Woensdag 28 april.

Om deze morgen niet tussen de twee vrouwen te zitten en hiermede bedoel ik Anita en Leen onze werkvrouw, ben ik enkele boodschappen gaan doen.  Om het wat langer te laten duren, heb ik de auto niet genomen, een eerste voettocht was naar het kantoor van ons ziekenfonds.  We hadden weer enkele doktersbonnetjes liggen en die ben ik dan in de bus gaan steken.  Binnen enkele dage staat het bedrag dan op onze rekening.

 

Daarna ben ik gewandeld naar de Hubo voor rozenmest en dito mest voor de buxusboompjes.  Deze winkel is gelegen naast de Aldi aan het Kempisch kanaal.  Dit is een mooie wandeling en de zon stond te glunderen aan de hemel, dus dit was ideaal wandelweer.  Spijtig dat het vandaag die openbare verkoop van het huis inde Borkelstraat was, want anders hadden we een wandeling naar het park van Schoten kunnen doen.

 

Wat niet kan, kan niet en daar moeten we ons bij neerleggen, niets aan te doen.  Ook morgenmiddag zijn we niet vrij, want Anita moet naar de school van ons Kelly komen om haar vingernagels te laten soigneren, want het kind had niemand anders om model te zijn.  Dat betekent dat ik een uurtje aan m’n lot word overgelaten.  Wat natuurlijk niet erg is, want in de buurt zijn wel enkele cafés, waar ik iets kan gaan drinken.

Gisteren namiddag was het weer show tussen drie en zes, zoals iedere maandag. De voormiddag is dan altijd wel doorwerken geblazen. Zelfs vroeg uit de veren, want eerst moeten de gebruikte cd’s en langspeelplaten terug in de schabben, dat zijn deze die ik de zondag avond gebruikt heb. Want daar ben ik streng op, het heeft uiteindelijk over die lange jaren, een heel investering geweest om zulke collectie te bezitten.

Ik denk iedere maandag dat ik niet klaar zal komen, voor aleer ik samen met Anita moet vertrekken naar zaal Bart. Uiteindelijk heb ik toch nog tijd over om eens rustig in de zetel te gaan zitten, voor ik me ga scheren en wassen. Het middagmaal bestaat uit een broodmaaltijd en tegen twee uur zijn we reisklaar. We vertrekken graag op tijd, want ik heb het al eens verteld, de parkeerruimte naast de zaal is niet groot en ik zet de wagen graag binnen uit veiligheid redenen.

Wat we vermoeden werd ook werkelijkheid, er was ontzettend veel volk aanwezig. De affiche oogde mooi met Katrien Gallez operettezangeres uit West Vlaanderen, heel geliefd bij de vele aanwezigen. Verder nog Paul Opera een liefhebber operazanger die hier in het Antwerpse woont en dus redelijk wat supporters meegebracht had.

Om het wat lichter te maken was er Johan van Mechelen, zijn genre is de gewone doorsnee muziek, zoals Engelstalig, Vlaams en al eens een Franstalig. Hij praatte het programma mooi aan elkaar, het was gewoon prachtig wat hij deed. Bij het einde van de voorstelling kregen ze alle drie een staande ovatie en ieder ging welgemutst huiswaarts

Voor al diegene die op m'n blog vruchteloos zijn blijven komen, die moet ik hartelijk danken maar de schuld van m'n afwezigheid lag niet uitsluitend bij mij. Maar zaterdag na de middag en eveneens bijna de ganse zondag zat ik zonder internet, ook de telefoon was niet beschikbaar. Dit wegens werken bij Telenet, schijnbaar was er een verwittiging verstuurt, maar daarvan kan ik mij niets herinneren.

Er waren perioden dat er wel internet was maar Anita en ik zijn verschillende keren weggeweest, want ons weekeinde kon tellen. Daarbij komt dan nog dat ik zoals steeds op de zondag en maandagmorgen, de samenstelling moet doen van de twee radioprogramma's. Enfin hopelijk kan ik vanaf nu wat regelmatiger aan m'n blog werken.

De zaterdagmorgen waren we van dienst om mogelijke kopers van het huis van Anita's overleden moeder gelegenheid te geven het huis te bekijken, want dit word korteling openbaar verkocht. Anita heeft nog een broer en een zuster en zodoende kan de erfenis dan verdeelt worden.

Ik ga dit berichtje even afsluiten en kom na het avondeten terug, als mijn internet het toelaat. In elk geval dat mag toch niet te dikwijls gebeuren, anders zal de firma Telenet rap de deur uitvliegen.

