Maandag 25 juni 2012
Les Roches du Carnaval
Deze hoop stenen wordt le nez du chien genoemd en inderdaad zie ik er ook een hondenneus in.
Dit plteau geeft aan wat er allemaal te zien is in de verte
Deze hoop stenen wordt le nez du chien genoemd en inderdaad zie ik er ook een hondenneus in.
Dit plteau geeft aan wat er allemaal te zien is in de verte
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Maandag 25 juni 2012
Uchon in de Morvan
Het kerkje van UchonVandaag wilden we Ben en Riet het kerkje in Uchon laten zien. Daar dichtbij herinnerde ik me van die grote stenen bollen, net hunebedstenen maar toch weer anders. We zien ze hier overal in de bossen liggen. Het is een mooi oud kerkje, mooi door zijn eenvoud. 'Dat is Maria van de altijd durende bijstand ', wijst Riet als ze een Madonna met kind ziet en dàt kon de beschermheilige van dit kerkje wel zijn', bij een andere vrouwenfiguur met een boek in de hand.
Even later genieten we van het uitzicht van de Roches du Carnaval. Er zijn bij die rotsen een paar groepen stenen. De een wordt le nez du chien genoemd en warempel het lijkt op een hondenkop. Een andere de mammoet. Ooit stonden we hier met Piet en Marry. Het is me altijd bijgebleven. Even later komen er een paar mensen aan met hun handeltje onder de arm. Die gaan parapente zeilen. Nee we hebben er niet op gewacht en gaan via een uiterst kronkelig weggetje naar Autun, drinken een cappuccino en doen even later inkopen voor een paar dagen bij een Carrefour.
We zijn er klaar voor... een volgende plek wacht.
Maar eerst hebben we nog een gezellige avond samen
Uitzicht vanaf de Roches des Carnaval
Ben en Wim, onze trouwe chauffeurs
Maandag 25 juni 2012
Brand... brand....
We zijn dan wel een eind van huis, we worden wel op de hoogte gehouden van het reilen en zeilen in Emmen èn zelfs in Hattem. Ben mailt net dat de boerderij van Henniphof, de begrafenisondernemer, aan de Gelderse dijk in Hattem in vlammen is opgegaan. Henniphof zelf was naar een begrafenis en zijn vrouw was aan het werk, dus niemand thuis. Het zou vandaag aardig gespookt hebben in delen van Nederland. De schade bij ons aan het Schoolpad viel mee, slechts één keer hoefde Ben de aardlekschakelaar weer om te zetten. Hij gaf een link door van een website met foto’s van de brand. Met een klik op http://stefanverkerk.nl/ ,en je kijkt op 18 juni, zie je wat er in korte tijd van zo’n prachtige rietgedekte boerderij over kan blijven.
Maandag 25 juni 2012
Camping des 2 rives
De Charolais koeien zoals ze hier veel te zien zijn. Het landschap in de Morvan is prachtig en afwisselend. 'Ie mot nog heel wat werk doon met de schuppe a'j hier de boel mooi vlak wilt kriegen', merkt Ben op.'Wanneer trokke wi-j in Nieuw Zeeland eigelijk veur 't eerste met mekare op', vroeg Ben gisteravond terwijl we nog bij hen in de camper aan het nakaarten waren over de dag. De voetbal was net achter de rug. De mannen hadden bij het grote scherm gekeken op de camping en Riet en ik vonden de plek bij de tv in hun camper een beter idee. Met 'Waardeloos voetbal', kwamen die twee binnen. Van Marwijk werd afgekraakt en beklaagd beide. Wìj hadden nog wel aardig spannend voetbal gezien, maar smaken verschillen.
We begonnen na te denken... Waar in Nieuw Zeeland trokken we voor het eerst gezamenlijk op? Ik weet het. Dat was op de dag dat we met een bus naar de noordpunt van het Noordereiland gingen en over het strand de tocht terug maakten, de derde dag in Nieuw Zeeland. Het klikte meteen, we maakten meteen al foto's samen op die uiterste punt van het mooie Nieuw Zeeland. Daarna hebben we heel wat wandelingen en excursies samen meegemaakt. Overdag was je natuurlijk altijd met z'n tweeën als je verder trok met je camper maar 's avonds en op de vrije dagen begonnen we al gauw dingen samen te ondernemen. We hebben leuke herinneringen aan de tochtjes ter plekke wanneer de mannen voorin zaten en Riet en ik met de beentjes languit achter in de camper bijpraatten.
