HEY

En ik begin naar goede gewoonte met een golden oldie.
De meeste onder jullie zullen dit lied wel kennen, al is het misschien in een andere versie.

”SABOR A MI”
(1964)

E YDIE G ÖME

LOS P ANCHOS

Zij was vooral actief in de jaren ’50.
Haar specialiteit is het zingen van Latijnse popmuziek.
Zij zingt zowel solo als samen met haar man, Steve Lawrence.

Ze maakte haar debuut in 1950 met het ‘Tommy Tucker Orkest en Don Brown’.
In 1951 zong ze ook met de big band van, Tex Beneke en had met hen verscheidene radio optredens.
In 1952 ging ze solo.

Zowel haar grote doorbraak als haar levenspartner vindt zij in de ‘Tonight Show’ toen gepresenteerd door Steve Allen.
Na enkele kleine hits komt in 1963 de knaller, “Blame it on the Bossa Nova”.

Ze won een Grammy Award voor Best Female Vocal Performance in 1967, voor haar versie van "As You Walked Into My Life", uit de musical ‘Mame.’.
In 1964 ontmoet Eydie het trio, Los Panchos, en ze besluiten om samen te gaan.
Dit is het begin van een hele resem Spaans-Latijnse hits waaronder, “Sabor a mi".

Eydie Göme is eveneens, zoals wij, een blogster.
Op 78 jarige leeftijd treed zij nog steeds op.
Wie meer wil lezen over deze zangeres, kan dit door op onderstaande button te klikken

Ik moest daarbij even terug denken aan mijn allereerste platendraaier.
In feite was hij van mijn kleinere broer, maar wanneer hij goed geluimd was, mocht ik er ook plaatjes op draaien.
Het was een Dual en het deksel was ook meteen de geluidsbox.
Er was zo een speciaal attribuut bij om tien kleine plaatjes tegelijk te kunnen opleggen.
Die plaatjes moest je dan bovenaan vastleggen met een speciale uitschuifbare “arm”.
Maar wanneer je die “arm” in diezelfde stand zetten bij slechts één plaatje dan herhaalde dat plaatje zich keer op keer.
Een soort herhalingsproces dus, zoals hier op mijn blog.

Eén van de plaatjes waar ik dat vaak en graag mee deed, tot er gegild werd dat het nu wel genoeg was geweest, is het liedje dat ik jullie vandaag laat horen.

“CORRINA CORRINA”
(1960)

R AY P ETERSON

In 1958 verhuisde hij naar Los Angeles en tekende een platencontract met RCA.
Na enkele kleine hits brak hij in 1959 door met “The Wonder Of You”.
Een nummer dat later ook werd opgenomen door Elvis Presley die een vriend was van Ray.

In 1960 maakt hij zijn eigen platenlabel aan, genaamd, “Dunes Records”.
Onder dat label scoort hij wellicht zijn grootste hit, “Tell Laura I Love Her”
Meteen daaropvolgend heeft hij andermaal een hit met, “Corrina Corrina”

Een andere tragische balade, “I Could Have Loved You So Well” bereikt echter niet de top 40, evenmin als, “Give Us Youre Blessing”.
Zijn laatste hit was, “Missing You” eveneens uit 1960.

In 1970 wordt Ray Peterson dominee van de Baptist Church en speelt af en toe nog oldies in dat circuit.
Ray Peterson overleed aan kanker in 2005, in Smyrna, Tennessee, op 65-jarige leeftijd.
Hij werd opgenomen in de Rockabilly Hall of Fame.

Gisteren evenwel was ik in weer een ander ziekenhuis op bezoek bij een vriendin die een nieuwe knie heeft gekregen.
Zij gaat gestaag goed vooruit en verbijt de pijn heel moedig.

Wat mij daar nu heel erg trof was het volgende:
Van op de vriendin haar kamer horen we steeds een jammerlijk geroep op de gang.
Vriendin weet te vertellen dat het een oud dametje is dat Alzheimer heeft.
Zij heeft door een val haar heup gebroken in het rusthuis waar ze verblijft en is zodoende in het ziekenhuis terecht gekomen.

Het mensje herkent dus niets of niemand en is daarom totaal gedesoriënteerd.
Om haar een klein beetje te kalmeren zet men haar in een rolstoel op de gang bij de balie, want daar ziet ze mensen passeren en dat stelt haar wat gerust.

