Zaterdag 23 januari.

Düsseldorf ligt iets ten zuiden van het Ruhrgebied aan de Nederrijn. Düsseldorf is een stadsdistrict De gemeente telt 584.217 inwoners (negende stad van het land) en heeft een oppervlakte van 217,0 km². Gegevens uit Wikipedia.

Düsseldorf was de laatste aanlegplaats, vooraleer we terug naar het vertrekpunt Arnhem stevenden. Hier aan de kade van deze grote stad zouden we de laatste nacht doorbrengen. De kapiteins diner werd hier geserveerd, met aan de hoofdtafel de boordkapitein. Die dag liet het weer niets te wensen over en onder een stralende zon, meerden we af.

Het was tweede kerstdag en met een blik op de kade, was dit wel te zien. Al hoewel dat dit in België een gewone werkdag is, was hier alleman lekker thuis en nadien bleek dat alle winkels gesloten waren. Dit was een streep door de rekening van de aan boord vertoevende dames. Want de dag ervoor, met Kerstdag was alles in Boppard eveneens gesloten, zelfs de herbergen. We moesten dus huiswaarts zonder cadeautjes.

Toen we afgemeerd waren was er op de kade een drukte van jewelste en iedereen liep er in zijn beste pak. Op de kade stond er eveneens een lange tent waarin er te eten en drinken geserveerd werd. Uiteraard mits betaling, maar de tenten waren heerlijk verwarmd.

Eerste beeld is de tegenover liggende oever nan de Rijn. De straat daar behoord eveneens tot de stad Düsseldorf.


Hier de wandelende menigte met op de achtergrond twee verschillende kerken

Een ruiterstandbeeld van de ene of andere ridder of misschien wel een keizer uit lang vervlogen tijden. Op het plein stonden nog de resten van de kerstmarkt die er gestaan heeft tot juist voor Kerstmis.

Deze foto heb ik genomen uitsluitend om dat mooie uithangbord te kunnen hebben. Dit was uit teraard een afspanning of drinkgelegenheid.

Volgende twee foto's hefft iets met een veldslag te maken, tentijde van de middeleeuwen. Maar de tekst die er bij hoorde was niet te ontcijferen. Ik laat ze maar zien omdat het toch wel mooi was.



Een binnenwater met boot en het mooie er van is, dat dit water nergens heen loopt.

Fontein met spelende kinderen bovenop. Door de vriestemperatuur uiteraard zonder water.

Vooraleer terug aan boord te gaan nog eventjes een mooie zonsondergang gefotografeerd.

Deze ochtend bij het ontbijt kreeg ik weer een lumineus idee, namelijk het was al weer een poosje geleden dat Anita nog eens mosselen had gemaakt. Juist nu bij het ontbijt kreeg ik er zin naar. Dat moet ik maar één keer zeggen tegen ons wuffeke, zij staat altijd open voor zulke suggesties.

Maar eerst moest ze naar de kapper en dat kon niet wachten. Ik stelde al voor om zelf in tussentijd te gaan, maar ze had liever om erbij te kunnen zijn. Als brave man kon ik niet anders dan ja klinken, al hoewel ik daar niet rauwig om was. Want alleen winkelen is nu niet bepaalt m’n liefste bezigheid, neen zeker en vast niet.

Om kwart na elf was ze terug thuis en ik stond gelaarsd en gespoord te wachten om te vertrekken. Omdat we dinsdag reeds in de Aldi geweest, was het nu alleen maar binnen en buiten en kort na twaalve stonden we met de mosselen terug thuis

Mensen, mensen wat heeft me dat gesmaakt daarjuist, met geen pen te beschrijven, ik het gegeten als een varkentje. Ze waren werkelijk heel, heel lekker, ze waren niet te groot maar ons Anita had ze weer gereed gemaakt als een professionele kokkin. Met een lekker sausje er bij en een bruin boterhammetje.

Oplossing.

Zij:  Dokter mijn gezicht voelt de laatste tijd zo branderig aan.
Dokter:  Zeg aan uw verloofde dat hij zich in het vervolg een beetje beter scheert, juffrouw.

