Op naar Nieuw Zeeland

Onze gids Mike

"Laat je niks wiesmaken", demonstreert onze gids Mike zijn 11- jarig verblijf in Velp en even later "Busje komt zo"!
Guide Mike is een kleine man, ik schat zo 1.60m. Vandaag begeleidde hij onze rondtour door Singapore. Hij vertelt ons veel over dit mini-staatje, dat sinds 1965 alleen uit de stad Singapore en omgeving bestaat.
De Chinese wijk was erg leuk om te zien, maar de Botanische tuin was de topper met al z'n orchideeen.
We hebben net onze siesta achter de rug en gaan er zo nog even op uit.
Gisteravond hadden we ons welkomstdiner in het Yorkhotel. Er zitten een paar grapjassen bij en  een die alles beter placht te weten, maar onze reisleider vat dat prima op.
En dan hebben we Ben en Riet uit Luttenberg , "daor praote wij lekker plat met"
Na de siesta moesten we natuurlijk weer even het kleurrijke winkelcentrum in. Dit keer kreeg Wim een soort shiatsu-massage over z'n schouders, nek en rug. De dame in kwestie deed het wat hardhandig, maar goed. En een speciale kop koffie deed ons weer goed temidden van de uit palmblad etende mensen. Een hele leuke ervaring!!
Vanavond hebben we met een heel stel een uit zo'n beetje alle beschikbare Chinese gerechten bestaand diner gehad in een restaurant om de hoek. 
We leren onze reisgenoten nu wat beter kennen en zo te zien wordt dat wel wat.
Vanmiddag hadden we Bareld even aan de telefoon- ja soms moet je wat- want de batterij van de laptop liep te snel leeg en laadt ook niet op. Nu gaan we verder op het lichtnet en hebben hier bij de receptie een kaart gehaald waarmee we 2 uur kunnen internetten. Dat werkt heel wat rustiger dan telkens 15 minuten.
Zo zie je maar...we roeien met de riemen die we hebben!

Dag allemaal.
Liefs Wim en Hetty

Als haringen in een tonnetje, leek het, toen Gerhard ons in Hoogeveen afzette . Eerste klas of niet. Maar we vinden toch nog plek. We worden aangekeken als wereldreizigers met al die bagage. Na Amersfoort wordt het weer riant voor ons. Met z’n tweeen een hele coupé.
De hotelshuttle was weer een avontuur op zich! We hebben al eens in in de metro opgepakt gezeten, maar dit brak alle records, maar ja….je wilt toch wat beleven …toch!!Alle talen hoorden we om ons heen. Kunnen we vast wennen!

Vanmorgen werden we 3 x gewekt! Eén keer door een uitgebreide klop op de deur, toen door de telefonische wekservice en daarna nog eens door ons eigen wekkertje.
Nou we zijn er klaar voor! Nog even een belletje naar Rick en een sms je van Mark!

“O, it was so nice to meet you”. Onze buurman in het vliegtuig bleek zelf uit Singapore te komen. Hij leek heel eigen met de mooie stewardessen te zijn. Wim dacht zelfs dat hij bij de beveiliging hoorde. Maar nee, hij was ook piloot bij Singapore Airlines en had een paar dagen ervoor naar Amsterdam gevlogen en morgen ging hij weer verder.
Tussen eten en slapen en wat lezen door hebben we erg leuk gepraat en kregen veel tips wat wel en wat niet te doen in Singapore. Dus niet in een taxi stappen die de meter niet aanzet en wel shoppen.
Joseph zelf was erg onder de indruk van een meer dan 35 jaar oude gesubsidieerd flatje met uitzicht op zee die nu voor 730.000 S dollar (350.000 euro) verkocht was.
Verder werkt een reisje met de ANWB als een geoliede trein. We zijn nu in het hotel sinds 8 uur vanmorgen Singaporetijd tijd en hebben deze dag vrij te besteden. Vanavond een gezamenlijk diner.
Maar …. We hebben al kennisgemaakt met Singapore. Ik heb al een voet/ been reflextherapie gehad omdat ik toch nog wat last heb van m’n benen na de vlucht. Dat is big business hier. Wat hebben die tengere meisjes sterke handen!! Ze wilden Wim ook op de stoel hebben, maar misschien doet hij dat morgen nog wel.

