Willemientjes

De voorzitster.

De voorzitster van Passage Gewest Drenthe opent de Ontmoetingsdag in Hoogeveen. Ze heeft een soort knalrode UFO op haar hoofd wat prachtig staat bij haar verder zwarte outfit. ‘Nóg lager?’, vraagt ze wanneer een groep vrouwen vraagt om de microfoon wat lager te zetten. ‘Dan lig ik met de boek op de lessenaar!’ De enige man binnen dit vrouwencollectief, koster André, moest er aan te pas komen. Samen met 12 vrouwen uit Zuidbarge ging ik mee naar Hoogeveen. Hella van der Wijst van het tv programma De Wandeling hield een lezing over haar werk en deed het op de originele manier die we van haar kennen en betrok heel wat vrouwen bij haar lezing over het thema van de dag: het Levensverhaal. Daar gaat het in haar programma De Wandeling ook steeds over. Ze is pas met een aantal BN-ers naar Japan geweest en ook daar wandelde ze met o.a Rita Verdonk, Sonja Bakker. Die zullen we in november kunnen zien. Ze heeft blijkbaar de gave om mensen op een andere manier naar hun eigen leven te laten kijken. Opvallend is wel dat Rita Verdonk na terugkeer uit Japan uit de politiek stapte. Die aflevering wil ik dus in elk geval niet missen.
Ook vertelde ze dat ze van iedere gast waarmee ze wandelde een uitspraak onthoudt. Bv Muziek is voedsel voor de ziel, dat natuurlijk uit de mond van een muzikale gast kwam, ik meen Mirjam Krieg die Bergen Belsen overleefde.
Zelf vertelt ze op Twitter:Vandaag lezing verzorgd bij 600(!) inspirerende vrouwen Passage Hoogeveen die niet bang waren voor goed gesprek, leuk! Hella.
Iedereen was gevraagd om een hoedje op te zetten. Wij zagen dat niet zitten en waren anti. Het had een groot kabouter Plop gehalte als je om je heen keek. De leukste hoedjes waren nog die van afvalmateriaal gemaakt waren, meestal een ring van dun karton met een versiering van onder meer verpakkingsmateriaal. Toen het even pauze was kon je merken dat er 600 vrouwen in één ruimte waren. Wat een lawaai komt daaraf.
Tussen de middag was er soep en broodjes en even later zorgde Marijke Kots met het typetje mevr. Van de Berg voor een ontspannen middag. Het blijkt maar weer: Lachen is gezond!

Terwijl ik op KRO/De Wandeling zocht naar die naam Mirjam Krieg, kwam ik de uitzending van vanavond tegen en moest die gewoon bekijken want Hella gaat met Hilde, de schaapherder, op pad. Hilde, voormalig kunstenaar, is op zoek naar rust en stilte en die vindt ze bij haar Schoonebekers die ze in Friesland al rondtrekkend laat grazen, een prachtige uitzending. Je kunt er natuurlijk vanavond voor gaan zitten- 19.50 op Ned 2- of.... klik je even op  http://dewandeling.kro.nl/seizoenen/2011-2/afleveringen/28-10-2011/default.aspx

Het thema van de Passagedag was: het Levensverhaal. Dit was ook uitgebeeld in een schikking. Annie Daling en Willy Vos die het hadden gemaakt legden de betekenis uit. Ik heb onthouden dat die gele en rode kleuren voor de vrolijkheid op je levensweg zorgen.
De schikking werd na deze dag naar het Hospice in Hoogeveen gebracht. Moeten ze wel zo'n lange tafel hebben, want op deze foto zie je pas 2/3 van het geheel.


Deze kleding is gedragen bij de musical Paulus in mei 2009, links, en bij de musical Maria in mei 2011.


De voorzitster , links, met het typetje 'Mevr. van de Berg'.

En zeg nou zelf... groot, ruim, strak en alles wit past hier toch niet bij... En vraag je je af hoe je hier de voordeur binnen moet komen? Niet dus... iedereen komt door de zijdeur.

