Vrijdag 14-03.

Na het aanmelden en inschrijven ging Anita rechtstreeks naar de consultatie en ik ging ondertussen een koffietje drinken om de zenuwen te kalmeren en als je nu dacht dat alle ellende voorbij was, die komt bedrogen uit.
Een lange rij hongerige en dorstige mensen stonden te wachten aan de cafetaria toog en toen ik eindelijk een koffie en een plaatsje aan een tafel had gevonden, kwam ons Anita er al aan. Maar ondertussen had de koffiejuffrouw assistentie gekregen en Anita had haar koffie vlugger dan ik.
De weg terug naar huis zouden ze mij niet meer hebben, een ezel stoot zich maar eenmaal aan de zelfde steen.In plaats van over de Elshoutbaan te rijden nam ik de Bredabaan richting Merksem. Maar oh wee het was vandaag mijn dagje niet en bijna aan de kleine bareel had ik weer prijs werken aan de middenberm van de Bredabaan.
Een rijbaan afgesloten voor het verkeer en de linkse file moest zich invoegen in de rechtse. Jullie zullen nu zeggen dat gebeurd wel meer en dat is inderdaad zo als er 100 meter verder geen verkeerslichten hadden gestaan.
Uiteindelijk zijn we dan toch thuis gearriveerd maar is het nu echt niet mogelijk om een beetje samenwerking tussen aanpalende gemeenten om niet overal te gelijk werken uit te voeren.

Onze belevenissen om van Schoten naar Brasschaat te rijden met de auto. Anita had een afspraak gemaakt met de dermatoloog in de klina, een hopitaal in Brasschaat en de dame van de receptie had er op aangedrongen om zeker op tijd te zijn want de dokter was nogal streng op dat gebied.
De afspraak was te elf uur dertig en om zeker te zijn vertrokken we  half elf dan hadden we één uur speling en dit om 5 km te overbruggen.
Omdat we weten dat de Paalstraat richting Brecht langs beide kanten onderbroken is wegens wegeniswerken, rijden we om langs de ring en de Kopstraat en daar is het reeds fout. Werken aan de zijberm van de baan, afwisselend verkeer langs beide kanten. Gevolg wachten aan de voorlopige verkeerslichten.
Na vier maal wachten voor het rode licht kunnen we verder, juich en jubel nog niet zoveel tijd verloren en wij tuffen verder. Maar op het einde van de Elshoutbaan in Brasschaat hebben we weer van Jan.
Het kruispunt met de Miksebaan is opgebroken in de richting centrum en we moeten een omleiding volgen. Dat is niet echt het probleem maar de moeilijkheid is met die omleidingsbaan moeten we op de Bredabaan geraken en dat is een ander paar mouwen. Aleer al dat omleidingsverkeer  kans heeft gezien om over te steken zijn er verschillende minuten verstreken.
Maar enfin we zijn toch nog op tijd gekomen maar veel overschot hadden we niet.
                    

Nu de hoofd akte van dit artiesten gala, het optreden van niemand minder dan onze Will Ferdy. De lieve brave Will is die dag 81 jaar geworden en dat is er aan te zien natuurlijk, zoiets kunnen we niet wegmoffelen hoe graag we het zelf ook zouden willen. Dat noemen ze de sporen des tijds.
Zijn optreden behelst een groot gedeelte oudere liedjes die hij nog vlekkeloos kan brengen en met de enkele nieuw geschreven liedjes heeft hij soms last met de tekst.
Hij werd begeleid door een voortreffelijke pianist Jurgen De Smedt enfin alles bij elkaar geteld was het geheel best te smaken en keerden de aanwezige mensen tevreden huiswaarts en wij naar radio Minerva voor de uitzending van mini-boeketje iedere maandagavond van 20 tot 22 uur.

