donderdag 3 juli 08

Voor het laatste deel heb ik gekozen om af te sluiten met een foto reeks om een klein gedacht te hebben wat de tuin jullie te bieden heeft.   Ik had spijtig genoeg geen notaboekje bij me, zodat de meeste namen der rozen mij nu helemaal ontgaan zijn.   Dat mag me niet meer overkomen.

Voor de ingang van de rozentuin moet je flink opletten want je bent er voorbij voor je het weet.
Hij is werkelijk verborgen door de begroeiing.

Als je de tuin betreedt wordt je begroet door het bronzen standbeeld met de ronkende naam  de naakte ballerina ‘s.

Pergola met rose klim rozen.

Een perk met vuurrode trosrozen, spijtig dat ik de naam er niet meer van ken.  Gewoonweg een zalig zicht en wat een geweldige geur.

Van deze prachtige witte roos weet ik de naam nog wel.   Het is de naam van een geweldig componist Frederic Chopin.  De man weet het wel niet, maar hij zou zeer vereerd zijn met deze ongelofelijke machtig mooie roos met zijn naam.

We besluiten met het borstbeeld van koning Albert eerste.   Als je eens in Antwerpen komt breng dan zeker en vast een bezoek aan het Rivierenhof.

Het provinciaal domein Rivierenhof is gelegen ten noorden van Antwerpen en snijdt de vroegere gemeente midden door, zodat er twee Deurne’s bestonden het noord en het zuid  Deurne.

Het domein strekt zich verder uit tot bijna aan de grens met Wijnegem.   Het wordt de groene long van Antwerpen genoemt maar gelukkig zijn er wel meerdere parken en domeinen in de metropool.   Bij gelegenheid zullen we daar ook eens een kijkje gaan nemen, de zomer is nog lang niet gedaan en regelmatig komen kijken is de boodschap.

Eens was het Rivierenhof een lusthof, een hof van plaisantie.   Mooie aangelegde tuinen en exotische planten waren hier niet vreemd aan.   Nu nog zien we hiervan fraaie restanten in ons domein.  Het is eigenlijk een samensmelting van een oorspronkelijk bos met een mooi onderhouden park.

Als eerste fotografische bijdrage laat ik jullie een platte grond van het ganse domein zien, dan kunnen jullie zich er een gedacht van vormen hoe groot het is.

Als je dit domein betreedt langs de Turnhoutse baan is het eerste wat je opvalt de enorme grote overwegend beukenbomen.    Hoog boven je zijn ze volledig toe gegroeid en wordt het zonlicht volledig getemperd en lekker koel bij warm weer

Door het park lopen heel wat beken en daarom komt men er regelmatig bruggen groot of klein, steen of te wel in een houtconstructie tegen.    In dit geval is het een stenen bruggetje.

Hier krijgen we een laag gebouwtje met een strooien dakbedekking.   Waar het toe gediend heeft of nog dient weet ik niet, maar het is juist achter de tuinbouwschool van Antwerpen gelegen hoort het daarbij misschien.

De laatste foto is een zicht op een droog gekomen beek net naast de grote toegangsdreef.   Ik was er bijna voorbij gelopen toen Anita me er opmerkzaam voor maakte.

Smoes.

Een vrouw vroeg aan de ruitenwasser of hij een kop koffie of een glas bier wilde.
_  Liefst bier, antwoorde hij. Ik heb ontdekt dat bier zich beter laat uitwrijven, als ik tegen de ruiten adem.

----------------------------------------------

_  Waaraan herken je een gelukkige motorrijder?
_  Hij heeft vliegjes tussen zijn tanden.

De donderdagavond had ik met Anita afgesproken dat we de volgende morgen de diepvriezer zouden ontdooien en uitkuisen.   Normaal waren we al ruim over tijd, maar nu met het warme weer is de vriezer vlug ontdooid en kan alles terug sneller ingeladen worden.

De laatste weken hadden we minder diepvries producten gekocht, zodat er minder voeding moest uitgeladen worden en was het mogelijk om alles in de diepvries koeltassen enkele uurtjes te bewaren.  Zeker als we de tassen in de kelder waar het lekker koel was, enkele uurtjes konden achter laten.