Foto: mooie stewardessen bij Singapore Airlines

Vandaag was het afscheid nemen…van Oma van der Kolk. Robin was ook mee om Tessa weg te brengen. . ”Waor is dat t-er ene van?”, vroeg ze keer op keer.”Van Gerhard en Judith”. “O, ja!  En hef  Robin al wel wat ehad?” Ze blijft altijd attent. We hebben niet verteld hoelang we weggaan. Daar raakt ze alleen maar in de war van.

We hebben Robin een uitgebreide rondleiding gegeven door het oude en ons  zo dierbare Hattem. Hij zag de overblijfselen van de dikke stadsmuren en de grachten. Ben liet ons zelfs de maquette van de nieuwe spoorbrug van de Hanzelijn zien in het stadhuis. Wat hebben de Hattemers gestreden om die Hanzelijn onder de IJssel door te krijgen, maar nee…. te duur!

Bij het geboortehuis van Wim, Piet, Henry en Ben hebben we nog met de nieuwe bewoners staan praten. We hebben Robin ook verteld hoe Piet en Henry om de beurt Ben over het balcon lieten hangen om te zien wie dat het langst vol kon houden. Het balcon was wel èrg hoog. Wim deed er nog een schepje bovenop en vertelde dat hij zich wel eens naar beneden had laten vallen vanaf datzelfde balcon.

In de kerstvakantie willen we Robin en Eva het Bakkerijmuseum laten zien. Misschien heeft de rest daar ook wel zin in.  De kinderen kunnen dan zelf koekjes bakken.

Niesje had een heerlijke macaroni gemaakt. Robin smulde daar weer flink van. De volgende keer moet Eva toch ook maar eens meegaan. Er is van alles te beleven in Hattem.

We komen weer thuis en er is een mail dat Henry en Tonny het ook prima vinden wanneer Mark verder op Tessa past. Nou ja……Mark en Henry en Tonny overleggen nog wel.

Maar nu……inpakken en…..

foto: Wim en Ben nu!

Voorlopig zal ik deze site niet meer bijwerken, maar voor degene die geïnteresseerd is in onze ervaringen tijdens onze Nieuw Zeelandcamperreis met de ANWB :  van harte welkom op m'n website www.hettysite.nl .Hierop zullen wanneer dat allemaal lukt onze belevenissen te volgen zijn.
Vertrek: 3 november ! Dag allemaal. Bedankt voor jullie aandacht.

Roelie....of   wie wat bewaart heeft wat!

b]Dit wordt m’n eerste ervaring op ons nieuwe laptopje! Wie had dat gedacht dat deze voormalig digibeet nog eens met een laptopje onder de arm zou lopen?
Onze steun en toeverlaat op dit gebied is, behalve natuurlijk onze eigen boys, Bareld!
Je hoeft maar even te kikken van “Bareld…help” of Bareld kijkt vanuit z’n eigen pc in z’n eigen huis mee op je scherm en het probleem is meestal snel opgelost.
Vanavond was Roelie ook aan het stoeien met haar computer. Ik kreeg de mail zelfs dubbel.Maar ...bedankt Roelie. Het is de moeite waard!
Ze heeft natuurlijk veel van dezelfde ervaringen in onze gezamelijke tijd in Hattem. Ze had zelfs nog een leuke aanvulling. Onze gezamelijke collega Johan Frijlink, ja ook degene die “Val niet in de draaikolk.”op m’n fietszadel geplakt had, had meerdere talenten. Op het personeelsavondje dat ik laatst beschreef kwam Johan met een gedicht op de proppen mèt een in elkaar geknutselde tekening, waarbij ons “Hoofd” toen nog dhr Aartsen, als dreigende donkere figuur de escapades van zijn vrouwelijk personeel gadeslaat. Hier worden Roelie en Albert uitgebeeld.
Toen ik dit zag werd het weer helemaal helder na 43 jaar.
Diezelfde Johan Frijlink haalde Roelie en mij zelfs met een soort handkar van de bus toen we onder elkaar als collega’s iets aan sinterklaas zouden doen! Ach dat was ook wel lachen!
Het gedicht erbij luidde als volgt:

Sij saten in het corenvelt bij wilgh en vogelnest
Het was so stil, de harde banc so sacht
De nagtegaal deet goet sijn best
want over nogh geen uurtje wert 't nacht

Hij dacht niet meer aen het papier
Sij intresseerde sich voor 'tscooltje geen sier
Sij lacht ende cijct so vriendlijc naer sijn snor
En geeft hem noch daerbij een por.

