Gewoon natuur

Dit goudhaantje is nog wat dizzy na een vergissing tegen het achterraam.

'Wat is de mooiste vogel die je hier gezien hebt bij huis?’ Frank en Tim zijn even komen buurten. Het is heet buiten en we zitten even binnen te genieten van een ijsje. We hebben zitten kijken naar een ouderpaar fitissen die nog steeds druk aan het voeren zijn met hun kroost in het vogelnestkastje aan de boom bij de vijver.
Nou… ik moet er even over nadenken… ‘Ik denk dat ik het goudhaantje het leukste vind met zijn gele streepje op het kopje, of misschien ook wel de goudvink waarvan het mannetje zo’n prachtige kleur heeft of…. toch het gekraagde roodstaartje’. Ik pak mijn gehavende vogelboekje erbij en we bladeren het helemaal door. Tim die eerst aan de andere kant van de tafel zat komt ook meekijken. Ze kennen al best veel vogels. Ze hebben zelf een nest met kerkuilen gehad, maar die werden opgegeten door steenmarters. En afgelopen winter zagen ze ook de nijlganzen  en de specht die hier dagelijks kwam ging ook bij hen buurten. In de klimop zat bij hen een nestje van een winterkoninkje. De ekster, de houtduif, meesjes, zwaluw, mussen en de kraai zijn zeker bekenden voor Tim en Frank. Zo zie je maar dat het leven voor buitenkinderen veel te bieden heeft.

'Je moet vooruit kijken', hoor ik wel eens zeggen. Dat is vooral wanneer er wat in het verleden gebeurde wat lastig was. Toch heeft het verleden ook bijzondere dingen in de aanbieding. Afgelopen week zat ik in Vorden aan de Stationsstraat met Riet op een bankje tegenover dit huis te wachten op de motorrijders die er langs zouden komen... maar die we niet zagen.
Ik vertelde Riet wie hier tegenover gewoond hadden: oom Sjoerd en tante Hermien. Het is de kleermakerij van de fa Aartsen en zoon. Het werd later Aartsen en neef, want de laatste jaren zwaaide neef Hans er de scepter. Wat hebben we hier mooie herinneringen aan. Het was een warm gezin waar we altijd welkom waren. Was het niet op zondagmiddag bij een wandeling met oom Sjoerd naar het Vordense bos, dan wel even uit school langs komen samen met Gerke of Carin. Vader Hein z'n nette kostuum kwam ook uit de kleermakerij net als de mantelpakjes van ons nichtjes die belijdenis deden in de Vordense NH kerk. Ach... het is lang geleden en we moeten nu maar weer vooruit kijken of in elk geval leven met de dag van vandaag en genieten van wat die ons brengt.....

Dit is ons zomers uitzicht aan de achterkant. Op het land van boer Bloemink en ook daarachter groeit dit jaar de gerst als een speer. Zo mooi om te zien als de wind er overheen gaat. Dit is vele malen beter dan mais waar je vanaf juli tot eind september niet overheen kunt kijken.

Het is een goed jaar voor de boerenzwaluwen, tenminste om ons huis. Ze zijn niet meer te tellen. Behalve de twee nesten in de ponystal moeten er meer zijn. Wim meldde van de week dat er nog drie jongen te zien waren in een nestje. Ik erheen, gewapend met mijn vaste cameraatje. Ik knipte maar op goed geluk want de jongen die naar Wim zo reikhalzend hadden uitgekeken waren niet te zien. Ik kon ze wel voelen. Ik keek op het schermpje en zag niets anders dan nest en wat bruine veertjes, maar eenmaal op de computer keken me toch ineens drie kraaloogjes aan. Misschien hebben ze zich nu al gemengd onder de menigte die over het gersteland van boer Bloemink  scheert. Daar zijn onmogelijk foto’s van te knippen, een pracht gezicht, vooral als het weer wat minder is. Dan zijn de muggen die ze willen vangen laag boven de grond.
Wat een uitzicht hebben jullie, zei Gerhard gisteren die even over het zomerse land uitkeek door het achterraam. Heb je dit al geschilderd? Nee, dat had ik nog niet, alleen het winterse uitzicht. Maar hij heeft gelijk, dit zomerse plaatje vraagt ook om een schilderij.

