Wat een pracht!

Vakantie 2004 Wales. Wie weet was dit jochie er ook bij!

Mijn dag kan al niet meer stuk en niet alleen omdat Wim weer in de benen is. Dat is al geweldig op zich. Nee, ooit werden we uitgedaagd om eens de oversteek naar Engeland te maken door onze Engelse vriend Tom, een Engelse inspecteur die regelmatig bij Holvrieka kwam. Hij bleef soms het weekend ook in Emmen en kwam dan bij ons over de vloer en genoot van ons gezinsleven.  Wij brachten zo onze eerste overzeese vakantie aan het Lake District door, de plek waar Tom opgegroeid was. Elke volgende vakantie in Engeland of Schotland eindigden we op die plek waarna we een paar dagen bij Tom en Joan in Manchester doorbrachten.
Na een paar jaar ontdekten we Wales en dat heeft alles in huis wat overal in Groot Brittannië te zien is. Het unieke van Wales, behalve het Welsh, zijn de mannenkoren. We waren er enigszins op voorbereid, maar wat we hiervan meemaakten sloeg alles. Twee keer maakten we een concert van een Welsh mannenkoor mee. De gedrevenheid en enthousiasme waarmee gezongen werd blijft me voor altijd bij.
Vanmorgen werd ik verrast toen ik even op Face book keek. Dineke had een optreden van een Welsh jongenskoor gedeeld. Ik werd nieuwsgierig , klikte het aan en liet het over me heen komen. Kippenvel… echt waar. Mijn dag kan niet meer stuk! Ook even kijken en luisteren? Klik maar op:   

http://www.bekijkdezevideo.nl/video/3346/het-zijn-er-133-hun-optreden-doet-de-hele-studio-opstaan

en je snapt me.

Intussen is Wim een gipsbeen lichter. Gisteren werd het gips losgeknipt, een foto gemaakt, gevolgd door een bezoekje aan dokter Dam, de orthopeed. Die was heel tevreden over de foto en de enkel. Wim mag de enkel nu weer belasten.
Dus ’s middags direct de rolstoel, dekenverhoger, toiletverhoger enz. weggebracht naar Icare en een paar krukken mee terug gekregen. Het badkrukje houden we nog maar even. Al met al een hele vooruitgang. Het lopen gaat al aardig, zij het heel voorzichtig omdat de boel nog stijf is. Vandaag kreeg hij rekoefeningen van z’n fysiotherapeut. Het autorijden is nog niet aan de orde, ik mag dus nog even. Onderweg geeft hij zoals gebruikelijk aanwijzingen wat soms gemakkelijk is maar waar ik niet altijd op zit te wachten: ’Gao noe maor es efkes slaopen’, schoot ik pas uit de slof onderweg vanuit Barchem naar huis . Dat viel hem wat tegen. Moet toch kunnen na bijna 50 jaar samen!!
Vanmorgen vierden we het 55 jarig huwelijk van onze mede aquajoggers Ko en Jenny. Na het zwemmen was het koffie met gebak, een gezellig klein feestje. Ko hield nog een kleine speech over hun begin in Amsterdam toen ze, net als wij indertijd in Hattem, bij iemand inwoonden. Ze hebben nog een antieke koffiepot van hun huisbazin geërfd. Dan moeten ze het samen toch goed gehad hebben.
Vandaag is Ellen met een ploegje met de schilderijen over ons thema: ‘de rode draad’ naar Assen gegaan om de expositie in te richten. Morgen om half 5 is de opening in het Centrum voor Kunst en Cultuur aan de Nassaulaan in Assen. Ik ben heel benieuwd hoe het er uitziet!