---------------------------------------

Louis:  Vader, ik lees hier in de krant dat Karel de Grote onder de moeilijkste omstandigheden, nog de tijd vond om een grapje te maken.
Vader:  Ja jongen dat was de goede oude tijd. Tegenwoordig vinden de mensen in de grappigste omstandigheden nog de tijd om moeilijkheden te veroorzaken.

Als je dag in, dag uit de nieuwsberichten bekijkt op onze televisie dan kun je er moeilijk onderuit bij het zien van al die gruwelijke beelden vanuit Haïti. Mensen dat is toch één grote ellende. Maar wat mij opvalt in die eerste dagen, waar was dat leger en die politie van Haïti, gewoon nergens te bespeuren. Ok wat de politie betreft, die was ook het slachtoffer van de aardbeving. Waar was de president en de regering van het land. De president heb je een paar keren zien rondlopen bij vreemde hoogwaardigheids bekleders. Maar voor de rest nougatbollen.

Enfin ik ga er over zwijgen, want anders word ik er nog ziek van. Deze morgen kregen we de zon nog een keertje te zien, dat was alweer een paar dagen geleden. Het was een verademing om die lieve zon nog eens te mogen begroeten, na enkele troosteloze grijze dagen. Gisteren morgen zijn we vlug even langs de Aldi geweest voor de hoogst noodzakelijke aankopen. Op een half uurtje waren we terug thuis en na het eten een korte wandeling gedaan.

Ons Anita moest nog even naar “De Prijskraker” voor enkele huishoudartikelen. Wie en wat is de “prijskraker,” een handelaar waar je alles kunt kopen, behalve voeding aan een schappelijke prijs. Het is een eindje wandelen naar de Valk. De Valk is een gehucht van onze gemeente Schoten. Ik was niet van plan om er voor mij iets te kopen, maar uiteindelijk ben ik er toch buitengekomen met een dubbele en een vierdelige cd box.

Ik heb weeral nieuw materiaal voor de uitzending van zondagavond, hopelijk zullen m’n luisteraars weeral blij zijn. Anita heeft niet gevonden wat ze nodig had, enkel een groot pak servetten had ze bij. Nadien zijn we in de Salamander nog iets gaan drinken, vooraleer we huiswaarts keerden. Het was niet echt koud maar die vochtige lucht trekt zo in je kleren en knoken, dat we toch blij waren dat we terug in ons appartement waren.

Vandaag had Anita veel letsel van haar rug, zodat we besliste eens rustig thuis te blijven en er een luie dag van te maken. Ik heb me wat beziggehouden om de foto’s van de laatste reis eens te sorteren en de minder goede in een aparte map te steken. Van de goede ga ik er enkele heel mooie afdrukken op fotopapier, want dat zou Anita graag hebben. Ze heeft nog enkele albums in de kast liggen, die ze daar graag voor zou gebruiken.

Mauritske wordt opgenomen in het ziekenhuis. Hij mag het bed niet uit, maar moet dringend.
-  Blankenberge! Blankenberge! Blankenberge!.
-  Uiteindelijk komt er een verpleegster binnen, die vraagt wat er scheelt.
-  Ach, ik moest echt dringend, maar er kwam niemand en nu is het telaat.
-  Maar Mauritske toch, zegt de verpleegster, waarom heb je niet om de pan, geroepen?
-  Ach ja, dat is het, De Panne. Ik kon er maar niet opkomen, maar ik wist dat ik een kuststad zocht.

Niet van gisteren.

De belastingscontroleur vraagt aan Slimme Charel waar hij zijn inkomen aan besteedt.
-  Ik geef 30% uit aan huisuur, 40% aan voeding, 30% aan kleding en 20% aan ontspanning.
-  Dat kan niet. Samen maakt dat 120%!
-  Neenee, zegt Charel, die 20% leen ik..

Logisch.

Een beursspecialist ging een bankier intervieuwen en vroeg hem:
-  Hoe verklaart u uw succes?
-  Twee woorden.
-  En die zijn?
-  Goede beslissingen:
-  Goede beslissingen? Hoe kan men goede beslissingen nemen?
-  Eén woord: ervaring.
-  En hoe doet men ervaring op?
-  Twee woorden.
-  En die zijn?
-  Verkeerde beslissinge,.