Zoals gisteren beloofd een verslag van artiesten gala, plaats gevonden op maandag 10 maart l.l. Er waren geen 3 artiesten zoals anders maar slechts 2. De jarige Will Ferdy naam tweederde voor zijn rekening, hij is die dag 81 lentes jong geworden.
Maar als eerste trad het zangeresje Keely op. Ik moet eerlijk bekennen ik had er nog nooit van gehoord  en het bleek dat ze jaren in Spanje had gewoond en daar ook opgetreden had. Ze was enkele maanden geleden terug gekeerd naar ons Vlaanderlandje.
Ik moet  bekennen ze verraste onze aanwezige luisteraars heel aangenaam, spijtig dat door dit slechte weer zoveel vaste aanwezigen verstek hadden laten gaan. maar ja wat wil je het zijn meestal bejaarde mensen en met deze stormachtige wind, het was te begrijpen.
Ze had echt een stem voor country muziek en dat wist ze perfect, het grootste gedeelte van haar repertorium was gewijd aan deze muziekstijl. Werkelijk een heel mooie vertolking en de aanwezige luisteraars wisten dit te waarderen. Het tweede gedeelte bracht ze meer Nederlandstalig werk en ze sloot haar optreden af met de roos versie Ann Christy, wat een donderend applaus deed dit   uitbarsten.
Dit was dan het optreden van Keely.

Zaterdag en zondag was er niet veel te beleven tenhuize Francis en Anita. De zaterdagmorgen eventjes naar de markt geweest want ons madame had enkele bloeiende plantjes nodig om voor het raam te zetten, want volgens haar was er te weinig kleur tussen de groene planten.
Als een vrouw iets in haar hoofd heeft is dat er met geen enkele logica uit te krijgen, dus geen haar op mijn hoofd dat daar aan dacht om haar op andere gedachten te brengen. Wij weg naar de wekelijkse markt.
Het weer was tamelijk goed dus veel volk op de been en kennissen kom je allicht wel tegen. Het bloemenkraam had veel keuze en Anita koos voor een rode azalea en twee rose plantjes met een moeilijke naam, ik houd het maar op naamloos.
Dan moest ze nog kruiden hehhen en ja het kraam stond er, deze dame liet ons proeven van een kruiden bouillon en dat kikkerde mij op want het was tamelijk koud en dat kon ik net gebruiken. Een koffie of thee in de Pepino kon er nog net af van ons budget maar we moesten ons haasten want om 13 uur kwam onze dochter Daniella en kleindochter Kelly iets brengen.
De zondag slaan we gewoon over, mijn zondag aktiviteiten zijn  ondertussen volop bekend en nu maandag 10 maart 's morgens programma maken en tegen 15 uur artiesten gala in de sporthal schijnpoort. Vorige week hebben we verstek moeten geven maar nu is Anita niet meer te houden, nieuws hier over een volgend artikel.

Ondanks alle donkere wolken vertrekken we vanuit Postel zonder regen en onze weg voert ons ditmaal over Kasterlee waar er word gestopt voor het middageten. Natuurlijk zie ik kans om verkeerd te rijden, ondanks de goede raad van Anita wilde ik weer niet luisteren naar mijn wederhelft en kwam ik uit in Geel. Maar eind goed al goed en uiteindelijk stopte ik op de markt in Kasterlee aan eetcafé De Leeuw schuin over de kerk.
Dat is steeds ons doel als we in die streek vertoeven want het is er heel goed en uw buik vullen kost er niet veel. De leuze van de waard is" hier mag niemand vertrekken met honger" en de waard is geen eerbiedwaardige grijsaard maar nog een jongeling met verstand.
Onze menu keuze was ditmaal voor Anita een schotel marcaroni met hesp en kaas en boterhammen en voor ondergetekende uw dienaar een uitsmijter maar dan ene op een reuze bord en voor een reuze honger en een kleine beurs.
Nog eventjes de boel laten verteren met enkele tassen koffie voor aleer we in staat waren om terug naar de auto te gaan. Maar uiteindelijk lukte het ons dan toch en konden de laatste kilometers afgelegd worden naar onze heimat. Een geslaagde vakantie zonder twijffel.

