Boerenkool, Chou frisé of moos!

Tijdens een actie voor een nieuw gebouw voor een meisjesinternaat in Irian Jaya vertelde Giel Sertons, voorzitter van de  Stichting Papoeajeugd naar school, op veel scholen over het leven in dat verre land. Dit meisje is aangekleed als Papoea-moeder.

Ook wel eens een geheim nummer aangevraagd?  Jaren terug werden we telkens en vooral in het weekend midden in de nacht gebeld. Dan hoorden we niets of een gegiebel van jongelui. Het was net of ze zich eerst moed hadden willen indrinken voor ze hun geintjes gingen uitproberen. Ik ben nog een poosje aan het vissen geweest op school, maar geen van de jongens reageerde verdacht.
Dan maar een geheim nummer. Inderdaad dan is het afgelopen, maar ben je ook onbereikbaar voor iedereen die je nummer niet heeft. Dat werd ook wat lastig.
Nu staan we dus weer gewoon in de telefoongids. Nee… we worden nog niet wakker gebeld.
Nu staan de enquêtes en “goede doelen”in de rij. Het is net of ze voor het eind van het jaar nog even willen scoren door je donateur te laten worden. Nu ondersteunen we al heel veel van die noodzakelijke doelen: Plan International, Unicef, Stichting Papoeajeugd naar School, Rode Kruis zijn een paar die me na aan het hart liggen. Toch zijn er veel meer goede doelen die echt steun nodig hebben. Regelmatig krijgen we verzoeken om toch alsjeblieft een bijdrage te storten of je komt iets tegen dat je raakt. Dan doe je spontaan uit vrije wil wat je goed dunkt.  Maar wanneer ze dan je goede bedoelingen kennen word je benaderd of je niet structureel wat wilt doen. En dat kan weer nu we weer in de telefoongids staan. We hebben er al drie gehad.  Nee…. structureel willen we niet meer op onze schouders.
Onze vroegere buurvrouw Boet ging nog even wat verder en was er zéér duidelijk in: we betalen genoeg belasting… de regering moet het maar regelen. Dat zei ze dus tegen ieder die met een collectebus aan de deur kwam.
Ik weet zeker dat nog meer telefoontjes zullen volgen. ’s Avonds belt Rick nog wel eens en dan zie je op de telefoonmelder “anonieme beller”. Wanneer dat nu op de telefoon aangegeven wordt hoeven we niet meer op te pakken met de kreet: “Hallo Rick… leuk dat je belt!” De man die ons belde om donateur te worden om een hospitaalschip voor de kust van Afrika blijvend te ondersteunen was geheel van de kaart.

Via de website kreeg ik ineens weer contact met een oud-klasgenoot van de Kweekschool 45 jaar terug!  We mailden en vertelden wat het leven ons tot nu toe bracht. Na z'n pensioen ging Gerrit z'n droom verwezenlijken om een Burton te bouwen. Tegelijk liet hij in dichtvorm z'n belevenissen leven: De ontketende Eend werd een unieke gedichtenbundel over de hoogte en dieptepunten van z'n worsteling .
Ik ben er een beetje beduusd van.  Het boekje: De ontketende eend is gearriveerd samen met het bundeltje: De koekjes van vanavond. Ik heb het gisteravond allemaal doorgelezen en zag Gerrit aan z’n Burton bouwen. De tegenslagen èn juichstemming heb ik zo meebeleefd. De droge humor die ik 45 jaar geleden achter me in de klas meekreeg heeft zich alleen maar verder ontwikkeld. 
Ik heb er tenminste een leuke avond door gehad.
Tegelijkertijd kreeg ik de mail binnen van Gerrit met een bestelling voor 52 kinderboekjes. Whow!
Ze staan nu al ingepakt te wachten. Weer 52 euro voor de Papoeajeugd. Geweldig!
Van ieder verkocht boekje gaat nl 1 euro naar deze Stichting die net een meisjesinternaat heeft vernieuwd in Irian Jaya.
Ik heb natuurlijk al meer leuke bestellingen gehad via vrienden en familie, maar dit is echt opnieuw een opstekertje.
Wanneer ik iemand nog met een presentexemplaar kan verblijden om in de familie, buurt, vereniging of zaak reclame te maken? Mail gerust!