De barbecue hier op camping Des 2 Rives was gezellig en lekker. Ons tafelgezelschap was ook de moeite waard. Wat een verschil in mensen. Eén man was zo'n brok energie, niet te geloven. Met 12 jaar naar de fabriek, maar verdiende z'n eigen schoolgeld om verder te kunnen leren. Nu op z'n 70e is hij al twee keer naar Santiago de Compostella gefietst. Wat is er veel veranderd in een generatie tijd.
Maandag 25 juni 2012
Bij Piet en Marry
Riet bewondert een prachtige roos, de trots van MarryHet was even zoeken, de Tom tom wees ons de weg langs de zuidkant en moesten we vanuit Montaron de weg naar La Vendange vinden. Maar toen werden we gastvrij ontvangen. Piet loopt beter dan ik dacht. Hij had net van te voren pijnstillers genomen, vertelde hij. En zo zaten we met z’n zessen op de langzamerhand vertrouwd geworden plek . Verleden jaar op onze terugweg vanuit Spanje waren we ook bij hen op bezoek en alleen in januari zagen we Piet nog een keer op de begrafenis van moeder Siet. Nee.. ze komen niet meer naar Nederland. Dat heeft ze niets meer te bieden. Nu hun beide zonen ook in de buurt zijn komen wonen is dat natuurlijk enigszins te begrijpen.
We drinken heel gezellig koffie met een lekker net door de bakker gebracht vruchtentaartje en wat later gaan we aan de kippensoep met stokbrood. Ben en Riet zijn erg geïnteresseerd in hun mooie plekje en Piet laat alles uitgebreid zien. ‘Wel een hoop werk um ’t huus’, merkt Riet nog op, maar ik heb begrepen dat Rob elke week wat tuinwerkzaamheden komt verrichten. Ze wonen op een prachtige plek. We nemen afscheid, voor hoelang?
Maandag 25 juni 2012
Étang sur Arroux
Gelukt, we zijn gearriveerd op Camping Des deux rives in Étang sur Arroux in
de Morvan, die geëxploiteerd wordt door een Nederlandse familie. De beste man is
compleet van de kaart nu hij overstroomd wordt met gasten, veel meer dan
verleden jaar. Hij is hier pas een paar jaar aan de gang en heeft het leuk
opgezet met wat leuke huurtenten en veel groen. Het zou een succesvoorbeeld zijn
voor het tv- programma Ik Vertrek. Nee het is geen camping de Boomgaard vonden
we meteen want het wordt tijd dat er eens gemaaid wordt. Het is wel geen VeKaBO,
maar het ziet er wel gezellig uit. Morgen kunnen we al meedoen met een barbecue
met daarna de voetbalwedstrijd Nederland- kijken op een groot scherm. Natuurlijk
hebben we ons meteen opgegeven.Ook Piet en Marry hebben we gebeld en we zijn morgenvroeg welkom tegen koffietijd.
Maandag 25 juni 2012
Camping Du Lac Bleu
Er is hier van alles te beleven. De parapentevliegers komen in bosjes van de
berg af. Het schijnt er goed weer voor te zijn. De buitelingen die ze durven
maken! De buren die vlak aan het meer staan hebben overstroming. Ze hadden al
geultjes naar het meer gegraven om het water weg te laten lopen, maar nu komt
het van het meer weer terug. Er is al grind gebracht en ergens naar toe gemaild
dat bepaalde sluizen opengezet moeten worden.En laten we het vooral niet over gisteravond hebben. De beide mannen zaten naast me en je zou er doof van worden, maar niets hielp.
Nu, vanmorgen is het stralend weer, precies zoals je aan het meer van Annecy zou verwachten. En daar genieten we maar van.