Vandaag is het zover onze midweek vakantie zit er op want om 10 uur 30 moeten we onze sleutels binnen leveren, we mogen dan desgevallend nog de ganse dag in het park blijven. Maar dat hebben we nog nooit gedaan.Eens ingeladen zit er de vakantie op.
We hebben rustig de tijd om te ontbijten ons toilet te maken en dan begint Anita onze klederen bij elkaar te leggen en alles in de valiezen te bergen. Ondertussen ga ik de auto van de parking halen en ik heb het reeds gezegd dat is een kleine 20 minuten wandelen.
Dit is een drukke periode in het park want alleman vertrek zowat op de zelfde tijd en als ik terug aan de bungalow kom heeft Anita alles reeds keurig in gepakt en na het inladen, dag bungalow tot een volgende keer. Waarschijnlijk zal dat ergens in de maand november zijn.
Het enige dat je moet doen als je vertrekt is zorgen dat de vuile borden en tassen afgewassen zijn, de rest behoort tot de eindopkuis en dat is in de prijs inbegrepen zo ook de verlichting en de verwarmingskosten. Dat vindt ik fijn eraan er zijn nooit geen onverwachte kosten nadien, De faktuur prijs is de definitieve prijs.
Als we huiswaarts rijden doen we dat terug over Postel om nog een wandeling te maken over het domein van de abdij, maar we trekken het niet te lang want er waait een gure wind en er zijn hele donkere regenwolken. Voor we verder trekken nog een warme tas koffie en vervolgens verder richting Antwerpen.

Zijn ze niet lief deze eendjes. Als ze aan je bungalowdeur 's morgensvroeg komen bedelen dan kun je ze toch moeilijk iets weigeren, zelfs al is het amper licht en lig je nog te slapen. Maar ja door hun gekwaak is het ook moeilijk ze te negeren, eruit moet je toch.

Omdat het vandaag toch mieserig grijs bleef hadden we beslist om deze namiddag een tripje naar Postel te maken en dat is maar een 20 tal minuten rijden vanaf het domein dat is niet ver en we hebben dat al meer gedaan als we hier vertoeven.
Gewoonlijk stoppen we dan in de Kaasboerin om iets te gaan drinken. Toen we op een 500 meter genaderd waren van de parking bemerkte Anita zo'n 10 à 12 grote autobussen op de parking van de Kaasboerin.
Daar was hoogst waarschijnlijk een show aan de gang en dan kunnen we het wel schudden, waarschijnlijk geen plaats meer. We zijn dan maar niet gestopt en ineens doorgereden naar het centrum van Postel. Daar kennen we nog twee tavernes van vroeger, toen we er toe kwamen stopten we op de parking van de drie linden op de Abdijlaan.
Dit is een heel gezellige taverne en een vriendelijke bediening meer moet een mens toch niet hebben. Toen we reeds  besteld hadden drong de geur van verse pannenkoeken door in onze neus en het water kwam al uit onze mond gelopen van de goesting.
Dus bij de volgende consumatie werdt het koffie en pannekoek met bruine suiker en wat voor een pannekoek. Dat moet een heel grote pan geweest zijn waarin hij gebakken werd en lekker mensen toch om duimen en vingers af te likken.
Maar de tijd vliegt snel en het werd alweer tijd voor de terugweg aan te vatten. Morgenvroeg moeten we inpakken en wegwezen.

Vandaag houden we het rustig in de voormiddag. Frank De Boesere heeft schijnbaar weer gelijk het ziet er niet al te best uit en na onze hongerlijders eten gegeven te hebben, tussen haakjes (5 broden)  heeft ons dat al gekost. Jij kunt wel degelijk spreken van veelvraten maar enfin ze zijn toch zo verschrikkelijk lief en de meeste komen het uit je hand halen.
We trekken naar de supermarkt voor nog enkele boodschappen en de krant, die we gaan lezen gezellig onder de tropische bomen op een terrasje. De temperatuur is echt gezellig en in je hemdsmouwen bij een tasje koffie met gebak is het lekker vertoeven, lang leve het pensioen.
In de bomen daar huizen  4 papagaaien en meestal is het daar een geweldig kabaal en als de kraanvogels er zich ook nog gaan mee bemoeien dan is het helemaal een hekseketel, dat kun je denken.
Tussen de tafeltjes door loopt er een kunstmatige rivier en die is bevolkt met grote Japanese karpers en enkele snoeken als ik het goed voor heb tenminste. Maar één ding weet ik zeker er zwemmen veel tropische schilpadden rond, of ze liggen te zonnen onder de zonnelamp.
Na nog enkele colaatjes gedronken te hebben is het alweer tijd om de inwendige mens te verzorgen, enfin als er nog iets binnen gaat na dat gebak van daar straks maar we zien wel.

