Humor.

Noem de dagen bij hun naam,
schrijf cijfers voor de jaren.
Wie zal de druppels van de tijd vergaren,
wie peilt de bron van eeuwigheid?
Niet de dagen,
niet de tijd,
 bepaalt de waarde
van het lied dat de mensen zingen,
maar de liefde,
hoog gespannen op vergulde snaren.

Emmy Swerts

Hendrik de Vries

Nederlands dichter en schilder (Groningen 17.8.1896 - Haren 18.11.1989).

De Vries was een autodidact die op school tot de minder goede leerlingen behoorde, maar zichzelf veel leerde over de klassieke en de moderne poëzie.  . In zijn kindertijd ontstond ook zijn voorliefde voor alles wat met Spanje te maken had: hij was een groot bewonderaar van Spaanse volksmuziek en studeerde ook Spaans. Hij beheerste de taal zo goed dat hij er de Cantos extraviados del Español groninguese (1971) in schreef. Vanaf 1924 zou hij regelmatig naar Spanje reizen. Naar aanleiding van die reizen stelde hij de bundels Spaansche volksliederen en Copla’s (in totaal vertaalde hij een duizendtal copla's) samen..

Ondankbaar is ' t copla dichten.
Op de maker heeft niemand acht.
Is het goed en vindt het genade,
dan heeft het volk dat bedacht.

Hendrik De Vries, copla.

Gisteren was het verschrikkelijk druk bij ons in de gemeente, de reden hier voor was de internationale wielerwedstrijd “ De Scheldeprijs”. Ieder jaar zijn de beste beroepsrenners van het moment van de partij. Zo ook dit jaar en misschien is hij dit jaar nog beter gestoffeerd, want dit jaar valt hij juist tussen twee echte klassiekers. Vorige zondag “ De ronde van Vlaanderen en nu volgende zondag “Parijs - Roubaix”.

In elk geval vanaf een uur of tien in de ochtend was het hier in Schoten super druk, zoals de volksmond zegt ’men kon over de koppen lopen. Vorig jaar had ik het evenement veelvuldig gefotografeerd, maar ditmaal heb ik het maar gelaten, want uiteindelijk zijn de beelden toch het zelfde. Ik ben eerlijk gezegd niet buitengeweest en heb heel het wielergebeuren gevolgd vanuit het open raam.

Het was een vliegende start, want de inschrijving gebeurde op de grote markt te Antwerpen en werd er in groep naar onze gemeente gereden, om daar dan officieel van start te gegaan en dat was om kwart na twaalf. Toen ze voorbij kwamen werd er luid geapplaudisseerd, maar eerlijk gezegd is het toch moeilijk om in een groep van 196 renners bekende gezichten te zien. Tom Boonen met z’n trui van Belgisch kampioen heb ik erkend vanuit onze venster.

Anita die was naar beneden geweest, want voor de koers heeft ze een boontje en zeker voor den Tom. Na de beroepsrijders was er nog als opvulsel een koers voor liefhebbers en daar bleef ook veel volk langs de omloop staan. Want iedere liefhebber heeft natuurlijk ook zijn supporters meegebracht. Enfin het weder bleef goed, ondanks dat de zon na de middag forfait gaf. De reuk van hamburger, worst met coucroute en frieten steeg op tot in onze living en dat deed Anita besluiten om beneden voor ons een hamburger te halen.

Ik verkoos een grote gebakken worst met coucroute en mostaard, eerlijkheid zelve moet ik bekennen dat me dat heerlijk heeft gesmaakt. Misschien wordt dit niet geklasseerd bij de gezonde voeding, maar een eenmalige zonde zal ons wel vergeven worden. Om het kort te maken dit zottekesspel heeft tot heel laat geduurd en ik denk dat de renners al lang in hun bedjes lagen, toen de supporters nog doorgingen en deze morgen lag de marktplein als een mestpacht bij.

-  Ik heb gehoord dat u in uw vrije tijd gaat wielrennen, zei de personeelschef tegen een sollicitant.
Tja, dat zou wel eens een probleem kunnen worden bij ons.
Wij zoeken namelijk mensen die op hun post blijven, geen wegrenners.

