Eendjes.

Omdat het vandaag toch mieserig grijs bleef hadden we beslist om deze namiddag een tripje naar Postel te maken en dat is maar een 20 tal minuten rijden vanaf het domein dat is niet ver en we hebben dat al meer gedaan als we hier vertoeven.
Gewoonlijk stoppen we dan in de Kaasboerin om iets te gaan drinken. Toen we op een 500 meter genaderd waren van de parking bemerkte Anita zo'n 10 à 12 grote autobussen op de parking van de Kaasboerin.
Daar was hoogst waarschijnlijk een show aan de gang en dan kunnen we het wel schudden, waarschijnlijk geen plaats meer. We zijn dan maar niet gestopt en ineens doorgereden naar het centrum van Postel. Daar kennen we nog twee tavernes van vroeger, toen we er toe kwamen stopten we op de parking van de drie linden op de Abdijlaan.
Dit is een heel gezellige taverne en een vriendelijke bediening meer moet een mens toch niet hebben. Toen we reeds  besteld hadden drong de geur van verse pannenkoeken door in onze neus en het water kwam al uit onze mond gelopen van de goesting.
Dus bij de volgende consumatie werdt het koffie en pannekoek met bruine suiker en wat voor een pannekoek. Dat moet een heel grote pan geweest zijn waarin hij gebakken werd en lekker mensen toch om duimen en vingers af te likken.
Maar de tijd vliegt snel en het werd alweer tijd voor de terugweg aan te vatten. Morgenvroeg moeten we inpakken en wegwezen.

Vandaag houden we het rustig in de voormiddag. Frank De Boesere heeft schijnbaar weer gelijk het ziet er niet al te best uit en na onze hongerlijders eten gegeven te hebben, tussen haakjes (5 broden)  heeft ons dat al gekost. Jij kunt wel degelijk spreken van veelvraten maar enfin ze zijn toch zo verschrikkelijk lief en de meeste komen het uit je hand halen.
We trekken naar de supermarkt voor nog enkele boodschappen en de krant, die we gaan lezen gezellig onder de tropische bomen op een terrasje. De temperatuur is echt gezellig en in je hemdsmouwen bij een tasje koffie met gebak is het lekker vertoeven, lang leve het pensioen.
In de bomen daar huizen  4 papagaaien en meestal is het daar een geweldig kabaal en als de kraanvogels er zich ook nog gaan mee bemoeien dan is het helemaal een hekseketel, dat kun je denken.
Tussen de tafeltjes door loopt er een kunstmatige rivier en die is bevolkt met grote Japanese karpers en enkele snoeken als ik het goed voor heb tenminste. Maar één ding weet ik zeker er zwemmen veel tropische schilpadden rond, of ze liggen te zonnen onder de zonnelamp.
Na nog enkele colaatjes gedronken te hebben is het alweer tijd om de inwendige mens te verzorgen, enfin als er nog iets binnen gaat na dat gebak van daar straks maar we zien wel.

Na een deugd doende wandeling smaken de boterhammetjes 's middags reuze lekker en daarbij een lekkere tas koffie, mijn liefje wat wil je nog meer. Een half uurtje afkappen in de zetel dat slaat geen zinnige mens af en als de eenden zich nu  koest houden dan kan mijn dag en die van Anita niet meer stuk en als ze niet braaf zijn, gaan ze de pot in als Peking duc(grapje).
Na onze rustperiode zijn we opnieuw op stap en ditmaal naar de skihut, jullie moeten nu niet denken dat we raaskallen hé, want inderdaad in de kempervennen kun je skien.
De indoor skibaan is gelegen in het domein maar is geen eigendom van Centerparcks. Er is wel een toegang gevestigd binnen het domein en je kan gratis in en uit. Ik kan jullie geen foto laten zien want ze zijn tegen geslagen, inplaats daar van bemerken jullie Anita op het terras van onze bungalow.
De skihut bevindt zich op het eerste verdiep en van daaruit hebben we een mooi zicht op de sneeuw helling en op de thermometer kun je zien dat het er konstant - 6 graden is.  In de gelagzaal is het tamelijk druk alsook op de skipiste.
We bestellen ieder een bakje thee en plaatsen ons aan de venster met zicht op de baan, werkelijk het is een geweldige belevenis om de ervaren en minder ervaren skiërs aan het werk tezien. Er is wel een aparte baan voor de leerlingen, anders zou het te gevaarlijk zijn.
Na een tweetal uurtjes zakken we terug af naar de market dome. Daar is er voor de kleinste bezoekers "Pépéteve" en dat is een geweldig goed kinderprogramma en met ongelovelijke ambiance, de kinderen leven er echt met mee.
Dan wordt het stilaan onze tijd om af te zakken, we hebben besloten om in dit verlof de maaltijden in de bungalow te nuttigen. Dit verlof geen restaurant bezoeken we willen het eens echt rustig houden en vroeg in ons bedje duikelen. Ze geven voor morgen minder goed weer, we zullen morgen wel zien wat de plannen zijn.