 Het allereerste Burtonvers:

Bouwplan

Ik ga vandaag een Burton bouwen,
Zo'n Eend met peper in z'n reet
Waarin je de moderne wereld
Voor eventjes totaal vergeet.

Ik wil de wind rondom mijn oren,
Ik wil de zon recht op m'n kruin.
Wanneer ik lekker rond kan toeren
Dan ben ik in m'n knollentuin.

Ja... we moeten maar zuinig zijn op onze Swift. Die gaat deze week nog schoon onder de hoes!

Samen met Wim heb ik weer eens een ouderwetse zuurkoolschotel gemaakt. Ben en Diny komen vandaag en dan wil ik niet lang in de keuken staan. Wanneer we met z’n tweeen zijn komt er van stamppotjes niet zoveel. Meestal gebruiken we de wok: snel èn gezond!
Maar nu is er weer zo’n gelegenheid dat m’n ouderwetse zuurkoolschotel uit de kast wordt gehaald. Voor degene die wil weten hoe die wordt gemaakt:
Je maakt eerst een hoeveelheid aardappelpuree.
Intussen bak je een pond gehakt lekker rul. Ik doe er vaak een paar gesnipperde uien bij. Daarna ga je opbouwen. Neem een ovenschotel. Eerst gaat een laag aardappelpuree in, dan  een laag fijngesneden zuurkool, een laag plakjes banaan, een laag rul gebakken gehakt en daarna opnieuw een laagje aardappelpuree op de top.
Nog even een beetje paneermeel er op en een paar klontjes boter. Meestal gaat het daarna even onder de grill.  Heerlijk!
Vroeger wisselde ik met Anda nog wel eens recepten uit. Ze kreeg ze nog wel eens van vriendin Herma. Later nam Dick bij hen het koken over omdat hij vroeger thuis was van z’n werk dan Anda. Bij ons nam Wim het ook regelmatig over nadat hij stopte met z’n werk bij Holvrieka Ido. Dan kom je tot de ontdekking dat onze mannen heel precies te werk gaan. Wanneer ze een bepaald kruid missen is Leiden in last. Eerst weer naar AH, anders komt het niet goed met dat recept.
Wim heeft zich een aantal jaren uitgeleefd bij z’n kookgroep voor mannen. Dick z’n roem had zich intussen ook al verbreid en kreeg bij het afscheid van z’n werkzame leven een workshop: Koken met Jamie Oliver aangeboden.
Ben en Diny komen niet alleen voor de gezelligheid, maar ook komen ze de caravanhoes brengen die ze voor ons bij Obelink in Winterswijk hadden opgehaald. Wim heeft het geld al gestort, wanneer hij er achter komt dat hij drie maal het bedrag heeft overgemaakt! Ben heeft ondertussen het teveel overgemaakte geld al teruggestort met de mededeling: Bedankt, maar we komen hem wel gratis brengen hoor!

moet slim zijn--- zie 30-10

Een mooi plaatje van oud- Hattem. Het achterste hoge huis heet "Pand der Liefde". Ooit was het meen ik een oude mannenhuis. Opa van der Kolk is er z'n eerste jaren opgegroeid.