Wanneer ik naar huis ga ziet ze mij en wenkt me.
Ze noemt me,Martha. Misschien is dat wel de naam van haar dochter, denk ik?
“Help me aub, neem me mee” vraagt ze me terwijl ze mijn handen vast neemt.
Mijn hart breekt want ik kan haar niet helpen.
Klein en broos zit ze daar en ik laat haar achter met lood in mijn schoenen.

Ik krijg haar niet uit mijn gedachten.
Wat een verschrikkelijke ziekte is Alzheimer toch.
En daarom vandaag dit lied op mijn blog.
Je wordt er niet echt vrolijk van, maar het stemt je wel tot nadenken.

“MENEER ALZHEIMER”
Het lied wordt gezongen door de cabaretier:

YOUP VAN T HEK
Wie meer over deze man wil lezen kan dit door op onderstaande button te klikken.

En hoe kan ik dit beter doen dan met een lied.
Een lied met een tekst die, op enkele belangrijke details na (waarover later meer uitleg) enigszins klaarheid schept in mijn situatie.
Een lied waarvan ik dacht dat ik er nooit meer zou bij huilen.
Het lot besliste er echter anders over.
En zodoende voel ik mij vandaag:

“100 YEARS”
(1975)

J OEY D YSER

Josje Duister had nooit de ambitie om zangeres te worden.
In de jaren '60 trad ze wel eens op in jeugdsociëteiten en af en toe was ze als zangeres te vinden bij demonstraties, maar daar bleef het bij.
Haar dagelijkse bezigheden bestonden uit het opvoeden van haar twee zoontjes, het schrijven van een column en het recenseren van kinderboeken voor De Tijd.

Voor de lol neemt ze op uitnodiging van haar buurman een demo op, van het door haar in de haast geschreven nummer ‘100 Years‘.
Platenmaatschappij Delta krijgt het lied te horen en ziet er wel wat in.
Producer en arrangeur Dick Bakker schrijft een arrangement, dat eigenlijk van Gilbert Bécaud geleend is.

Succes blijft uit, maar na haar verschijning in TopPop, met een grote hoed en in een strandstoel gezeten, scoort Joey Dyser begin 1975 een grote hit, die drie weken op nummer 1 blijft staan.

De opvolger in hetzelfde jaar ‘Let the sun shine (on my world again)’ blijft steken in de tipparade en als in 1977 ook de single ‘Paul’ flopt, trekt de zangeres zich terug uit de muziekwereld, om zich aan haar gezin te wijden.

”WALKING BACK TO HAPPINESS”
(1961)

H ELEN S HAPIRO

Haar ouders waren zo arm dat zij zich geen platenspeler konden veroorloven.
Helen moest zelfs een platenspeler gaan lenen bij de buren om haar eerste uitgebrachte single te kunnen beluisteren.

Shapiro speelde banjo als kind en zong samen met haar broer Ron in de jazzband van zijn jeugd club.
Helen had een opmerkelijk diep timbre voor een meisje dat nog geen tiener was.
Zij kreeg dan ook de bijnaam, “Foghorn” (misthoorn).

Reeds op veertienjarige leeftijd had Helen twee nummer één hits in de U.K.
Dat waren: “You Don’t Know” en “Walking Back To Happiness”
Nog voor ze zestien jaar oud was werd ze in Engeland uitgeroepen als beste vrouwelijke zangeres.

In de vroege lente van 1963 begon Shapiro aan een nationale tour waarbij ‘The Beatles’ in het voorprogramma speelden.
John Lennon en Paul Mc Cartney schreven zelfs een lied voor haar, “Myserie”. Ze zette het echter nooit op plaat.
Iets waar ze jaren later haar spijt over betuigde en als reden aanbracht dat ze het lied nooit te horen had gekregen.

In haar late tienerjaren begon haar succes reeds af te nemen.
Dit kwam door de nieuwe trend van beat muziek en uitstekende zangeressen zoals, Cilla Black, Sandie Shaw en Lulu.
Vanaf dat moment ontpopte zij zich als musical, Gospel en Jazz zangeres.
Jazz was immers haar eerste muzikale liefde.

Aan het eind van 2002 verliet zij de showbuisness om zich te concentreren op haar Gospel avonden.
Zij had zich in 1987 bekeerd tot een Messiaanse gelovige.

Haar autobiografie werd geplubiceerd in 1993 en had als titel: “Walking Back To Happiness.”
Zij is gehuwd met John Judd, een acteur met vele rollen in de Britse televisie en cinema.