Onze derde dag is alweer aangebroken, van uitslapen  kunnen we enkel van dromen, daar zorgen de eenden en ganzen wel voor. We zullen wel wat langer slapen als we terug thuis zijn.
Tijdens het ontbijt is het gezellig om buiten te kijken het is werkelijk een begankenis  op de vijver. De eendtjes gaan te keer, de mannetjes jagen op de vrouwtjes die zich te weer stellen of toch doen alsof.
De blauwe reigers vliegen aan en af met takjes om hun nest te bouwen. Het is de eerste maal dat ik van dichtbij dit werk kan aanschouwen, werkelijk formidabel hoe zulke dieren dat werk opknappen, het zijn toch grote vogels die daar aan het werk zijn hoog in de bomen. Het zijn werkelijk geen dikke takken waar ze op balanceren gewoon ongelovelijk.
Onze wandeling vandaag voert ons langs het grootste ven van het domein naar de portiersloge en wie komen we daar tegen op de grote laan van de receptie naar de portier ons Fien.
Ze staat daar rustig te grazen tussen de paasbloemen of narcissen zoals je wilt. Ze stoort zich niet als ze met haar hoeven de bloemen vertrappeld, nee hoor ze doet rustig verder en als je haar roept gebaart ze van kromme haas zoals je op de foto kunt merken.
Nog even dag zeggen tegen de portier en dan wegwezen naar de kinderboerderij, om eventjes te kijken naar de 3 lammetjes.en alles is okee. Aan de overkant daar bevinden zich ook nog 5 ezels op hun vaste stek. The doncky corner heet hun verblijfplaats.
Dat was het alweer voor heden voormiddag en het is ruim een 20 tal minuutjes wandelen naar onze cotage en als we er aankomen is het ruim twaalf uur voorbij en we moeten straks nog naar de skipiste.

Zoals in deel 2 reeds vermeld vertrekken we zo dadelijk naar het stadje Valkenswaard, een drietal kilometers van het domein verwijderd. Aangezien er niet in het park mag geparkeerd worden, moeten we nog een wandeling van een kwartiertje maken om onze auto op te pikken.
Naar Valkenwaard is het maar enkele minuten rijden om in het centrum te komen. Op de grote marktplein is er voldoende plaats om te staan, maar het is wel een betalende parkeerplaats.
Maar ik had geluk, toen ik een stuk van twee euro wou insteken bleek het mekanisme geblokkeerd te zijn en de kontrolerende politie was juist aanwezig om het te melden. Ik moest enkel maar mijn parkeerschijf instellen en klaar was Kees, wat die Kees er kwam bij doen weet ik ook niet. Kees of geen Kees ik deed toch 2 euro profijt en dat in Nederland.!!!
We waren speciaal naar hier gekomen om een klaargemaakte vleesschotel bij de plaatselijke beenhouwer( pardon slager in het mooi nederlands) te kopen. Het was een keurslager en we wisten uit het verleden dat hij prima kwaliteit verkocht en een tevreden kant is er twee waard.
Dat was eigenlijk alles dat we nodig hadden en onze schreden wenden zich automatisch naar taverne De Bel op de marktplein. Een plaats waar we altijd bijtanken als we in Valkenswaard komen.
Toen we terug bij onze bungalow kwamen hoorden we de eenden al van ver kwaken en binnen gekomen stonden ze op het terras te bedelen voor eten. Ze eten ons de oren van onze kop, de veelvraten maar ze zijn toch zo lief de deugnieten.
Genoeg voor vandaag want mijn inspiratie is opgedroogd of ik ben te moe om verder te doen, dat zal het hoogst waarschijnlijk zijn.

