Maandag 14 juli 08

Zoals jullie gemerkt hebben ben ik twee dagen non aktief geweest wegens te veel werk.  Schiet nu niet allemaal in een lach, want een gepensioneerde kan ook tijd gebrek hebben.  De vrijdag hadden we water in de frigo wegens een verstopping van het afvoerbuisje dat het condensiewater moet afvoeren naar een bakje achteraan de frigo.

Van de gelegenheid gebruik gemaakt om de koelkast een kuisbeurt te geven en te gelijkertijd de keuken te schobben. De avond van de gelegenheid gebruik gemaakt om mijn fotoalbum bij te werken op het seniorennet.

De zaterdag moest het appartement een goede beurt hebben en daar hebben we bijna de ganse dag aan opgeofferd.  Daarna ieder van ons een deugddoend bad genomen want ’s avonds kwamen Greta en Leo op bezoek om me een laattijdige verjaardag te wensen, want op mijn verjaardag waren we in verlof naar de Hutteheugte.

De avond was een gezellige boel, lekker wat bij gekeuveld en een spie taart en rijst vla en de uren vlogen zo voorbij. Ondanks het laat geworden was, waren Anita en ik reeds vroeg uit de pijp(bed) op de zondagmorgen.

Bij ons in de gemeente staat alles in teken van het wereldfestival van het volksdansen.   De zondag vanaf 14 uur gaat er een stoet door het dorp met de deelnemende groepen en als het goed weer is ziet het hier zwart van het volk.  Zo ook vandaag was de belangstelling groot.

Onderaan twee foto’s van de optocht, de andere verschijnen binnen enkele dagen op het foto album “Mijn gemeente Schoten” op het adres http://fotoalbum.seniorennet.be/kemperke.

Wil je meer zien van deze foto’s moet je gaan kijken op het hierboven vermelde adres.

Dit is de Sint Sebastiaangilde die de stoet opende.


Dit was een grote vertegenwoordiging uit Zuid Korea, in een prachtige klederdracht.

Bovenaan zicht van de zandsculpturen.  Het eerste beeld dat onderaan te bekijken is, toont het sculptuur van de koekjesgigant.  Dit beeld staat alleen opgestelt op een andere plaats in het centrum.   De andere beelden staan bij elkaar aan de hoofdingang.

Deze zandsculpturen maken deel uit van het 15 jarig bestaan van het Wijnegems Shoppings Center.   Het komt eigenaardig over om zoveel zand, laat het dan bewerkt zijn tegen te komen in een overdekt winkelcentrum.  In elk geval mijn hoed af voor zulk talent dat in staat is om van een berg zand zulke kunstwerken te maken.  Ik weet niet hoe ze dat zand op zijn plaats houden, hoogst waarschijnlijk word daar cement in verwerkt.  Als het niet waar is,  lach me dan niet uit met m’n onwetendheid.  Indien iemand van de kijkers weet hoe de vork in de steel zit, kan hij onderaan het artikel steeds reageren.

.

Hier hebben jullie een eerste reeks van foto's die heden morgen in het shoppings center genomen zijn.  Drie sculptuurs met als onderwerp de produckten van de koekjes gigant Lu.  Ik hoop dat jullie ze mooi vinden, morgen nog een reeks met andere onderwerpen.

Heden morgen toen ik de draperieën open trok, was het donker en grijs en de regen viel maar uit de hemel.   Ik had al veel zin om terug onder de deken te kruipen en de ganse dag in het land van dromen te blijven maar dat gaat natuurlijk niet.

Zoals ik gisteren al vermeld had wilden we heden naar het Wijnegems Shoppings Center gaan, al de winkels zijn onder één dak gebracht en we hoeven niet telkens buiten te komen.  Rond half elf waren we vertrekkens gereed en vanuit Schoten is dat maar brut weg tien minuten rijden.

Zo vroeg zijn er nog geen parkeer problemen en toen we uitstapte was het juist eventjes over met regen en kon de paraplu in de auto blijven.  Bij het binnen komen viel onze mond open van verbazing.   Het plein voor de lift was omgetoverd met zandsculptuur, ik had die in Blankenberge al gezien maar binnenshuis dat nog nooit.. 