Doch plots verstomt des nagtegaelen wijs
Hi siet een donkere gedaente naedren
Si schuifelt nu dichtbij als een patrijs
Si scijnt te horen tot de vroede vaedren

Opeens bemerckt hi iets.........

Nu begint het op te schieten. ”Zijn jullie nog niet weg?”,vroegen ze na de kerkdienst vanmorgen. Ze hadden ons al gemist na al onze weekend escapades deze maand. We zaten nekloge vanmorgen. De kerk zat tjokvol en toch was er maar één kind voor de kindernevendienst. Volgens dominee Hans Bijleveld moeten we daar dubbel blij mee zijn.

Er was bovendien Avondmaal, een lopende viering voor wie dat iets zegt. Dat betekent dat je voor een stukje brood en een slokje wijn in lange rijen bij de dominee en ouderlingen en diakenen langs loopt.

Wij zaten al weer snel. En wat je dan allemaal langs ziet schuifelen!!Hééle dikke, maar ook hele breekbare dunne oude dametjes. Jongeren volgens de laatste mode gekleed, iets ouderen ook keurig…zo bij Niezingh Heyes uit de winkel gestapt, ouderen met het uiterlijk van: ik trek aan wat nog op de stoel ligt. En dan die schoenen. Het viel me op dat er mannen bij waren met hele hippe schoenen met streepjes, keurige zwarte type trouwschoenen, stevige stappers en ook geitewollensokken sandalen. En weinig stropdassen!

Ja zo vooraan zie je alles.

Toch was iedereen zo te zien erg betrokken bij het vieren van het Avondmaal.

Er was ook zoals altijd een collecte. Wim zat aan ’t eind van de inzameling met twee kerkzakken op schoot, voordat de diaken ze kwam ophalen. Ik moest ineens aan Lenie denken, Niesjes zus. Toen die als kind ook iets in de collectezak mocht doen,….begon ze er na die tijd in te grabbelen. “Niet doen, Lenie!!!...”,werd er natuurlijk al gauw ingegrepen. Maar Lenie wilde haar wisselgeld. “Ik heb er een kwartje ingedaan en nu wil ik een dubbeltje terug”, was haar reactie.

foto: Toen dit nog kleine Lenie was.... 

Alfa

Nee, een Romeo hebben ze nog niet, Alma en Roger. Maar Alma en buurmeisje Nathalie kwamen met Alfa in hun Alfa Romeo  weer bij ons op Alfa’s geboorteplek kijken. Alfa was de pup die ik eigenlijk graag zelf had willen houden. Maar omdat de oppas voor onze a.s. vakantie nog niet rond was en Alma voor deze laatste pup belde…. ging ik overstag. Toen ik uiteindelijk zag hoe mijn “Witje”gelijk contact had met Alma, was het ook helemaal goed.

Ik kon Wim laatst niet geloven dat Alfa zo op Queeny leek. Hij was even bij ze langs geweest om boekjes te brengen. Maar toch had hij gelijk. Je kon ze bijna niet uit elkaar houden.

Er werd eerst een tijdje in de woonkeuken rondgeracet door die twee. Tessa bleef wijselijk op afstand. Wat een druktemakers!  Maar eigenlijk was het nog net zo als toen het nog kleine puppies waren. Alleen zijn ze nu bijna volwassen.

Het werd helemaal leuk toen we met het hele stel naar buiten gingen. Er werd zo enthousiast gespeeld en met stokken gerend.  Tessa was nu weer van de partij en liet wel merken dat zij het uiteindelijk nog wel voor het zeggen heeft. Alfa zit met Alma op doggydance en ze gaven samen nog even een demonstratie. Geweldig om te zien .