“Wat vin ik ‘et fijn dat jullie hier bunt”, zegt oma van der Kolk wanneer we haar in het nieuw ingerichte Zorgcentrum De Bongerd opzoeken. Het ziet er veel vrolijker uit met veel rood en gemakkelijke banken en stoelen overal. Ook de eetzaal is prachtig geworden. Oma ziet het niet  meer. Haar ogen zijn niet best meer. Wel heeft ze aardig de sjas er in achter haar nieuwe rollator. We kunnen haar amper bijhouden. Ze is altijd goed te pas. “Waar gaan jullie straks naar toe”, herhaalt ze telkens weer. Rick is ook mee gegaan en dat vindt ze geweldig. We brengen haar tegen de middag terug voor het diner. Een zuster vraagt of ze even nog meegaat naar het toilet. “Nee, ik hoef niet”, antwoordt moeder. “Ach, mevrouw van der Kolk, dat doet u toch wel even voor mij”, zegt de zuster dan vriendelijk. Dan geeft ze zich meteen gewonnen: “Vooruit dan maar”!
Natuurlijk gaan we even bij Ben en Niesje aan. Catharina en Paulijne en Elianne zijn er ook. Arien komt nog. Ze waren al voorbij Harderwijk toen ze tot de ontdekking kwamen dat ze de taart voor Jetskes verjaardag vergeten waren. Hij zette z’n vrouwen toen maar op de trein en ging zelf de taart maar weer ophalen in Utrecht.
Wanneer we weer gaan komen we toch vlak langs Sleen. Och…even kijken hoe de lege keuken er uit ziet. Hun rechterhand bij de verbouwing Pascal heeft intussen een soort tafel getimmerd waar de gasplaat op staat. Perfect! Nu kan er tenminste weer gekookt worden. De indeling van de keuken op papier is al klaar. De kleur  waarschijnlijk ook. We drinken alvast op de goede afloop.

Op het station van Innsbruck neemt Rick afscheid van z'n maatje Klaas voor hij naar "Werkenrode" in Groesbeek vertrekt. De week erna maken we nog een geweldige gletsjertoer met Klaas en Sanny.

Vandaag hebben we Klaas Reinder van der Deen begraven na een indrukwekkende dankdienst die voor een groot deel door hemzelf was voorbereid. Behalve het aandeel van de dominee werd de dienst vooral door kinderen èn kleinkinderen geregisseerd. Bijzonder was dat via een verbinding met Canada de familie daar ook de dienst konden volgen. Renny die met Engelsman Justin getrouwd is sprak hen vanuit de Bethelkerk in Hengelo toe.
Han en Ipe vertelden over hun vader en lieten een compilatie van een laatste gezamenlijke familieweekend zien toen ze al wisten dat Klaas waarschijnlijk niet lang meer zou leven. Het was een bijzondere serie waarin de onderlinge band en het samen genieten sprak.
De kleinkinderen bedankten opa onder het aansteken van de kaarsen, kleindochter Petra speelde saxofoon en de kinderen met hun aanhang zongen na de zegen een prachtig lied, zó zuiver:
[i]The Lord bless you and keep you
The Lord make his face to shine upon you,
to shine upon you and be gracious, and be gracious unto you.[/i]
Klaas was trots op zijn gezin. Het was een afscheid dat Klaas waardig was. Samen brachten we hem weg. Sanny, de kinderen en kleinkinderen legden als laatste allemaal een rode roos op de kist voor die zakte.
Gerhard en Rick zijn ook meegegaan. Gerhard is als vriend van Ipe  veel bij de van der Deens thuis geweest. Rick had met Klaas wel een bijzondere band. Klaas wist altijd de juiste toon bij Rick te treffen en betrok hem in de vakanties overal bij. Gisteravond heeft Rick z’n speciale fotoboek er weer even bijgehaald en heeft alle foto’s van onze gezamenlijke vakanties weer bekeken.
Al zagen we elkaar door de afstand niet meer zo vaak… we hebben in Klaas een trouwe vriend verloren.

Onze eerste gezamenlijke vakantie in Kirschenteuer in1982.
Van links naar rechts: Klaas, Sanny, Wim, Hetty, Renny, Rick, Mark, Ipe en Gerhard.