**********

-  In Oslo werd een man, die toegaf dat hij zijn vrouw een pak rammel had gegeven met een levende paling, veroordeeld tot 100 euro schadevergoeding wegens wreedheid ... tegen de paling.

**********

Vrouw tegen vriendin:
-  Ik moet mijn man dit nageven, nooit zal hij achterom kijken naar een andere vrouw.  Hij staart alleen naar haar decolleté.

**********

-  Is dit afschuwelijke schilderij nu een voorbeeld van wat ze tegenwoordig ' experimentene kunst' noemen?
-  Eh, nee madame, dat is een spiegel.

**********

Na een afwezigheid van enkele dagen kom ik nog eens op m’n blog. Weinig tijd was m’n reden, de zondag was geheel bezet met ’s morgens het samenstellen van m’n programma. Deze samenstelling had ik al grotendeels verschoven naar de zaterdagavond, want de zondagmiddag waren we uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van ons Hildeke.

Dit ging door op de camping Breebos te Rijkevorsel, want daar zit m’n dochter de ganse paasvakantie met de kinderen. Er werden wat vriendjes uitgenodigd en die werden verwelkomd op een partijtje bowling. Dit was natuurlijk gezellig voor deze kinderen en er werd zelfs gezorgd voor wat snacks.

Maar de verjaardagstaart werd opgediend in de caravan, het was wel een beetje benepen. Maar met wat goede wil ging dit natuurlijk ook en zonder ongelukjes heeft ieder zijn spie taart kunnen verorberen en ze was nog lekker ook.

Maar spijtig dat wij rond vijf uur reeds moesten opkramen, want van Rijkevorsel naar huis is toch bijna veertig minuten rijden. Thuis aangekomen nog even wat gegeten en een tasje koffie gedronken en dan was het weer tijd om te vertrekken naar de radio.

Een jong koppeltje ging naar een tentoonstelling over moderne kunst. Het bleef staan voor een kunstwerk waarvan geen van beiden ook maar iets begreep. In de catalogus stond dat het doek een kubistisch land voorstelde.
-  Amai! riep het meisje uit, wat moet Cuba een afschuwelijk land zijn!

**********

Athena was de godin van de wijsheid en de wetenschappen.  Ze was ook bedreven in de weefkunst.  Haar beste leerlinge was het meisje Arachne.  Maar die was hoogmoedig en daagde haar leermeesteres uit tot een wedstrijd om het mooiste weefstuk.  Het werk van Arachne moest zeker niet onderdoen voor dat van Athena, maar de godin voelde zich gekrenkt in haar eer.  Ze verscheurde Arachnes werk en toverde het meisje om in een spin, gedoemd om in eeuwigheid te weven.

Kris Vansteenbrugge.

De vrijdagavond is alweer aangebroken, zo juist lekker gegeten en ik kan er weer tegen tot morgenvroeg. Zoals gewoonlijk tijdens de maaltijd gekeken naar de nieuwslezing op de zender één van de vrt. Eén van de kranten heeft maar weer eens een enquête gehouden over het stemgedrag van de Vlaamse kiezers. 1026 personen werden getelefoneerd, gemaild om te vragen welke partij hun voorkeer genoot. Ook wie de populairste politici waren enz. enz. eigenlijk vind ik dit puur geldverspilling.

Aan de telefoon kun je toch zeggen wat je wil, in het kieshokje word er dan toch gewoonlijk anders gekozen. Enfin minister-president Kris Peeters kwam er als overwinnaar uit en het feit dat hij van z’n paard was gevallen, heeft er in positieve zin een rol in gespeeld. Voor mij niet gelaten, open vld met als voorzitter de zoon van Herman De Croo won 2,5%, maar de cd&v bleef ondanks een verlies van 1% de grootste partij en zo kun je blijven doorgaan.

Ze moeten de krant toch volgeschreven krijgen, de kranten hebben het al zo moeilijk. De wielermicrobe is ook in volle opgang. Mensen die er al twee dagen kamperen in hun mobilhome om toch maar een goed plaatsje te kunnen versieren zondag eerst komende en zo ging het nieuws maar verder en tussendoor wat geweld in het Midden-Oosten en je eten smaakt belangen zo goed niet meer.