Solderen- opruimen.

Het woord solde is een taai gallicisme. Het is afgeleid van het Italiaanse ‘soldo’ en betekent stuiver ( in het Frans: sou). Je vervangt solden beter door koopjes of opruiming.

Een klerenwinkel moet geregeld zijn verouderde kledingstukken en winkeldochters kwijt. Winkeldochters zijn bijna onverkoopbare artikels. Maar die laat je liefst niet ‘solderen’. Solderen doe je immers met een soldeerbout: je last twee metalen delen aan mekaar. Laat de winkelier ze opruimen, tegen verminderde prijs aan de man (of aan de vrouw) brengen in de koopjesweek. Dan kunnen ze zeggen: opgeruimd staat netjes.

Cyriel Moeyaert.

Gisterenavond niet meer op m’n blog geraakt, want ik had betere dingen te doen. Namelijk we waren afgesproken met Greta en Leo om eens bij de Chinees te gaan eten. Normaal vieren we kerstdag samen met een gezellig etentje, om beurten bij elkaar thuis. Maar omdat we dit jaar op reis zijn geweest, viel dit in het water of beter gezegd in de sneeuw.

Omdat het dit jaar bij ons te doen was, konden we het uitstellen tot volgend jaar, maar dat ging niet want het jaar dat het bij Greta te doen, is er telkens zoon Patrick en zijn gezin er bij. Om er dan maar geen soep van te maken, zijn we gisteren dan maar samen naar de “Joy King” gaan eten. Gelukkig hadden we een tafeltje gereserveerd, want het was er tamelijk druk.

Wij gaan daar regelmatig eten, want het eten is er zeer goed en over het algemeen niet te duur. Om kort samen te vatten was het een geslaagde avond en zeker voor herhaling vatbaar. Na het etentje zijn we nog thuis verder komen babbelen en Greta had een drietal dvd bij van hun laatste reizen. Al met al werd het ruim middernacht voor ze vertrokken naar Sint Lenaerts. Pech hadden ze ook, want een vijftig meter verder kwamen ze in een politiecontrole.

Gelukkig had Leo in het geheel geen drank genomen, alleen tijd verloren met boordpapieren controle en dies meer. Deze morgen de traditionele bezigheden van de zondagvoormiddag en binnen een drietal uurtjes kan ik vertrekken naar de radio. Daar juist de aankomst van de wereldbeker manche veldrijden gekeken en het was een slijkboel van jewelste. Maar enfin zulk een liefhebber ben ik er niet van, maar hoe meer slijk er aan hun gezicht en lichaam kleeft hoe mooier ik het vind. Wat een sadist dat ik ben, ze zullen er wel goed voor betaald worden zeker.

Koblenz ligt grotendeels aan de linker Rijnoever. Aan de samenvloeiing van Rijn en Moezel. Het behoort tot de Rijnland Palts deelstaat, met een bewoners aantal van 106.300 eenheden.

Verschil.

-  Wat is een lichte sneeuwstorm?
-  Een lichte sneeuwstorm maakt dat je niet naar je werk kunt.
-  Wat is een zware sneeuwstorm?
-  Een zware sneeuwstorm maakt dat je niet naar een feestje kunt.

------------------------

-  De firma vindt het belangrijk dat de werknemers 's vrijdags, na een toch wel vermoeiende werkweek, niet zo moe naar huis gaan als ze 's maandags, na de zware inspanningen van het weekend, weer naar het werk komen.

Wij zijn een half uurtje geleden thuis gekomen en de reden van onze late thuiskomst is te zoeken in een gelaatsverzorgingsbeurt bij Anita. Jullie dachten toch niet dat het bij mij te doen was, neen hoor dat is zuiver vergooid geld. Eigenlijk heeft Anita dit laten doen voor een goed doel. Namelijk in de school van onze kleindochter Kelly, richtte ze vandaag zulke actie in ten voordelen van de schoolwerking.