Na het ontbijt en ons ochtend toilet zijn we klaar voor de eerste wandeling van de dag en het einddoel is de kinderboerderij en zoals de naam laat vermoeden bedoeld om de kleintjes te vermaken. Het moet zijn dat in ieder van ons nog wat kinds schuilt maar het krioelt er steeds van de volwassen personen. In elk geval wij komen er ook graag en met Frans de verantwoordelijke van de boerderij praten we graag.
Zondag l.l. was er een witte geit bevallen van een drieling, echt schattig om te zien en de moeder dulde nog niemand bij haar kroost. Fien de koe was weer langs geen kanten te bespeuren volgens de Frans was ze reeds enkele uren partie.
Over de kinderboerderij komen we later nog terug, we moesten dringend op zoek naar een plasgelegenheid want ik voelde een druk op de waterleiding en omdat mijn moeder zaliger mij goede manieren heeft geleerd, zal ik altijd trachten niet in het openbaar tegen een boom te plassen.
Daarom bezochten we het sportcafé dat was het dichtste bij en het was al gelijk waar we onze koffie dronken. We moesten nog naar de supermarkt om brood en een krant te halen.
Na de middagmaaltijd nog even verposen vooraleer we de volgende aktivitijd zouden starten,een ritje naar Valkenswaard.

Wij worden brutaal uit onze slaap gewekt door het gekwaak van enkele eenden, die voor zeven uur en het is amper licht aan onze terrasdeur staan te bedelen voor eten.
Anita kan het lawaai niet meer aanhoren en staat dan maar op en dit met de slaap nog in haar ogen, ze doet de draperie van voor de deur weg en daar staan ze dan de hooligans rustig te trompetteren. Maar Anita's hart was vlug ontdooit want het bleek een koppeltje Egyptische ganzen te zijn met vier kleintjes en welke vrouw kan daar aan weerstaan, vier dotjes dons.
Voor zulke voorvallen heeft Anita steeds een zak brood bij en in haar nachtjapon stond ze de beestjes te voederen, ik had het moeten fotograveren maarja wie denk daar nu aan in dat god vergeten uur. Van slapen kwam niet veel meer in huis, het was een liefelijk zicht Anita tussen de ganzen voor dag en dauw.
Ik zal er dan maar ineens bij vermelden dat we voor de kleinste vogeltjes ook een zak melange bij hebben. Want er fladderen ook ontzettend veel meesjes, roodborstjes en merels rond en die worden zeker en vast niet vergeten, daar is haar hartje te week voor.
Door het grote raam hebben we een prachtig zicht op de grote vijver, waarop vele eendjes rond peddelen en ik denk dat ze de lente reeds in het bloed voelen, ze zijn heel onrustig en dat word nog bevestigd door een kolonie blauwe reigers die voor ons op een eilandje nesten aan het bouwen zijn hoog in de bomen.
Dit is allemaal mooi om af te zien, maar ondertussen begin ik toch ook honger te krijgen. Mensen mensen wat is het leven toch mooi. Word vervolgd. 

Na geparkeerd te hebben moeten we ons melden bij de receptie( zie foto) om de inkomst formaliteiten te regelen. Dit gedeelte is vlug afgehandeld en kunnen we vrij beschikken tot het tijd is om te 15 uur met je wagen het park te betreden.
Ondertussen wandelen we rustig naar de Dome, dat is in ieder bungalowpark het zenuwknooppunt. Daar is alles gevestigt zoals o.a. de supermarkt, verschillende restaurants, winkeltjes en de toegang tot het tropisch zwembad en ook het café, maar meer hierover later.
We gaan ondertussen van de tijd die we hebben gebruik maken om wat te eten en ge moogt het geloven of niet maar iedere keer eten we een farmer sandwich. Een belegde boterham met ham en spek en garnituur geroosterd en opgediend in een rieten mandje met een namaakkrant. De eerste maal kijk je toch maar aardig op en denk je dat kan nu toch niet meer, maar het is geen echte krant. In elk geval de eerste keer komt het toch maar eigenaardig over.
Ondertussen word het stilaan tijd om de auto binnen te rijden, want Anita zit te popelen om de bungalow te zien. Ditmaal hebben we niet de nr 962 maar wel het nummer 514, de cottages voor twee personen zijn wel altijd het zelfde ingericht, maar de ligging is helemaal anders.
Alles voldeed aan onze wensen en het uitladen van de wagen was vlug geklonken. Op één ding moet je letten de wagen mag niet in het park blijven staan, hij moet steeds op de daarvoor voorziene parking gezet worden en dit voor de rust van de aanwezige bezoekers.
Dan terug naar de Dome want we moeten nog winkelen om het nodige in huis te hebben, pardon in de bungalow te hebben. Natuurlijk een tropisch terrasje moet er nog bij kunnen zijn en dan terug om enkele pistolets met lekker beleg te gaan verorberen, dan is het slaaptijd onze eerste dag zit erop.