Wanneer ik echter voor de spiegel sta, dan kijken sombere ogen mij hulpeloos aan.
Dan vliegt de angst me naar de keel.
Dan zie ik een heel onzekere persoon naar me terugkijken die me vraagt, “waarom?”
En nog zoveel vragen meer die onbeantwoord blijven.

Het antwoord is anders heel simpel:

"IT MUST HAVE BEEN LOVE"
(1990)

De belangrijkste leden zijn Marie Fredriksson (Östra-Ljungby, 30 mei 1958) en Per Gessle (Halmstad, 12 januari 1959).
Beiden waren in Zweden al zo'n tien jaar bekend toen ze internationaal succes kregen: Marie Fredriksson vooral solo, Per Gessle vooral als zanger in de band Gyllene Tider.

Vooral in de periode tussen 1988 en1992 was de band wereldwijd commercieel succesvol, met onder andere vijf top drie hits in Nederland.
Na 1992 scoorde de band buiten het thuisland Zweden enkel nog bescheiden hitjes.

Op 11 september 2002 raakte Frederiksson in haar eigen huis buiten bewustzijn.
In het ziekenhuis werd een hersentumor geconstateerd, die vervolgens succesvol behandeld is.
Haar meest recente soloalbum, “The change” uit 2004, is sterk door deze periode beïnvloed.

Op 20 september 2006 is hun nieuwste single, getiteld "One Wish", verschenen.
Tevens is op 14 februari 2007 hun tweede single "Reveal" uitgebracht.

Op 5 mei 2009 wordt tijdens een persconferentie bekend gemaakt dat Roxette hoofdact zal zijn tijdens de Night of the Proms voorstellingen in het Antwerpse Sportpaleis, het Rotterdamse Ahoy, het Arnhemse Gelredome en in twaalf Duitse steden.
Zij zullen daar onder begeleiding van het Night of the Proms orkest Il Novecento en het koor Fine Fleur een aantal van hun hits ten gehore brengen.

Ondanks eerdere gezamenlijke optredens na Marie's ziekte, wordt dit concert gezien als het definitieve teken dat Roxette terug is in de internationale muziekwereld.

Van de week keek ik rond in mijn stulpje en merkte dat het boordevol stond.
Veelal met kleine spulletjes die herinneringen oproepen die ik best zo snel mogelijk zou vergeten.
En plots kreeg ik de gewelddadige neiging om ze een voor een tegen de muur aan diggelen te gooien.
De zuinige en pragmatische ik in mij belette dat echter.
Veel beter kon ik ze in dozen verpakken om ze door een vriendin te laten verkopen op een of andere rommelmarkt.

Vele uren later laat ik de gehoornde koe terug los.
En wanneer ik nu rondkijk zie ik lege hoeken, lege plekken op en in mijn kasten en verkleurde plekken aan mijn muren.
En wat ik ook maar wilde bereiken, het heeft geen zier geholpen.
Want bij het zien van al die lege plekken komen toch die:

”FUNNY FAMILIAR FORGOTTEN FEELINGS”
(1967)

T OM J ONES

Tom Jones begon zijn loopbaan in 1963 als zanger van “Tommy Scott And The Senators”.
Een jaar later maakte hij opnamen met producer Joe Meek, maar geen maatschappij zag daar brood in.

Uiteindelijk kreeg Tom Jones een contract aangeboden bij Decca.
In 1965 verscheen de eerste single "Chills and fever".
Het debuut gaf echter niet het verhoopte resultaat.

Maar de opvolger in 1965 "It's not unusual" bereikte de eerste plaats van de Engelse hitparade.
Vanaf dan scoorde hij verschillende hits zoals, Delilah, The Green Green Grass of Home en She's a Lady.

Vanaf 1970 was hij een graag geziene gast in Las Vegas.
Daar trad hij op naast andere wereldvedetten als Elvis Presley en Frank Sinatra.

Eind jaren 90 kende hij een opleving met het album ‘Reload’.
Daarop staat onder andere de hit Sex Bomb.

Op 29 maart 2006 werd Tom Jones geridderd door koningin Elizabeth.

Sinds ik kind was lopen de liedjes van Edith Piaf als een rode draad door mijn leven.
Bijzonder op trieste momenten grijp ik naar haar muziek.
Zo heb ik haar ‘Mon Dieu’ (1960) grijs gedraaid na het overlijden van mijn man, en nog steeds, na 35 jaar, link ik de woorden aan hem.