Nee ons “Witje” heeft het getroffen met haar nieuwe baasjes. Nee Alma, ik ben hééél tevreden dat ze bij jullie is. Met één Queeny heb ik ook leven genoeg in huis wanneer ze hier is! En….. Tessa krijgt in elk geval genoeg aandacht.

“Komt er nog een Romeo? “, vroegen we.  “Ik denk dat er volgend jaar nog wel een hond komt, maar die gaan we Spider noemen.”  Ik ben benieuwd!

l. Queeny en r. Alfa! 

Ik had dat ècht niet gedacht. Gisteravond kwam Wim op het idee: “Help je even met kippen vangen?” “Waarom wacht je niet op Jans?”,zei ik.

Dat moet je niet tegen Wim zeggen Die kan er niet goed tegen dat een ander iets beter kan. “Stel je niet aan, het is donker…ik pak ze zo”.

“Maar ik durf dat niet”, probeerde ik nog even. “Je hoeft alleen maar de zak vast te houden….kom op!!”

Ik mee naar het kippenhokje. Eén haan zit pal voor het deurtje. En inderdaad….Wim pakt hem zo!

“Doe die zak nou goed open…nee verder….”    Floep de haan er in.

En dan in één keer….sta ik te bibberen en te beven.”Ik wil niet, ik durf niet….. jank….jank” Wim kon zeggen wat hij wou, maar ik moest die haan kwijt.

Wim dus met één haan in de zak naar buurman Jans. Vanavond als het goed donker is komt Jans om de rest met Wim te pakken.

Hadden jullie dat gedacht? Heel vroeger op de Haar hadden we een kwaaie haan…een hele kwaaie. Ik zat eens op de schommel toen hij om de hoek van het huis kwam. En toen…begon hij me aan te vallen. Ik …schreeuwen natuurlijk…”.Mama    mama   opa…opoe….”. Niemand hoorde me …en ik begon van armoe steeds hoger te schommelen…en de haan steeds hoger te vliegen. Ik heb me helemaal kapot geschreeuwd…….

Later op de Boomgaard zaten de kippen altijd met de haan in het hok. Op een keer liep er één los. Annie Lettink was bij me. Die haan voelde mijn angst denk ik en begon me ook naar de keel te vliegen. Maar Annie, een heldin, greep een stok en pats…  daar lag Jan Haan.

Onze hanen Rieks en zoon en de jonge hanen lopen ook gewoon los en hebben nog nooit een vervelend trekje gehad. Ik ben  dus ook helemaal niet bang voor ze………..dacht ik. Tot ze gisteravond in de zak moesten! Ooohhhh ......

foto: Rieksie met zijn gevolg! 

Ik merk dat de belevenissen op dit weblog  en wimhetty steeds dichter bij elkaar komen. Vertel ik op dit weblog  over de dagelijkse dingen,, dan komen er steeds de ervaringen van vroeger bij! En heb ik het op weblog wimhetty over de gebeurtenissen van toen dan is dat automatisch weer verweven met nu! Zou dat nou ook met leeftijd te maken hebben?

Rick had vandaag een crematie van een collega. Zo maar ineens overleden, 53 jaar oud. Hij had er best moeite mee. Gelukkig ging hij met een paar anderen mee.

Hij kwam aan warm eten vandaag niet toe en toen ik daar blijkbaar mijn bezorgdheid niet kon verbergen, zei hij: “Ik zou dat reisje van jullie maar annuleren. Zo kun je niet eens weg!” Die Rick! Die redt zich echt wel. Hij heeft supermarkt en andere winkels allemaal om de hoek.

Hij heeft ons gezegd dat we vanuit Nieuw- Zeeland maar met Collect Call moeten bellen naar hem, en dan wel  ’s morgens. Dan is hij hier in elk geval  uit z’n werk, heeft hij berekend.

Rick heeft alle wereldtijden zo’n beetje in z’n hoofd. Hij weet precies hoe laat het bij Gera in Canada is en hoe laat in Hawaii. Zijn grootste wens is om een keer de wereld rond te vliegen en dan over de datumgrens.

Voorlopig is het nog een droom, maar hij is in staat om zo naar een reisbureau te stappen! Even wachten Rick. Wij zijn eerst!

foto: zie je wel: een verhaaltje van nu, met een foto van toen! 