Na een deugd doende wandeling smaken de boterhammetjes 's middags reuze lekker en daarbij een lekkere tas koffie, mijn liefje wat wil je nog meer. Een half uurtje afkappen in de zetel dat slaat geen zinnige mens af en als de eenden zich nu  koest houden dan kan mijn dag en die van Anita niet meer stuk en als ze niet braaf zijn, gaan ze de pot in als Peking duc(grapje).
Na onze rustperiode zijn we opnieuw op stap en ditmaal naar de skihut, jullie moeten nu niet denken dat we raaskallen hé, want inderdaad in de kempervennen kun je skien.
De indoor skibaan is gelegen in het domein maar is geen eigendom van Centerparcks. Er is wel een toegang gevestigd binnen het domein en je kan gratis in en uit. Ik kan jullie geen foto laten zien want ze zijn tegen geslagen, inplaats daar van bemerken jullie Anita op het terras van onze bungalow.
De skihut bevindt zich op het eerste verdiep en van daaruit hebben we een mooi zicht op de sneeuw helling en op de thermometer kun je zien dat het er konstant - 6 graden is.  In de gelagzaal is het tamelijk druk alsook op de skipiste.
We bestellen ieder een bakje thee en plaatsen ons aan de venster met zicht op de baan, werkelijk het is een geweldige belevenis om de ervaren en minder ervaren skiërs aan het werk tezien. Er is wel een aparte baan voor de leerlingen, anders zou het te gevaarlijk zijn.
Na een tweetal uurtjes zakken we terug af naar de market dome. Daar is er voor de kleinste bezoekers "Pépéteve" en dat is een geweldig goed kinderprogramma en met ongelovelijke ambiance, de kinderen leven er echt met mee.
Dan wordt het stilaan onze tijd om af te zakken, we hebben besloten om in dit verlof de maaltijden in de bungalow te nuttigen. Dit verlof geen restaurant bezoeken we willen het eens echt rustig houden en vroeg in ons bedje duikelen. Ze geven voor morgen minder goed weer, we zullen morgen wel zien wat de plannen zijn.

Onze derde dag is alweer aangebroken, van uitslapen  kunnen we enkel van dromen, daar zorgen de eenden en ganzen wel voor. We zullen wel wat langer slapen als we terug thuis zijn.
Tijdens het ontbijt is het gezellig om buiten te kijken het is werkelijk een begankenis  op de vijver. De eendtjes gaan te keer, de mannetjes jagen op de vrouwtjes die zich te weer stellen of toch doen alsof.
De blauwe reigers vliegen aan en af met takjes om hun nest te bouwen. Het is de eerste maal dat ik van dichtbij dit werk kan aanschouwen, werkelijk formidabel hoe zulke dieren dat werk opknappen, het zijn toch grote vogels die daar aan het werk zijn hoog in de bomen. Het zijn werkelijk geen dikke takken waar ze op balanceren gewoon ongelovelijk.
Onze wandeling vandaag voert ons langs het grootste ven van het domein naar de portiersloge en wie komen we daar tegen op de grote laan van de receptie naar de portier ons Fien.
Ze staat daar rustig te grazen tussen de paasbloemen of narcissen zoals je wilt. Ze stoort zich niet als ze met haar hoeven de bloemen vertrappeld, nee hoor ze doet rustig verder en als je haar roept gebaart ze van kromme haas zoals je op de foto kunt merken.
Nog even dag zeggen tegen de portier en dan wegwezen naar de kinderboerderij, om eventjes te kijken naar de 3 lammetjes.en alles is okee. Aan de overkant daar bevinden zich ook nog 5 ezels op hun vaste stek. The doncky corner heet hun verblijfplaats.
Dat was het alweer voor heden voormiddag en het is ruim een 20 tal minuutjes wandelen naar onze cotage en als we er aankomen is het ruim twaalf uur voorbij en we moeten straks nog naar de skipiste.