Het is onbegonnen werk om al haar titels hier op te noemen.
Enkele ervan zullen jullie ongetwijfeld heel goed kennen.
Zoals: “La vie on Rose”,“Milord” en het onvergetelijke “Non, Je n’Regrette Rien”

Maar vandaag laat ik jullie luisteren naar ‘Mon Dieu”.
Voor wie de Franse taal niet volledig machtig is, geef ik jullie meteen ook de Nederlandse vertaling.
De woorden zijn immers te mooi om verloren te laten gaan.

E  DITHP IAF

Toen Piaf 17 jaar oud was kreeg zij een dochter (Marcelle), verwekt door Louis Dupont: een Parijse bode op wie zij verliefd was geworden.
Het kind stierf echter op 2-jarige leeftijd door hersenvliesontsteking.

De eigenaar van het Parijse theater ‘Cirque Médrano’ ontdekte haar toen zij twintig jaar oud was.
In 1936 trad zij voor het eerst op in dat theater.
Zij voelde zich bij het optreden voor publiek extreem nerveus.
Het was de nachtclubeigenaar ‘Louis Leplée’ die haar aanmoedigde om desondanks te blijven zingen.
Hij gaf haar haar bijnaam “La Môme Piaf”(Het Meisje Mus), die ze haar verdere leven zou houden.

Piaf raakte bevriend met verschillende beroemdheden, zoals de acteur ‘Maurice Chevalier’ en de dichter ‘Jacques Borgeat’.
In 1940 werd het toneelspel “Le Bel Indifferent” voor haar geschreven door ‘Jean Cocteau’.

Tijdens de Duitse bezetting in de Tweede Wereldoorlog schreef Piaf haar meest befaamde lied “La vie en rose”
. Zij was toen zowel bij de Duitse bezetters als onder de Franse bevolking een geliefd zangeres.

Na de oorlog trad ze overal in Europa op en breidde haar roem zich ook buiten Frankrijk uit.
Haar tragische leven wordt weerspiegeld in haar muziek, met als specialiteit de met hartverscheurende stem voorgedragen scherpe ballade.

Haar leven had verschillende kanten, waarvan de waaier van haar bekendheid in scherp contrast stond met haar droevig en tragisch persoonlijk leven.
Begin 1963 nam ze haar laatste lied, “L'homme de Berlin”, op.
Er zijn diverse films en documentaires over haar leven gemaakt, waaronder “La vie en rose/La Môme” (2007)
Er is een museum gewijd aan Piaf “Musée Édith Piaf” aan 5, rue Crespin du Gast, 75011, Parijs.
Vandaag de dag wordt zij nog altijd herinnerd en gerespecteerd als één van de grootste zangeressen die Frankrijk ooit heeft gehad.

Piaf stierf aan een inwendige bloeding in ‘Plascassier’ (gemeente Grasse), een plaatsje in de buurt van Cannes (Zuid-Frankrijk) op 10 oktober 1963, en werd begraven op de bekende begraafplaats van ‘Père-Lachaise’ in Parijs.

Soms kun je zo gevangen zitten in jezelf door allerlei gevoelens.
Gevoelens die je nog niet kunt plaatsen.
Gevoelens ook die je remmen.
Die je verhinderen om al het mooie rondom je te zien.

Je wilt lachen, maar het verdriet wint en de tranen vloeien.
Je voelt je angstig en verlaten.
Je zit als een gevangene in een donkere cel met dikke tralies.
En de enige manier om al die gevoelens het zwijgen op te leggen….
De enige manier om te ontsnappen is…..slapen.

”JE SAIS COMMENTS”

E DITHP IAF

In de beginperiode van de televisie waren de meeste programma’s afgelopen rond 22h.
Nu kan men dag en nacht tv kijken.
Ze geven zelfs nog een film zo rond 03h.
Maar pak nu al die reclamespots eens weg, dan zou vandaag een tv avondje toch ook veel vroeger afgelopen zijn.
En in Amerika is het nog erger, daar krijg je om de tien minuten een reclamespot voorgeschoteld.

Nu is zo’n onderbreking soms wel heel welkom.
Je moet je plas niet ophouden tot de film gedaan is, je moet geen dorst of honger lijden want je krijgt volop de kans om te gaan bij tanken.
Op sommige zenders duren die reclameblokken zelfs zo lang dat je makkelijk nog wat klusjes kunt opknappen die tijdens de dag zijn blijven liggen.