De familie op De Boskamp 1946--

Minimaliseren is de kreet tegenwoordig. We bewaren veel te veel, ik tenminste wel. Toen Judith verschillende vazen weg wilde doen en een doos vol boeken die ze niet wilde bewaren liet ze deze eerst aan mij zien. Ik ging voor de bijl. Zo’n mooie roze vaas kun je toch niet naar de Kringloop brengen, dacht ik en de boeken die na de verhuizing van haar ouders te veel waren, moet ik toch eerst lezen. De roze vaas doet het goed, daar heb ik al veel plezier van gehad, maar als ik eerlijk ben heb ik ze in alle kleuren: groen, blauw, blauwgroen. En dit gaat met kleding natuurlijk net zo. Ik moet nodig opruimen. Anda zou zeggen: wat je een jaar niet gedragen hebt… weg er mee. Diny moet me maar eens komen helpen. Die weet wat me staat.
Tante Jantje hoefde niet te minimaliseren. Op de Boskamp hadden ze  wat ze nodig hadden, maar niks teveel. En toch deelden ze  met iedereen die gebrek had, zeker in oorlogstijd.  Ome Jan en tante Jantje moesten op hun 70e gekeurd worden voor het verlengen van hun rijbewijs. Ze gingen samen naar de dokter en werden goedgekeurd. Naderhand kregen ze een rekening voor één keuring. Menigeen zou denken: mooi zo, geluk gehad. Maar niet ome Jan en tante Jantje. Die belden de arts dat hij zich vergist had omdat ze beiden gekeurd waren.  Nee, het was geen foutje, zei die toen.
Zou het met de oorlog te maken hebben dat ik moeite heb om dingen weg te doen.’ Ie-le hebt de oorlog neet met emaakt’, zei onze moeder Coba geregeld net als opoe Bijenhof. Zou zoiets blijven hangen in je onderbewuste?
Nu nog de volgende stap: overbodige boeken en kleding. Ik heb minstens een kofferbak vol weg te brengen.
Maar eerst gaan we tante Jantje a.s. dinsdag gedenken in de zo vertrouwde Barchkerk en daarna begraven. Nichtje Jeanet, dochter van haar jong overleden zus Martha, was als een dochter voor haar. Zij en haar gezin regelen dit voor haar. Het zal waarschijnlijk de laatste keer zijn dat de Egginks-familie, nakomelingen van de Egginks van de Boskamp, bij elkaar zal komen in deze kerk. Alleen de jongste van de 10 Egginks leeft nog, onze oom Bram, die met tante Betty in Durgerdam woont.

‘Hoe zullen we hem noemen?’ Sascha en Olaf mogen meedenken. De rode kater is ongeveer 8 jaar, werd er gezegd in het asiel, en Berend is een echt kattenmens. Gijs, zijn vorige kat, is niet meer en toen moest er wel een nieuwe komen. Berend is de man die gaat voor milieu, duurzaamheid en de natuur.

Dat laatste heeft hij niet van een vreemde. Vader Ben ging eens met de oudste twee kamperen op een bijzonder plekje bij een beek in de omgeving van kasteel Hackfort om ’s morgensvroeg de natuur en de dieren wakker te zien worden.

Dat milieu uit zich verder in zonnepanelen op het dak, geen vliegvakanties meer, zo veel mogelijk carpoolen en kamperen. Bovendien is de temperatuur in huize Berend net een graadje lager dan bij de buren. De kinderen malen er niet om. Die nemen gewoon een dekentje mee om op de bank te zitten of onder te liggen en waren net zo verknocht aan Gijs als Berend zelf. Nu is er dan deze rooie, hij kijkt heel zelfverzekerd, net of hij zijn nieuwe baas zelf heeft gekozen in plaats van andersom. Maar nu nog een naam. Allerlei namen werden aangedragen, maar geen een voldeed. In het asiel werd hij Woezel genoemd en de kinderen besloten toen dat het Woezel zou blijven. Je ziet het, hij heeft zijn huis gevonden. Rick logeerde pas een paar dagen bij Berend en nam deze foto….

Berend is actief in het bijhouden van de stand betreffende elektra en gas. Het zullen er niet veel zijn die hem na kunnen zeggen dat ze geld overhouden bij het gebruik van elektriciteit. Kijk maar eens op zijn website:

http://www.herbergpv.nl/

We kenden elkaar al zo’n 46 jaar. We woonden net in Hengelo en ineens stond ze voor de deur om iets te vragen over behang: Anda. Ze was even ervoor getrouwd met Dick, onze naaste buurjongen in Linde en nu waren ze op 100 meter afstand van ons komen wonen in Hengelo. Het klikte tussen ons en een jaar later werden hun Ernst en onze Mark twee dagen na elkaar geboren. Dat geeft een extra band. We hebben veel aan elkaar gehad, niet alleen in de tijd dat we in Hengelo woonden. Veel vakanties hebben we samen doorgebracht met onze en hun jongens. Ook toen ze naar Apeldoorn verhuisden bleef die bijzondere vriendschapsband tussen ons bestaan. Anda en ook Dick zijn trouw aan hun vrienden. En de telefoon is geduldig. We brachten zelfs een paar keer een zonnige vakantieweek door met hen in hun Franse paradijsje. Door dik en dun, langs hoogte- en dieptepunten in ons leven, Anda was er voor je. Afgelopen jaar bleek een moeilijk jaar te worden. Hoewel ze goede kansen had volgens de doktoren, bleek de ziekte te fel en kwam er gisteren een heel onverwacht einde aan haar leven. Wij zijn verslagen, het is niet te begrijpen. Toch zijn we dankbaar dat Anda zoveel in ons leven betekend heeft, een vriendin die altijd voor je klaar stond. Dank je wel Anda voor wie je was, je zult voor altijd een plekje houden in ons hart. We kunnen nu slechts meeleven met Dick en de kinderen.