Het kwam niet echt onverwacht. Klaas van der Deen is overleden. In januari belde hij Wim nog voor z’n verjaardag en vertelde dat het hen goed ging. Toch had hij toen al een afspraak bij een arts voor z’n klachten. Het bleek een niet operabele alvleesklierkanker te zijn en we hebben meegeleefd terwijl hij langzaam minder werd. Het was zo moeilijk te accepteren dat zijn lichaam hem in de steek liet.
Vanmorgen werden we gebeld door de TNT Post. De rouwbrief was onderweg verloren gegaan en een mevrouw las ons voor wanneer de rouwdienst en de begrafenis zou zijn. Zaterdag zullen we naar Hengelo gaan om een trouwe vriend de laatste eer te bewijzen. Sanny en Klaas waren een eenheid. We zijn meerdere keren samen met hun en onze kinderen afgereisd naar de bergen.
Nadat we een keer de hitte van Peschiera, de warmste plek aan het Gardameer, meegemaakt hadden, besloten we dat we maar eens voor de bergen te kiezen. Waarom ga je niet samen met ons mee, zei de familie van der Deen. Gerhard en Ipe waren klasgenoten en vrienden. Verscheidene keren hebben we een geweldige vakantie gevierd samen met de van der Deentjes. Rick kreeg steeds extra aandacht. Klaas wist precies de goede toon te zetten bij Rick. Wanneer wij onze dagvoorraad aan broodjes voor onderweg vergeten waren, deelden ze hun voorraad met ons. Op de eerste reis naar Karinthie lieten ze ons kennismaken met de Gross Glockner en de eeuwige sneeuw. We hebben samen heel wat bergwandelingen gemaakt.
Toen we verhuisden naar Emmen waren het Klaas en Sanny die meegingen om van een uitgewoond huis met de verfkwast nog iets te maken. Zo stonden ze altijd klaar voor wie het nodig had.
Ze hebben ons nog een paar keer opgezocht hier aan het Schoolpad, zelfs nog met de caravan, want na al het huren van huisjes en caravans wilden ze toch ook wat meer gaan trekken. En… dat hebben ze gedaan.
Zaterdag zullen we afscheid nemen van een man die, weliswaar niet in lengte, groot was in zijn omgang met mensen. Sanny, de kinderen en een kring van vrienden hebben hem bijgestaan in deze laatste moeilijke tijd

't Zou toch jammer zijn wanneer de nieuwe weg over ons huis gepland zou zijn. Voor niets laten rietdekken?

Ja Rick…. We hebben een nieuwe telefoon. Wat zeg ik? Drie telefoons. Wanneer je vernieuwt moet je het gelijk maar goed doen.
Eén van de oude telefoons was… lach niet… in de wc pot gevallen. Rick zag tijdens onze vakantie belangrijke binnengekomen post. De gemeente had bericht gestuurd over de geplande wegverdubbeling in 2016. Ze willen in elk geval  rekening houden met de aanwezigheid van ons huis en de verdubbeling wordt aan de westkant gepland, aan de overkant dus! Bovendien staat er een geluidsscherm op het programma en denken ze aan een aan- en afvoerweg.
Rick ging ons toen gelijk bellen, maar moest ook even naar het toilet…. En zo is’t gekomen.
Fixet had brievenbussen en telefoons in de reclame. Beiden leek ons wel wat. Er komt nu een blauwe brievenbus èn hebben we die nieuwe telefoons. Mag toch wel na 10 jaar!
Robin heeft ze al geïnstalleerd. Hij had dat thuis ook al eens gedaan.
Mark en Jennifer zijn heel blij met ons, vooral ook met onze auto met trekhaak. Vandaag hebben we twee aanhangwagens vol afgevoerd. Robin , heel stoer met de werkhandschoenen aan,  heeft ook daar flink gesjouwd. De oude keuken ligt nu bij  het stortbordes in Zweelo in honderdduzend stukjes. Ik heb nog één koperen haakje gered….. als souvenir.