Het is een diepvries met schuiven en die ontdooien gemakkelijker dan de kisten.   De deur wagenwijd opengezet en na een kwartiertje hoort je het water reeds lopen.   De schuiven had ik in de badkamer in het bad gezet en met lauw water het ijs er afgesproeid en ondertussen had Anita een emmer zeepsop gemaakt om de bakken en de diepvries af te wassen.

De woensdagmiddag omstreeks dertien uur stapte ik een beetje zenuwachtig in mijn auto voor zijn eerste schouwing want hij was jarig.   Hij mocht vier kaarsjes uitblazen en dat is een hele eer voor mijn wagen.   Het is net zoals voor een peuter die voor de eerste maal naar de kleuterklas mag gaan.

Vele zullen hier mede lachen met deze voorstelling van de feiten, maar zo bekijk ik de situatie.   De dichtst bijzijnde technische controle was gelegen in Deurne een vijftal km rijden.   Daar zag ik al  kans om een verkeerde poort te kiezen en ik dacht er staat niemand voor mij dat zal hier vlug vooruit gaan.   Maar dit bleek de ingang voor het zwaar transport te zijn.   Het werd me duidelijk gemaakt door een vriendelijke persoon dat ik de volgende ingang moest nemen.

Er waren geen potten mee gebroken en bij de volgende ingang viel het ook best mee, in de twee rijen stonden telkens twee auto’s.   Alles viel heel goed mee tot ik aan de controle van de vering en de ophanging beland was.   De twee personen die onder mijn wagen de testen uitvoerden die bleven maar bezig .

Op die andere brug waren reeds vier wagens op en af gereden, aan de mijne bleven ze maar schudden en de wielen laten ronddraaien, enfin het angst zweet brak me uit, ik dacht  mijn wagen word hier afgekeurd dat kan niet anders.   Op de lange duur werd de brug omlaag gelaten en ik mocht de auto buiten rijden.   Maar voor ik instapte vroeg ik met een benepen hartje, mijnheer is er iets ernstig aan mijn wagen.  

Maar belangen niet meneer was het antwoord van de man, ik heb mijn laatste proef moeten afleggen om deze testen ook te mogen uitvoerenen uw wagen  is in orde.   Ik rustig naar de balie om af te rekenen.   Dit is het relaas van een man die bijna een hartinfarct heeft gehad omdat hij zich te snel ongerust maakte.

Deze week in een notendop.

De maandag kunnen we het kort houden, ’s morgens  het radio programma mini- boeketje  voorbereid dat elke maandagavond  van 20 tot22 uur op antenne moet bij de lokale radio Minerva.   Na de middagmaaltijd genoten van het mooie weer op ons terras met een drankje en wat lectuur.   Nadien ons klaar gemaakt om naar Sint Anneke te rijden voor de uitzending.

Dinsdagmorgen dan moest de vakantie sfeer uit ons lichaam zijn, de auto moest zonodig gekuist worden want morgen woensdag moet ik er mee naar de technische schouwing en dit voor de eerste maal want hij is 4 jaar oud of jong , wat is de juiste beschrijving hiervoor of is dat alleen van toepassing voor een wat oudere persoon.   In de namiddag dito van vorige middag, lekker genieten van ons leven.

Nu de woensdag in de voormiddag ons Anita geholpen in de huishouding, het appartement een kleine opkuis beurt gegeven veel was er natuurlijk niet te doen.   We waren de week tevoren niet thuis geweest, maar ja stof vliegt er altijd wel rond dat laat zich niet tegen houden.   Zelfs  als je niet aanwezig bent geweest komt dat spijtig genoeg binnen gedwarreld.

Na het eten ’s middags was het grote moment  aan gebroken, het moment van de waarheid de auto inspectie.   Je bent eigenlijk zeker dat het maar een futaliteit is, want aan een auto van vier jaar kan eigenlijk nog niets aan zijn, er staan amper 36000 km op de teller.   Maar zo zit een mens eigenlijk in elkaar en ik toch zeker altijd bang voor het onbekende.