De reden van een dagenlang uitblijven van andere avonturen in dit blog is enkele dagen verlof in een bungalowpark. We zijn voor een midweek vertrokken naar de kemperven in Westerhoven in Nederland. Meer hierover zo dadelijk in het volgende verslag.

Rond 11 uur vertrekken we voor vier overnachtingen naar de kempervennen in Westerhoven, één  van onze lievelings bungalowparken. De locaties liggen verscholen in de natuur en er heerst een geweldige rust en je leeft er zoals je wilt of kunt, op je eigen ritme en dat is heel voornaam voor ouderen.
Vanuit Schoten rijden we richting Schilde over Zandhoven links afbuigend naar Zoersel, tot de oprit van de snelweg nr 34 in de richting Turnhout. Dan verder naar Eindhoven tot de afrit 32 te Eersel en we vervolgen de weg naar Valkenswaard tot het derde rondpunt. Daar gaan we rechtsaf, maar daar is de kempervennen reeds aangegeven.
Gewoon de pijlen maar volgen tot je links van de baan het domein ziet liggen. We rijden tot we voor de slagbomen van de portiersloge staan en we het toegangsbewijs moeten tonen. We worden  doorverwezen naar een parking.
Ondertussen is het kwart na twaalf geworden.

Vandaag maandag 3 MAART verjaardag van Anita. Ik wou haar met dit berichtje verrassen maar bijna betrapte ze me, ik kon nog juist een ander programma oproepen en alzo de verrassing behouden. Ze is terug naar bed gegaan maar met een blik in haar ogen van nu krijgt hij het toch wel erg, totaal geschift en ze zou nog gelijk kunnen hebben.

Schat een gelukkige verjaardag en dat we dit nog heel lang samen mogen vieren.

Dadelijk na de avondmaaltijd moet ik me klaar maken om te vertrekken naar de studio om mijn programma van  heden avond te doen. Ten laatste kwart na zeven moet ik vertrokken zijn om zeker op tijd in de studio te zijn, het verkeer is de zondagavond wel niet druk maar ik ben toch wel graag een kwart uur van  te voren aanwezig.
Van 18 tot 20 uur is er wel continu muziek maar als je toekomt moet ge alle toestellen terug activeren. Het is allemaal niet veel werk maar toch na het tijdsein van acht uur en de reklame moet alles inorde zijn.
Nu we bij de grote gerekend worden moet alles zo vlot mogelijk verlopen, vroeger kon je al eens een misstap veroorloven, we waren toch maar amateurkens. Nu nog!!!! maar de situatie is wel anders geworden.
Ik had vanavond een jarige te vermelden en een bepaald liedje ervoor te draaien ( mijn beste vriendin) gezongen door Mieke en geschreven door Pierre Kartner alias Vader Abraham. Dan waren er nog de verschillende berichtjes van onze info leden, aktiviteiten die er gaan plaats vinden enz...
We hadden dan nog het overlijden van Iwan Rebroff te vermelden waar ik nog een verhaaltje moest rondbreien en een van zijn bekenste nummers draaien (Abend glocken).
De binnenkomende telefoontjes beantwoorden, wat met de zondagavond nu niet echt veel is, want de luisteraars weten dat ik er alleen ben. Zo zijn die drie uurtjes alweer vlug voorbij en thuis wacht Anita op me met een lekkere tas koffie. Dit was dan mijn zondagavond indeling.