Hoe het eigenlijk allemaal in elkaar zit, ik snap er niet alles van. Maar de bomma had zich enkele weken geleden kandidaat gesteld om vandaag te komen. Het enige nadeel van heel die kwestie was dat dit na de schooluren moest plaats vinden en Anita had twee keuze, of wel van zes tot acht of van acht tot tien hedenavond.

Onze keuze viel natuurlijk op de eerste mogelijkheid, dan hadden we natuurlijk af te rekenen met verkeersproblemen. Maar voor de tweede keuze werd het toch zo laat, voor aleer we terug thuis waren. In tussen tijd zou ik wel wat gaan drinken en ik word zo stilaan goede klant in die zaak, zeker als dit nog enkele malen staat te gebeuren dit schooljaar. Hoe noemen ze dit eigenlijk, men moet iets over hebben voor z’n kleinkinderen.

Het verkeer viel al met al nog wel mee, alleen aan het Schijnpoort in Antwerpen, zat het verkeer een beetje in de knoei. Maar drie minuten voor zes uur kon ik Anita afzetten voor de school ingang en was het dan aan mij om een parkeerplaats te zoeken. Over dag lukt dat beter dan ’s avonds, want dan zijn de mensen meestal thuis van hun werk. Met die hoge flatgebouwen zijn dat vele huisgezinnen die op een kleine oppervlakte samen wonen

Uiteindelijk wie zoek die vind en ik had twee uur, vooraleer ik terug aan de schoolpoort moest terug zijn om Anita op te pikken. Zo doende was deze vrijdag weer al goed voorzien en kunnen we straks weer lekker te bed gaan in de veronderstelling van een goede daad te hebben verricht. De hemel staat wijd open voor ons.

De drieëntwintigste december legde de boot aan in het oude vestingstadje Andernach. Het plaatsje behoort tot de deelstaat Rijnland- Palts, in het district Mayen- Koblenz. Ongeveer 29500 inwoners. Maar de middeleeuwse kern is heel klein en helemaal omgeven van een verdedigingwal met toegangspoorten, hieronder enkele bezienswaardigheden.

Verse kost

-  Ober, meer dan een uur geleden heb ik een halve kip besteld en ik werd nog altijd niet bediend.
-  We wachten tot een andere klant de andere helft besteld heeft voor we de kip doden, mijnheer.

--------------------------------

Toen de instructies van de rijinstructeur steeds maar korter en luider werden, had  zijn vrouwelijke leerlinge er plots genoeg van:
-  Als ik wou dat men zo tegen me brulde, dan had ik net zo goed aan m'n man kunnen vragen om me met de auto te leren rijden!

Vandaag weer tijdig uit de veren, het begint een gewoonte te worden. Maar het fijne ervan is dat de dag ietsjes langer duurt en dan heb ik de indruk dat de dag trager voorbij gaat. Het zal wel aan die kronkel in m’n hersenen liggen, dat is niet erg daar leer je wel mee leven.

Het enige vermeldingswaardige is het feit dat de zon vandaag van de partij is geweest en zonder problemen zijn we aan een voorzichtige dooi begonnen. Het is nog niet veel maar alle beetjes hebben niet waar. Deze morgen moesten we thuis blijven want onze poetsmadame kwam, maar ja ’s morgens gaan we niet gemakkelijk opstap.

Tussen de boterhammen in waren Anita en ik aan het discuteren wat we deze namiddag zouden doen. Een deugddoende wandeling ergens in een park, bos of gewoon een winkel wandeling zoals Anita het voorstelde. Misschien dat een boswandeling nu het dooide niet zo interessant was of wel met rubberen laarzen aan, maar daar voelde ik niet veel voor.

Uiteindelijk werd het een koopjes wandeling. Ondertussen was er een vestiging van de keten Hema in de Paalstraat bijgekomen en daar was het vrouwtje nog niet binnen geweest en ik natuurlijk ook niet, wat had je gedacht.. Anita moest ook nog wat kleinigheden uit het Kruidvat hebben. Maar de aankopen bleven beperkt, juich en jubel.