Dit varken liep net als de ezel rond op de lap grond rond de kinderboerderij.   Nu moet ik wel zeggen dat de boerderij in Kempervennen beter opgevat was als deze.   Veel meer dieren en de dieren lopen los op het domein, het kan daar gebeuren dat je aan het wandelen bent en er enkele geiten of ezels tegen komt.  Op dit onderwerp ga ik kortelings nog eens op terug komen

Dit is een nest van waterkiekens en er lag er nog een kuikentje in.   Het nest lag midden in een vijver en als je ziet hoe stabiel dit is gevlochten dan sta ik met mijn mond vol tanden en denk, wat is de natuur toch iets wonderbaar.   De dag nadien en ook de volgende dagen, was het nest verlaten en zwom het kuikentje met moeder en vader rond in de vijver.

Met al die verlof herinneringen op te halen zouden jullie nog denken dat ik en Anita alleen nog in het verleden leven.   Niets is minder waar want thuis zijn we al druk bezig geweest.

Twee weken voor we in verlof vertrokken had Anita zonnegordijnen bestelt bij Home market en ik persoonlijk had voor het terras achter het appartement een stuk namaak gras van 1 meter 60 op 4 meter bestelt.   Ik had dit gedaan omdat de betonnen tegels niet meer proper te krijgen waren en ik zag het niet zitten dat onze eigenaar er fantasietegels op zijn kosten zou plaatsen.   Het is een hele brave mens maar zijn geld oh! oh! afblijven is de boodschap.

Dus de zaterdag na onze terugkeer zijn we deze zaken gaan halen.   Ik wilde wachten tot de maandag om ze te plaatsen, maar zoveel geduld hadden we niet.   Daarom bij thuis komst dadelijk de terras meubelen eventjes terug in de tweede kamer gezet en het grastapijt uitgerold en hier en daar wat ingesneden waar de betonnen muur ondersteunt word en in wip was de klus geklaard.

De meubelen terug op zijn plaats, als je nu plaats neemt kun je rustig je pantoffels uitdoen en op je blote voeten rondlopen, gewoon zalig.   Nadien de zonnegordijnen op zijn plaats in de slaapkamer en dan was ons Anitatje ook gelukkig.  

Ons appartementje is volledig in orde nu en laat de zon maar komen, hebben we geen zin om buiten te gaan lekker luieren op ons hemels terras.   Ja mijn liefje wat wil je nog meer.

Molen De Bente.

De stellingsmolen  zoals hieronder afgebeeld op de eerste foto stamt uit het jaar 1814 en is de directe opvolger van een molen die precies op de zelfde plaats, een jaar eender door een Franse beschieting vernield werd.   De Fransen wilden de vesting Coevorden toen innemen.

In 1975 werd de molen opgekocht door de gemeente Dalen, hij was toen helemaal vervallen.   Hij had noch wieken, noch stelling en het maalwerk functioneerde allang niet meer.

Hij is helemaal van top tot op de stelling bekleed met riet en dat zie je niet gemakkelijk.   Ik denk dat er toen in die streek veel riet groeide en dit het goedkoopste materiaal was als dakbedekking, want de huizen en zeker de oudste zijn allemaal praktisch met dit riet bedekt.

De molen is nog steeds in werking en de hedendaagse molenaar Hans Petit maalt nog 2000 kilogram per week. Beneden is een bakkerswinkel gevestigd, die de geproduceerde producten te koop aanbiedt.
 

Dit is een opname van een daar aanwezige poster en ik dacht dat dit wel een interessante item zou opleveren.  De Nederlanders en molens het is toch wel iets speciaal.

Zoals ik hier boven reeds vertelt heb is de benedenverdieping in een winkel verandert en de molenaar Hans Petit verkoopt zijn eigen vervaardigde artikelen.

_  Zeg, wat is jouw vader eigenlijk van beroep?

_  Hij is cellist.

_  Hé! Ik wist niet dat hij muzikant was.

