kamerjas voor het venster stond viel mijn euro, gisterenavond de groene vuilbak vergeten buiten te zetten. Gelukkig ik had nog juist geteld 10 minuten de tijd om het euvel te herstellen. Ik vliegensvlug in de slaapkamer wat kledingsstukken bij elkaar gescharreld en natuurlijk aangetrokken, voor mijn geb..... had ik geen tijd meer. Met de lift naar de kelder en de vuilbak naar buiten.
Het had een kleine ramp geweest want het groenafval word maar om de viertien opgehaald en wat een stank zou dat geweest hebben na een maand. Enfin eind goed al goed en toen ik terug boven was kwam ons Anita juist uit de slaapkamer en heeft die goed gelachen toen ik mijn wedervaren vertelde.
De rest van de morgen verliep in het vaste vrijdagmorgen stramien en dat kennen jullie wel zeker.
Vandaag werd ik bij mijn huisdokter verwacht voor de tweemaandelijkse check- up, want ik heb wat last met mijn bloedsomloop en mijn medikatie was bijna op. Omdat ik mijn dokter al meer dan 30 jaar trouw ben gebleven moest ik er voor naar Borgerhout.
Het was maar een routine kwestie en de bloeddruk was in orde en ik mocht het visite betalen en terug richting Schoten. Maar oh wee buitengekomen voelde ik een grote druk op mijn waterblaas, dus hals over kop een drankgelegenheid binnen geduikeld om een plasje te doen en uiteraard er een koffietje te drinken.
Zonder verdere problemen thuis gekomen en nog vlug naar de apotheker om mijn medicatie te halen, wat me toch enkele tientallen euro's armer maakte. Voor de rest een traditionele avond en als morgen de zon schijnt een lekkere wandeling naar het park van Schoten.

Vandaag boodschappendag nu niet bepaalt de leukste bezezigheid maarja wat mot da mot, heb deze uitdrukking ergens opgevangen en ik dacht in het feuilleton " Het dagboek van een herdershond " vanuit die goeie ouwe tijd. Toen was het nog mogelijk een hele avond aan de televisie door te brengen, zonder hart problemen te krijgen van je op te winden om die snert programma's heden ten dagen.
Genoeg gelammenteert(antwerpse uitdrukking) over zaken die niet meer te verhelpen zijn. Anita moest om 10 uur bij de pedicure zijn om haar voetjes te laten verzorgen en ik weet dat dit bij mij een half uurtje in beslag neemt, maar bij haar duurt dat wel een uurtje langer, maar ja mijn nagels moeten niet gelakt worden gelukkig maar.
Bij thuiskomst was ik kant en klaar voor de lijdensweg naar de supermarkt. De auto uit de garage en wij riebedebie richting Winkelstap om onze inkopen te doen. We hadden net als vorige week geluk, weer weinig volk en de klus was vlug geklaard, want mijn buik begon formidabel van zijn parette te geven. Maar de taverne Butterfly is maar honderd meter verder en bij het passeren nog vlug een kip en gebakken petatjes meegenomen, mits betaling natuurlijk en dan waren we eindelijk toe aan ons belegd broodje eigenlijk een grote baget met smos.
Thuis gekomen de koopwaar uitgelaten en beslisten we om de rest van de dag lekker thuis te blijven, zogoed was het buiten nu ook weer niet en het spreekwoord zegt " Oost West thuis best.

We worden weeral wakker met een mistige donkere ochtend en als we de weermannen of dito vrouwen mogen geloven zal het voor de ganse dag zo zijn, mooi vooruitzicht wat een verschil met vorige week. Maar kom het is nog altijd maar februari wat zit ik hier toch te zeveren.
Om eventjes terug te komen op gisteren, dan moet ik  eerlijk bekennen dat het versleuren van de meubelen toch een verbetering is in onze living en dat ons Anita het bij het rechte eind had. Ik hoop dat ze dit dagverslag niet leest anders krijgt ze nog ne dikke nek.
Deze voormiddag eventjes met de autobus naar de Bredabaan geweest, om inkt kartouchen voor de printer te kopen en ik was blij dat ik terug thuis was. Verdorie dat was guur weer, ik denk dat ik niet meer buiten kom vandaag.
Na de middag maaltijd eventjes een uiltje knappen, dat kan aleens deugd doen. Een half uurtje je ogen toe doen en hopen dat nu niemand op het idee komt je op te bellen. Ja hoor niemand had mij of Anita nodig en het slaapje was wel een ietsie pietsie langer geworden, maar wie zal daar aanstoot aan nemen.
De rest van de namiddag rustig aan de computer gezeten, op het forum van seniorennet kun je wel enkele uurtjes kwijt geraken en s' avonds nog wat televisie gekeken vanuit onze luie zetel en als het programma ons niet meer aanstond, rustig onze boek terhand genomen en gelezen tot onze oogjes dicht vielen. Morgen is boodschappendag.

