Zondag 31 januari.

Hoe komt het dat u geen advokaat gevonden hebt die bereid was om u te verdedigen?
-  Wel zodra ze begrepen hadden dat ik het geld niet gestolen had, zagen ze het niet  meer zitten.


 ---------------------------------


                 Mogelijke oplossing.

Een dame heeft een afspraak gemaakt bij een psycholoog.
-  Ik weet niet wat ik moet doen zegt ze, mijn man zit voortdurend achter alle rokken aan. Hoe kan ik hem dat afleren?
-  Stuur hem een tijdje naar Schotland.

Gisterenavond zijn we in Sint Lenaerts goed aangekomen, maar de terugweg was wel wat anders. Terwijl wij ons tegoed deden aan taart en andere lekkernijen, was het beginnen sneeuwen en dan lekker goed vriezen. Dat maakt dat we rond elf uur buitenkwamen de wagen er goed wit uitzag.

Het eerste dat ik deed was de wagen starten, om de motor al warm te laten worden. Daarna de ijskrabber uit het koffer nemen om de meeste sneeuw en ijs van de ruiten te doen. Daarna voorzichtig huiswaarts keren, want de baan lag er verraderlijk glad bij en bij het proef remmen ging hij al reeds een beetje slippen.

Een verwittigd man is er twee waard, zegt het spreekwoord. Maar toen we Sint Job in ’t Goor gepasseerd waren, werd de baan geleidelijk beter om te rijden en in de gemeente Schoten gekomen daar was de weg helemaal niet meer beijzeld. Dus eind goed al goed en zonder brokken zijn we thuis gekomen, dat was een hele geruststelling.

Deze nacht had het dan hier in de gemeente ook lichtjes gesneeuwd en was het nog altijd bezig bij het ontwaken. Maar omstreeks tien uur begon het zonnetje er door te komen en kon Anita gerust naar de markt. Na het middagmaal wilden we een wandelingetje maken, maar uiteindelijk zagen we er toch maar van af. M’n maag speelde me parten en nu zullen er vele denken dat ik gisterenavond te veel gesnoept heb, maar dat is niet waar.

Ik ben steeds matig in alles, maar ik moet hiervoor volgende week eens naar de huisarts gaan. Maar dat zien we volgende week wel, nu een beetje lichte kost en dan gaat dat voorlopig wel. Momenteel is dat zowat alles wat ik te vertellen heb en daarom sluit ik het boek.

Potverdorie wat is het weer toch slecht, zeker vandaag. Gewoon geen weer om een hond door te jagen, we zullen ons vader wel doorsturen. Een gezegde dat reeds zo oud is als de straat en toch veel waarheid bevattend. Deze morgen nog het geval, ik zit in m’n favoriete clubzetel en ik hoor Anita vanuit de achterste kamer roepen, schat wil jij een brood gaan halen want ik ben aan ’t strijken.

Wat doe je dan als goede ziel, je jas aantrekken en naar de bakker een brood gaan halen. Dit is maar om aan te halen, dat je als het niet nodig is men maar beter binnen kunt blijven en zo is het al de ganse week het geval. Gisteren zijn we buiten moeten gaan omdat we beide naar de pedicuurster moesten zijn. Want een afspraak is een afspraak, daar kun je niet onderuit en der bij nog als je tenen pijn beginnen te doen, ben je al blij dat ge kunt gaan.

Toen we terug huiswaarts reden, heb ik veel geluk gehad. Toen ik mij in het verkeer wilde voegen, had ik een derde wagen niet zien komen en na twee auto’s dacht ik dat de weg vrij was. Maar dat was niet het geval en toen ik van de parkeerplaats wilde invoegen was er een getoeter en geknars van remmende banden. Dat was schrikken geblazen, gelukkig zonder blikschade en een kwade automobilist. Die zal gedacht hebben, weer zo’n ouwe zak die beter thuis in z’n zetel kan blijven zitten.

Het is toch zo snel gebeurd en van veilig rijden gesproken, het is al heel lang geleden dat ik nog een botsing heb gehad, kan wel zeker vijftien jaar geleden zijn. Vanavond moet ik naar Sint Lenaarts, want Anita haar broer is jarig en met een paar familieleden wordt dit telkens gevierd en dit is altijd wel een gezellige boel. Tegen een uur of zes vertrekken we en dan arriveren we er om half zeven.