Maandag 25 juni 2012
Boven Annecy
Ons uitzicht.'t Smaakt mooi, is één van de uitdrukkingen van Ben als hij lekker zit te eten. We zijn er op uit geweest vandaag, helemaal het meer rond. Natuurlijk waren de mannen bovendien erg benieuwd naar de afsprongen van de parapente jumpers. En via een smalle slingerweg vonden we de plek boven op de berg aan de overkant. Ben en Wim moesten nog wel even een klimmetje maken maar dat hadden ze er graag voor over, terwijl Riet en ik ons installeerden op een stuk gras met prachtig uitzicht. We hadden brood en koffie bij ons en genoeg leesvoer.’ Ik kan hier de hele dag wel zitten’, zei Riet, ‘hier krieg ik nooit genog van’. Maar na de koffie met de mannen gaan we toch nog verder. Eerst de afdaling en dan het meer rond via Annecy. Het is vandaag stralend weer, wat een verschil met de laatste twee dagen. Morgen lijkt het net zo mooi te worden. Een groet van ons alle vier!
Och... als ik koeien zie moet ik even aan pa denken. Dit schijnen typisch de koeien te zijn van hier ... uit de Rhone-Alpes, een soort rode blaarkop. Ze staan op de pakken melk nog afgebeeld.
Zondag 24 juni 2012
Annecy
Tja... zulke hammen zie je niet in een Nederlandse supermarkt. Wim staat er
verlekkerd naar te kijken, maar we nemen er toch geen mee...Deze camping bij Doussard aan de zuidkant van het meer van Annecy heeft net als de meeste z'n eigen huisdieren. Een paar keer per dag komt de familie zwaan langs Moeder met de vijf jongen voorop en vader houdt de wacht maar verlangt wel het grootste stukje brood.Ik geeft het hem maar gauw terwijl ik terug denk aan onze eerste ervaring met zwanen aan de Hissinkbeek waar we rustig ons boek zaten te lezen. Het gezin zwaan kwam toen met zijn 10 jongen op ons plekje af gezwommen, vader met klapperende vleugels voorop, kwam op ons af. Ik stond al snel met mijn boek onder de arm in de bosjes maar Wim liet zich niet zo gauw verjagen. Toch koos hij het hazenpad en stond even later tussen de prikkels. Wij hadden blijkbaar hun landingsplaats uitgekozen.
Deze lijken niet agressief maar toch!
Met de volgevreten mussen en vinken gaat het al net zo. Ze huppen de hele tijd om je stoel en kijken je slim aan. De spechten doen daar niet aan mee, maar hakken gewoon door.
Vandaag wordt het een rustig dagje. Riet heeft even kontakt met de Enchedeërs die iets verderop staan. En de mannen bereiden zich voor op vanavond. Je weet wel....voetbal EK
'Ie liekt net een zieke kippe', waren de opbeurende woorden van Wim toen ik lekker warm ingepakt vanavond onder de luifel van koffie en uitzicht zat te genieten'.
Zondag 24 juni 2012
Van Chambery naar Annecy
De olifanten van Hannibal....Ik herinnerde me alleen nog dat het een heel oude stad was, Chambery, met oude gebouwen en beelden op de pleinen. En dat was het. Het was alleen maandagmorgen en de leukste winkeltjes waren nog dicht. Toch was het leuk om er rond te struinen en ergens te lunchen. We ontdekten de enorme olifanten die me eraan herinnerden dat Hannibal hier langs getrokken moet zijn met z’n olifanten. Hoe dat afgelopen is weet ik niet want om met dieren die uit de tropen komen door de Alpen te trekken lijkt me een raar idee.
Die avond zitten we bij elkaar om de volgende plannen te bespreken. Het is overal in Europa slecht weer, alleen zal het uiterste zuiden van Frankrijk iets beter zijn. Volgens Anda blijft het weer dat strookje zuidelijke kust vaak mooi. We horen al dat er rijen voor de camping in Grimaud staan te wachten tot er weer eentje vertrekt en de volgende er op kan. We besluiten om naar het meer van Annecy te gaan en een plekje met uitzicht op het meer te zoeken. Daar blijven we dan wat langer.
En dat deden we dus vandaag. De tweede camping voldeed aan onze verwachting. Bovendien een vriendelijke ontvangst èn een prachtig uitzicht vanaf de camper en caravan. En dat is het voor de komende dagen. We strekken onze beentjes op de bank en hopelijk op de luie stoelen morgen. Jullie hoeven ons niet te beklagen vanwege het weer want we hebben begrepen dat het in Nederland niet veel beter is.