Wat ook goed is aan de reclamespots is de trend om ze te ondersteunen met lang vergeten liedjes.
Zo heeft C&A nu een spotje met een nummer dat maar in mijn hoofd blijft hangen.
En daarom zet ik het vandaag op mijn blog.

”MY BABY MAKES HET BLUE JEANS TALK”
(1982)

D R HOOK

Toen ze een keer een naam moesten hebben voor een aanplakbiljet, bedacht Cummings 'Dr. Hook & The Medicine Show: Tonic for the Soul', geïnspireerd op de rondreizende medicijnshows van het oude Westen.

Hun allerbekendste hit is wellicht, “Sylvia’s Mother” uit 1972.
Maar ook “Baby Makes Her Blue Jeans Talk” werd bij ons goed ontvangen.

Morningside is een kleine plaats in de Amerikaanse staat Maryland.
Het valt bestuurlijk gezien onder Prince George's County.

Het lied “Morningside” dateert uit 1972.
Het is te vinden op het album: “Moods”
Het lied gaat over een oude man die eenzaam sterft en een gift achterlaat voor zijn naar de stad uitgeweken kinderen.
Het is een lied dat in mij altijd vele vragen oproept, en zo is het ook bedoeld vermoed ik.

Eén van die vragen is of alleenstaande mensen eenzamer zijn in een kleine stad dan in een grote?
”Een oude man stierf in het ochtendlicht, en niemand zag of hoorde het, iedereen keek een andere kant op, hij stierf helemaal alleen.”

Een andere vraag die het bij me oproept is, of de kunst van het geven wordt geëvenaard door de kunst van het ontvangen?
Is het niet zo dat we in veel opzichten veel meer krijgen van onze kinderen dan we in ruil kunnen geven?
Langs de andere kant vraag ik me dan weer af of mijn gift van liefde zal blijven voortleven in mijn kinderen die het op hen beurt dan weer doorgeven aan hun kinderen en kleinkinderen.

Zo weten jullie bij deze meteen dat muziek voor mij ook filosofie is.

Het kiezen uit zijn repertoire is wederom zeer moeilijk omdat ik als grote fan alles mooi vind van hem.
Of het zou ‘Craclin Rose’ moeten zijn dat me niet echt kan bekoren.

Uiteraard bezit ik zijn laatste cd ‘Home Before Dark’ waar prachtige nummers op staan.
Maar vandaag kies ik toch voor ‘My Special Someone’ uit de cd ‘Tree Chord of A opera’.
Omdat we allemaal wel één speciaal iemand hebben die diep in ons hart zit.

Zoals reeds gezegd kwam hij op 29 mei 2008 voor de 1ste keer naar België en trad toen op in het Sportpaleis in Antwerpen.
Op 9 mei kwam zijn nieuwe album ‘Home Before Dark’ uit.
Op 14 mei 2008 kwam deze album op nummer1 binnen in de The Billboard Top 200.
Het is pas zijn eerste Amerikaanse nummer 1 album.

Eind oktober verscheen een boek over Neil Diamond: ‘He is...I say’, geschreven door David Wild.

Neil diamond heeft meer dan 130 miljoen albums verkocht als singer/songwriter en daarnaast miljoenen als uitsluitend songwriter.

Op 12 januari 2009, vier dagen na zijn laatste concert, heeft Neil een afspraak met Rick Rubin.
Hij zal dan beginnen met de opnamen van zijn nieuwe album.
En rond oud en nieuw verschijnt er een dvd van zijn wereldtoernee, die door 1 miljoen mensen werd bezocht.
Waaronder ik en mijn vriendin dus bij de gelukkigen waren.

Het liedje dat ik jullie vandaag laat horen heb ik indertijd grijs gedraaid.
Het was tijdens een periode waarin ik me totaal verloren voelde.
Soms mag je nog zoveel mensen om je heen hebben maar je voelt je toch alleen op de wereld.

”But I got an emptiness deep inside
And I've tried but it won't let me go
And I'm not a (wo)man who likes to swear
But I've never cared for the sound of being alone.”

Het leek, en lijkt soms nog, of die woorden op mijn lijf geschreven zijn.

I   AMI  SAID

Was de eerste een icoon voor de holebi’s, de tweede was een wereld icoon.
Beide hadden één ding gemeen, hun liefde voor muziek.
En beide zullen erg gemist worden, zowel op professioneel als op persoonlijk vlak.

