Archief

Poireau is nu niet bepaald van het soort de de brol van iemand anders in huis haalt maar zo nu en dan maakt hij een uitzondering.

Zoals u wellicht wel weet, willen echte mannen altijd de grootste en de zwaarste hebben, en om mijn confraters te volgen in hun streven had ik besloten om eens een zware boormachine te kopen.
Zo een rambo-ding.
Niet dat ik veel gaten te boren heb in mijn gruyère, maar het heeft wel iets om voor uw gevel te staan paraderen met een kalachnikov-boor.
Tot wanneer je natuurlijk de prijs ziet van een nieuwe kalachnikov ...
Niet getreurd cependant.

Er is nog altijd ebay.be en 2ehands.be voor belgiê en marktplaats.nl voor Nederland.

Et voilà, in Brugge vindt ik een rasechte Hilti machine, met stamboom, en in Utrecht vind ik dan weer de kogels om het ding te laden.
Et tout ça aan de prijs van een vulgaire Black und Decker.

Dat wordt een beetje rondrijden dit week-end, maar daar hebben we niets tegen, vu que mijne employeur zo vriendelijk is om jus voor mijn bedrijfslimousine ten laste te nemen. Merçi employeur.

Indien u dus in de volgende weken in de omgeving van Brussel een stofwolk ziet opstijgen, weet dan dat Poireau aan het oefenen is met zijn nieuw speelgoed.

krijg ik op mijn gastenboek een example van een grand écart van hier tot ginder ...

Niet voor het één of het ander, maar dàt zie ik ons toch nog zo direct niet doen.
Alhoewel, met medewerking van een plaske lijnolie is er natuurlijk veel mogelijk  ...

Zal vanaf nu bekend staan als Ciboulette Hemelvaart.

zeventien volle jaren had ik er voor gespaard
ze waren mijn trots, mijn waardigheid
de zichtbare tekenen van mijn mannelijkheid
één enkel kleefverband heeft ze zomaar weggemaaid
vaarwel mijn borstharen

Al zeg ik het zelf, ik ben veel te goedaardig ...

Neem nu, ik ga met mijn zakskes tuinafval naar het containerpark alwaar ik met veel ijver mijn restanten de metalen trap op draag om ze in de container te kieperen.

Komt daar een bejaard koppel aan die zich ook van twee zakken tuinafval willen ontdoen.

Madam moedigt mijnheer aan van beneden, en mijnheer bestijgt vol vuur en vlam de eerste treden van de trap, waar hij plotseling blijft staan, wellicht overweldigd door de aanblik mijner imposante musculatuur.

Vraagt hij mij uit de diepte of ik even kan helpen om zijn nogal groot uitgevallen plastic zak effekes tot boven te krijgen.

Natuurlijk wil ik dat ...

Ik neem dus met mijn linker hand de kwestieuse zak vast en trek, terwijl de antikwiteit aan de onderzijde duwt.
Maar op antikwiteiten kan je duidelijk niet betrouwen en plotseling stopt hij met zijn energieaanbreng.

Conclusie, ik sta wankel op de trap met aan met linker kant een verkeerd ingeschat gewicht.
Want ja, de zak bevat niet enkel het door mij voorziene en bovenop zichtbare snoeisel, maar ook een flinke overschot van madam haar opgeschoten pattatten ...

Patatra, Poireau verliest zijn evenwicht, een voet schiet van de trede en Poireau komt met zijn torso tegen de, gelukkiglijk wel aanwezige, reling terecht.

Dat wordt eventjes naar adem happen ...

Gaat het menier ? Hed u giene zier gedaan ?
Poireau houdt zich stijf. Ja ja madam, ça va ...

Miljaarde miljaarde,
Nu een week later is er nog altijd een bluts in mijn ribbenkast en elke keer als ik effekes wil kuchen, om nog niet spreken van niezen, lijkt het alsof er iets afscheurt binnenin ...
Maar, madam is van haar rotte pattatten vanaf en Poireau zal in het vervolg tweemaal nadenken vooraleer aan een onbekende zijn zak te trekken.