Nog een prettige avond en veel blogplezier hier bij het seniorennet, de enige echte webside op internet.

Ik ben er vandaag wat vroeger bij om een posting te doen. De ochtend begon voortreffelijk, vanaf ik opgestaan ben scheen de zon en de hemel was azuur blauw en dan denkt men dat kan nooit fout gaan. Maar helaas nu momenteel hangt er al een stevige bewolking en na het één uur nieuws wist Sabine de weervrouw ons te vertellen dat het weekeinde niet fantastisch zou worden, met andere woorden het word bar slecht.

Dit is wel spijtig, want zondagnamiddag moeten we op de camping “Breebos” in Rijkevorsel zijn. Anita haar petekind wordt acht jaar en Daniëlla (de moeder) heeft ons deze morgen gevraagd om tot daar te komen, voor een klein feestje. Hopelijk krijgen we niet al te veel regen, want in zijn camping kan het dan slijkkerig zijn. Enfin dat zijn dan problemen voor zondag en problemen dienen opgelost te worden van zo gauw ze zich aandienen.

Een groot politieker heeft deze volzin uitgesproken en onsterfelijk gemaakt. Ik wil hier geen namen noemen, maar hij was volslank, supporter van club Brugge en woonachtig in Vilvoorde. Voor de rest is alles hier dik in orde en ik kom straks nog wel even terug, bij leven en welzijn.

Hopelijk heeft zich niemand laten vangen aan een eerste april grappen. Ik vermoed dat dit ook stilaan uit de omloop aan het verdwijnen is. Toen ik nog klein of jong was, het is al eender hoe het genoemd word, werd dit veel meer gedaan. Op de radio en in de verschillende kranten werd er altijd een aprilgrap in gebouwen en er ware der zelf heel geloofwaardige bij die veel mensen in beweging zetten.

Der zijn al zoveel volksgebruiken uit de omgang gegaan, ergens wel spijtig. Toch waren we er bedreven in om kennissen en buren ergens heen te sturen, om daarna te kunnen zeggen: Op één april zetten ze alle zotten op den dril.

Enfin vandaag onze eerste dag thuis en Anita had het zo druk als een klein baasje, de rest van de klederen uitpakken en dan het wasmachine aan het werk zetten. Tussendoor nog even naar de Aldi om eetwaren in huis te halen. Ik vond het van morgen tamelijk ijzig koud rond elf uur en was blij dat ik terug thuis was.

Eerlijk gezegd heb ik er een luie dag van gemaakt en soms was ik verlegen, wanneer ik Anita zo bezig zag met wassen en plassen. Maar die verlegenheid was snel voorbij, ik denk niet dat ik rood van schaamte zag. Das moeilijk bij mij want met die zonnige dagen aan zee ben ik tamelijk bruin in m’n gezicht en dan komt dat rood er niet zo gemakkelijk doorheen.

Eerlijkheidszelve moet ik bekennen, dat ik spijt heb dat ik terug ben. Maar ja mooie liedjes kunnen niet blijven duren. Morgen zijn we er al overheen, dan begin ik terug aan de dagelijkse beslommeringen. Zoals de vuilbakken die ik daarjuist heb buitengezet, terug binnen te halen en uit te kuisen.

Deze morgen was het de laatste keer dat we hier in het appartement wakker werden. Twee weken waren alweer voorbij gevlogen. Het laatste ontbijt en dito afwas, nog enkele zaken aan de kant zetten, zoals de badkamer een laatste beurt geven en dat waren zaken die Anita voor haar rekening nam.

Het weder nam ook afscheid van ons en dit met een kanjer van een storm. Een zware storm was het, naar onze maatstaven genomen toch, maar de inwoners van Blankenberge hebben toch al wel wat anders getrotseerd. Dat vertelde ze ons toch toen we een laatste koffie gingen drinken in ‘the Nordsea’ u weet wel ons stamlokaal aan de jachthaven.