Vandaag hoogst waarschijnlijk een dag van alles kan, niets moet en alles moet kunnen en het zal een dag worden van alles moet kunnen.
Ik voelde het al aankomen tijdens het ontbijt, zo'n onschuldige vraag van Anita. Hebben wij iets omhanden vanmorgen en ik met mijne stomme kop, ik zou niet weten wat schat en zo stom in de val lopen, daar moet je zo oud voor geworden zijn.
Neen schat we hebben een rustige dag vandaag en dan kwam de aap uit de mouw, zou het dan niet mogelijk zijn om het secretair  kastje uit de hal hier naast de zetel te plaatsen. Maar ja op die plaats staat de gazettenbak en die moest zijn plaats dan maar afstaan, alle figuurtjes er af pakken en op tafel leggen en natuurlijk nadien terug leggen maar ja dat is een jobke voor Anita. Daar blijft het dan niet bij want daar waar de krantenstaander moet komen, daar staat dan alweer een fantasiestoeltje en een vierkant tafeltje met kunstbloemen en weer enkele beeldjes. De stoel moet voor de secretair komen en voor het tafeltje had ze ook al een plaats voorzien.
Vorige week was ze over dit plan al begonnen maar dat was nog maar een hint en het zware geschut werd vandaag in stelling gebracht en ik trapte er met mijn open ogen in de val. Tegen vrouwen trukken ben ik niet opgewassen.
Maar na de middag zijn we dan een wandelingetje gaan doen en iets gaan drinken in de Pepino,het was nog lekker in de zon en morgen zou het al een heel ander weertje zijn.
Dat was zo wat alles voor vandaag, de rest van de avond ons blog bij werken en uitrusten van die zogezegde rustige dag.

De laatste die maandag optrad was Johnny D' een man met een geweldige stem en eigenlijk kan hij bijna alle stemmen imiteren en de show die hij daarbij brengt is ongelofelijk. Nu bracht hij de Shirley Bassey akt niet maar ja hij kan dat niet altijd doen, maar ik persoonlijk vind die akt ongeevenaard . Een  verschil met de stem van Shirley Bassey is er niet, ik heb de cd van hem waarop hij deze liederen zingt en op de radio als ik hem niet van tevoren aankondig, hoort niemand het verschil.

Jean Marijn is orkestleider en trompetist. Ondanks zijn leeftijd kan hij nog een aardig stukje blazen op zijn trompet. Hij besloot zijn optreden met een klassieker voor trompet  " Il Silenzio ", geschreven door Nini Rosso en eveneens op plaat gezet. Deze melodie word veel gespeeld in de kerk bij een begrafenis.

Roberto tijdens zijn optreden in het artiesten gala van maandag 11/02/08 in de sporthal schijnpoort. Hij zingt meestal liederen van " Old Blue eyes" Frank Sinatra. In het gewone leven is kapper. Aan een aktieve carriére als zanger is hij nooit begonnen.  Hij imiteert zijn idool niet maar brengt zijn versie van het geheel. 