Het paleis van Justitie
De kathedraal
Zaterdag 23 juni 2012
Aix les Bains
11-6 ‘Pour les dames.. la bas’, wijst een aardige oudere Fransman wanneer ik aan de verkeerde kant van het toiletgebouw op zoek ben naar de douches. Mijn schoolfrans begint aardig terug te komen. Wat geschreven staat begrijp ik moeiteloos maar wanneer er meer dan één zin uit de mond van zo’n Fransman komt sta ik met de oren te klapperen. Deze vriendelijke baas doet me denken aan inspector Frost, qua uiterlijk dan.We hebben een nacht gehad met neer gutsende regen tot een uur of acht vanmorgen. Nu is het helemaal opgeklaard en nemen we een vrije morgen. Straks gaan we er samen op uit om de oude stad Chambery te verkennen. Gisteren hebben we onze plek opgezocht waar we ooit met Klaas en Sanny onze allereerste caravan ingewijd hebben: l’Ile aux Cygnes, het eiland van de zwanen. Ik heb ze gisteren niet gezien maar toen waren ze er wel. De sfeer was nog hetzelfde in het dorpje Bourget du Lac. Vanzelf gaan je gedachten terug naar die tijd toen we met Klaas en Sanny en meestal ook onze kinderen op stap waren in de zomer. Nu met Ben en Riet. Wim en Ben kunnen goed met elkaar opschieten en Riet en ik hebben het gevoel of we elkaar altijd al gekend hebben. Kun je soms hebben hè?
Het internet op deze camping is niet ideaal. Je moet ervoor naar het restaurant. Kost je dus minimaal 5 euro per keer als Riet en ik samen gaan. De koffie is er niet te drinken, tonic kennen ze niet, dan wordt het maar mineraalwater. En bij mij valt de verbinding steeds uit. Hopelijk gaat het op een volgende plek beter. Jammer dat mijn Skype het nog niet doet. Riet had even contact met de kinderen in Raalte. Leuk om te zien hoe enthousiast ze waren en Riet haar dag is ook weer helemaal goed.
Ik ga nog even verder met mijn 3e boek, nu van Annie Oosterbroek- Dutchun: Tweedonker. Het speelt zich ook nog af in Drenthe. Ik vlieg er doorheen want de uitgebreide discussies over de wel of niet geoorloofde liefdes kan ik snel overzien. Toch leuk om ze weer eens te lezen. De volgende wordt: Tussen de akkers bloeit de liefde. Kan vast ook snel. De autobiografie van Elisabeth Kübler -Ross, de Cirkel van het Leven, was interessant. Toch was het eerste boek dat ik las: En zij die na ons komen van Truska Bast, de beste. Ik kreeg hem van Gerhard en Judith voor moederdag. Het is een kleine kroniek dat gaat over drie totaal verschillende families, een boerenfamilie, een familie uit de gegoede stand en een Nederlands Indische familie. En opnieuw sta je te kijken hoeveel er in een eeuw kan veranderen.. Je merkt dat de schrijfster een journaliste is en geen romanschrijfster, maar het is boeiend om te lezen .
Zaterdag 23 juni 2012
De Jura
De hooilanden in de mooie Jura.Dat was zuver hands… zag ie dat? En dat mot gewoon een penalty wean’. Ben zit als een geslagen hond achter de tafel in de camper. Je snapt het al… het is intussen 1-0 voor Denemarken. Wat hebben we gereden om op tijd voor de buis te kunnen zitten, nou ja de beide mannen dan. Maar nu zitten we dan aan het Lac du Bourget bij Aix les Bains. Het is mudjevol op de camping. Er staat al een bord met complet maar we mogen toch op verschillende plaatsen even gaan kijken. Een van de dames werpt zelfs haar armen in de lucht en zegt:’Suchen Sie selbst. Alles ist gut. En zo zitten we bij te komen van een enerverende reis door de Jura. Ik had een heel andere route in de gedachten maar de Tom tom van de beide mannen zochten de route met de meeste haarspeldbochten uit.
Ik was niet erg in m’n knollentuin met al dat geslinger in de bergen, altijd bang dat de auto ergens blijft steken. Ik ben een echte scheitlaars wat dat betreft. Toch zie ik wel de prachtige hooilanden die wachten om gehooid te worden. Bij ons zie je niet meer die verscheidenheid aan bloemen. De Jura is een prachtig gebied. De ene keer moet ik aan de Morvan denken en even later is het of we bij Badenhard rijden in de Hunsrück. Echt mooi!