Tessa had gisteren wat moeite met Tessa jr en Robbie om zich heen. Maar toch ging het later goed. Kun je zien wat moeder en dochter is? Mary Anne krijgt ze toch tevreden bij elkaar. Vandaag had Tessa weer het rijk alleen. Ze kreeg alle aandacht bij Robin.

Ik hoor vanaf hier het geluid van de bladblazer. Robin heeft vakantie en is een paar dagen bij ons. Ik heb wel eens gelezen: wanneer een kind 10 jaar is dan belooft het al wat voor de toekomst. Het is wel duidelijk dat Robin graag bezig is, maar ook dat hij belangstelling heeft voor techniek. Z’n interesse in het weer en andere natuurkundige zaken is leuk. Hij is al een heel tijdje zoet geweest met een boekje over het weer waar ook een cd-rom bij is.
Vanmorgen hoorde ik hem thuis piano spelen. Gerhard was vroeger niet naar de Muziekschool te krijgen, maar Judith heeft blijkbaar meer argumenten of misschien was dat ook niet eens nodig. Hij vindt het gewoon leuk!In ¾ jaar heeft hij al aardig leren spelen.
We zijn net terug uit het bos. Heerlijk is het om daar die lekkere herfstlucht op te snuiven. Tessa was helemaal in de ban van Robin èn de stokken. Bovendien hebben we weer een voorraadje lariksappeltjes. Die gebruiken we om de houtkachel mee aan te maken. Dat ruikt ook weer zo lekker.
Vanavond hebben we het rijk alleen, Robin en ik. Wim is naar de Shanty’s. Met drinken en een zakje chips zitten we voor de buis. Discovery is favoriet! Samen kijken we naar Dirty Jobs. Ik had er nog nooit van gehoord, maar het is erg interessant. We zien hoe zeep gemaakt wordt met geitenmelk en kunstriffen als huis voor de krabben, kreeften, vissen en alle zeedieren die er belang bij hebben. Het is natuurlijk allemaal vreselijk vies werk. Dat is lachen natuurlijk! 

Daar zitten we dan in de luxe luie bioscoopstoelen en laten alle reclame eerst over ons heen komen. Er zit een stel vriendinnen schuin achter ons en ja hoor… die kwetteren er wat af. Wim kijkt al verstoord naar achter, maar dat helpt niet echt. Wanneer de film eenmaal begint is dat ook over.
Dan overvalt Nieuw Zeeland ons weer helemaal. Het verhaal van drie bruiden die omstreeks 1950 hun bruidegoms achterna vliegen. Maar het begint eigenlijk met het bijna einde wanneer de hoofdpersoon, Rutger Hauer, overlijdt nadat hij de wijn van zijn plantage Druivenbloed getest heeft en daarna waarschijnlijk door een hartaanval van de weg raakt en midden tussen z’n wijnranken overlijdt. Daarna volgt het hele verhaal van zijn en het leven van deze drie bruiden dat zo nauw met elkaar verweven blijken te zijn.
De rol van Rutger Hauer is dus eigenlijk maar  klein. De jongere hoofdpersoon neemt in alle flash backs die rol op zich.
Ik vond het een prachtige film die in die geweldige entourage van Nw Zeeland opgenomen is. Veel plekken herkenden we. De Chief die vorig jaar bij de Hangi in Rotorua de leiding had speelde volgens mij ook mee als de oudere Maori-vriend en wijnmaker van de hoofdpersoon: Mosi.
Ik vond er meer dan voldoende spanning in zitten. Wim had eigenlijk meer “spektakel” verwacht…. er zat maar één knokpartij in.

Wanneer we wat later weer thuis wachten op Ivo Niehe ziet Wim nog kans om een stukje knokken te zien op een andere zender. Bij iedere klap die er uitgedeeld wordt beweegt hij zijn hoofd mee. Ik heb nooit kunnen begrijpen dat iemand zoiets mooi of boeiend kan vinden.
"Je weet toch dat het niet echt is", is Wims enige commentaar daarop.