Zo dat was het alweer en vergeet niet even op m’n fotoalbum binnen te wippen, want het album “ Mijn gemeente Schoten “ is bijgewerkt met enkele nieuwe foto’s.

Opgepast.

Dierentemmer tot z'n zoon:
-  Ik waarschuw je, Lennart, als je nog een keer in de kooi van de leeuw kruipt,
laat ik de hond op je los!

--------------

-  We zullen u goed vastbinden, zodat je niet kunt vallen, zegt de ambulacier tegen de man die op de brancard de trap af moet.
-  Jaja, ze noemen dat klantenbinding, hé? zegt de patiënt.

Zeus.

Omdat het Noodlot had voorspeld dat hij door een van hen zou worden onttroond, at de oergod Kronos zijn kinderen direct na de geboorte op. Toen het zesde kind geboren was, zette zijn echtgenote Rhea hem een in luiers gewikkelde steen voor en bracht het kind in veiligheid op het eiland Kreta. Het kind was Zeus. Groot geworden gaf hij zijn vader een drank, waardoor hij de vijf andere kinderen uitbraakte, stootte hem uit de hemel en werd zelf heerser over hemel en aarde.

Kris Vansteenbrugge

Volgens Anita was het vandaag minder koud dan gisteren, ik weet het niet want ben van de ganse dag niet buiten geweest. Anita wel die moest hier in de straat nog enkel boodschappen doen en ik had vandaag de luie in me. Het interesseerde mij geen bal om mee te gaan, ze zei nog, willen we hierachter in de Kaekelaere nadien iets gaan drinken. Maar echt geen zin, alleen m’n boek kon me boeien.

Een mens mag toch al wel eens de luie en lamme in zich hebben en vandaag had ik dat nu. Het was zelfs zo erg dat ik deze namiddag tot de ontdekking kwam dat mijn baard er nog niet af was. Dat heb ik dan maar stantepede in orde gebracht want dat vind ik persoonlijk niet proper. Hoe wel ik vroeger meer dan twintig jaar een baard heb gehad, maar die werd wel degelijk goed onderhouden.

Vorige zaterdag zijn we naar het concert van onze Piotr Isbach geweest. Ik heb het er vorige vrijdag nog over gehad, in het dagboek beschrijving van die dag. Het was weer prachtig wat hij daar bracht en ditmaal was de Sint Jozefkapel volledig uitverkocht. Zijn begeleider op de accordeon Stefan Kovac was eveneens heel goed en bracht enkele mooie Hongaarse gipsy liederen ten beste.

Anita had ook in samenwerking met een andere zanger, een impresario kunnen strikken om eens te komen luisteren en daarmee heeft onze Piotr een tijdje gebabbeld. Ik hoop dat daar iets gunstig uit de hoek komt kijken, want dat verdient hij wel. Want z’n muziek opleiding is indrukwekkend, zelfs in het conservatorium van Moskou heeft hij les gehad.

Een onbekende kunstschilder liet vaak een model naakt poseren in z'n onverwarmde atelier.  Na een uur begon het verkleumde model natuurlijk te klagen.
-  Het is hier zo koud!
-  U hebt gelijk, zei de kunstschilder, ik had het nog niet bemerkt en hij trok een extra pull aan.

Heel wat autobestuurders rijden met verkeerde bandenspanning. Dat is zeer gevaalijk, want bij een te lage en te hoge spanning kunnen de banden te warm worden.  Bovendien kan de verbinding tussen de staalgordel, de kunststof en de rubber loskomen.  Laat de bandenspanning dus regelmatig controleren of doe het zelf na elke tweede tankbeurt.

Wat was het verdorie koud vandaag, het vriezermannetje zat geducht aan de oortjes te knabbelen. Dat was mijne indruk die ik opdeed deze morgen toen ik buitenkwam. Al onze boodschappen werden in record tempo uitgevoerd en even na twaalf uur waren Anita en ik reeds terug thuis. Spijtig dat ik na het middageten nog even naar de bibliotheek moest, want de ontleende cd’s moesten vandaag terug binnen gebracht worden.