Het Lac du Bourget ligt net als het meer van Annecy in Haute Savoie. Daar gaan we de komende dagen van genieten.
Zaterdag 23 juni 2012
Besancon
Nog even Saarburg.Even een kort berichtje voor we verder trekken. Na degelijk overleg en zweet op de ruggen na de tocht van gisteren hebben we besloten om niet de hele tijd te rijden. We blijven in deze streek van Jura en Annecy. We zijn nu in Besancon en trekken straks verder naar het Lac du Bourget en Annecy en blijven daar een poosje. Frankrijk is zoooo groot. Dat kun je toch niet allemaal in een keer behappen. We hebben het met elkaar bijzonder gezellig en weten al waar we de laatste paar nachten gaan doorbrengen. Als je hier het hoge gras en de onverzorgde sporttoestellen ziet ga je dat vanzelf vergelijken met het gladgeschoren veld op camping de Boomgaard en vergeet ook daar de vriendelijke campingbaas en bazin niet. Wim is de watertank aan het bijvullen en dat betekent dat hij aan de koffie toe is.
Gisteravond hebben we met z'n vieren genoten van het vakantiefilmpje van Ben en Diny die een weekje met Eppie en Dirkje in het Salzburgerland gewandeld hebben. Wanneer je op de titel klikt kun je ook even meegenieten.
Bij mij zullen jullie het met deze stukjes moeten doen met een foto. Tot een volgende camping met internet.
Vrijdag 22 juni 2012
Saarburg
Hebben jullie de boel te zwaar belast? Het is hier maar 6 ampère hoor’, waarschuwt de buurman op camping Leukbachtal in Saarburg. Wim is zich van geen kwaad bewust. We hebben alleen een koelkast aan op dit moment. De zekering is er uitgeslagen van de paal waar meer Nederlanders op zitten. Er wordt al meteen een snoer geregeld en een voorzetstuk van een ander. En dan is er niets meer aan de hand.Ben en Riet zijn hier al een dag en we worden met open armen ontvangen. Het is een mooi gelegen camping. De omgeving lijkt wat op de Hunsrück. Dat is hier ook niet ver vandaan. Deze avond is het plannen maken. We blijven hier nog een dag en dan gaan we naar het zuiden. Eerst een stop in de Jura, daarna meer van Annecy om een paar dagen te blijven en dan wordt het de Route Napoleon.
Ons einddoel zal zijn Grimaud dichtbij St Tropez en ook bij het optrekje van Dick en Anda. Alleen zij zullen er al niet meer zijn. Na hun uitstapje daarvandaan naar Corsica gaan zij weer op Apeldoorn aan want Anda heeft af en toe nog een klusje voor een bedrijf. Ze maken goed gebruik van haar know how. En zij vindt het leuk nog wat te doen.
Wim heeft net het hele snoer gecontroleerd, alle stekkers los gehad en weer dicht gemaakt. Wat is een man zonder ducktape? Hij heeft de anderen gewaarschuwd want hij gaat een poging doen met het nagekeken snoer. Dan is het probleem opgelost.’ ’t Zal wel vocht geweest zijn’, en hij legt zijn medegebruikers van de paal uit hoe dat kan.
Vrijdag 22 juni 2012
Ik bun zo meu...
Opa en opoe Bijenhof met tante Hermien op de Haar..Opa houdt z'n paardje trots vast, ok een echte peerdekearl.Ken je dat? Ik ben zo moe… vroeger hoorde ik opoe Bijenhof wel eens zeggen: ’Ik bun zo meu da’k ’t ene been niet veur ’t andere kan kriegen’. Nou zo moe ben ik. En dan ga je op vakantie. Dat is toch leuk! Ja dat is het… morgenvroeg om negen uur als ik naast Wim in de auto plof en de caravan aangehaakt is, de tom tom de coördinaten van de camping in Saarbrücken heeft verwerkt en we richting Duitse grens gaan. Leuk om straks Ben en Riet weer te zien en samen plannen maken hoe we de Route Napoleon zullen afrijden.