De maandag kondigt zich al even stralend aan zoals gisteren de zondag dat deed. Ik ben al vroeg opgestaan om mijn programma voorheden avond samen te stellen, want om 3 uur heden namiddag is het artiesten gala.
Ik denk altijd dat ik er niet zal mee klaar komen, daarom dat vroege opstaan, maar uiteindelijk komt alles toch in kannen en kruiken.
Vaste prik na het middagmaal is mijn vraag aan Anita , welke kleren moet ik aantrekken want op dat gebied ben ik een grote sukkelaar en ik geef het eerlijk toe wat zou ik zijn zonder haar.
Vandaag wordt het wel wat moeilijker om te parkeren aan de sporthal en dit wegens de Belgium Diamont Cup, het tennis spektakel in het sportpaleis van Antwerpen. Want een gedeelte van de opwarming gebeurt in de sporthal Schijnpoort, die dan met een overdekte gang verbonden is met het sportpaleis.
Enfin problemen zijn er om opgelost te worden en zo te zien is er niet minder volk gekomen om de aangekondigde artiesten te bewonderen. Roberto-Jean Marain en Johnny D' zijn vandaag de 3 artiesten, voor de leek misschien onbekende namen, maar voor de trouwe bezoekers zeker en vast niet.
De man die vandaag de spits mag afbijten is Roberto, hij is een ferfente fan van Frank Sinatra en zijn repertoir is in teken van Old Blue Eyes. Hij bracht zowel zijn bekenste nummers als wel de minder bekende en toen hij besloot met My Way brak het applaus los.
Als tweede artiest ditmaal geen zanger maar de trompetist Jean Marain, hij is nog steeds orkestleider en ik kan jullie verzekeren, hij is niet meer van de jongste maar hij blaast er nog een stukje op los en het applaus bleef niet uit.
Tenslotte was het de beurt aan Johnny D', wat die man met zijn stem kan grenst aan het ongelovelijke.Hij zingt even gemakkelijk met stem van Shirley Bassey- Edith Piaf-Dalida of met die van Gilbert Becaud. Klassiek kan hij eveneens aan en een duet met zowel de mannen stem als de vrouwen stem is aan hem besteed. Het lied Jij gelooft in mij van André Hazes heb ik nooit mooier weten vertolken dan door Johnny D'.
Het was alweer een fantastische namiddag om nooit te vergeten en de tijd vloog veel te snel voorbij en een ding bleef ons nog te doen en dat was onze uitzending op de radio en hopelijk was die ook een succes, maar dat zal wel lukken zeker.

Heden morgen bij het ontwaken lijkt het alweer een mooie dag te worden, maar ja van weg gaan zal niet veel in huis te komen. Want de zondag is een dag geheel voorbehouden aan de radio, de voormiddag betekent programma maken en als het meevalt ben ik er omstreeks dertien uur klaar mee. De mens moet nog eten ook en dan blijft er van de namiddag niet veel meer over, want om 19 uur 15 moet ik vertrekken, om zeker te 20 uur stipt op antenne te gaan.
Ik ga nu eens wat meer vertellen over onze radio. Radio Minerva de zonnigste zender van Antwerpen en wijde omgeving is vooral bekend om zijn crooners, evergreens en easy listening muziek. Wij brengen de muziek die U op geen andere zenders hoort. Hij werd opgericht in 1982 door de familie Boekhoff op de plage van St-Anneke, gelegen op de Antwerpse linkeroever.
Vorig jaar vierden wij onze zilveren jubileum en dat gebeurde met vele prachtige gelegenheden. Ik ben aktief medewerker sinds 4 september 1994 met het programma Boeketje, het welk nog steeds de zelfde naam heeft en daar ben ik best fier op.
Zo dat was het voor heden avond, morgen maandag komt er een verslag van het artiestengala van uit de sporthal Schijnpoort in Antwerpen.

Hier afgebeeld 4 koeien van het oud Kempisch ras. Dit ras is niet meer rendabel zowel om de melk productie als om het vlees, een ding is wel zeker ze zijn verdommelijk sterk en  nat en koude dat trotseren ze gemakkelijk.

Als je tijdens je wandeling overvallen wordt door een regenbui en je bent in de buurt, dan hebt je over verschillende afstanden verspreid dergelijke bouwsels om in te schuilen voor de regen.
Het beste is toch nog altijd regengoed en een regenscherm om droog teblijven.

Dit was het voormalig jachtwachters huisje en ik dacht dat er nu een soort concierge woonde, zeker is het in elk niet. Bewoont is het zeker en vast, het is in elk geval antiek.

De lente heeft reeds zijn intrede gedaan in domein Peerdsbos, zoals blijkt uit deze foto. Oude boerenkar te midden veld krokussen, dichtbij de drink gelegenheid De melkerij.