De zondagochtend heeft goud in de mond, allemaal truut, toen ik deze morgen opstond om zeven uur had ik helemaal niets in mijn mond. Ja toen ik uit de badkamer kwam dan had ik iets in mijn mond als je begrijpt wat ik bedoel.
De ochtenduren zijn alweer voorbehouden aan het maken van een playlist voor heden avond en met het idee in het achterhoofd dat er alweer meer luisteraars zijn bij gekomen, moeten we alweer meer het beste van ons zelve geven.
Vanavond zal moeten blijken of het me weer is gelukt en heel de zondag leef ik dan onder de stress en om 23uur sla ik  een zucht van verlichting als blijk dat mijn luisteraars enkele positieve reacties gelaten hebben.
Heden middag hebben we gedaan als het  huishouden van Jan Klaas, Chinees eten gaan uithalen en af en toe vinden we dat wel heel lekker en het is zelfs nog goedkoop ook. Even een telefoontje laten en binnen de 25 minuten zit je aan de tafel en je hebt je buikje rond en dik gegeten. Waarom moeilijk als het gemakkelijk ook gaat.
Eventjes het eten laten zakken en een uiltje knappen en de zondag kan alweer niet meer stuk. Nu ga ik naar de koers kijken,  naar Kuurne- Brussel- Kuurne want onze Tom Boonen is er bij en gisteren was hij gelijk een tourist in het peleton.

Onze radio is in feest stemming want de SIM cijfers van de Vlaamse gemeenschap zijn van de week bekend gemaakt en we blijven maar altijd steigen.
Bij de vorige telling waren er 49800 luisteraars die dagelijks naar radio minerva luisterden en nu stemmen er gemiddeld 54750 dagelijks af op de freqentie 98.0 .
Daar mogen alle medewerkers best fier op zijn en dat zijn we ook. Van kleine radio op 25 jaar tijd uitgroeien tot zulke grote zender, je moet het maar doen. Vroeger werden we nooit meegerekend, voor reklame tijdens de uitzending we werden gewoon uitgelachen en nu staan ze aan te schuiven dat is het verschil.
Enfin we zijn nu zover geraakt en dat werdt vandaag gevierd met een glaasje champagne voor de medewerkers en ook de luisteraars waren van harte welkom. Het was geen overrompeling maar het was gezellig en er is over vroegere tijden heel wat afgebabbeld.
Nu zijn we vertrokken op weg naar de 60000 luisteraars, misschien is het een utopie maar vroeger konden we dat ook niet vermoeden dat het zo'n vaart zou lopen.
Que sera sera van Doris Day.

Het was een woelige nacht met die storm en dat onweer mocht er ook wezen, op zeker ogenblik een knal die kon tellen, we sprongen recht in ons bed was dat schrikken zeg.
Een groot deel van Europa was er het slachtoffer van, maar  in ons landje was de schade ook heel groot.  In onze straat recht over onze deur werden twee zonnetenten in de loop van de voormiddag met geweld uit de gevel gerukt en dreigden op straat te vallen. Anita heeft dadelijk de politie verwittigd , die een 10 tal minuten later arriveerden en ze  sloten het voetpad af met blauw lint  .
Op de brandweer was het eventjes langer wachten. Deze mensen konden niet overal tegelijk zijn, want de sirenen waren de ganse ochtend te horen en eerlijk gezegd deze mensen kennen er wat van, op een wip waren de beide zonnetenten enfin wat er nog van reste van de gevel verwijderd en er wachten ondertussen al een nieuwe opdracht op hen.
Dat was op de eerste dag van maart een geweldige sensatie, maar rond de middag was het ergste voorbij. Na de middag vertrokken we naar  Sint Anneke Plage naar radio Minerva want we waren in feeststemming,  meer hier over volgend artikel.

