Vakantie

Gisteren tijdens ons bezoek aan het centraal station, stonden we eventjes buiten om een foto van de voorgevel van het station te nemen.  Dat ging helaas niet want die zelfde gevel stond in de steigers voor een opkuisbeurt.  Dan mijn toestelletje maar gericht op het gebouw aan de andere kant van het plein.
Het Park Plaza Hotel, met aan de linkerzijde het onderwater paradijs Aquatopia, zeker de moeite waard om te bezoeken als je in Antwerpen vertoeft. 

De tweede foto geeft de ingang weer van nog een echte Antwerpse attraktie namelijk de   koninklijke maatschappij voor dierkunde, in de volksmond de zoologie van Antwarpen.  Dit is de toegangpoort met de loketten, deze poort is een geklasseerd monument.

Omdat de voorkant niet te fotograferen was, dan maar eentje van binnenin.  De toegangsdeur op het eerste verdiep die uitkomt in de grote glazen koepel van waaruit de treinen vertrekken

We komen nog even terug op gisteren, uiteindelijk zijn we niet in de stad gaan eten maar hebben tram 3 terug naar Merksem genomen tot aan de parking waar ik m’n wagen had achtergelaten.

Van daaruit zijn we naar taverne Calesberg gereden om daar te eten, uiteindelijk kennen we de zaak en we weten wat er ons voorgeschoteld wordt en dat is toch ook een reden om eventjes te wachten met eten.

Daarna zijn we huiswaarts getrokken om de avond door te brengen, ik aan de computer en Anita aan de televisie tot het tijd was om ons ter ruste te begeven.

Vandaag kregen we bezoek van onze Danny, want die moest me nog komen helpen met enkele programma’s aan te passen en is dan blijven eten vooraleer hij naar het werk moest.  Hij stond met de nachtshift en die begon om 18 uur en dit tot morgenvroeg 6 uur.  Dit is natuurlijk een lange shift maar in de bewaking zijn dat normale uren schijnbaar.

In de loop van de namiddag kregen we onze schoondochter Carine ook nog over de vloer.  Ze had onze nieuwe slaapkamer nog niet gezien en ze was vandaag in de buurt voor enkele inkopen.  Om kwart over vijf was iedereen verdwenen, terug lekker rustig met ons tweetjes.

Voor de rest niets bijzonder meer te melden en ga ik het hier maar bij houden.  Morgen lekker shoppen in het Wijnegem Shopping Center.De drukke solden periode zal al wel voorbij zijn en terug een pak kalmer en rustiger.   

Als je het park binnen rijdt langs de Miksebaan heb je daar enkele parkeerplaatsen onder de bomen, wat bij mooi en zonnig weer mooi meegenomen is .  Als je de parkeerplaats verlaat en het park in wandelt heb je links het kasteel.   Nu dienstdoende als taverne-restaurant en eveneens zijn er zalen voor huwelijken en dergelijke ter beschikking.


Op de zelfde plaats maar dan langs de rechterzijde van de weg zie je deze prachtige fontein.

Als je de weg vervolgt links van de splitsing aan de grote gazon kun je lekker in de schaduw van eeuwenoude eiken en beukenbomen kuieren, terwijl er al enkele jongeren liggen te zonnebaden.

Tijdens de verdere wandeling kom je aan de grote vis en roeivijver, van vissers is er op die plaats niets te merken maar ze waren wel aanwezig. De roeiboten zijn wel in beeld en op de achterkant zie je het oude botenhuisje dat nu als drankgelegenheid dienst doet.  Bij goed weer zoals die dag staan de tafeltjes achter het huisje  onder de bomen.

Nog een mooie beeld van de roeivijver en in de zonneschijn een eilandje met op de achtergrond de zelfbediening in de kinder speeltuin. Een mooie idyllisch plaatje.

Achter het botenhuisje stroomt de Laarse beek.  De foto is genomen stroomafwaarts richting Schoten en vervolgens naar Merksem, waar hij uitmond weet ik niet juist maar ik vermoed dat hij dan naar de noorder polder stroomt.