Ik wist het zeker, de autosleutels konden niet weg zijn. Maar over 10 minuten moest Wim wel bij de huisarts zijn. En echt… ze hingen niet aan hun haakje. Wim is heel trouw aan dit vaste sleutelplekje. Ik wat minder, maar dit keer had hij  echt het laatst gereden. ‘Wat dee ie-j dan toen ie de auto uut kwammen?’ Zo kun je alle voetstappen volgen. Na de kerk, met de storm op het meer nog in onze gedachten, alleen de liturgie weggelegd, toen naar binnen, boven omgekleed…
Alle mogelijke plekjes in deze omgeving hebben we afgezocht. Intussen was Wim al op de fiets de regen ingegaan. Ik weer verder zoeken, 10 keer niks, onder de kapschuur, tussen de planten naast het voetpad, bij het hout, de afvalbak, tussen de klimop, boven op de slaapkamer alle zakken in z’n nette kleren nagevoeld. ‘Al mien sleutels zit der an, ok die van de caravan', steunde Wim even later.
‘Waor he’j de reservesleutel dan?’ ‘In de caravan!’ Ons humeur begon al behoorlijk te zakken. Mark en Rick gebeld, heel misschien hebben die gistermiddag in het voorbijgaan iets zien liggen. Ook niks. We zitten tegen de avond aan de pizza wegens geen zin in koken. ‘Bunne wi’j dan nog bie de auto ewes gistermiddag?’ Mijn herinnering moest even geweld aan worden gedaan. Ineens wist ik het weer. Ik wilde kijken of die ene deken nog in de auto lag, net zo een als die we voor Queeny gebruiken. En ja die lag er. We gebruiken die op de achterbank als er een hond mee moet. Mijn brein werd meteen weer helder. Ik vloog naar mijn oude fleecejack. Ja hoor, de autosleutels!
Onze avond is weer goed. En morgen eten we weer gezond. Beloofd!

We zijn er weer, terug op onze plek, camping de Boomgaard. We vallen meteen met de neus in de boter want al gauw werd er geroepen:' De uilenman is er'. Die liet ons een klein steenuiltje zien. De hele camping liep uit om dit kleine wonder van dichtbij te zien. Nadat er een paar jaar geleden een steenuiltje was gesignaleerd werd er een lange nestkast in de notenboom geplaatst. Er zitten schotten in om het de kleine rovers zoals steenmarters en wezeltjes onmogelijk te maken om de eieren of de kleine vogels te roven. Vorig jaar was er al succes met vier uiltjes en nu dus opnieuw. Ze zijn nog te klein om te ringen. Daarvoor komt deze uilenman terug.

Als de berg niet naar Mozes komt, gaat Mozes wel naar de berg’ is een uitdrukking. Het blijkt ineens van toepassing op onze tuin en erf. Sinds Rien hier een paar keer per jaar adviezen geeft voor de tuin is onze kijk op groei en bloei hier aan het veranderen. Wilde ik eerst eigenlijk toch wel een nette tuin om me heen, nu blijkt een tuin waar de planten in elkaar over gaan een prima optie. Nee jullie hoeven geen nieuwe planten te kopen, vond Rien. Hij scheurde het een en ander en plantte de boel dicht. Nu die planten zich gesetteld hebben hoeft er minder gewied te worden. Nou ja…. het zevenblad of haneklauw blijft een lastpak want die wil graag de hele tuin overnemen.. En die moeten we wel wat in bedwang houden, hoewel… die kan wel weer in de soep of salade.  De brandnetels kun je nu nog gemakkelijk lostrekken, ook geschikt voor een stamppotje of in de soep. Maar veel andere zgn. onkruiden mogen nu blijven. Het Robertskruid bv met zijn kleine roze bloemetjes is best een aardig plantje en hondsdraf is een prima bodembedekker. Ook de stinkende gouwe en wilde bertram mogen nu blijven.
Toen Wim zijn zorgen aan Rien opbiechtte  over de toekomst op deze plek zag Rien het al helemaal voor zich. Alles laten groeien en bloeien, gewoon een brede baan met de grasmaaier maken over het erf en genieten van alles. Dat is ook mijn idee.