Anita had nog een aankoopbon van de kledingszaak Damart en daar richtte we eerst onze schreden naar.   Terwijl onze dame in de winkel rond keek kon ik rustig het sculptuur van de koekjes gigant Lu fotograferen, want gelukkig had ik m’n toestel bij.

Een zekere M.Max, die een hoofd heeft zo glad als een ijsbaan, was bij een familie te eten gevraagd.
Jantje, zegde de moeder, als meneer Max komt, moogt gij niet spreken van zijn haar, hoort ge ik verbied het jou.
Voor het diner komt Jantje in het salon waar de genodigden zijn en blijft voor meneer Max staan en zich naar zijn moeder kerende, roept hij uit:
Waarom mamake heb je mij verboden van het haar van meneer Max te spreken? Hij heeft geen enkel haarken op zijn hoofd
-----------------------------------------------------------

Gehoord in Varsenare
Op de receptie zag het zwart van de witte paters.
----------------------------------------

Sommige mensen kennen zichzelf niet, merkte een schrijver op.
Voor sommige is dat een groot geluk.

Gisteren tijdens ons bezoek aan het centraal station, stonden we eventjes buiten om een foto van de voorgevel van het station te nemen.  Dat ging helaas niet want die zelfde gevel stond in de steigers voor een opkuisbeurt.  Dan mijn toestelletje maar gericht op het gebouw aan de andere kant van het plein.
Het Park Plaza Hotel, met aan de linkerzijde het onderwater paradijs Aquatopia, zeker de moeite waard om te bezoeken als je in Antwerpen vertoeft. 

De tweede foto geeft de ingang weer van nog een echte Antwerpse attraktie namelijk de   koninklijke maatschappij voor dierkunde, in de volksmond de zoologie van Antwarpen.  Dit is de toegangpoort met de loketten, deze poort is een geklasseerd monument.

Omdat de voorkant niet te fotograferen was, dan maar eentje van binnenin.  De toegangsdeur op het eerste verdiep die uitkomt in de grote glazen koepel van waaruit de treinen vertrekken

We komen nog even terug op gisteren, uiteindelijk zijn we niet in de stad gaan eten maar hebben tram 3 terug naar Merksem genomen tot aan de parking waar ik m’n wagen had achtergelaten.

Van daaruit zijn we naar taverne Calesberg gereden om daar te eten, uiteindelijk kennen we de zaak en we weten wat er ons voorgeschoteld wordt en dat is toch ook een reden om eventjes te wachten met eten.

Daarna zijn we huiswaarts getrokken om de avond door te brengen, ik aan de computer en Anita aan de televisie tot het tijd was om ons ter ruste te begeven.

Vandaag kregen we bezoek van onze Danny, want die moest me nog komen helpen met enkele programma’s aan te passen en is dan blijven eten vooraleer hij naar het werk moest.  Hij stond met de nachtshift en die begon om 18 uur en dit tot morgenvroeg 6 uur.  Dit is natuurlijk een lange shift maar in de bewaking zijn dat normale uren schijnbaar.

In de loop van de namiddag kregen we onze schoondochter Carine ook nog over de vloer.  Ze had onze nieuwe slaapkamer nog niet gezien en ze was vandaag in de buurt voor enkele inkopen.  Om kwart over vijf was iedereen verdwenen, terug lekker rustig met ons tweetjes.

Voor de rest niets bijzonder meer te melden en ga ik het hier maar bij houden.  Morgen lekker shoppen in het Wijnegem Shopping Center.De drukke solden periode zal al wel voorbij zijn en terug een pak kalmer en rustiger.   

Als je het park binnen rijdt langs de Miksebaan heb je daar enkele parkeerplaatsen onder de bomen, wat bij mooi en zonnig weer mooi meegenomen is .  Als je de parkeerplaats verlaat en het park in wandelt heb je links het kasteel.   Nu dienstdoende als taverne-restaurant en eveneens zijn er zalen voor huwelijken en dergelijke ter beschikking.


Op de zelfde plaats maar dan langs de rechterzijde van de weg zie je deze prachtige fontein.

Als je de weg vervolgt links van de splitsing aan de grote gazon kun je lekker in de schaduw van eeuwenoude eiken en beukenbomen kuieren, terwijl er al enkele jongeren liggen te zonnebaden.