Bij het huiswaarts keren bemerkte ik een eekhoorntje en hij bleef rustig voorons lopen. Toen zette hij zich rustig neer aan de voet van de boom om gezellig op iets te knabbelen.  Hij is bijna niet te zien op de foto want om zoiets te trekken heb je natuurlijk voorzet lenzen nodig.  Maar wie goed kijkt kan hem zien op de rand van schaduw en licht

Ik ga eventjes twee dagen terug in de tijd, dinsdag op die prachtige warme dag zijn Anita en ik na de middag een wandeling gaan doen in het park van Brasschaat.   Want op de eerste vakantiedag durfden we eigenlijk met de auto niet verder van huis te rijden, iedereen was dan op weg naar zijn vakantie bestemming.

Nutteloos in het drukke verkeer verzeild geraden dat is niets voor mij.  Daarom hielden we het maar dicht bij huis en het was zeker geen verkeerde beslissing.   Aan het park is veel parkeerruimte en je auto staat praktisch steeds in de schaduw wat toch een pluspunt betekend.

Het is er gezellig om wandelen en buiten het weekend weinig volk.   Het is er ook ontzettend groot want eigenlijk zijn het twee grote domeinen die er te samen komen, namelijk het hierboven gesitueerde park en het Peerdsbos dat op het grondgebied van Schoten gelegen is.

De temperatuur was formidabel en onder de eeuwen oude bomen was het zalig wandelen.  De foto’s staan nog niet op de computer, dat zal voor morgen zijn en dan kunnen jullie meegenieten van onze wandeling door het park.

Het voordeel van dit domein is dat ge in het Kasteel aldaar iets kunt drinken, maar ook verder in het park is een drankgelegenheid.   Deze is gelegen aan de kinderspeeltuin (zelfbediening) en ook aan de aanlegsteiger der roeiboten.   Daar is een drankgelegenheid met bediening en de tafels staan er lekker onder de bomen.

Anita heeft er een cola bestelt en ik verkoos een donkere Leffe, m’n lieve mensen wat was dat daar zalig en het spreekwoord luidt zalig zijn de armen van geest.   Daar kon je nu eens rustig je geest op nul zetten, het was spijtig dat de klok altijd maar verder tikte en het moment van vertrekken was aangebroken.

Voor het laatste deel heb ik gekozen om af te sluiten met een foto reeks om een klein gedacht te hebben wat de tuin jullie te bieden heeft.   Ik had spijtig genoeg geen notaboekje bij me, zodat de meeste namen der rozen mij nu helemaal ontgaan zijn.   Dat mag me niet meer overkomen.

Voor de ingang van de rozentuin moet je flink opletten want je bent er voorbij voor je het weet.
Hij is werkelijk verborgen door de begroeiing.

Als je de tuin betreedt wordt je begroet door het bronzen standbeeld met de ronkende naam  de naakte ballerina ‘s.

Pergola met rose klim rozen.

Een perk met vuurrode trosrozen, spijtig dat ik de naam er niet meer van ken.  Gewoonweg een zalig zicht en wat een geweldige geur.

Van deze prachtige witte roos weet ik de naam nog wel.   Het is de naam van een geweldig componist Frederic Chopin.  De man weet het wel niet, maar hij zou zeer vereerd zijn met deze ongelofelijke machtig mooie roos met zijn naam.

We besluiten met het borstbeeld van koning Albert eerste.   Als je eens in Antwerpen komt breng dan zeker en vast een bezoek aan het Rivierenhof.

Het provinciaal domein Rivierenhof is gelegen ten noorden van Antwerpen en snijdt de vroegere gemeente midden door, zodat er twee Deurne’s bestonden het noord en het zuid  Deurne.

Het domein strekt zich verder uit tot bijna aan de grens met Wijnegem.   Het wordt de groene long van Antwerpen genoemt maar gelukkig zijn er wel meerdere parken en domeinen in de metropool.   Bij gelegenheid zullen we daar ook eens een kijkje gaan nemen, de zomer is nog lang niet gedaan en regelmatig komen kijken is de boodschap.

Eens was het Rivierenhof een lusthof, een hof van plaisantie.   Mooie aangelegde tuinen en exotische planten waren hier niet vreemd aan.   Nu nog zien we hiervan fraaie restanten in ons domein.  Het is eigenlijk een samensmelting van een oorspronkelijk bos met een mooi onderhouden park.

Als eerste fotografische bijdrage laat ik jullie een platte grond van het ganse domein zien, dan kunnen jullie zich er een gedacht van vormen hoe groot het is.