Van al dat rondslenteren krijgt een mens dorst, enfin ik toch. In de Sint Cordulastraat, een zijstraat van de Paalstraat daar is de Kaekelaere gevestigd en daar schenken ze een Paterke. Een biertje dat ik graag drink en men komt er altijd wel iemand tegen die men kent. Zeker Anita die kent veel meer volk in Schoten dan ik en babbelen doet ze ook heel graag. Toen we terug thuis waren was het weeral bijna tijd voor het avondeten.

Gisteren hadden we van de Renmans gezouten spek meegebracht en daarstraks heb ik dat gebakken met enkele eieren er overheen. Ten titel van inlichting Anita bakt niet graag spek, want ze is bang dat ze zich zal verbranden. Spek heeft zo de gewoonte om tijdens het bakken te kissen en met een teer velletje kan dat pijn doen. Daarom ben ik hier de spekbakker, tussen haakjes, we eten dat niet dikwijls en de reden daar voor, dat mogen jullie naar raden

Het was nog heel donker toen ik reeds uit m’n bed was, waarom, ik zou het niet weten waarom ik om zeven uur ben opgestaan. Ik moest nu niet bepaald een kleine boodschap gaan doen, dat was ook de reden niet. Lentekriebels kunnen het ook nog niet geweest zijn, ja ik weet het ook zo niet, maar moet er nu altijd een reden zijn als men iets bepaald doet. Neen toch, ik ben toch een vrije Belg, enfin dat denk ik toch. Ik zal gewoon geen slaap meer gehad hebben en dan kan men beter opstaan.

Toen ik juist even een kijkje ging nemen aan de venster van voor in de living, zag ik juist de opening van de bakker. Niet dat dit nu wereldschokkend nieuws is, maar ja dit feit gebeurd niet alle dagen en gewoonlijk is hij al wel een tijdje open voor ik aan het raam verschijn. Wat ik ook heb kunnen meemaken dat was de eerste opening van een Panoswinkel, vandaag was het de eerste openingsdag van deze nieuwe winkel van de bekende broodjeszaak.

Het viel me op aan de gele ballonnen voor de inkomsdeur. Dit zal wel een grote concurrent zijn voor bakkerij De Keersmacker, want bij Panos verkopen ze ook brood. Maar concurrentie mag er zijn, dat is goed voor het cliënteel. Met dat allemaal in het oog te houden dacht ik er ineens aan dat Anita gisterenavond nog gezegd had, dat er geen brood meer in de diepvries stak.

Was dit nu de rede waarom ik zo vroeg op was, best mogelijk dat dit in m’n achterhoofd is blijven zitten. Enfin rond half negen was m’n toilet inorde en ben ik naar de bakker geweest. Wat er ook niet veel meer in de vriezer stak was vlees en daarvoor moesten we naar Merksem naar de “winkelstap” een koopcentrum gelegen naast de Bredabaan op de scheiding Merksem Schoten.

Toen we er naar toe reden was het alweer aan het sneeuwen en ditmaal grote vlokken. Maar de baan lag er goed bereidbaar bij en dadelijk na de inkopen zijn we maar direct terug naar huis gereden. Gewoonlijk gaan we in taverne “Butterfly” nog iets drinken, maar dat zal voor een andere keer zijn. Daar juist hebben we een kippetje gegeten met sla, rauw witlof en tomaat en daarbij gebakken aardappeltjes. Gewoon zalig, overheerlijk en ik heb eigenlijk een beetje te veel genoten van al dit goeds Morgen zullen we dan maar matigen en Anita moet niet altijd die lekkernijen klaar maken.

Jonge vader ging naar de materniteit om zijn vrouw en pasgeboren zoon te bezoeken. Hij vroeg aan de verpleegster waarom z'n kind, zoals alle andere nieuwe wereldburgers, zo hard schreeuwde.
-  Als u nog maar enkele uren oud zou zijn en geen kleren of geld hebben, werkloos zou zijn en bovendien de staat nog een dikke som geld zou schuldig zijn, wat zou u dan doen, mijnheer?

-------------------------------

Eensgezind.

-  Elke specialist die ik raadpleeg, vertelt iets anders.
-  Zijn die dokters het dan op geen enkel punt eens?
-  Toch wel, ze rekenen allemaal 40 euro voor een consultatie