Weer zonneschijn deze ochtend en dat bracht me op het idee om met de wagen naar de car-wash te rijden. Vorige week had ik het reeds uitgesteld als hebbende geen goesting, maar ja ik kan dat niet blijven uitstellen en nu maar door die zure appel gebeten.

Had misschien ook wel wat te maken, met het bezoek dat Anita verwachtte. Vorige week had ze telefoon gekregen van een firma die gratis thuis gezichtsverzorging komt doen. Natuurlijk in de hoop om schoonheidsmiddelen te verkopen, voor iets hoort iets natuurlijk en ik wilde niet opgescheept zitten met twee vrouwen.

Dan liever m’n wagen gaan kuisen, tegen de tijd dat deze dame zou komen was ik ribbedebie. Gelukkig waren de cabines niet allemaal bezet en kon ik dadelijk aan de wasbeurt beginnen. Inderdaad het was echt nodig, dat ik er aan begon want hij was verdomd smerig. Ik ben dan maar begonnen met eerst een schuim beurt, want als hij niet te vuil is, gebeurd het wel dat ik ineens met de borstel begin.

Na afloop was ik terecht fier op m’n werk en na afzemen de wagen voor de stofzuigers gezet. Want de tapijten binnenin waren ook in die toestand dat een zuigbeurt nodig was. Nu nog eens de tijd vrijmaken om hem in de was te zetten en dat zou nog voor de zomer moeten gebeuren. Nadien terug naar de garagebox en hem mooi binnengezet, want vandaag moest hij niet meer dienen.

Maar ik had pech want de dame van de gelaatsverzorging was nog niet weg en ik vroeg of ze mijn gelaat ook eens een beurt wou geven. Maar aan haar gezicht te zien zag ik dat ze het niet echt zag zitten, kan er begrip voor opbrengen. Bij mij wordt dat al meer plamuurwerk, dan gezichtsverzorging, deze zin is afkomstig uit een “One Man Show” van Toon Hermans zaliger. Wat was dat toch een geweldige artiest, zo is er nog geen meer geboren, niet in Nederland en ook niet hier in België

Rudy, een keurslager in een klein Vlaams dorpje, krijgt vaak een telefoontje van zijn oude tante Zulma, die moeilijk te been is en bij wie hij aan huis bestelt. Hij ergert zich echter aan het feit dat zijn tante vaak kleine hoeveelheden bestelt. Zo ook nu weer.

- Rudy, kan ik een paardenbiefstukje van 150 gram krijgen en 50 gram paardenrookvlees en kun je me dat vanmiddag bezorgen?

- Dat zal moeilijk gaan, tante,zegt Rudy, de bestelwagen is juist weggereden om een bouillonblokje bij iemand thuis te bezorgen!

We zijn nu aanbeland op maandag 12 april, dat betekend ‘s morgens zo vlug mogelijk aan de samenstelling beginnen van de afspeellijst van het maandagavond programma “Mini-boeketje”. Want de maandagnamiddag is er altijd weer de show tussen drie en zes in zaal Bart en daar zijn wij beide grote liefhebbers van. Enkel als we in verlof zijn dan durven we wel eens spijbelen.

Zelfs als we aan zee vertoeven, keren we meestal in het weekeinde terug huiswaarts, om zeker naar de radio te gaan en de show bij te wonen. Na het middagmaal maken we ons klaar om zeker op tijd in zaal Bart te zijn. De privé parking is niet echt groot en ik tracht altijd daar een plaatsje te bemachtigen, ik heb dan telkens een zak met platen en cd’s bij me en dan parkeer ik liever niet op straat.

Gisteren waren we toch tamelijk heel vroeg en dan kan ik voor aleer de zaaldeur open gaat nog eerst een pintje pakken in het café. Het was weer een goede affiche die Romain Callé bij elkaar had gebracht. Vooreerst was er de Turnhoutenaar Franky Miro, een man die zo wat alle muziekgenres aan kan. Toen was er ook nog een muzikale clown en ondanks een rugletsel, waarvoor hij deze week nog op de operatietafel moest, was hij heel goed. Ik vermoed dat er praktisch niemand er iets van gemerkt heeft, zijn naam Rolando.

Als laatste van het drietal was er Norma Hendy, een zangeres die al jaren op de planken staat en zij vaart nog heel regelmatig mee met cruiseschepen, om er op te treden. Deze naam zal misschien bij vele onder jullie wel een belletje laten rinkelen, want ze is hier toch wel heel bekend. Om het kort te houden het was een heerlijke gezellige namiddag en als besluit van de dag, nog even een bezoek aan de radio om ons programma af te werken en dan terug naar huis om echt de dag af te sluiten.