Gisteren was het weer namiddagshow in zaal Bart te Merksem, daar konden we niet onderuit. Het was een goede affiche met de al wat oudere zanger Salvator Diaz, die ondanks zijn leeftijd nog best z’n mannetje kon staan. Met het accordeon duo De Melando’s werd het een zeer geslaagde namiddag. Ze spelen niet alleen goed accordeon, maar ze zingen nog aardig ook, zeker Chris de vrouwelijke helft.

Enfin na de voorstelling moesten we dan nog naar de radio en toen we daar buiten kwamen, was het al te voelen dat het die nacht zwaar zou vriezen. Maar toen de auto een paar kilometers verder was, dan werd het er reeds lekker warm. Het ergste was natuurlijk het laatste stukje dat we te voet moesten, na het parkeren in onze garagebox. Maar boven in het appartement was het lekker aangenaam.

Ik denk dat ik maar eens ga ophouden en een beetje televisie ga kijken, want ik weet toch niet meer wat neer te schrijven.

Pijlsnel.

Een arts verstond de kunst om werkelijk altijd en overal te laat te komen.
Opmerking van een patiënte:
- Het is een zeer goed dokter, maar als hij geroepen wordt voor een bevalling, komt hij pas tegen dat het kind zijn eerste communie doet.

-----------------------------------

Bejaard echtpaar voor de televisie:
Zij: Zei je iets?
Hij: Neen dat was gisteren

Lindebloesemhonig heeft een kalmerende werking. Oranjebloesemhonig werkt krampstillend en kalmerend. Sparrenhonig ontsmet de longen en stilt de hoest. Kastanjehonig wordt aanbevolen bij bloedarmoede en rozemarijnhonig heeft een gunstige werking op de lever, de maag en de darmen.

Voorbeeld van een geschreven brief van een moeder aan de leraar van haar zoon.
-  Mijn zoon is ziek en mag vandaag niet turnen. Gelieve hem te executeren.

--------------------------

Een ambtenaar neemt na het ontbijt de krant en begint te lezen.
---  Moet je niet naar kantoor? vraagt zijn zorgzame echtgenote.
-  O ja, antwoordt de man verschrikt, ik dacht dat ik al op het bureau was!

Vandaag alweer een grijze dag, potverdorie wanneer gaat dat eens eindigen. Gisteren een betere dag en na de middag zijn we even naar het Minervacafé gereden, want er was een doos cd’s verkocht “Minerva wintert” de derde driedelige cd box met gratis kerst cd. Daarom moest het geld hiervan afgerekend worden en een nieuwe doos van tien stuks in de plaats meebrengen. Want ondertussen waren er alweer twee exemplaren bestelt in de zaal Bart.

Er was redelijk wat volk aan het wandelen op de Scheldedijk. Na een pintje en een babbeltje was het snel weer tijd om huiswaarts te gaan, want ik keerde graag voor de avondspits terug, want als het druk is durven ze wel eens de Waaslandtunnel richting stad afsluiten. Dit doen ze dan om het tegenover gestelde verkeersvloed sneller te laten verlopen.

Enfin zonder problemen zijn we thuis geraakt. Deze ochtend na de douche had ik eigenlijk niets speciaal te doen en daarom heb ik de hele ochtend aan het lezen gespendeerd. Ik ben een spannend boek aan het lezen van de schrijver Robin Cook met als titel Kloon. Van deze schrijver hebben ze in de bibliotheek verscheidene boeken en ik heb er reeds enkele van gelezen en inderdaad het zijn spannende medische thrillers. Het is moeilijk, eens je begint te lezen om er mee te stoppen.