De eerste van de zes weken gips om Wim z’n been zit er op en h[/b][b]ierdoor ook van de  zes weken gescheiden slapen. Ik had Wim al wel eens voorgesteld om in de caravan in de lengte te gaan slapen, zodat hij het bed niet op hoefde te maken. Maar daar was hij nooit voor in. Nu moet het toch maar!!
De fysiotherapeut kwam gisteren vanuit Bargeroosterveld op de fiets over het Schoolpad, de weg langs het bos, deze kant op. Kun je met dit natte weer beter niet doen. Als je slipt op het smalle en dan natte fietspaadje lig je zo op je snuit. Hij koos voor de terugweg dan ook het verharde fietspad langs de Bargerweg. Hij was overigens heel tevreden over de toestand en beweeglijkheid van Wim z’n schouder en zijn verdere conditie. Hij gaf een paar oefeningen die Wim trouw iedere keer doet.
Vanmorgen scheen de zon even en we maakten er gebruik van om even naar buiten te gaan. Buurman Alle heeft gezorgd voor een paar passende platen over de stoep zodat hij heel gemakkelijk in en uit het huis kan. Over het grind viel het tegen om de rolstoel te duwen maar over de tegels rijdt hij als een zonnetje.
Vanmiddag kwamen Annie en Tonnis op de thee om hem een hart onder de riem te steken. Erg leuk. Tonnis is de dirigent van de Cantorij, waar Wim bij zingt. Het  koor biedt ondersteuning aan  kerkdiensten. Met Annie zit ik in een werkgroep Ontmoeting en Inspiratie om middagen te organiseren, dit jaar is het thema 'Verhalen' en in januari wordt het 'Verhalen in foto’s'.
En zo gebeurt er elke dag wel iets wat afleiding geeft.

Sabine heeft een kookgekke tante gevonden’. Rick krijgt een keer per week een uurtje ondersteuning van de Leite en dan bespreken ze van alles wat handig zou zijn voor hem. Het koken blijft nog een lastig iets. Wanneer hij uit z’n werk komt heeft hij geen zin om dan nog met potten en pannen in de weer te gaan. Een paar jaar heeft hij daarom warme maaltijden gehad van Tafeltje Dek je. Maar daarvoor moest hij elke maandag om half vijf thuis zijn. Dan werden er drie gebracht. Waarschijnlijk waren die maaltijden berekend op ouderen want we zagen Rick afvallen. De toetjes lustte hij ook al niet. Toen die instantie er mee ophield had hij daar geen zin meer in en ging hij over op kant en klare maaltijden van de Boni, de Chinees en de Patatboer. Wij zagen hem groeien. Dat hield niet op. Intussen was Sabine al eens met hem aan het koken geslagen, telkens voor twee dagen. Bij ons gingen wij die zaterdag dat hij bij ons komt ook aan de slag met veel groente. Toch bleven  bami en nassi favoriet, veel te veel koolhydraten. Hoewel Rick niet snoeperig is of drinkt bleef zijn omvang toenemen.
Nu heeft Sabine dus ‘een kookgekke tante’ gevonden, ook nog bij hem in de buurt. Die kookt in het weekeinde voor anderen en dat kan dan maandags opgehaald worden. De eerste drie porties zijn binnen èn goedgekeurd. De man van de kokkin werkt bij de BTL, ook tuinaanleg en –onderhoud, en dat geeft een band. En… in de weekeinden kookt Rick nu zelf, meteen ook maar voor twee dagen. Hij heeft al boerenkool gekookt en kip Hawaii. Klinkt toch beter dan alle dagen bami, nassi of patat. Ik heb al een tijd geen zakken van de Chinees meer bij hem gezien. Gaat goed komen!