“Je bent me toch niet vergeten?”. Om 10 over acht vanmorgen staan Marijke en Bertus voor de deur. Marijke , m’n steun en toeverlaat in de jaren aan de Marnixstraat in Hengelo. En dat was wederzijds! “Nee, natuurlijk zijn we je niet vergeten, maar we worden anders wakker van Queeny”. Om 8 uur brengt Mark Queeny op het terras en roept:”Queeny is er!” En dan zijn we gelijk wakker. Maar vanmorgen kwam Queeny dus niet.

Bertus werkt nu vaak in Emmen en vandaag kwam Marijke gezellig mee. We zijn om acht uur beginnen te praten en dat ging door tot ik naar het schilderen ging vanavond.

Het was net of de tijd stil gestaan had. Marijke is nu ook met de FPU en begint ook van haar vrijheid te genieten. In mei was ze ook een dagje hier en hielp ze mee de lammeren de fles te geven. Vandaag gingen de rammen weg…ja ook Beertje. Ze lopen voorlopig nog bij een boer in de wei. Gelukkig!

Marijke heeft heel wat bij te lezen, want ze had niet door dat de site steeds uitgebreid wordt. En onze gezamelijke belevenissen mag ze toch niet missen!

We hebben wat geoefend met de computer en binnenkort verwacht ik ook uit Hengelo regelmatig een mailtje!

In Hengelo is nu ook een kringloopwinkel van Het Goed. We hebben die in Emmen vanmiddag maar even bekeken. En goedgekeurd!

Onze kinderen hebben we natuurlijk allemaal onder de loep genomen en we zijn het er over eens dat ze wel volwassen zijn maar dat je toch altijd heel erg bij ze betrokken blijft. En dat is goed zo! Ja toch?

foto: Bart en Marieke samen met Rick en Mark onder de buitendouche in Badenhard! Hééél lang geleden! 

Het Toerswelnêst

Klaar! Ook het toerswelnêst is klaar: het nest van de gierzwaluw. Dat was een hele leuke opdracht. Annemiek had ook hele mooie afbeeldingen gestuurd. Dan kan er eigenlijk ook niets meer mis gaan.

De laatste laklaag is aan het drogen, de derde.  Zo’n plank komt wel in weer en wind te hangen!

Je gaat je gelijk ook meer in zo’n gierzwaluw, die geen zwaluw is, verdiepen. Een stevig kort lijf en in verhouding heel lange vleugels en een lichte bef onder aan z’n kop. Ze zijn bijna altijd in de lucht, behalve wanneer ze nestelen.

Ik zal ze nu beslist kunnen herkennen in de lucht!

Wim is vanavond weer naar Valerius, een Emmens Mannenkoor. Ze hebben een jonge dirigent, een rasechte entertainer, die de wind er goed onder heeft bij dit grote koor: Daniel Rouwkema. Hij heeft zijn ervaring opgedaan in Engeland en Ierland. Ze mogen hun handjes dichtknijpen met deze leuke jonge vent.

Het is wel heel wat anders dan het Shantykoor waar Wim op maandagavond mee oefent. Wim slaat ook daar geen avond over. Ze zingen vaak op markten, braderieën, winkelcentra, bij de Drentse Wielerronde enz. Maar het meeste voldoening geeft het wanneer ze in een bejaardencentrum gaan zingen. Daar wordt meegezongen en zijn de mensen echt blij met ze. Er zijn al twee cd’s uitgebracht van deze Eemslander Shanty’s en ik moet zeggen dat het erg mooi klinkt. Ook altijd mooi wanneer Wim een solo mag zingen. Dat heeft toch weer wat extra’s, dat snap je!! En dan te bedenken dat deze jongen vroeger nooit bij een koor wilde omdat hij niet wilde oefenen. Hij haalt de schade nu dubbel in!

Van Shantymuziek wordt ik altijd zo vrolijk. In de auto zetten we vaak een cd aan en zingen we allebei uit volle borst mee. En Keltische muziek….daar zijn we allebei  gek op: De Dubliners, maar ook  Enya!

Mooi, mooi……., nee… prachtig!