Soms zij de medische termen die gebruikt worden wel heel moeilijk te verstaan, want hij is medisch verantwoordt geschreven maar ja dat moet je er maar bij nemen. Ben nu maar aan m’n blog begonnen want om acht uur hedenavond moeten Anita en ik naar een concert in de Sint Jozefkapel in Brasschaat. Daar treedt de bariton Piotr Izbach op, het zijn Russische en Romaanse liederen die hij zingt. Hij wordt bijgestaan door de accordeonist Stefan Kovac met Hongaarse en gipsy liederen. Dat mogen we zeker niet missen, want eigenlijk krijgt hij regelmatig plaats ingeruimd in m’n programmaties bij radio Minerva, zodat ge hem wel bij m’n paradepaardjes kunt rekenen.

Ik moet er mee eindigen want ik moet me nog gaan scheren en voor we vertrekken moeten we nog een boterhammen maaltijd verorberen. Natuurlijk moeten we ons nog op z’n paasbest tooien. Als ik morgen tijd heb zal ik er wel verslag vanuit brengen en ik wens jullie nog een prettige avond toe en nog veel blog plezier.

Düsseldorf ligt iets ten zuiden van het Ruhrgebied aan de Nederrijn. Düsseldorf is een stadsdistrict De gemeente telt 584.217 inwoners (negende stad van het land) en heeft een oppervlakte van 217,0 km². Gegevens uit Wikipedia.

Düsseldorf was de laatste aanlegplaats, vooraleer we terug naar het vertrekpunt Arnhem stevenden. Hier aan de kade van deze grote stad zouden we de laatste nacht doorbrengen. De kapiteins diner werd hier geserveerd, met aan de hoofdtafel de boordkapitein. Die dag liet het weer niets te wensen over en onder een stralende zon, meerden we af.

Het was tweede kerstdag en met een blik op de kade, was dit wel te zien. Al hoewel dat dit in België een gewone werkdag is, was hier alleman lekker thuis en nadien bleek dat alle winkels gesloten waren. Dit was een streep door de rekening van de aan boord vertoevende dames. Want de dag ervoor, met Kerstdag was alles in Boppard eveneens gesloten, zelfs de herbergen. We moesten dus huiswaarts zonder cadeautjes.

Toen we afgemeerd waren was er op de kade een drukte van jewelste en iedereen liep er in zijn beste pak. Op de kade stond er eveneens een lange tent waarin er te eten en drinken geserveerd werd. Uiteraard mits betaling, maar de tenten waren heerlijk verwarmd.

Eerste beeld is de tegenover liggende oever nan de Rijn. De straat daar behoord eveneens tot de stad Düsseldorf.


Hier de wandelende menigte met op de achtergrond twee verschillende kerken

Een ruiterstandbeeld van de ene of andere ridder of misschien wel een keizer uit lang vervlogen tijden. Op het plein stonden nog de resten van de kerstmarkt die er gestaan heeft tot juist voor Kerstmis.

Deze foto heb ik genomen uitsluitend om dat mooie uithangbord te kunnen hebben. Dit was uit teraard een afspanning of drinkgelegenheid.

Volgende twee foto's hefft iets met een veldslag te maken, tentijde van de middeleeuwen. Maar de tekst die er bij hoorde was niet te ontcijferen. Ik laat ze maar zien omdat het toch wel mooi was.



Een binnenwater met boot en het mooie er van is, dat dit water nergens heen loopt.

Fontein met spelende kinderen bovenop. Door de vriestemperatuur uiteraard zonder water.

Vooraleer terug aan boord te gaan nog eventjes een mooie zonsondergang gefotografeerd.

Deze ochtend bij het ontbijt kreeg ik weer een lumineus idee, namelijk het was al weer een poosje geleden dat Anita nog eens mosselen had gemaakt. Juist nu bij het ontbijt kreeg ik er zin naar. Dat moet ik maar één keer zeggen tegen ons wuffeke, zij staat altijd open voor zulke suggesties.

Maar eerst moest ze naar de kapper en dat kon niet wachten. Ik stelde al voor om zelf in tussentijd te gaan, maar ze had liever om erbij te kunnen zijn. Als brave man kon ik niet anders dan ja klinken, al hoewel ik daar niet rauwig om was. Want alleen winkelen is nu niet bepaalt m’n liefste bezigheid, neen zeker en vast niet.