Zoals in deel 2 reeds vermeld vertrekken we zo dadelijk naar het stadje Valkenswaard, een drietal kilometers van het domein verwijderd. Aangezien er niet in het park mag geparkeerd worden, moeten we nog een wandeling van een kwartiertje maken om onze auto op te pikken.
Naar Valkenwaard is het maar enkele minuten rijden om in het centrum te komen. Op de grote marktplein is er voldoende plaats om te staan, maar het is wel een betalende parkeerplaats.
Maar ik had geluk, toen ik een stuk van twee euro wou insteken bleek het mekanisme geblokkeerd te zijn en de kontrolerende politie was juist aanwezig om het te melden. Ik moest enkel maar mijn parkeerschijf instellen en klaar was Kees, wat die Kees er kwam bij doen weet ik ook niet. Kees of geen Kees ik deed toch 2 euro profijt en dat in Nederland.!!!
We waren speciaal naar hier gekomen om een klaargemaakte vleesschotel bij de plaatselijke beenhouwer( pardon slager in het mooi nederlands) te kopen. Het was een keurslager en we wisten uit het verleden dat hij prima kwaliteit verkocht en een tevreden kant is er twee waard.
Dat was eigenlijk alles dat we nodig hadden en onze schreden wenden zich automatisch naar taverne De Bel op de marktplein. Een plaats waar we altijd bijtanken als we in Valkenswaard komen.
Toen we terug bij onze bungalow kwamen hoorden we de eenden al van ver kwaken en binnen gekomen stonden ze op het terras te bedelen voor eten. Ze eten ons de oren van onze kop, de veelvraten maar ze zijn toch zo lief de deugnieten.
Genoeg voor vandaag want mijn inspiratie is opgedroogd of ik ben te moe om verder te doen, dat zal het hoogst waarschijnlijk zijn.

Na het ontbijt en ons ochtend toilet zijn we klaar voor de eerste wandeling van de dag en het einddoel is de kinderboerderij en zoals de naam laat vermoeden bedoeld om de kleintjes te vermaken. Het moet zijn dat in ieder van ons nog wat kinds schuilt maar het krioelt er steeds van de volwassen personen. In elk geval wij komen er ook graag en met Frans de verantwoordelijke van de boerderij praten we graag.
Zondag l.l. was er een witte geit bevallen van een drieling, echt schattig om te zien en de moeder dulde nog niemand bij haar kroost. Fien de koe was weer langs geen kanten te bespeuren volgens de Frans was ze reeds enkele uren partie.
Over de kinderboerderij komen we later nog terug, we moesten dringend op zoek naar een plasgelegenheid want ik voelde een druk op de waterleiding en omdat mijn moeder zaliger mij goede manieren heeft geleerd, zal ik altijd trachten niet in het openbaar tegen een boom te plassen.
Daarom bezochten we het sportcafé dat was het dichtste bij en het was al gelijk waar we onze koffie dronken. We moesten nog naar de supermarkt om brood en een krant te halen.
Na de middagmaaltijd nog even verposen vooraleer we de volgende aktivitijd zouden starten,een ritje naar Valkenswaard.

Wij worden brutaal uit onze slaap gewekt door het gekwaak van enkele eenden, die voor zeven uur en het is amper licht aan onze terrasdeur staan te bedelen voor eten.
Anita kan het lawaai niet meer aanhoren en staat dan maar op en dit met de slaap nog in haar ogen, ze doet de draperie van voor de deur weg en daar staan ze dan de hooligans rustig te trompetteren. Maar Anita's hart was vlug ontdooit want het bleek een koppeltje Egyptische ganzen te zijn met vier kleintjes en welke vrouw kan daar aan weerstaan, vier dotjes dons.
Voor zulke voorvallen heeft Anita steeds een zak brood bij en in haar nachtjapon stond ze de beestjes te voederen, ik had het moeten fotograveren maarja wie denk daar nu aan in dat god vergeten uur. Van slapen kwam niet veel meer in huis, het was een liefelijk zicht Anita tussen de ganzen voor dag en dauw.
Ik zal er dan maar ineens bij vermelden dat we voor de kleinste vogeltjes ook een zak melange bij hebben. Want er fladderen ook ontzettend veel meesjes, roodborstjes en merels rond en die worden zeker en vast niet vergeten, daar is haar hartje te week voor.
Door het grote raam hebben we een prachtig zicht op de grote vijver, waarop vele eendjes rond peddelen en ik denk dat ze de lente reeds in het bloed voelen, ze zijn heel onrustig en dat word nog bevestigd door een kolonie blauwe reigers die voor ons op een eilandje nesten aan het bouwen zijn hoog in de bomen.
Dit is allemaal mooi om af te zien, maar ondertussen begin ik toch ook honger te krijgen. Mensen mensen wat is het leven toch mooi. Word vervolgd. 

