God, ik zoek even contact met U. Wil je mij nabij zijn? Geef mij geloof en vertrouwen kracht en volharding zodat ik mij ten volle kan geven aan de opdracht die ik nu mag vervullen. Amen
Er stond iemand als waarnemer aan de deur van de kerk na de dienst. Hij observeerde mensen met lange gezichten die niet blij waren met elkaar - slechts om het einde van de corvee - mensen die zich haastig uiteenspoedden, elk naar zijn eigen hokje. Hij observeerde verder in zijn straat, op het werk, in krant en tv, in de wereld rondom; dat mensen mensen onrecht deden, wanhopig maakten en geen ruimte boden, dat mensen leden tot stervens toe.
Wanneer hij de volgende keermee naar binnen ging, observeerde hij mensen die luisterden naar woorden om van te leven, die bijeen waren rond Jezus gedachtenis om te doen wat Hij gedaan had ... hij observeerde ook dat zij brood aten.
Wanneer hij buiten kwam vroeg hij zich af of ze wel geloofden dat ze meer dan brood aten. Of zij wel geloofden met hart en geest, met handen en voeten, met woorden en daden.
Zo ja, dan moet ik dat kunnen observeren, dacht hij.
We moeten vertrouwen op wegwijzers zoals de wijzen. Ze gaan op weg en vertrouwen erop dat langs de weg er wegwijzers zullen staan waar ze langskomen. Ze stellen zich tevreden met dagreizen, zonder uitgewerkt reisplan, en ze gehoorzamen aan wat hun op elk ogenblik wordt gevraagd. Ze zijn helemaal niet ontredderd als er eens een fout adres tussen zit.
Wie gelukkig wil zijn moet tevreden zijn meet een kaart voor één dag ver. Hij moet kunnen geloven en hopen. Een beetje Abraham zijn, 'vertrekkkend, niet wetend het land waar hij naartoe moest'.
De tijd is iets van God: je moet hem zijn werk laten doen. En het is niet goed om problemen voor zonsondergang te willen oplossen. GOD ZORGT OOK MORGEN NOG VOOR ZIJN KINDEREN.
Het herhalen van deze zin net voor het slapen gaan gaf me rust en vrede. Dank U God!