_  Dat is hij ook niet, maar voor zijn laatste inbraak moet vier jaar zitten

____________________________________________________________________

Mevrouw:  Wout, je moet een oude heer van het station afhalen.

Je zal hem gemakkelijk herkennen aan zijn waggelende manier van lopen

Chauffeur:  Maar als hij nu toevallig eens nuchter is, mevrouw?

Ons eerste bezoek aan het dorpje Dalen gebeurde op maandag 16 juni in de late namiddag.   Het domein de hutteheugte kenden we nu al een beetje, dus tijd om onze wandel woede naar andere oorden te verplaatsen.

Dalen was het dichtst nabij gelegen dorpje, we waren er al op de heenreis doorgereden.   Het was niet echt iets groots maar wel pittoresk.  Maar het  dorp telde toch maar eventjes 5 grote mooie restaurants.

In het dorpje woonde  ongeveer een 2300 inwoners, dit aantal werd ons medegedeeld door een vriendelijke kelner uit het restaurant “ ’t Oelnbret” .   Door de naam van de eetgelegenheid kun je vermoeden dat we in Friesland vertoefde.

Wat er ons ook opviel in dit plaatsje namelijk de ontzettend vele strooien daken, zeker wat betreft de oudere huizen.   Ze zeggen dat de Nederlandse keuken weinig voorstelt, Neem dan van mij aan dat dit met het nodige zout moet genomen worden.

Heel het dorp vertoefde in de sfeer van de Europese kampioenschappen voetbal, al oranje wat de klok sloeg.   Zal nu al wel wat minder zijn, na de uitschakeling van de Nederlandse ploeg.

Anita en ik zijn in het totaal 4 maal in het dorpje geweest 3 keer om te dineren en eenmaal voor de lunch.  

De tweede molen die we op het grondgebied Dalen aantreffen is de Bente.   Het is een volledig gerestaureerde molen en nog volop in werking.   Het eigenaardige aan deze molen is dat hij van boven tot aan de houten gaanderij bekleedt is met riet.   Mijn volgende posting is volledig gewijd aan de Bente.

Deze foto is niet echt gelukt te noemen, maar ja ik heb hem toch maar even afgedrukt.   Het is een zijzicht van een Nederlandse hervormde kerk en achter het kerkje is de begraafplaats met een park waar Canadese soldaten begraven zijn  die gesneuveld waren in de tweede  wereldoorlog 

Dit is het restaurant “’t Oelnbret “.   Volgens de traditie zou achterin de grote tuin een familie uilen hun nest hebben gehad.   Zo dat de herberg nooit last hadden van knaagdieren.   Het is al eeuwen een herberg en slaapgelegenheid geweest.  Veel veranderingen zijn er niet gebeurd en het is er zalig om te dineren en niet overdreven duur.

Voordeel

Tom:  Wat voor een miniauto heb je nu gekocht ?
Daar kun je niet eens je vrouw in meenemen.
Jan:  Dat klopt. Gerieflijk, he!
-----------------------------------------------------

Landbouwer:  Hoe komt het dat je nieuwe knecht in het ziekenhuis ligt ?
Collega landbouwer:  wel, hij is altijd chauffeur geweest en gisteren is hij onder een paard gekropen om te zien waarom het niet wou lopen.
----------------------------------------------------

Heb je die mop al gehoord van die idioot die altijd " neen " zei ?
Neen.
Sorry, ik wist niet dat jij het was.
--------------------------------------------------

Het kloppend en bruisend hart van alle bungalow parken van Centerparcs is de market dome.   Waarom wordt het zo genoemd om de eenvoudige reden dat daar alles gevestigd is van amusement tot de brood noodzakelijke onderdelen namelijk de voeding.

We beginnen met de supermarkt, die iedereen kan voorzie n van brood, beleg , drank en voor de rokers de onmisbare sigaretten.   Wil je eens niet zelf aan het fornuis staan dan kan men rustig bij één van de vier restaurants uit eten gaan, wel op voorhand reserveren om zeker van een plaats te zijn.