Judith was al vroeg duidelijk. Wanneer we haar vroegen wat ze voor haar verjaardag wilde hebben wist ze één ding: geen prulletjes. Meestal had ze zelf wel een goed idee wat ze graag zou willen. Dat scheelt. Het is gek… het hele jaar door weet ik steeds wel iets te noemen wat ik graag zou willen, maar als iemand me dat vlak voor de komende verjaardag vraagt, weet ik niets meer te noemen. Zo heb ik in de loop van mijn leven al heel wat verzameld wat me dierbaar geworden is. Je zou het ‘prulletjes' kunnen noemen maar voor mij zijn het cadeautjes met een herinnering. Zelfgemaakte dingen van de kinderen kan ik niet wegdoen, net zo min als de souvenirtjes en kleine persoonlijke cadeautjes die meegebracht worden.
Ik hou van allerlei woonprogramma’s en de tegenwoordige architecten bedenken prachtige huizen met veel ruimte maar ik zie nooit persoonlijke dingetjes. Eén groot schilderij aan een wand en that’s it. De huizen ogen zo leeg en wit dat ik me er doodongelukkig in zou voelen. Een huis zonder een walk-in closet is ook al niet meer van deze tijd. Het is natuurlijk ook helemaal het tegenovergestelde van wat wij hier hebben. Pas vond ik een meeligger, Dea. Die vertelde over haar overvolle huis waar ze zich zo prettig in voelde. Hè… dat deed me goed.
En als ik hier iemand bij binnenkomst hoor zeggen:'Gezellig!', weet ik het weer helemaal zeker… niks veranderen.

Hier glimt Tessa nog. Ik wilde haar schilderen en daarom houdt Wim haar in een positie om een foto te kunnen maken.

‘Er is niks mis met de verwarming’, zo ontvangt Rick ons vanmiddag als we even op de koffie komen. Er komt af en toe als hij aanslaat wat water onder uit en dat vangt hij op in een plastic schaal. Binnenkort wordt de boel nagekeken en dan hoort hij het wel. Hij is in zijn vakantie druk geweest met het op orde brengen van allerlei paperassen en het maken van afspraken en is daar best tevreden over. De VVE, de Vereniging Van Eigenaren van zijn appartementencomplex, is best actief en heeft meteen actie ondernomen toen hij meldde dat het bovenraam lekkage vertoonde. Rick krijgt nu een nieuw kozijn in een bovenraam op zolder.
Vandaag heb ik met Rick z’n kledingkast eens bekeken. Ik koop af en toe nieuwe kleren met of zonder Rick, maar de oude kleren die hij nooit meer aan heeft liggen er nog. Ik zou in die kast ook geen weg meer weten. We hebben maar eens een begin gemaakt met opruimen.
Een grote plastic zak met oud spul ging buiten de container in.
Thuisgekomen was Tessa blij dat we er weer een op uit gingen. Met dit weer was het een genot om ons rondje bos weer eens te doen. Tessa ziet er wat ‘pierig’ uit tegenwoordig, de vacht is dof en ze kan zo zielig kijken. Queeny ziet er veel florissanter uit. Maar toch... Tessa rent als een jonge hond. Ze krijgt olijfolie en regelmatig een eitje over haar voer. Ik kan niet merken dat ze ergens pijn heeft. Nu proberen we eerst maar een wormkuur. En als dat niks uithaalt gaan we naar dokter Harrie.

De vriendinnen gaan stappen, Judith en Lieve. Al zolang ik ze ken zijn ze al vriendinnen, heel verschillend maar ze vullen elkaar aan. Toen Robin geboren werd was het Lieve die ons, oma’s en opa’s, samen met de nieuwe vader en moeder trakteerde op een glaasje champagne om dit te vieren. Ze wonen wel een eind uit elkaar. En als ze de kans hebben willen ze er wel eens een dagje samen tussen uit. Nu is het vakantie. En wij mogen hun beide kinderen een paar dagen onder onze hoede hebben: Robin en Femke. Tegen de avond komt Gerhard ze brengen. Femke met een grappig hoedje en alle knuffels die ze heeft onder de arm. Robin, een paar jaar ouder, en dat verschil zie je nu wel.Femke bracht een uniek cadeautje voor me mee, een heel stel 'hartediefjes', persoonlijk in elkaar geknutseld door Lieve. Elke kleur staat voor iets: rood voor de liefde, groen voor de natuur enz. Als dat niet een veelzeggend cadeautje is!
Femke heeft haar rondje langs de dieren al gehad. Amber is de topper. Ze heeft voor morgen hele plannen om haar te gaan longeren. Amber vindt haar nu al het einde en komt uit zichzelf op haar af en rent met haar mee. Femke komt ook niet weer bij als ze ziet dat Tessa de katten in de staart probeert te bijten.
We hebben al overlegd wat we morgen zullen gaan doen. Ik denk dat het Borger wordt met het Hunebedmuseum.