Tijdens de verdere wandeling kom je aan de grote vis en roeivijver, van vissers is er op die plaats niets te merken maar ze waren wel aanwezig. De roeiboten zijn wel in beeld en op de achterkant zie je het oude botenhuisje dat nu als drankgelegenheid dienst doet.  Bij goed weer zoals die dag staan de tafeltjes achter het huisje  onder de bomen.

Nog een mooie beeld van de roeivijver en in de zonneschijn een eilandje met op de achtergrond de zelfbediening in de kinder speeltuin. Een mooie idyllisch plaatje.

Achter het botenhuisje stroomt de Laarse beek.  De foto is genomen stroomafwaarts richting Schoten en vervolgens naar Merksem, waar hij uitmond weet ik niet juist maar ik vermoed dat hij dan naar de noorder polder stroomt.

Bij het huiswaarts keren bemerkte ik een eekhoorntje en hij bleef rustig voorons lopen. Toen zette hij zich rustig neer aan de voet van de boom om gezellig op iets te knabbelen.  Hij is bijna niet te zien op de foto want om zoiets te trekken heb je natuurlijk voorzet lenzen nodig.  Maar wie goed kijkt kan hem zien op de rand van schaduw en licht

Ik ga eventjes twee dagen terug in de tijd, dinsdag op die prachtige warme dag zijn Anita en ik na de middag een wandeling gaan doen in het park van Brasschaat.   Want op de eerste vakantiedag durfden we eigenlijk met de auto niet verder van huis te rijden, iedereen was dan op weg naar zijn vakantie bestemming.

Nutteloos in het drukke verkeer verzeild geraden dat is niets voor mij.  Daarom hielden we het maar dicht bij huis en het was zeker geen verkeerde beslissing.   Aan het park is veel parkeerruimte en je auto staat praktisch steeds in de schaduw wat toch een pluspunt betekend.

Het is er gezellig om wandelen en buiten het weekend weinig volk.   Het is er ook ontzettend groot want eigenlijk zijn het twee grote domeinen die er te samen komen, namelijk het hierboven gesitueerde park en het Peerdsbos dat op het grondgebied van Schoten gelegen is.

De temperatuur was formidabel en onder de eeuwen oude bomen was het zalig wandelen.  De foto’s staan nog niet op de computer, dat zal voor morgen zijn en dan kunnen jullie meegenieten van onze wandeling door het park.

Het voordeel van dit domein is dat ge in het Kasteel aldaar iets kunt drinken, maar ook verder in het park is een drankgelegenheid.   Deze is gelegen aan de kinderspeeltuin (zelfbediening) en ook aan de aanlegsteiger der roeiboten.   Daar is een drankgelegenheid met bediening en de tafels staan er lekker onder de bomen.

Anita heeft er een cola bestelt en ik verkoos een donkere Leffe, m’n lieve mensen wat was dat daar zalig en het spreekwoord luidt zalig zijn de armen van geest.   Daar kon je nu eens rustig je geest op nul zetten, het was spijtig dat de klok altijd maar verder tikte en het moment van vertrekken was aangebroken.

Voor het laatste deel heb ik gekozen om af te sluiten met een foto reeks om een klein gedacht te hebben wat de tuin jullie te bieden heeft.   Ik had spijtig genoeg geen notaboekje bij me, zodat de meeste namen der rozen mij nu helemaal ontgaan zijn.   Dat mag me niet meer overkomen.

Voor de ingang van de rozentuin moet je flink opletten want je bent er voorbij voor je het weet.
Hij is werkelijk verborgen door de begroeiing.

Als je de tuin betreedt wordt je begroet door het bronzen standbeeld met de ronkende naam  de naakte ballerina ‘s.

Pergola met rose klim rozen.

Een perk met vuurrode trosrozen, spijtig dat ik de naam er niet meer van ken.  Gewoonweg een zalig zicht en wat een geweldige geur.

Van deze prachtige witte roos weet ik de naam nog wel.   Het is de naam van een geweldig componist Frederic Chopin.  De man weet het wel niet, maar hij zou zeer vereerd zijn met deze ongelofelijke machtig mooie roos met zijn naam.

We besluiten met het borstbeeld van koning Albert eerste.   Als je eens in Antwerpen komt breng dan zeker en vast een bezoek aan het Rivierenhof.