Maar nu….Nee ik ga niet opnoemen wat er allemaal gebeuren moest. Had ik voor een deel ook eerder kunnen doen, maar ja…
Vandaag werden de schapen en lammeren weer omgeweid. Daar is Rob heel precies aan. De fleslammeren krijgen nog een weekje een keer per dag de fles van Ben en Nies en dan is het over. Ze hebben met z’n drieën al een hele zak lammerenbrok op. Geen wonder dat ze er zo stevig uitzien. Maar ook dat is gebeurd. Ze kunnen nu niet meer het hok in om achter het schot aan de brokken te gaan. Het kon nog wel blèren worden volgens Rob. Anja kwam met de jongens nog even gedag zeggen èn natuurlijk de lammeren de fles geven.
Wim moest vanavond gewoon nog even tot de pauze naar de repetitie van Valerius en even bij de andere buren aan, we hebben de kaarten, passen en campingboek klaar liggen en zullen morgen voor de zoveelste keer samen op stap. Weet je… de vermoeidheid begint al van me af te glijden. Ik ga Wim achterna naar boven. Ik hoop natuurlijk bij te kunnen houden wat er onderweg te beleven valt, maar… dan moet het wel een camping met internet zijn.
Woensdag 20 juni 2012
Onderweg
Boven Annecy...Ja we zijn weer op pad... samen met onze vrienden Ben en Riet die we ooit tijdens een ANWB campertocht in Nieuw Zeeland ontmoetten. Het klikte tussen ons vieren en sindsdien trekken we een paar keer per jaar samen op. Dit keer zouden we de Napoleonroute doen naar het zuiden en zonder tolwegen. het liep anders, maar niet minder mooi. We zijn al op de terugweg maar het zal nog een aantal dagen duren voor we weer thuis zijn want we hebben nog een paar favoriete plekken te gaan. Nu zijn we in de Elzas en trekken door naar het Rijndal. Wie ons wil volgen is welkom op www.hettysite.nl weblog 2 of gewoon op hettysite bij de favorieten en terugscrollen door op de brede rechthoek onderaan de juiste datum te zoeken....ongeveer 14 dagen geleden. Alle goeds voor iedereen
Woensdag 6 juni 2012
Spanning en sensatie...
Wat is het leuk om een hobby te hebben. De een maakt zich druk met lammeren
en schilderen. Een ander weer met zingen, maar Neef Joop heeft dat met
vliegtuigen. Dat heeft hij niet van een vreemde. Opa Eggink was ook altijd al
aan het knutselen zodat opoe hem vaak moest roepen als het melkenstijd was en
hij nog in zijn geliefde schuur bezig was. Oom Bram is lang vliegtuigmonteur
geweest bij de KLM en is nog steeds, zij het op een laag pitje op zijn 90e, net
als Joop als vrijwilliger in Lelystad bezig met oude vliegtuigen bij de
Stichting Vroege Vogels. Niks is mooier dan een oud vliegtuig weer aan de gang
zien te krijgen.Deze Nord 1101 van Franse makelij uit 1947 heeft 40 jaar stil gestaan. De afgelopen 25 jaar is er aan gewerkt, waarvan door Joop de laatste 9 jaar. Zaterdag werd hij voor het eerst gestart.
Spanning en sensatie! Het ging met rook en geweld gepaard, maar… met succes!
Nu moet de papierwinkel nog, schrijft Joop, en dat kan ook nog wel een jaar duren. Maar ach… een jaartje maakt dan ook niet meer uit.
Dinsdag 5 juni 2012
Geesje vertelt.... vervolg
De barricades die onder en naast het hekje zijn aangebracht zijn wegens de
ontsnappingspogingen van Geesje bedacht.
Hé, ik hoor ze het eerst en ren
alvast naar het hek. De zussen komen achter me aan, maar ik ben het eerst. Het
jongetje met z’n blonde krullen komt al aanrennen met de fles. ‘Ik doe Geesje
wel’, zegt hij. Dat klinkt goed. Dat is beter dan gisteren. Toen kwam de moeder
alleen. Ze kwam met drie flessen aanzetten en wie was toen weer nummer laatst.
Ikke..! Jazeker, die dikke schreeuwers gingen weer voor. ‘Wacht maar’, zei de
moeder steeds, ‘jij bent zo aan de beurt Geesje. Ik heb maar twee handen’. Maar
dat leek me niks, dat duurde me veel te lang. Ik nam even een aanloop en sprong
meteen op de rug van één van de zussen….en probeerde bij een fles te komen.
