Donderdag 26 november 09.

Gevonden reejong na herstel met succes vrijgelaten.

Zes maanden geleden werd toen dit toen nog kleine bevende reetje gewond binnen gebracht bij het Vogelopvangcentrum in Brasschaat. Zopas kon het dier na een geslaagde revalidatie en het toedienen van vele goede zorgen opnieuw worden losgelaten in de vrije natuur. Het VOC won onlangs de milieuprijs van Schoten, dat de bouw van een reeënziekenhuis mogelijk maakte. Deze inspanningen blijken duidelijk vruchten af te werpen. Knap werk van stichter Marcel Peeters en zijn medewerkers. Zie voor meer info www.voc-brasschaat.be

In m’n eerste posting vandaag heb ik gezegd dat er eigenlijk weinig gebeurd was, maar dat klopt niet met de werkelijkheid. Want gisteren hebben we eigenlijk wel druk gehad, in die zin dat het huis van de overleden moeder van Anita stilaan moest leeggehaald worden. Want de twee dienstdoende notarissen drongen er op aan dit zo snel mogelijk te doen, dan kon het te koop worden aangeboden als de tijd ervoor rijp was.

Anita en haar broer Leo hadden afgesproken om dit gisteren te doen. Er was wel niet zo veel dat ze beide konden gebruiken en gisterennamiddag was alles gebeurd. Ik was er niet kwaad om toen we het laatste rommel thuis afzette, want als je niet meer gewoon bent van te werken is dit vrij vermoeiend,

Daarom hebben we er vandaag een rustige dag van gemaakt, deze voormiddag enkele huishoudelijke karweien en na de middag gewoon dingen die we wilden doen zonder te veel inspanningen, zoals m’n blog bijwerken en wat lezen. Zaliger kan al niet meer en dan nog een lekker bakje koffie met een gebakje, meer moet dat niet zijn wat denken jullie er van.

Nu ik hier zo zit te tippen op het computerklavier denk ik er aan dat ik eigenlijk deze namiddag had willen telefoneren naar m’n schoondochter. Ik moet nog altijd het verjaardagscadeau van mijn oudste kleinzoon nog geven. Zeker en vast morgen bellen, zal het zodadelijk op een briefje schrijven, dat ik het morgen niet vergeet.

Dat zal het zo wel wezen voor vandaag en ik wens jullie nog een rustige avond toe en dat al je wensen mogen uitkomen.

Een uitstekend management is je waarborg voor de toekomst van het bedrijf, waarvoor de ondernemer verantwoordelijk is. Wie hart heeft voor zijn medewerkers, klanten en omgeving, heeft een diepere motivering en kans op slagen. Meteen geeft hij een diepmenselijke inhoud aan zijn taakbehartiging. Leggen we ons hart in wat we verrichten, dan hebben we de meeste kans om excellent te scoren.

Valeer Deschacht

Nu kan ik eindelijk ook mobiel bellen.
Op mijn nieuwe fiets zit een bel.

Je lag zo zacht in mij geborgen
tot het vroege licht
van deze nieuwe morgen
onthulde ons je lief gezicht.
 
Nu je vredig ligt,
zachter dan de morgen
in de armen van de zon geborgen,
aan mijn hart zo dicht,

weet ik: je bent van deze morgen
zelf het vredig nieuwe licht.
In een wereld vol van zorgen
heb je weer hoop bericht.

Je bent de liefde, nieuw geboren,
waarvoor alle verten opengloren.

Emmy Swerts

Na ons kopje koffie was het bijna tijd om een boterham te eten, want Anita moest om kwart voor één in de school van kleindochter Kelly zijn. Deze volgt de lessen voor schoonheidsspecialiste en een onderdeel hiervan is ook pedicure en voor haar examen moest ze een model hebben. Daarvoor had ze de hulp van haar oma nodig. Aangezien oma toch op regelmatige tijdstippen haar nagels laat verzorgen was deze bereidt om naar de school te komen.

Ik als oma’s chauffeur moest natuurlijk mee en zo moest ik verstek geven aan m’n middagslaapje. Enfin rond kwart na twaalf waren we weg richting Antwerpen Kiel. Daar Anita aan de poort afgezet en dan maar op zoek naar een parkeerplaatsje, niet zo gemakkelijk dat mag je wel weten. Eigenlijk viel het al bij al nog goed mee.

In een zijstraatje van de Jan De Vos lei had ik geluk. Voor de mensen die Antwerpen kennen, Jan de Vos lei is die grote straat die aansluiting geeft op de Boomse steenweg richting Brussel. Deze straat staat ook bekend om de middel grote flatgebouwen en omdat ik men compactcamera bij me had, heb ik enkele kiekjes genomen van die straat.

Nadien dan maar een drankgelegenheid opgezocht, om de tijd te doden en als het nodig was ook m’n water af te tappen ( ook plassen ) noemen ze dat. Wat ik wel vervelend vind in een vreemde café is soms het volledig links laten liggen als ze je niet kennen. Om kort te zijn kan ik nog zeggen dat Anita rond half drie terug buiten was, met verzorgde voeten en konden we terug huiswaarts keren.

Ge kunt zo van die dagen hebben dat alles op een hoopje komt, zulke dag hadden wij vandaag. De algemene boodschappen moesten gedaan worden en dat betekende dat een bezoek aan de supermarkt Aldi niet kon uitblijven. Niet echt m’n aangenaamste bezigheid, maar lieve koekjes worden er niet gebakken, enfin toch niet altijd.