Onderwegen nog even gaan tanken, want anders zou het moeilijk worden om thuis te geraken en duwen zagen we niet echt zitten. Zonder problemen zijn we hier in onze thuishaven aangekomen en het afladen was nog een hele klus. Ondertussen zijn alle valiezen terug uitgeladen en dat is natuurlijk een job voor ons Anita.

Morgen kan ze het wasmachine volladen, want ondertussen zijn de manden voor het vuile linnen vol geraakt. Maar daar heeft ons wasmachine geen probleem mee, knopje indrukken en klaar is Kees. Dit was de eerste posting vanuit de thuisbasis, maar genoeg voor vandaag en nog een prettige avond.

Vandaag onze laatste volledige dag hier in Blankenberge, maar die werd bijna gans ingepalmd door het opkuisen van het appartement en deze namiddag zijn we binnengebleven om even te recupereren. In oktober wanneer we hier voor een volle maand zijn, gaan we de opkuis spreiden over drie dagen, want eerlijk gezegd valt dat wel wat tegen.

Na het middagmaal dat dit keer iets later dan normaal geschiedde hebben we beide een rustpauze gehouden en daarna wat in onze leesboek gelezen. Er was deze namiddag ook een uitzending van de driedaagse van De Panne en koers dat ziet ons Anita graag en daarbij een lekker glaasje thee met een wafeltje en zo werd onze namiddag ook opgevuld.

Om morgenvroeg minder afwas te hebben, zijn we vanavond gaan eten in de Oberbayern en dat scheelt natuurlijk een slok op de borrel. Enfin morgen om twaalf uur eindigt ons verlof hier in Blankenberge, maar het heeft mooi geweest.

Nu is het einde van ons verlof reeds voelbaar, heden morgen zijn we aan de opkuis van het appartement begonnen. Want het ineens op één dag schoonmaken dat behoort tot de verleden tijd, ik ben begonnen met de grote voorruiten en ook de donker bruin gekleurde glazen terras afsluiting. Ook de binnenkant moest ik doen want het viel op die ook vuil waren. Hoogst waarschijnlijk door de vorige huurder niet gedaan geweest, de volgende keer het verhuurkantoor verwittigen. Daarmee was ik toch wel een uur en een half mee zoet en ondertussen deed Anita het stof af van de meubelen.

De rest is dan voor morgen, terwijl ons vrouwtje alles afwast zoals de keuken, badkamer en toilet, dan kan ik de tapijten stofzuigeren en nadien de stenen vloeren dweilen. Dit is wel een groot werk, maar dan kunnen we woensdag de bagage inladen, want om twaalf uur moet de sleutel afgegeven worden in het verhuurkantoor.

Nadat we vanmorgen gedaan hadden en even uitgerust waren was het bijna tijd voor de middagmaaltijd. De lucht was hier aan de kust bewolkt en een neiging tot regenen, dus wisten we nog niet goed wat onze middagplannen waren. Toen we aan tafel gingen voor de maaltijd werd het steeds maar lichter en dat nodigde uit tot een grote wandeling naar de duinen en een laatste bezoek aan het “Strandcafétje“.

Zo gezegd zo gedaan en na de maaltijd maakten we ons klaar, maar veiligheids zelve namen we onze paraplu maar mee. Als het in de duinen plots begint te regen, heb je nergens kans om te schuilen. Maar dat was een maatregel die overbodig bleek, ondertussen was de zon er door gekomen en zelfs tamelijk warm. Onze anorak met daaronder een trui was iets te veel van het goede, maar beter iets te veel kleding dan te weinig. Om de namiddag te besluiten in het passeren nog een laatste maal een bezoek aan het ’Strandcafé”en dan de terugweg helemaal langs de jachthaven naar ons appartement.

Ondertussen hadden ze het baggerschip ook reeds weggehaald en ook de buizen waren deze ochtend of nacht reeds weggehaald en ik denk dat morgen de eerste boten hun aanlegplaats terug mogen innemen. In elk geval hebben deze mensen van het baggerbedrijf op een week tijd veel werk verricht, zeker een vermelding waard