Jammer, ik werd meteen naar beneden gewerkt. Ik moest gewoon geduld hebben, zei
ze nog.
Maar nu… Mmmm lekker. ‘Er is nog een beetje over’, zegt het
jongetje, ’mag ik dat aan Geesje geven?’ Dat is het betere werk. Van mij mag hij
iedere dag komen.
Maandag 4 juni 2012
Over Bervo en Lamito...
Neef Joop heeft indertijd die hele oude promotiefilm van de Lamito op de kop
getikt in de kelder van fotograaf Dolfijn, maar Peter in Nürnberg heeft het
programmaboekje nog van de Lamito Revue.
Soms heb je ineens een
onverwachte bijzondere ontmoeting zoals vorige week in Vries toen we ds Thea
Barnard spraken op 2e pinksterdag. Ook de website geeft aanleiding tot bijzonder
ontmoetingen al is dat via de mail. Al googlend ontdekte Peter Koers de verhalen
over Bervo, de fietsenmaker in Vorden, op mijn website. Zijn vader bleek daar
jaren later gewerkt te hebben en omdat hij bezig is om zijn vaders leven te
beschrijven mailde hij over eventuele foto’s want die zijn er bijna niet van de
winkel en werkplaats. Maar de Lamito-film die gemaakt is tijdens de Landbouw- en
Middenstands Tentoonstelling in 1939 bevatte beelden van de winkel en vader
Bervo er bij. Die Tentoonstelling was er vlak voor de mobilisatie. Er is nog een
brief van Ome Hendrik Jan Groot Nuelends vriend die achter Jo en Hendrik Jan
fietste toen Hendrik Jan bericht had gekregen wanneer en waar hij zich melden
moest. Wat een tijd. Ik mailde deze brief van Peter door naar Joop vanwege de
foto’s die hij op een cd-rom had gezet van de Lamito-film en vandaag ook naar
Johan Aartsen omdat die beslist het een en ander weet over Bervo. Peter Koers
komt oorspronkelijk uit de Kranenburg, heeft er zelfs een boekje over
samengesteld en we zijn er achter dat onze families toch enigszins verweven
zijn. Een tante is zelfs getrouwd met Antoon Eggink van de Jaeger, een volle
neef van vader Hendrik Jan.
Nu is Peter boekbinder in Neurenberg en heeft
aangeboden om een kinderboekje dat in de maak is voor me te verzorgen. Dat wordt
de nieuwste uitdaging want door alle kosten die ik gemaakt heb bij de vorige ‘Ik
ben Moniek’ en ‘Ik ben Scotty’, was de nieuwe ‘Ik ben Beertje’ eigenlijk een
beetje in het vergeetboek geraakt en ook nog niet af. Dat wordt dus… aan de
slag!
Maandag 4 juni 2012
Ze doen het best...
De fleslammeren doen het best. Schapenman Rob is er over te spreken, hij is
er trots op. Het Drentse heidelammetje Geesje is de grappigste. Vanavond kwam de
bijna voltallige burenfamilie om het nog eens mee te maken om ze de fles te
geven. Alle drie jongens hadden een fles om een lam om te voederen, maar Frank
trok gauw even een sprintje zodat hij Geesje kon bedienen. Wanneer ik een keer
alleen ben geef ik eerst de beide grootste Schoonebeker lammeren hun fles, ook
door de tralies. Dat neemt Geesje niet, gaat een pas of vijf achteruit, neemt
een aanloop en springt bovenop de anderen om ook maar bij een fles te komen.
Ach… het gaat snel… het is klok klok klok en dan is Geesje zo aan de beurt. Ze
heeft ook al behoorlijke horens zoals het een echt Drents heideschaap betaamt.
Het is een schaapje dat je zou willen knuffelen, maar dat is niet de bedoeling.
Ze hoort bij de kudde en dat laten we zo. Nog een paar dagen krijgen ze twee
keer per dag een volle fles en dan is het echt afbouwen. Als Ben en Niesje hier
zijn hoeven ze nog maar één keer, een week lang en dan is het gebeurd met de
pret. Dan blijft het bij brokjes en gras. Het zal nog even wat geblèèr geven
maar dat gaat vanzelf over.