Ik heb net verhuisd…..niet ver weg hoor! Ik heb m’n schildersspullen van het keetje naar de studio in de schuur verhuisd. Wanneer we in december terug zijn heeft het misschien al wel flink gevroren hier. Daarna ga ik toch in de studio verder schilderen. Het is ’s avonds wel erg pikkedonker om naar m’n favoriete plekje op en neer te lopen. En…… alles is af en ik ben tevreden. Nu kan ik in alle rust verder met de voorbereidingen voor onze reis: Eerst de schapen weg (moeilijk hoor). Dan gaan we zaterdag Amber en Sara naar Buurman Jans brengen. Die gaan dus uit logeren. Dan moeten er nog kippen gevangen worden. Daar heeft Jans een speciale haak voor. Wanneer het donker is…… haakt hij die om de beurt  bij een kip of haan om de poot. Dan laten ze zich gemakkelijk pakken. ” Zo ”…..zegt Jans dan….”die gaan onder het dekseltje!”. Ik mag daar niet overdreven over doen, want ik lust zelf ook graag kip.  Maar niet die we zelf hebben vertroeteld!

We houden de jonge kippetjes aan voor volgend jaar. Ons hokje is te klein om ze allemaal aan te houden.

En dan gaat Tessa volgende week naar Hattem. We willen toch nog naar Wims moeder. Eerst gaat Tessa naar Ben en Niesje en dan in het weekend naar Henry en Tonny. Die komen  vrijdags weer thuis, net als wij naar Amsterdam vertrekken.

Dan moeten er nog een paar pakketjes boekjes verstuurd worden, die al besteld waren. Degene die nu een sint- kerst-, kraam- of verrassingscadeautje zoekt???...… Mail of bel maar. Dan komt het allemaal nog in orde.

Mark zal verder de honneurs waar nemen. Je hoeft dus niet te wachten tot we weer terug zijn met bestellen, wanneer je toch nog wat vergeten bent!  Alles ligt klaar:  Moniek mèt belletje en Scotty, inclusief  verpakkingsmateriaal!

foto: Robbie 

Ook geïnteresseerd in een schilderij van uw lievelingsdier?
Neem eens een kijkje op: www.hettysite.nl

“Wat zei oom Paul ook al weer over die kijvende huisvrouw?”Een dagje met Ben en Niesje staat voor een dagje ontspanning. We praten weer bij, we bekijken wat foto’s. We zoeken oude dia’s op. We lopen met Tessa naar het bos.

Ja, die kijvende huisvrouw uit Prediker. Niesjes vader, oom Paul, die had lef! Hij had die dag wat onenigheid gehad met tante Catrien. Ze gaan eten en na het eten wordt er geregeld een stukje uit de bijbel gelezen. Oom Paul is nogal gecharmeerd van het boek Prediker. Wanneer tante Catrien in de spiegel keek was het:”Catrien, je weet wat Prediker zegt: IJdelheid der IJdelheden. Die dag leest hij het toepasselijke stukje: Het is beter voor een man dat hij gaat naar de hoek van de straat dan dat hij verblijft in het huis ener kijvende huisvrouw.

Tante Catrien sprak de volgende woorden: “Schoft die je bent! ”

En nadat een jong meisje uit de kennissenkring er bijna vandoor was gegaan met een oudere man, vroeg hij tante Catrien: “Catrien…neem je even  mijn pantoffels mee?” “Kun je dat zelf niet doen?”, antwoordde ze. “Ik zou het maar snel doen Catrien, …want er is vraag naar oudere kerels!”

En wanneer tante Catrien wat langer tijd uittrok om zich wat op te maken : Zoóó…..  Monumentenzorg??

Het was weer erg gezellig en nu zijn ze, net ná de Sport en vóór Evita, weer vertrokken richting Hattem!

foto: Ben en Niesje 

Ziezo Tessa is afgelakt en Robbie is ook bijna klaar. Zo’n witte westy dacht ik zo op doek te hebben, maar ik miste de spanning. En van zo’n Robbie spat de energie wel af!! Ik heb nu het verschil tussen donker en licht wat duidelijker gemaakt en dat was het.  Het gaat nu als een speer……het schilderen. En ook het Toerswelnêst is af. Dit is een vruchtbare dag! Nu moet ik op zoek naar bootlak, want zo’n beschilderde plank moet wel goed afgewerkt worden. Voor schildersdoeken heb ik van die ideale spuitbussen, maar dat is een afwerking voor binnen. Dus nu:…bootlak. Een boot ligt ook in weer en wind.