Het werd weer tijd, tijd voor een bezoekje aan de Evenementenhal in Hardenberg. Samen gingen we wel eens naar een land- en tuinbouw beurs. En met broer Ben bezoekt Wim er ieder jaar de elektro- beurs. Altijd goed voor een gevulde maag en allerlei leuke hebbedingetjes.
Maar vandaag is er in Hardenberg een beurs over autoschades en – materialen. Mark leverde de kaart met uitnodiging, maar had zelf geen tijd. Nu is het buurman Jans die meegaat. Ze doen dat graag, samen op stap gaan, vooral als er wat te halen valt.
Ik breng intussen Geesje maar eens een bezoekje om daar de mannen weer op te wachten.
En daar komen ze aan, breed lachend allebei met een grote plastic zak, want ze hebben weer gescoord. Ze vertellen uitgebreid over de beurs en vooral over de lekkere hapjes die ze gehad hebben. Jans had z’n krachten nog uit kunnen proberen op wat slangklemmen, maar die worden zo sterk gemaakt dat zelfs hij ze niet kapot kon krijgen.
Later op de avond zitten we thuis voor de houtkachel naar één van onze favoriete Engelse detectives te kijken: Lewis en zien voormalig Siegfried Farnon( uit James Herriot) en Dalziel in deze serie voorbij komen. Intussen wordt ‘de tas’ uitgepakt. Inderdaad we hebben weer een jaar lang balpoints, kleurpotloden, bandenprofielmeters, slangenklemmen, washandjes met insectenverwijderaar en lederreiniger, sleutelhangers, stickers, memoblokjes, kauwgum, pepermuntjes, Swarfega schoonmaakmiddelen gewoon en voor extra vuile handen, een frisbee, een pet, rolmaat, ijskrabber/ annex parkeerkaart, onderzetters èn een flesopener.
En zo komt mijn Jan Splinter door de winter.

Ik heb me vaak verbaasd over de zin: Ik ben iets nodig. Ik hoor het alleen in deze streek. Het maakt niet uit of het een spreker in de streektaal is of iemand die alleen Nederlands spreekt. Als ze hier opgegroeid zijn zeggen de meeste: ‘Ik ben iets nodig’. Ik heb alleen iets nodig en weet niet beter. Het maakt me eigenlijk ook niets uit. Het feit dat je je afvraagt of je iets nodig hebt,,, eh bent, bespaart je allicht wat. Wat me nog het meest heeft bespaard het laatste half jaar is de opmerking van vriend Ben in een winkel in Valencia. Er waren prachtige horloges te koop voor € 5 per stuk. Ik had wel zin in één met een wit bandje. Riet had er ook al een te pakken toen vriend Ben met de vraag kwam:’He’j d’r gebrek an?’ Riet legde haar horloge al weer weg. Ze droeg immers al een horloge, misschien ooit van Ben gekregen. Ik nam hem wel mee en heb er nog steeds veel plezier van. Maar steevast vraagt Ben me als hij me ziet:’Löp e nog?' Hij kan zich niet voorstellen dat zo’n goedkoop horloge langer dan een maand loopt.
Maar toch…. telkens als ik iets tegenkom wat wel erg leuk is om te hebben, schiet me Ben weer in de gedachten… en denk: ‘Heb ik d’r eigenlijk gebrek an?’ En niet alleen ik… iedereen waarmee ik winkel doet nu hetzelfde.
Toen kwamen we in de vakantie in een galerie in het Lake District. Daar zag ik een heel mooi schaapje. Ik zag het mooie beeldje al bij mijn verzameling staan en ik wist het ineens heel zeker: Hier heb ik gebrek an.