Na geparkeerd te hebben moeten we ons melden bij de receptie( zie foto) om de inkomst formaliteiten te regelen. Dit gedeelte is vlug afgehandeld en kunnen we vrij beschikken tot het tijd is om te 15 uur met je wagen het park te betreden.
Ondertussen wandelen we rustig naar de Dome, dat is in ieder bungalowpark het zenuwknooppunt. Daar is alles gevestigt zoals o.a. de supermarkt, verschillende restaurants, winkeltjes en de toegang tot het tropisch zwembad en ook het café, maar meer hierover later.
We gaan ondertussen van de tijd die we hebben gebruik maken om wat te eten en ge moogt het geloven of niet maar iedere keer eten we een farmer sandwich. Een belegde boterham met ham en spek en garnituur geroosterd en opgediend in een rieten mandje met een namaakkrant. De eerste maal kijk je toch maar aardig op en denk je dat kan nu toch niet meer, maar het is geen echte krant. In elk geval de eerste keer komt het toch maar eigenaardig over.
Ondertussen word het stilaan tijd om de auto binnen te rijden, want Anita zit te popelen om de bungalow te zien. Ditmaal hebben we niet de nr 962 maar wel het nummer 514, de cottages voor twee personen zijn wel altijd het zelfde ingericht, maar de ligging is helemaal anders.
Alles voldeed aan onze wensen en het uitladen van de wagen was vlug geklonken. Op één ding moet je letten de wagen mag niet in het park blijven staan, hij moet steeds op de daarvoor voorziene parking gezet worden en dit voor de rust van de aanwezige bezoekers.
Dan terug naar de Dome want we moeten nog winkelen om het nodige in huis te hebben, pardon in de bungalow te hebben. Natuurlijk een tropisch terrasje moet er nog bij kunnen zijn en dan terug om enkele pistolets met lekker beleg te gaan verorberen, dan is het slaaptijd onze eerste dag zit erop.

De reden van een dagenlang uitblijven van andere avonturen in dit blog is enkele dagen verlof in een bungalowpark. We zijn voor een midweek vertrokken naar de kemperven in Westerhoven in Nederland. Meer hierover zo dadelijk in het volgende verslag.

Rond 11 uur vertrekken we voor vier overnachtingen naar de kempervennen in Westerhoven, één  van onze lievelings bungalowparken. De locaties liggen verscholen in de natuur en er heerst een geweldige rust en je leeft er zoals je wilt of kunt, op je eigen ritme en dat is heel voornaam voor ouderen.
Vanuit Schoten rijden we richting Schilde over Zandhoven links afbuigend naar Zoersel, tot de oprit van de snelweg nr 34 in de richting Turnhout. Dan verder naar Eindhoven tot de afrit 32 te Eersel en we vervolgen de weg naar Valkenswaard tot het derde rondpunt. Daar gaan we rechtsaf, maar daar is de kempervennen reeds aangegeven.
Gewoon de pijlen maar volgen tot je links van de baan het domein ziet liggen. We rijden tot we voor de slagbomen van de portiersloge staan en we het toegangsbewijs moeten tonen. We worden  doorverwezen naar een parking.
Ondertussen is het kwart na twaalf geworden.

Vandaag maandag 3 MAART verjaardag van Anita. Ik wou haar met dit berichtje verrassen maar bijna betrapte ze me, ik kon nog juist een ander programma oproepen en alzo de verrassing behouden. Ze is terug naar bed gegaan maar met een blik in haar ogen van nu krijgt hij het toch wel erg, totaal geschift en ze zou nog gelijk kunnen hebben.

Schat een gelukkige verjaardag en dat we dit nog heel lang samen mogen vieren.