Er is de keuze uit het familie restaurant, voor een vaste prijs eten à volonté.   Tweede mogelijkheid is de Italiaan, daar kan men rustig zijn pizza en of pasta nuttigen en de prijzen zijn heel democratisch gehouden.   Dan hebben we nog een andere formule  The Harvey’s.   Deze mogelijkheid is een ietsje in de hogere prijs klasse, maar de kwaliteit is in evenredigheid en ze komen de bestelling aan de tafel noteren.   Dan kan men ook eten in het market café en daar hoeft men niet te reserveren en vanaf 12 uur kan men bestellen.

Dat zijn de vier eetmogelijkheden en in de drank gelegenheid is het aangenaam vertoeven.   De aqua dome sluit zich aan bij de market dome en is heel populair bij de meeste bezoekers van het park die van waterpret houden.

Ook zijn er nog andere winkeltjes van o.a. sieraden, kleding, badpakken en voor ik het vergeet te vermelden men kan er ook terecht voor een snelle hap in de stand met hamburgers.

Dat is zowat in het kort uw mogelijkheden in het bruisend hart van het bungalowpark

In de vloer zijn er beekjes verwerkt en die zijn bevolkt met Japanse karpers, goudvissen, schildpadden en enkele siereendjes die er rustig tussen zwemmen.   Men moet natuurlijk oppassen dat je niet verkeert stapt anders heb je natte voeten.

In deze dome kun je ook exotische vogels aantreffen in dit geval enkele papagaaien.   Op deze foto is er maar één artiest te bewonderen, de andere waren elders.   

De zaterdag morgen werden we voor het eerst wakker gemaakt door het venster getik van moeder eend, zoals ik jullie gisteren reeds vertelde.  Enfin verlof dient nu niet bepaald om gans de morgen in het bed door te brengen en uiteindelijk moesten we de eend dankbaar zijn voor haar wekdienst.

Bij de telefoondienst moet ge er nog voor betalen en nu kwamen we er vanaf met twee sneetjes brood zonder beleg.   Natuurlijk namen we onze tijd om rustig te eten en toilet te maken.

De eerste dag na aankomst in het park, verkennen we altijd het domein.  Het was de eerste keer dat we zover van de Dome verbleven, langs de kortste zijde van het meer is het toch ruim een kwartiertje wandelen.   Ik zeg er wel bij wandelen niet in militaire pas marcheren, dat lukt ons geen van beide nog, rugletsels beletten dit.

Nu nemen we de langste zijde van het meer een pad dat kronkelt tussen de bungalows door maar altijd krijg je het meer te zien.   In het meer monden 12 verschillende beken uit en natuurlijk zijn daar bruggen over gemaakt wat dacht je anders er over springen.   Het is er werkelijk een wandelparadijs en deze toer hebben we bijna iedere morgen gedaan.

Bij aankomst in de Dome een krantje gaan halen in de supermarkt en in het market café een koffietje met gebak dégousteren.   De krant in twee gedaan en ieder een stuk om te lezen.   Voor we terug vertrokken nog eventjes twee plaatsen reserveren voor ’s avonds in het familie restaurant.   Ik ga jullie hart niet waterachtig maken om te vertellen wat we toen gegeten hebben, ik ben geen sadist hé.

Het volgende verhaal gaat over de Market Dome in het bijzonder.
 

De beplanting rond de bungalows is zo ingeplant dat het terras van elke cottage genoeg privacy heeft zo dat de buren niet mede in je bord zitten te staren als je met warm weer buiten zit te eten.

Tijdens een wandeling kan men steeds door een opening in de begroeiing het grote meer aanschouwen.

Foto genomen van op een visserssteiger zo’n drie à vier meter in het meer. Steeds getracht om een zij vulling op de opname te hebben.

Met deze opname wil ik jullie duidelijk maken hoeveel zorg ze besteden om de bungalows zo in de natuur in te bouwen dat ze eigenlijk in volle zomer bijna niet opvallen

Het groen dat jullie links op de foto ziet is gewoon een eilandje, aan de rechterzijde is een inham waar alweer een beekje in het meer uitmond.