Om kwart na elf was ze terug thuis en ik stond gelaarsd en gespoord te wachten om te vertrekken. Omdat we dinsdag reeds in de Aldi geweest, was het nu alleen maar binnen en buiten en kort na twaalve stonden we met de mosselen terug thuis

Mensen, mensen wat heeft me dat gesmaakt daarjuist, met geen pen te beschrijven, ik het gegeten als een varkentje. Ze waren werkelijk heel, heel lekker, ze waren niet te groot maar ons Anita had ze weer gereed gemaakt als een professionele kokkin. Met een lekker sausje er bij en een bruin boterhammetje.

Oplossing.

Zij:  Dokter mijn gezicht voelt de laatste tijd zo branderig aan.
Dokter:  Zeg aan uw verloofde dat hij zich in het vervolg een beetje beter scheert, juffrouw.

---------------------------------------

Louis:  Vader, ik lees hier in de krant dat Karel de Grote onder de moeilijkste omstandigheden, nog de tijd vond om een grapje te maken.
Vader:  Ja jongen dat was de goede oude tijd. Tegenwoordig vinden de mensen in de grappigste omstandigheden nog de tijd om moeilijkheden te veroorzaken.

Als je dag in, dag uit de nieuwsberichten bekijkt op onze televisie dan kun je er moeilijk onderuit bij het zien van al die gruwelijke beelden vanuit Haïti. Mensen dat is toch één grote ellende. Maar wat mij opvalt in die eerste dagen, waar was dat leger en die politie van Haïti, gewoon nergens te bespeuren. Ok wat de politie betreft, die was ook het slachtoffer van de aardbeving. Waar was de president en de regering van het land. De president heb je een paar keren zien rondlopen bij vreemde hoogwaardigheids bekleders. Maar voor de rest nougatbollen.

Enfin ik ga er over zwijgen, want anders word ik er nog ziek van. Deze morgen kregen we de zon nog een keertje te zien, dat was alweer een paar dagen geleden. Het was een verademing om die lieve zon nog eens te mogen begroeten, na enkele troosteloze grijze dagen. Gisteren morgen zijn we vlug even langs de Aldi geweest voor de hoogst noodzakelijke aankopen. Op een half uurtje waren we terug thuis en na het eten een korte wandeling gedaan.

Ons Anita moest nog even naar “De Prijskraker” voor enkele huishoudartikelen. Wie en wat is de “prijskraker,” een handelaar waar je alles kunt kopen, behalve voeding aan een schappelijke prijs. Het is een eindje wandelen naar de Valk. De Valk is een gehucht van onze gemeente Schoten. Ik was niet van plan om er voor mij iets te kopen, maar uiteindelijk ben ik er toch buitengekomen met een dubbele en een vierdelige cd box.

Ik heb weeral nieuw materiaal voor de uitzending van zondagavond, hopelijk zullen m’n luisteraars weeral blij zijn. Anita heeft niet gevonden wat ze nodig had, enkel een groot pak servetten had ze bij. Nadien zijn we in de Salamander nog iets gaan drinken, vooraleer we huiswaarts keerden. Het was niet echt koud maar die vochtige lucht trekt zo in je kleren en knoken, dat we toch blij waren dat we terug in ons appartement waren.

Vandaag had Anita veel letsel van haar rug, zodat we besliste eens rustig thuis te blijven en er een luie dag van te maken. Ik heb me wat beziggehouden om de foto’s van de laatste reis eens te sorteren en de minder goede in een aparte map te steken. Van de goede ga ik er enkele heel mooie afdrukken op fotopapier, want dat zou Anita graag hebben. Ze heeft nog enkele albums in de kast liggen, die ze daar graag voor zou gebruiken.

Mauritske wordt opgenomen in het ziekenhuis. Hij mag het bed niet uit, maar moet dringend.
-  Blankenberge! Blankenberge! Blankenberge!.
-  Uiteindelijk komt er een verpleegster binnen, die vraagt wat er scheelt.
-  Ach, ik moest echt dringend, maar er kwam niemand en nu is het telaat.
-  Maar Mauritske toch, zegt de verpleegster, waarom heb je niet om de pan, geroepen?
-  Ach ja, dat is het, De Panne. Ik kon er maar niet opkomen, maar ik wist dat ik een kuststad zocht.