Je bent 16 en je wilt wat! Robin en Eva zijn het beide. Eva hoor ik er niet over, maar Robin lijkt het het einde: de brommer. Vriendje Patrick had er al eentje en reed aanvankelijk al zonder het rose papiertje.
Er werd al een paar maanden naar uitgekeken, het brommercertificaat werd gehaald, maar waar moet je heen en waar moet je op letten bij de aanschaf van zo'n ding. Uiteindelijk vonden ze er een. Een bromscooter viel af. Daar kon Robin z'n lange benen niet op kwijt. Het werd dus een brommer mèt helm. Afgelopen zondag gingen we bij hen langs en Robin showde trots zijn nieuwe aanwinst. In mijn ogen leek het wel een crossmotor, in elk geval een heel ander soort dan het brommertje waarop Gerhard vroeger van Lochem naar Zutphen reed naar de MSvS. Een generatie van verschil....

Ooo.. Opa’, zucht ik. ‘Opa Bieënhof….’Ik ben net beneden en nog niet erg wakker. ‘Ik bun mien brille vergetten’. Dat is het laatste wat ik ’s avonds doe: de bril afzetten. En het eerste ’s morgens is: die bril opzetten. Maar deze morgen dus niet. En opa Bijenhof waar we in onze jeugdjaren lief en leed mee deelden had zo zijn vaste uitdrukkingen. In dit geval: Wie zijn hoofd niet gebruikt moet zijn benen gebruiken. En daardoor moet ik geregeld aan hem denken, zeker toen we nog in Hengelo aan de Marnixstraat woonden en de slaapkamers op de derde verdieping lagen.
En als je je wat verveelde en vroeg: ’Wat moet ik doen….?’, was het vaste antwoord:’ ’t Gat met voest’n slaon’. Dan werd je meestal zo nijdig dat je meteen wel iets wist te doen.
Wim was er vanmorgen al wat langer uit want die gaat straks naar zijn HOT, Hart Op Tempo gym. Hij haalt mijn bril even voor me. Dat kan ik waarderen. Hij is trouwens attent voor mens en dier. Vorige week zag hij, toen hij onder de douche stond, vanuit de badkamer een goudvis spartelen. We hebben een net over de vijver gespannen om het herfstblad op te vangen. Die hangt net onder het wateroppervlak en één van de goudvissen was door een maas in het net er boven geglipt en kon niet meer terug. Wim rent, nog ingesopt, naar buiten en redt de vis uit de stress door die met een net op te scheppen en onder het net vrij te laten. Ik heb er een geweldige foto van hoe hij in Adamskostuum met z’n netje aan komt, een echte actiefoto. Nee… die ga ik jullie niet laten zien.
Daarom eentje van onze familie toen we nog op De Haar woonden. -1949. Opa nog helemaal in zijn goede doen, Diny en ik in jurkjes die door Herman en Nettie vanuit Amerika opgestuurd waren. Een jaar later zouden we naar de Boomgaard vertrekken toen mama met vader Hein trouwde.

Lig toch niet langer te äösen’, zeg ik tegen Wim als hij zich helemaal laat gaan op de linnenkast van vader Hendrik Jan en moeder Coba. Die moet weg, er zit houtworm in en de kapschuur moet nodig opgeruimd en zo is dat einde verhaal voor deze linnenkast.
 ‘Ie kriegt em zo nooit kepot. ’t Is der ene van veur de oorlog, zo degelijk as wat.  Vraog anders Jans toch effen..... of wacht töt Mark der weer is’, zeg ik nog. Maar dat moet je tegen Wim nooit zeggen. De bijl werd gehaald. En toen kwam er schot in.
Die oude kast heeft inmiddels al een jaar of 10 onder de kapschuur gestaan nadat hij weg moest bij Johan en Joke. Daar heeft hij minstens 60 jaar in de O.K. gestaan na het huwelijk van mama met vader Hein in 1950. De insiders weten dat o.k.  op de Boomgaard de afkorting is voor ‘Opa’s Kamer’.  Deze nostalgische kast  was  door mij volgestouwd met potten, vazen en spullen voor de tuin. Maar de kapschuur was intussen zo volgepakt met auto, vouwwagen van Gerhard, aanhangwagen, zitmaaier, kunstmest, oude kranten, zakken schapenwol, fietsdrager, tuingereedschap, enz., dat ik niet eens meer wist wat voor potten, vazen en mandjes er in stonden. Dat is dus einde kast. Nu nog alles sorteren. Een paar kan ik zelf nog bergen in de kast in de schuur, een aantal gaan naar Diny om kerststukken op te maken voor de Kerstmarkt en de rest gaat naar kringloop Het Goed. Het ruimt wel lekker op.
Nu nog het zoldertje boven de fietsen, de schuurzolder, het kantoortje en de plek boven de sauna. Toch denk ik dat Wim er even genoeg van heeft. Morgen verder. Zijn conditie is prima, maar het moet niet te gek worden.