De open plek in het Oeverse bos, hier vlakbij. Het is hier al wel begin juni.

Als je even niet meer weet hoeveel kleuren groen er zijn, moet je begin mei eens goed om je heen gaan kijken. Niet alleen grasgroen, olijfgroen, grijsgroen of zeegroen, maar van heel lichtgroen tot diep donkergroen is er dan te zien. Is het eenmaal juni... dan is er minder verschil in groentinten. Groen is overigens mijn lievelingskleur, samen met blauw. Bij Ellen tijdens de theorie op een schilderochtend hadden we het eens over warme en koele kleuren. Het was duidelijk dat de meesten kozen voor geel, rood en oranje als warme tinten. Toch geeft blauw me steeds dat gevoel van warmte en geborgenheid, al wordt het tot de koele kleuren gerekend. In groen zit natuurlijk al weer geel. En als ik de tuin rond kijk zie ik dat de felle kleuren van de bloemen die te voorschijn komen een extra dimensie aan dat groen geven.

Ja, zo heet onze werkgroep van de PKN Emmen- Oost: Ontmoeting en Inspiratie. Het was de laatste middag in het seizoen en het is bekend dat zo'n middag wat extra's heeft. Er waren dan ook meer dan 50 mensen komen opdagen. Bakker Kolkman kwam met alle plezier ons vertellen over Brood, want het hele seizoen ging het over Verhalen in allerlei vormen, van poëzie, recepten, verhalen achter foto's en nu dan over ons Brood. Zoon Arjan liet eerst wat filmpjes zien over projecten die door hen gesteund worden in Malawi: Transport 4 Transport over fiets-ambulances die er broodnodig zijn om zieken naar het ziekenhuis te vervoeren en 'Bakers 4 Life' dat een bakkerijtje heeft opgezet in een heel arm dorpje. Binnenkort wordt de oven daar verwarmd op zonnecollectoren, 48 stuks maar liefst, want zon hebben ze wel.
Na een quiz over brood in de Bijbel kwam bakker Kolkman sr. aan het woord en vertelde enthousiast over allerlei soorten brood. Natuurlijk gingen we dat proeven mèt de linzensoep van Annie en belegd met o.a. de pruimenjam, gemaakt door Jannie van de pruimenboom uit de tuin van Hillie en Marcus. Een mooie middag was het met veel ontmoetingen en inspiratie.

Zomaar wordt je leven door elkaar geschud. Na zorgen in ons eigen gezin kwam totaal onverwacht de boodschap. Wims broer Ben belde vanuit het ziekenhuis in Zwolle. Toch vol goede moed gingen ze samen die morgen op weg op het haarstukje te passen dat Niesje ging dragen nu de chemo gestart was.
Eenmaal in het ziekenhuis ging er iets helemaal mis. Niesje voelde zich niet goed, komt op de Intensive care en ondanks alle hulp die ogenblikkelijk ter plaatse was overleed ze even later aan een longembolie, Ben, Paul Sietse, Annemarie en Gerard waren bij haar. Onvoorstelbaar! Ons altijd positieve schoonzusje Nies is niet meer. Toen we wat later in Hattem aankwamen was Ben nog niet eens thuis en gingen we eerst maar eens koffie drinken bij de haven met uitzicht op de uiterwaarden, de IJssel en het Kleine Veer waar zoveel Van der Kolken hun roots hebben. Samen haalden we herinneringen op. Wat later vonden we Ben thuis, ontredderd zoals te verwachten was. Mark en Inge waren er al en toen even later de andere Hattemse kinderen èn kleinkinderen  er waren beseften we samen met Ben dat hij rijk is met zoveel liefde om hem heen.
Het is allemaal nog onwerkelijk voor iedereen…….