Wim helpt vandaag Mark met de verhuizing van Klaas en Baukje, Jennifers ouders. Die gaan naar een prachtig appartement in het centrum van Emmen. Begin december gaan Mark, Jennifer èn Eva naar Sleen verhuizen en kunnen ze nu echt samen een nieuwe start maken. Eva heeft de manege daar al ontdekt. Dat gaat helemaal goed komen!

“Het was wel goed dat jullie kwamen”, zei Gerrie laatst toen we bij hun op bezoek waren. Nu heb ik gelijk m’n huis weer aan kant. Wat dat betreft zijn we hetzelfde. Wanneer ik weet dat er bezoek komt ga ik als een razende door ’t huis, terwijl ik anders niet zo gauw op dat idee kom.

Toch hou ik wel van een opgeruimd huis! Maar soms is het net of alles dicht slibt. En juist wanneer je niet meer over de stapels boeken en tijdschriften heen kunt kijken komt er iemand langs.

Volgens tante Hermien had ik het huishouden niet uitgevonden. “Het is maar goed dat Wim zo handig is!”, schijnt ze Gerrie toevertrouwd te hebben. Ja, ja ….die tante Mien, zoals we haar eigenlijk altijd zijn blijven noemen! Ze kon met veel allure vertellen. Ze had vaak over iemand van die kleine mededelingen, maar dan volgde vaak…: “Mor wieter is ’t een beste kearl (of deerntjen)”. En ik maar denken dat tante Mien alleen mijn goeie kanten zou belichten. Ja, nu ben ik alweer van m’n voetstuk gevallen.

Ze was stapel op haar kinderen èn kleinkinderen. Ons - Diny en mij dus - had ze ook zo’n beetje geadopteerd. Toen Gerhard en Judith ons vroegen wie we graag op hun bruiloft de hele dag erbij zouden willen hebben, dacht ik gelijk aan tante Hermien. En ze kwam, hoewel ze nog heel verdrietig was over het overlijden van oom Sjoerd.

En terwijl ik dit zo bij elkaar typ, staat Wim in de keuken met zorg een lekkere vismaaltijd  in elkaar te flansen. Ja, tante Mien…..ik ben heel blij dat Wim zo handig is!

“Je moet een lasertje hebben”, omschreef Dick de methode om straks vanuit Nieuw Zeeland foto’s op de site te kunnen zetten: een klein plat kastje moet het zijn!

Raar dacht ik, een lasertje… Straks blijft er van de foto’s alleen verbrand materiaal over. Maar ja…. Dick weet alles……nou ja……veel.

Wij komen vanmiddag bij onze eigen “meeste service fotoshop Foto de Jong” in Emmen en ik zie tot mijn verrassing en opluchting zulke kleine kastjes die als reader omschreven werden. Toen vielen de puzzelstukjes op hun plaats: een lezertje…… bedoelde Dick! We gaan hem nog uitproberen voor die tijd.

Pas geleden wilden we het hotel boeken voor de laatste nacht voor ons vertrek. Wat denk je? Ze hebben in dat Tuliphotel alleen nog kamers van 145 euro! Ik kwaad! Dan gaan we wel met de Schipholtaxi… is nog duurder. Gerhard was er even om Robin te brengen. Hij komt niet meer bij. ”Jullie maken je druk om 45 euro, terwijl je zo’n dure reis boekt zonder met de ogen te knipperen?” Hij gooit lachend 20 euro op tafel. “Hier, daar heb je al een half bed extra! Ha ha ha!”

Ondertussen vindt Wim een Ibis hotel in Amsterdam met een Shuttle busverbinding vanaf half vijf ’s morgens naar Schiphol! Voor 80 euro!