Ik kies vandaag dan ook voor een ingetogen lied van mijn groot idool
Vraag me niet waarom ik net aan dit lied denk van Neil Diamond.
Misschien omdat het een zekere droefheid uitstraalt, maar ook hoop.

”LONELY LOOKING SKY”
(1973)

Het lied komt uit de film: “Jonathan Livingston Seagull”.
Tekst en muziek werd door de master himself geschreven.

IK WENS U ALLEN EEN FIJN WEEKEND TOE!
EN BIJ LEVEN EN WELZIJN
ZIE IK JULLIE ALLEN
GRAAG TERUG OP MAANDAG.

HEEL VEEL LIEFS VAN,
PETRA

Zijn naam is minnaar, de hare minnares.
Ze spelen een gevaarlijk spel in de naam der liefde.
Een spel met de bitterzoete smaak.
Zij spelen “Forbidden Games”.

M  IRIAMM  ACEBA

Makeba brak in de jaren 50 door als jazz-zangeres.
Haar politiek activisme bracht haar in 1963 bij de Verenigde Naties, waar zij pleitte tegen de apartheid.
Ze ging in de Verenigde Staten wonen.

In 1966 won zij een Grammy voor ‘An Evening With Belafonte/Makeba’, een samenwerking met Harry Belafonte.
Een jaar later scoorde ze een wereldwijde hit met het nummer ‘Pata Pata.’

Makeba trad vijf keer in het huwelijk, de eerste keer op 17-jarige leeftijd.
Op 22 december 1950 kreeg zij haar eerste en enige kind, dochter Bongi.
Echter In 1985 stierf die dochter in het kraambed.

In 1987 deed Makeba mee aan de ‘Graceland-tour’ van Paul Simon.
In december 1990 keerde zij op uitnodiging van Nelson Mandela terug naar Zuid-Afrika.

Op 7 november 2008 trad ze nog op in het Amsterdamse Paradiso.
Drie dagen later overleed Miriam Makeba op 76-jarige leeftijd aan een hartaanval, na afloop van een antimaffiaconcert in Castel Volturno ter ondersteuning van de met de dood bedreigde antimaffiaschrijver Roberto Saviano.

Het eerste waarschijnlijk omdat ik het einde van de zomer voel naderen.
Hoewel de herfst een mooi seizoen is met een prachtig kleurenpalet, maakt het mij toch altijd een beetje triest.
Het afsterven van de bladeren aan de bomen maakt dat ik mij ook bewust wordt van het eindige.

Het tweede, het tijdsgebrek dus, komt doordat ik nog steeds ziekenhuis in en ziekenhuis uit loop om de vele onderzoeken te ondergaan wegens mijn knokenpijn.
Mijn huisdokter is een echte lolbroek.
Maar zijn geijkte uitspraak: “Zolang je pijn voelt weet je dat je leeft” is aan mij toch niet echt besteed.
En dus gaan we morgen nog maar eens op weg voor het zoveelste onderzoek.
Ondertussen moeten de huishoudelijke klusjes ook gebeuren natuurlijk.

Daarom vandaag een lied op mijn blog van mijn idool.
Een lied met een tekst die je vertelt dat ooit aan alles een einde komt, hoe mooi het ook geweest is.

”LOVE ON THE ROCKS”

HEB EEN FIJNE WEEK!
LIEFS VAN<
PETRA

Veel vrouwen bekijken hen vaak met een misprijzende blik, mannen eerder met een steelse blik, zeker als hun eega naast hen loopt.
Maar moeten we hen in feite niet dankbaar zijn?
Zouden de straten voor vrouwen niet nog onveiliger worden als er geen prostituees waren?

Edith Piaf, zelf dochter van een straatmadelief, wist in elk geval waarover zij zong in het lied:

”MARIE TROTTOIR”
(1961)

(KORTE INHOUD en, VRIJE VERTALING door, MOI)

Goede avond Marie Trottoir!
Je staat op niemand te wachten
en toch op iedereen.
Op je veel te hoge hakken
en je veel te blonde haren
en met je paraplu,
verkoop je dromen aan diegene
die liefde nodig heeft.
Je hoeft niet te praten,
je Mona Lisa glimlach
zegt meer dan genoeg.
Want in het donker moet er niets.
Maar kijk Marie,
Je hebt een groot hart.
Zo groot als een karrenwiel
Want je geeft liefde
aan de liefdelozen.
Je maakt hun dromen waar.