Schijnbaar waren de leverancier van de groenten te laat komen leveren, want in de gangen stonden de paletten zij aan zij. Zo dat men er met moeite langs kon geraken, mede door het feit dat er veel cliënten in de zaak aanwezig waren. Ik kan jullie verzekeren dat m’n humeur naar het zeropunt aan het dalen was.

Gelukkig was het boodschappenlijstje niet al te uitgebreid, zodat we er al bij al nog vlug terug in de wagen zaten. Eventjes de auto terug in de garagebox gezet want we moesten er kort na de middag nog mee weg. Toen ik van de garage terug was had Anita reeds alle koopwaar ingeladen en stond het water voor een filtertje reeds te pruttelen.

Nonkel had in zijn testament gevraagd om na zijn dood te worden gecremeerd, wat ook gebeurde.  Na de crematie vroeg de begrafenisondernemer of tante een marmeren, een houten of een metalen urne wou.
-  O, ik zou liever een hebben van glas.  Hij zat toch zo graag voor het venster.

-------------------------------------
Diplomaat.

Onderwijzer( Die het huiswerk van Louis kritich nakijkt): Hoe is het mogelijk dat één mens zoveel fouten kan maken?
Louis (trots): Dat is niet van van één mens, meester. Mijn papa heeft geholpen.

Deze morgen stond ik al om kwart voor acht met m’n fotoapparaat in de hand, want de zonsopgang had weer van die specifieke mooie kleuren. Die wilde ik absoluut vastleggen, moet wel een mooi zicht geweest hebben, ik met m’n pyjama nog aan en ongekamde haren maar met een fototoestel in de hand.

De achterburen zullen zich een kriek gelachen hebben. Maar dat speelt helemaal geen rol, de mensen kunnen er beter eens lachen dan huilen, vinden jullie dat ook niet. Nu het later licht wordt maak ik meer kans om zulke foto’s te kunnen nemen, want er speciaal vroeg voor op te staan dat is wat veel gevraagd.

Anita moest voor de uitslag van haar bloedonderzoek, eventjes naar haar huisdokter. Maar dat liep wel een beetje uit, want hij was nog volop inentingen aan het doen tegen de Mexicaanse griep. Dat maakte dat ze even na twaalf uur eerst terug was en haar afspraak was half elf. Die dokters denken gewoon dat een gepensioneerde mens zo maar de tijd heeft om daar nodeloos te zitten nagelbijten.

De diepvriesschuif van het vlees was bijna leeg en deze namiddag met die wat dreigende wolken was het ideale moment om naar de “Winkelstap” in Merksem te rijden om de voorraad aan te vullen en ter gelijkertijd een lekker gebraden kip mee te brengen om heden avond op te eten en ik kan jullie verzekeren dat het ons gesmaakt heeft.

Dat was het alweer voor vandaag en binnen weinige ogenblikken is het op tv1 het programma “Volt” en dat bekijk ik wel graag.

Hoe ontstaan burenruzies....

Jantje zeurt al maanden zijn ouders de oren van hun kop dat hij een broertje wil.

Op een dag is vader dat gezaag spuugzat, hij roept Jantje en zegt:

'Kijk, hier heb je wat graszaad. Strooi dit maar goed rond in de tuin en dan komt de ooievaar wel vanzelf.'

Jantje strooit het graszaad overal rond.

Twee maanden later krijgen de buren een baby.

Tijdens het kraambezoek zegt Jantje kwaad tegen de buurman:

Hotsebotsend met zijn orgel
op een kleine hondenkar
liep hij spelend langs de straten
met een aap, gekleed als nar.

Voor zijn afgezaagde wijsjes
was men meestal onverschillig.
maar de mensen gaven hem
een paar centen gewillig.

Toen was hij nog maar een kind,
maar ik zal het nooit vergeten,
want door 't venster heb ik soms
een kwartje in zijn hoed gesmeten.

Alles is zo lang geleden.
die tijd komt nooit terug
en ik denk met stille weemoed:
"O, wat gaat het leven vlug!.."

Gerard Galle, de orgelman

Guy Verhofdt zit bij Jean-Luc Dehaene een pintje te pakken.

Plots zegt Verhofstadt : Toen gij premier waart, draaide de regering toch veel beter dan nu?

Wel, zegt Dehaene : Ge moet zien dat ge u omringt met slimme medewerkers.

Hoe kun je weten dat ze wel slim zijn? Vraagt Guy Verhofstadt.

Door een klein raadseltje, antwoordt Dehaene en roept zijn vrouw en vraagt haar / Celie, uw vader en uw moeder hebben een kind. Het is niet je broer en ook niet je zuster, wie is het dan wel?

Zegt Celie : Dat is gemakkelijk, dat ben ik.

Terug op zijn kabinet denkt Verhofstadt eventjes zijn ministers te testen en roept Steve Stevaert bij zich en vraagt: Kijk Steve, je vader en je moeder hebben een kind. Het is niet je broer en ook niet je zus, wie is het dan wel.

De Steve fronst zijn wenkbrauwen en denkt diep na, ik weet het niet zo direct, ik kom straks even terug.

Steve gaat terug naar z’n bureel en komt onderweg Gerolf Annemans tegen.

Zeg Gerolf, ken jij het antwoord op dit raadseltje: Uw vader en moeder hebben een kind en het is niet je broer en niet je zus. Wie is het?.

Wel dat is een gemakkelijke, antwoord Annemans, dat ben ik.

De Steve bedankt hem en fier als een gieter gaat onze Steve terug naar Guy Verhofstadt en zegt hem: Ik weet het antwoord, het is Gerold Annemans.

Waarop Guy Verhofstadt paars kleurt en brult:

Neen, jij idioot, het is Celie Dehaene!