Wegens tijdgebrek de laatste twee dagen moet ik jullie nu terug in de tijd voeren, namelijk naar zondagmorgen. Toen moest Anita ‘s morgens om tien uur op de “ Antwerp Expo” zijn, want daar stond radio Minerva met een publiciteitsstand en dit ter gelegenheid van de filatelie beurs. Kort en bondig tentoonstelling van postzegels.

Voor de zondagmorgen hadden ze niemand en daarom had ze zich kandidaat gesteld. Van zulke dingen houd ik echter niet zo en daarom had ik ze tegen tien uur daar aan de poort afgezet. De tentoonstellingsruimte was gelegen aan de Jan van Rijswijcklaan te Antwerpen Kiel. Zij zou er blijven tot veertien uur en we waren afgesproken dat ze om half drie buiten zou staan wachten.

Ik had een speling van een half uur genomen, om zeker te zijn dat ze tijdig buiten zou zijn. Ik ken haar, want nog een uitlegje met haar vervangers en als ze begint te babbelen weet ze van geen ophouden. Enfin toen ik er om de afgesproken tijd aan kwam rijden, stond ze buiten te wachten.

Ik heb thuis rustig m’n programma voor ‘s avonds kunnen voor bereiden, alleen had ik geen tijd meer om iets te eten. Maar ja dat kan geen kwaad, een paar kilootjes mogen er gerust af, maar dat zal wel geen waar zijn. Toen we thuis waren, had ze natuurlijk veel te vertellen, ze had heel veel volk aan de stand gehad en daarbij wel enkele bekende mensen ontmoet uit haar arbeidsperiode en dat verwonderd me niet.

Deze middag na de maaltijd zijn we direct vertrokken, om nog zoveel mogelijk van de middagzon te genieten. Ons doel was het park van Brasschaat, deels om wat beweging te hebben en ook om van het ontluikend groen te genieten. Om parkeerruimte te vinden dat was helemaal geen probleem. Ik denk dat iedereen aan de kust of de Ardennen vertoefd, want eerlijk gezegd, het was er niet druk.

In elk geval was het er gezellig vertoeven en op de bootjesvijver waren er een vijftal bootjes actief en de eerste kuikentjes waren er reeds geboren. Een fier ganzenpaar zwommen er rond met een drietal kuikentjes. Op de aldaar gelegen kinderspeelhof waren er redelijk wat ouders en of grootouders met hun kroost aanwezig. Terwijl de kinderen er speelden, konden de volwassenen er rustig iets drinken.

Ons doel was het botenhuisje met als officiële naam “Het Badhuisje” om iets te drinken en er zat reeds redelijk wat volk op het terras, maar voor ons was er toch nog plaatsje voorhanden. In de zon was het heerlijk toeven bij een donkere Leffe en een Agrum voor Anita. Maar na verloop van tijd ging de zon schuil achter de wolken en toen werd het een pak frisser, zelfs zo dat we eigenlijk voortijdig opkraamde.

Enfin het werd ook stilaan tijd om terug huiswaarts te keren en zo kwam er een einde aan deze mooie zonnige dag.

Zoals de weersvoorspellers gisteren georakeld hadden, dat het vandaag heel zonnig zou geworden zijn, is hun voorspelling uitgekomen. Vanaf het eerste ochtendgloren was de zon van de partij en daar knapt een mens van op. Ik kreeg al een eerste werkscheut te verwerken, maar ben dan rustig in de zetel gaan zitten tot de werkdrift over was. Nu eerlijk gezegd heb ik nog niets uitgevoerd op ons terras, alles staat er nog zoals ik het begin van de winter heb laten staan.

Al de planten hebben de strenge winter overleefd, de groene planten (buxusstruiken) en de rozelaar en ook de twee hortensia’s zijn nog in leven. Ik ben al heel voorzichtig in gang geschoten met het reinigen van het kunstgrastapijt. Met de stofzuiger heb ik de afgevallen blaadjes en stengels verwijderd en dat is al een heel ander zicht.

Volgende week de plantgrond van vorig jaar eens naar het containerpark doen. Morgen zaterdag zijn die ook wel open, maar dan is het er veel te druk, want de mensen die heel de week gaan werken komen dan gewoonlijk op die dag. Dat zou dan stom zijn om daar tussen te hangen, als je de rest van de week tijd genoeg hebt.

Anita was ondertussen naar de kapper om een stukje van haar kapsel te laten snijden en te brossen. We wilden vandaag voor een zomerbroek gaan zien, maar dat is uitgesteld tot een minder goede dag en in plaats daar van besloten we dit uit te stellen tot een minder goede dag en in plaats daar van een wandeling te maken.