Ja…. ons bin zunig!!     Soms!

foto: Dick en Anda, 1-1-2006, Nieuw Zeeland 

De kleinkinderen zijn weer thuis en we zijn weer op onszelf. We kunnen weer achter de computer wanneer het ons in ‘t  hoofd schiet en even tv kijken i p v een film van Harry Potter of Lucky Luke. Maar wat missen we ze!

Toen we maandag thuis kwamen lag er een dikke belastingaanslag in de bus. Daar zaten we nou echt niet op te wachten. Alleen omdat we niet door hadden gehad dat onze lijfrente uitkering nog niet omgezet was in een uitgestelde lijfrente terwijl onze zo vertrouwde verzekeringsman hier geweest was om het een en ander te regelen…..dachten we. Nee dus, de man werd ziek en zijn opvolger was niet exact op de hoogte en nu zitten wij met de gebakken peren. Daar hebben we 10 jaar voor gespaard.

De belastingdienst heeft geen enkel begrip. Iedere Nederlander hoort de wet te kennen. En dat onze verzekeringsman, die wel zorgplicht heeft, nu zo ziek is…daar hebben zij geen boodschap aan. Er wordt uitstel aangevraagd, maar hoe het verder moet?...... Wie ervaring heeft mag zich melden!!

Door de kinderen konden we alles even van ons af zetten, maar nu moeten we toch even weten wat er exact te verwachten is voor we op vakantie gaan.

Wim zit voor Oranje – Slovenië en meldt steeds:”Niet om aan te zien!” Die kan z’n zinnen prima verzetten bij de voetbal. Vanmiddag komen we in mijn favoriete shop een bijna nieuw DZOH trainingspak tegen precies in Robins maat. Die was helemaal gelukkig! Ach voetbal…wanneer die jongens van ons spelen is het altijd de moeite waard. Eén keer heeft Wim me tegen moeten houden toen ik op het veld een tegenstander Mark achter op z’n hakken zag trappen. Gerhard en Judiths trouwerij moest door een ernstige beenbreuk van Gerhard uitgesteld worden. En wanneer Robin in een actie tegen de vlakte gaat krimpt m’n maag samen…maar toch…. In onze familie hoort voetjebal er bij!

“Wat vonden jullie vandaag het leukst in het Drents Museum?”

We waren maandag nog niet thuis of Eva meldde zich om te komen logeren. En omdat Robin ook nog plannen had in die richting hebben we ze nu beiden  hier. Vandaag zijn we dus naar het Drents Museum geweest!

“De veenlijken natuurlijk! Het meisje van Yde”, roepen ze in koor. “En ook wel die film over het ontstaan van de aarde”. Er kwam veel lawaai aan te pas, maar dat vonden ze alleen maar interessant. Eva was ook erg geïnteresseerd in de interieurs van vroeger en Robin keek z’n ogen uit bij al de oude koffiemolens, scheerapparaten en andere voor die tijd geweldige uitvindingen. De keuken uit de 60-er jaren was die van ons in Aalten, niet te geloven!

Eva wilde graag een steentje voor haar museum in wording en vond het moeilijk kiezen: een tijgeroog of een bleikristal? Het werd de mooie gladde bleikristal. Robin zocht iets voor mama Judith, want die is ook gek op mooie stenen en vond een mooi stukje rozenkwarts als een soort knuffelsteentje, ken je dat? Lief hè?!

En wij…..wij genoten van de interesse van deze kinderen in alles. Zelfs de schilderijen van Pieter Pander die er tijdelijk hangen vonden ze de moeite waard! Geweldig wat kan die man dieren schilderen!! Zoveel sfeer…..geweldig! Er was voor kinderen ook van alles georganiseerd, maar dat stel van ons wilde niet verplicht opdrachtjes doen of lauwerkransen kleuren, maar gewoon zelf alles ontdekken.

De energie was nog niet op toen we thuis waren en Robin ging weer blad blazen en Eva charterde mij om Amber en Sara weer een poetsbeurt te geven. Vandaag zou Amber rondjes moeten leren lopen aan de longeerlijn, maar dat joeg alleen ons in’t zweet en Amber bleef gewoon bij ons staan of lopen. Ik had het idee dat ze ons uitlachte! We zullen morgen zien wie de langste adem heeft!

Bartje is er ook!