Vandaag 29 februari schrikkeljaar een dag langer toekomen met ons pensioen, gelukkig hebben we vorige maand een kleine verhoging gekregen.
Wat hebben we zoal gedaan op deze schrikkeldag, de eerste bezigheid na het ontbijt was naar de self carwash rijden, want mijn auto was niet meer om aan tezien. Het is nu niet mijn geliefkoosde bezigheid, maar wat mot mot.
Eens ik er aan bezig ben gaat het me wel beteraf, maar dat begin hé zal wel bij iedereen het zelfde zijn zeker. Toen ik hem had afgezeemt was ik toch blij dat ik er aan begonnen was, ik schrok er van dat hij zelke mooie blauwe kleur had. ( geintje )
In de loop van de voormiddag kregen we nog bezoek van onze kameraad Walter Dingenen die passeerde en even kwam binnenwippen om een babbelsessie, maar hij kon niet lang blijven wegens werkzaamheden.
Na de middagmaaltijd eventjes rusten en dan had Anita een voorstel om de rest van de middag door te brengen met op zoek te gaan naar grondbedekking voor onze slaapkamer en draperieen voor de venster. Zo gezegd zo gedaan en na de tweede winkel in vloer en wandbekleding hadden we onze keuze gemaakt, enkel morgen nog de oppervlakte van de kamer gaan brengen en een voorschot betalen.
De draperieen heeft Anita daar ook bestelt en in mei wordt de slaapkamer gelevert, juist daarvoor nog wat verf aan de zoldering en de muren en klaar is kees.zal gezellig slapen zijn.
Om dat te vieren nog eventjes gestopt aan een taverne en terug huiswaarts, nog juist op tijd voor haar geliefkoosde soap the bold and the beautiful.
 

Vandaag is in Hamburg overleden de bekende zanger Iwan Rebroff. De meeste onderons kennen hem als die grote zware in het russisch gekleedde kolos van een man.
Maar eigenlijk was hij hoegenaamd geen rus, maar wel een in 1932 geboren Hambugernaar. Hij is bezweken aan een hartstilstand.
In 1968 is hij doorgebroken in de rol van boer Tevka in de musical Anatevka, we kennen die musical beter onder zijn engelse naam ( If i where a rich man ).
Hij had een bas-bariton stem en had een stembereik die vier en een half octaaf hoog was en hij behoorde tot mijn favoriete zangers die regelmatig in mijn programmaties te beluisteren was.
Enkele van zijn meest bekende liedjes waren....Kalinka, mein Rusland du bist schön, Mamutschka, Abend glocken, Mit der troika in die grosse stadt enz...enz.

Dit is de eerste dagboek aanvulling van deze week, ik had zoveel bij te schrijven met onze vakantie dagen van vorige week en eigenlijk is er niet veel te beleven geweest.
Anita hadt het druk met de was bij te houden en te strijken en tussendoor nog enkele boodschapjes doen. Woensdagmorgen be ik eventjes naar de kapper geweest want mijn haar begon al om te krullen in mijn nek, kon er bijna een paardestaart van maken. Niet dat ik iets heb tegen paarden maar hun staart wogen ze gerust houden.
Bij nazicht van de kalender bleek dat ik om half twee deze middag bij Heidi verwacht werd om mijn voeten een beurt te geven en dat mocht ik natuurlijk niet vergeten. Mensenlief wat kan dat toch goeddoen en de volgende afspraak is alweer gemaakt, want ik kan Heidi geen twee maanden missen en ons Anita mag dat gerust weten.
Enfin ze gaat er ook regelmatig op bezoek en haar behandeling duurt wel iets langer dan die van mij, want af en toe laat ze haar gezichtje ook behandelen.
Dat was het dan voor vandaag en we gaan er een traditionele gezellige avond van maken en als we iets te melden hebben, morgen een nieuwe afspraak voor een nieuw bericht.

Naar wekelijkse gewoonte zijn Anita en mezelf alweer aanwezig in de sporthal Schijnpoort en daar is van 15 tot 18 uur het artiesten gala en dit jaar bestaat dit spektakel 26 jaar en is indertijd opgericht door Bob Benny. Toen Bob ermee kapte wegens ziekte heeft Romain Callé heel het zaakje overgenomen.
Vandaag geen 3 verschillende artiesten maar de muzikale familie Lepoutre uit Menen. Het gezelschap bestaat uit Jean Pierre....Christine....Ghislain... twee broers en zuster en verder nog de man van Christine, Geert Valke pianist .
Ze worden ook nog bijgestaan door Romain Callé aan de drums. Spijtig er was veel minder volk dan anders, misschien omdat de mensen meer van afwisseling houden. Alhoewel de artiesten een grote variatie in hun optreden wisten te brengen, de genres waren heel uitgebreidt.
Licht klassiek, nederlandstallig, franstallig en verder nog muziek uit musicals enfin er was voor elk wat wils en de aanwezige mensen wisten het wel te waarderen en de afwezigen hadden alweer ongelijk.
De medley waarmee ze hun optreden besloten werd op een staande ovatie onthaald en ieder ging gelukkig en voldaan huiswaarts.Spijtig volgende week moeten wij forfait geven.