Het werd een avondje Zuid Afrikaanse Cultuur. Ik had Wim in januari voor z’n verjaardag een avondje Schouwburg gegeven, wel samen met mij natuurlijk. Zo langzamerhand weet je van elkaar wat je allebei kunt waarderen. Zelf is hij in zijn tijd als werkzaam scheepswerktuigkundige om de Kaap gevaren op weg naar Indonesië omdat toen het Suezkanaal dicht zat en tijdens het eerste stukje voorprogramma van de South African Road Trip werd er steeds een kaart getoond van Zuid Afrika met heel herkenbaar de plaatsen waar hij toen geweest is. Het werd een avond vol echte Afrikaanse muziek en dans. Bovendien leerden de dansers ons tussendoor al vertellend over hun eigen identiteit. Ze noemen het Ubuntu.
Nelson Mandela’s ‘Ubuntu’ sluit hierbij aan. Letterlijk vertaald betekent ‘Ubuntu’: ik ben door jou. Mandela bedoelt hiermee dat mensen geen mensen zijn zonder andere mensen. Er is bij elke ontmoeting, zowel bij mensen als bij dieren, een natuurlijke verbintenis en dit zorgt ervoor dat een mens mens kan zijn.
Een van de mannen vertelde dat hij eens met Kerst bij zijn grootouders was en dat ze geen eten hadden, laat staan feestkleding. Hij was lid van een jongenskoor en toen de andere jongens langs kwamen en zagen dat ze helemaal niks hadden gingen die zich omkleden in hun schooluniform zodat ze allemaal gelijk waren . Daarna gingen ze overal zingen en kregen snoep en wat geld als beloning. Een voorbeeld van Ubuntu.
Behalve deze boodschap was het een wervelende show door  prachtige mensen, vijf meisjes en een aantal mannen. Vader Hein zol zeggen:'Foi, foi wat bunt die zwak in 't kuntjen'.
We hebben ervan genoten.

't Vondelingetje is in haar eerste dagen al zo gewend aan Queeny en Storm dat ze vast nooit meer bang is voor een hond.

'Zal ik et nöst maor weer afbrekken’, zei Wim toen het vondelingetje weer wat steviger op haar benen stond. Haar poot genas al gauw. Ze was intussen al een paar middagen bij de anderen in de wei geweest en dat ging helemaal goed. Nu loopt ze dag en nacht bij de anderen. Ze is de enige die de wei uitkomt als ik met de flesjes arriveer. De grote fleslammeren geef ik in de wei hun melk maar die kleine zwarte komt naar buiten en mag na de voeding ook even blijven. Terwijl de groten zich meteen omdraaien als ze de fles leeg hebben, blijft die kleine vondeling dicht bij me en zou de hele dag achter me aan blijven lopen als ik haar niet terug in de wei zou doen.
‘Och Wim… wacht maor efkes want d’r kan der zo  weer ene kommen van een mooder met een slech uier’, antwoordde ik.  Dat was vier dagen geleden. Ik begon het idee te krijgen dat zolang het nest in de keuken intact bleef er geen moederloze lammeren meer bij zullen komen. En zo gauw het nest opgeruimd is dat Rob er weer staat met een lam.
Maar zonet mailde  Maurice, een mede herder van Rob, dat hij een drieling Drentjes heeft waar het niet goed mee gaat en… of ik er eentje aan de fles zou willen hebben. Tja… jullie kennen me al een beetje. ‘Breng hem maar, ik ben er klaar voor’, mailde ik terug. Nu ben ik dus in blijde afwachting…

Ach...., de natuur besliste anders. Jammer voor het lam en voor mij...