Als je dit domein betreedt langs de Turnhoutse baan is het eerste wat je opvalt de enorme grote overwegend beukenbomen.    Hoog boven je zijn ze volledig toe gegroeid en wordt het zonlicht volledig getemperd en lekker koel bij warm weer

Door het park lopen heel wat beken en daarom komt men er regelmatig bruggen groot of klein, steen of te wel in een houtconstructie tegen.    In dit geval is het een stenen bruggetje.

Hier krijgen we een laag gebouwtje met een strooien dakbedekking.   Waar het toe gediend heeft of nog dient weet ik niet, maar het is juist achter de tuinbouwschool van Antwerpen gelegen hoort het daarbij misschien.

De laatste foto is een zicht op een droog gekomen beek net naast de grote toegangsdreef.   Ik was er bijna voorbij gelopen toen Anita me er opmerkzaam voor maakte.

Smoes.

Een vrouw vroeg aan de ruitenwasser of hij een kop koffie of een glas bier wilde.
_  Liefst bier, antwoorde hij. Ik heb ontdekt dat bier zich beter laat uitwrijven, als ik tegen de ruiten adem.

----------------------------------------------

_  Waaraan herken je een gelukkige motorrijder?
_  Hij heeft vliegjes tussen zijn tanden.

De donderdagavond had ik met Anita afgesproken dat we de volgende morgen de diepvriezer zouden ontdooien en uitkuisen.   Normaal waren we al ruim over tijd, maar nu met het warme weer is de vriezer vlug ontdooid en kan alles terug sneller ingeladen worden.

De laatste weken hadden we minder diepvries producten gekocht, zodat er minder voeding moest uitgeladen worden en was het mogelijk om alles in de diepvries koeltassen enkele uurtjes te bewaren.  Zeker als we de tassen in de kelder waar het lekker koel was, enkele uurtjes konden achter laten.

Het is een diepvries met schuiven en die ontdooien gemakkelijker dan de kisten.   De deur wagenwijd opengezet en na een kwartiertje hoort je het water reeds lopen.   De schuiven had ik in de badkamer in het bad gezet en met lauw water het ijs er afgesproeid en ondertussen had Anita een emmer zeepsop gemaakt om de bakken en de diepvries af te wassen.

De woensdagmiddag omstreeks dertien uur stapte ik een beetje zenuwachtig in mijn auto voor zijn eerste schouwing want hij was jarig.   Hij mocht vier kaarsjes uitblazen en dat is een hele eer voor mijn wagen.   Het is net zoals voor een peuter die voor de eerste maal naar de kleuterklas mag gaan.

Vele zullen hier mede lachen met deze voorstelling van de feiten, maar zo bekijk ik de situatie.   De dichtst bijzijnde technische controle was gelegen in Deurne een vijftal km rijden.   Daar zag ik al  kans om een verkeerde poort te kiezen en ik dacht er staat niemand voor mij dat zal hier vlug vooruit gaan.   Maar dit bleek de ingang voor het zwaar transport te zijn.   Het werd me duidelijk gemaakt door een vriendelijke persoon dat ik de volgende ingang moest nemen.

Er waren geen potten mee gebroken en bij de volgende ingang viel het ook best mee, in de twee rijen stonden telkens twee auto’s.   Alles viel heel goed mee tot ik aan de controle van de vering en de ophanging beland was.   De twee personen die onder mijn wagen de testen uitvoerden die bleven maar bezig .

Op die andere brug waren reeds vier wagens op en af gereden, aan de mijne bleven ze maar schudden en de wielen laten ronddraaien, enfin het angst zweet brak me uit, ik dacht  mijn wagen word hier afgekeurd dat kan niet anders.   Op de lange duur werd de brug omlaag gelaten en ik mocht de auto buiten rijden.   Maar voor ik instapte vroeg ik met een benepen hartje, mijnheer is er iets ernstig aan mijn wagen.  

Maar belangen niet meneer was het antwoord van de man, ik heb mijn laatste proef moeten afleggen om deze testen ook te mogen uitvoerenen uw wagen  is in orde.   Ik rustig naar de balie om af te rekenen.   Dit is het relaas van een man die bijna een hartinfarct heeft gehad omdat hij zich te snel ongerust maakte.